บทที่ 68 ลูกพี่ลูกน้องมาเยือน

เช้าตรู่วันขึ้นสามค่ำ จางซิ่วหลานก็เริ่มง่วนอยู่ในครัวแต่หัววัน

เธอตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เฉินฉี่ที่กำลังสะลึมสะลือได้ยินเสียงกุกกักแว่วมาจากในครัว เสียงมีดกระทบเขียงดังต็อกๆๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเครื่องเคาะจังหวะ

พอถึงหกโมงครึ่ง เนี่ยนเนี่ยนก็ตื่น ไม่ได้ตื่นเองตามธรรมชาติหรอก แต่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงประทัดดังสนั่นลานบ้าน หลานชายตัวน้อยของเหล่าหลิวข้างบ้านกำลังเล่นประทัดปาอยู่นั่นเอง

"ใครยิงปืนคะ?!" เนี่ยนเนี่ยนเด้งตัวขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม ผมเผ้าชี้ฟูกระเซิงเหมือนดอกแดนดิไลออน

"เสียงประทัดน่ะ ช่วงปีใหม่ก็แบบนี้แหละ" เฉินฉี่กดตัวลูกสาวให้นอนลงไปใหม่ "นอนต่ออีกหน่อยนะ"

"หนูไม่นอนแล้วค่ะ! คุณย่าทำของอร่อยอะไรอยู่เหรอคะ? หนูได้กลิ่นแล้ว!"

จมูกไวของเจ้าตัวเล็กเริ่มทำงานอีกรอบ

เฉินฉี่เลิกกล่อม ยอมลุกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา

แล้วเดินมาถึงหน้าประตูห้องครัว

บนเคาน์เตอร์ครัวของจางซิ่วหลานมีจานชามวางเรียงรายอยู่เจ็ดแปดใบ เนื้อวัวพะโล้หั่นเสร็จเรียบร้อย ไข่เยี่ยวม้าปอกเปลือกไว้หกฟอง บนเขียงมีไก่ต้มวางรอสับ เตาไฟตั้งหม้อไว้สองใบ ใบหนึ่งตุ๋นซี่โครงหมูกับรากบัว อีกใบกำลังทอดหมูทอดกรอบ

"แม่ครับ วันนี้มีคนมากี่คนเหรอครับ?"

"พี่ฮุยของลูกโทรมาบอกว่าจะมา แถมพาเพื่อนมาด้วยอีกสองคน ลุงใหญ่ของลูกก็อาจจะมาด้วยเหมือนกัน"

"พี่ฮุยรู้จักเกรงใจคนตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับเนี่ย?"

จางซิ่วหลานใช้ตะหลิวพลิกหมูทอดกรอบในกระทะ ไม่ได้ตอบคำถาม

แต่สีหน้าของเธอบอกชัดทุกอย่าง

ถ้าแปลเป็นคำพูดก็คือ อย่าถามมากเลย ยังไงคนก็จะมาอยู่แล้ว แค่ทำกับข้าวเพิ่มอีกไม่กี่อย่างก็จบเรื่อง

สิบเอ็ดโมงครึ่ง

เสียงเครื่องยนต์ดังแว่วมาจากหน้าประตูรั้วลานบ้าน

รถลาวิดาของเฉินฮุยจอดอยู่ตรงปากซอย เพราะซอยแคบเกินกว่าจะขับเข้ามาได้ ตอนก้าวลงจากรถ ในมือเขาหิ้วนมหรูเท่อหลุนซูมาสองลังกับบุหรี่จงฮวาซองอ่อนอีกหนึ่งแถว

เฉินฉี่ยืนมองเขาอยู่ในลานบ้าน

นมสองลัง บุหรี่หนึ่งแถว

เมื่อก่อนเวลาเฉินฮุยมาบ้านเขา มักจะมามือเปล่า เดินอาดๆ วางก้าม ก้าวพ้นประตูได้ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา ไขว่ห้างกระดิกเท้ารอคนยกน้ำชงชามาเสิร์ฟ

แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม

ตอนก้าวเข้าประตู จังหวะฝีเท้าของเขาชะลอลงไปครึ่งจังหวะ สายตากวาดมองเฉินฉี่แวบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

"ฉี่จื่อ! สวัสดีปีใหม่!"

น้ำเสียงเบาลงกว่าเมื่อก่อนถึงสองระดับ

ด้านหลังมีคนเดินตามมาอีกสองคน คนหนึ่งหัวล้าน อีกคนใส่สร้อยทองเส้นโต ทั้งคู่เป็นคนในแวดวงวัสดุก่อสร้างที่เคยร่วมโต๊ะอาหารกันในเมืองคราวก่อน

"น้องเฉิน สวัสดีปีใหม่ครับ!" ชายหัวล้านรีบยื่นมือออกมาก่อน

"สวัสดีปีใหม่ครับ" เฉินฉี่ยื่นมือไปจับทักทาย

เข้ามาในบ้าน นั่งลง

ระหว่างที่จางซิ่วหลานกำลังยกน้ำชงชามาต้อนรับ เฉินฮุยก็รีบนำนมกับบุหรี่ไปวางไว้ข้างตู้โทรทัศน์เรียบร้อยแล้ว

"คุณอาครับ ไม่ต้องวุ่นวายหรอกครับ พวกเราแค่นั่งเล่นตามสบาย"

"ตามสบายอะไรกันล่ะ เทศกาลปีใหม่ทั้งที กินให้เยอะๆ หน่อยนะ"

เนี่ยนเนี่ยนวิ่งออกมาจากห้อง พอเห็นเฉินฮุย ฝีเท้าก็ชะลอลงเล็กน้อย

เด็กหญิงเอียงคอพินิจพิจารณาอยู่สามวินาที

"อาฮุย"

"อ้าว! เนี่ยนเนี่ยน! ไม่เจอกันนานเลย! ตัวสูงขึ้นตั้งเยอะแน่ะ!" น้ำเสียงของเฉินฮุยกระตือรือร้นจนดูออกนอกหน้านอกตา เขาย่อตัวลง ควักซองอั่งเปาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "เงินขวัญถุงปีใหม่ที่อาให้หนูจ้ะ"

เนี่ยนเนี่ยนรับมาแล้วลองบีบดูเบาๆ รู้สึกได้ว่าค่อนข้างหนาทีเดียว

"ขอบคุณค่ะอาฮุย"

พูดจบก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าห้องไปทันที ไม่ได้ชวนคุยต่อ และไม่ได้เซ้าซี้ถามว่าข้างในมีเงินเท่าไหร่

ในวัยสี่ขวบครึ่ง เธอเรียนรู้มารยาททางสังคมเรื่องรับเงินแล้วไม่เปิดดูเดี๋ยวนั้นเป็นที่เรียบร้อย

บนโต๊ะอาหารมีทั้งหมดสิบคน ได้แก่ เฉินฉี่, หลินหว่านถัง, เนี่ยนเนี่ยน, เฉินกั๋วผิง, จางซิ่วหลาน, ลุงใหญ่, เฉินฮุยกับภรรยา รวมกับชายหัวล้านและชายสร้อยทอง

โต๊ะตัวเดิมนั่งไม่พอ จึงต้องเอาโต๊ะพับมาต่อเสริมด้านข้าง แต่ระดับความสูงต่ำไม่เท่ากัน ตรงรอยต่อจึงต้องเอาปฏิทินแขวนเล่มเก่ามารองหนุนไว้

กับข้าวสิบสองอย่างนี้ จางซิ่วหลานง่วนทำอยู่คนเดียวตั้งแต่ตีห้าครึ่งจนถึงสิบเอ็ดโมง

เฉินฮุยเป็นฝ่ายลุกขึ้นรินเหล้าให้เฉินฉี่ด้วยตัวเอง

การกระทำนี้ทุกคนบนโต๊ะต่างเห็นกันชัดเจน

เมื่อก่อนมีแต่เฉินฉี่ที่ต้องคอยรินให้ ด้วยลำดับอาวุโสที่ค้ำคอ ในฐานะพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง การมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้จึงถือเป็นเรื่องธรรมดา

แต่วันนี้เขากลับลุกขึ้นมารินเหล้าใส่แก้วของเฉินฉี่จนเต็มปรี่ แล้วค่อยรินให้ตัวเอง

จางซิ่วหลานที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ชะงักตะเกียบในมือไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะคีบเนื้อวัวพะโล้ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเฉินฮุย

คนเฒ่าคนแก่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งแจ่มแจ้งแก่ใจ

เหล้ารินเวียนไปได้สามรอบ

ชายหัวล้านเริ่มเปิดประเด็นชวนคุย เขาเป็นคนเข้าสังคมเก่ง พอเหล้าเข้าปากไปสองสามแก้ว ลิ้นก็เริ่มลื่นไหล

"น้องเฉิน พี่ฮุยบอกผมว่าคุณกำลังทำเรื่องพลังงานใหม่อยู่เหรอครับ? ไปทางสายแบตเตอรี่ใช่ไหม?"

"ครับ"

"แบตเตอรี่แบบไหนเหรอครับ? ลิเธียมไอออนหรือว่าอะไร?"

"โซเดียมไอออนครับ"

ชายหัวล้านร้อง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง แม้จะไม่เข้าใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าคำว่า "พลังงานใหม่" ในยุคนี้มันทำเงินได้มหาศาล

ชายสร้อยทองแทรกขึ้นมาบ้าง "ตอนนี้ภาครัฐกำลังสนับสนุนเต็มที่เลยไม่ใช่เหรอครับ? ผมเคยเห็นในทีวีแวบๆ เรื่องอะไรนะ ความเป็นกลางทางคาร์บอนกับการปล่อยคาร์บอนสูงสุดนั่นน่ะ"

"ใช่ครับ เน้นไปทางระบบกักเก็บพลังงาน" เฉินฉี่คีบหมูรมควันผัดขึ้นมากินคำหนึ่ง

เฉินฮุยนั่งฟังอยู่ข้างๆ คอยจิบเหล้าทีละอึก ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

คราวก่อนในเมือง เขาเพิ่งโดนบัญชีนิติบุคคลที่มีทุนจดทะเบียนชำระแล้ว 5 ล้านของเฉินฉี่ฟาดหน้าเข้าเต็มเปาจนมึนตึ้บ พ้นมื้อนั้นมาเขาก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นเยอะ ในกลุ่มแชตญาติพี่น้องไม่เคยส่งข้อความเหน็บแนมประชดประชันอีกเลย

ลุงใหญ่ถามขึ้นมาคำหนึ่ง "แล้วโรงงานตั้งอยู่ที่ไหนล่ะ?"

"เขตพัฒนาเศรษฐกิจครับ ซื้อโรงงานเคมีเก่าที่ปิดตัวรอชำระบัญชีล้มละลายมาปรับปรุงเป็นห้องแล็บ"

"พื้นที่กว้างแค่ไหน?"

"หนึ่งพันสองร้อยตารางเมตรครับ"

ตะเกียบของลุงใหญ่ชะงักกึก พื้นที่พันสองร้อยตารางเมตร ในระดับอำเภอนี่สร้างตึกได้สบายๆ สองหลังเลยนะ

เขาเหลือบมองเฉินฮุยแวบหนึ่ง แต่อีกฝ่ายกลับไม่พูดไม่จา เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวเข้าปาก

เนี่ยนเนี่ยนที่กำลังแทะน่องไก่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา

"โรงงานของคุณพ่อหนูใหญ่มากๆ เลยค่ะ! ข้างในมีเครื่องจักรเยอะแยะเต็มไปหมดเลย! แล้วก็มีคุณลุงคนหนึ่งปลูกพลูด่างไว้ในกระถางด้วยนะคะ!"

โต๊ะอาหารพลันเงียบกริบไปหนึ่งวินาที

ตะเกียบของเฉินฮุยเคาะกระทบขอบชามดังแก๊ก

เนี่ยนเนี่ยนพูดต่อ "อาฮุยเคยไปโรงงานคุณพ่อหนูหรือยังคะ?"

"ยัง... ยังไม่เคยไปเลยจ้ะ"

"งั้นอาฮุยต้องไปดูนะคะ! เท่สุดๆ ไปเลย! ใหญ่กว่าร้านวัสดุก่อสร้างของอาฮุยตั้งเยอะแน่ะ!"

วัยสี่ขวบครึ่ง ไร้เดียงสา จริงใจ ทรงพลังไร้เทียมทาน

หลินหว่านถังที่นั่งฝั่งตรงข้ามสะกิดเท้าเฉินฉี่เบาๆ ส่งสัญญาณให้ช่วยปรามลูกสาวหน่อย

เฉินฉี่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

พอกินข้าวเสร็จ

พวกผู้ชายนั่งดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก ส่วนพวกผู้หญิงก็เก็บกวาดล้างจานอยู่ในครัว

เฉินฮุยอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต ดึงตัวเฉินฉี่ออกไปตรงมุมลานบ้าน ใต้ต้นทับทิมที่ใบร่วงจนโกร๋น

เขาถูฝ่ามือไปมา ไอขาวที่พ่นออกมาจากปากลอยจางหายไปในอากาศหนาวเหน็บ

"ฉี่จื่อ" น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนแทบจำไม่ได้ ต่างจากคนที่ชอบโวยวายเสียงดังเมื่อก่อนลิบลับ "เรื่องก่อนหน้านี้... ที่พี่พูดในกลุ่มแชต แล้วก็ตอนกินข้าวคราวก่อน พี่ผิดเองนะ"

เฉินฉี่มองหน้าเขา

แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าของเฉินฮุย ใบหน้าที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต ตอนเรียนเฉินฮุยก็ชอบทำตัวเด่น สอบได้เจ็ดสิบคะแนนก็คุยโวโอ้อวดเป็นเก้าสิบ พอโตมาเปิดร้านวัสดุก่อสร้าง มีรายได้ปีละสองสามแสน ต่อหน้าญาติพี่น้องเดี๋ยวก็คุย "ปีนี้ตลาดไปได้สวย" เดี๋ยวก็บ่น "ค้าขายยุคนี้ยากจังนะ" วางท่าเก๊กฟอร์มไปเรื่อย

"ไม่เป็นไรครับ" เฉินฉี่ตอบ

แค่สามคำสั้นๆ เหมือนกับคราวก่อนในเมืองไม่มีผิด

ไม่ใกล้ชิดและไม่ห่างเหินจนเกินไป

เฉินฮุยเม้มปาก อยากจะพูดอะไรต่อแต่ก็ลังเลอยู่สามสี่วินาที

"ฉี่จื่อ บริษัทของนาย... ขาดคนไหม? พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับนายหน่อย"

เฉินฉี่มองเขา

"เรื่องอะไรครับ"

"เรื่องเฉินอวี่น่ะ นายจำได้ใช่ไหม น้องชายพี่เอง"

"จำได้ครับ คนที่เพิ่งเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว"

"ใช่ จบวิศวกรรมเคมีมา แต่จนป่านนี้ยังหางานทำไม่ได้เลย ยื่นเรซูเม่ไปตั้งหลายสิบที่ สัมภาษณ์ไปเจ็ดแปดแห่งก็เงียบหายหมด วันๆ เอาแต่อยู่บ้านเล่นเกม แม่พี่กลุ้มใจจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว"

ในน้ำเสียงของเฉินฮุยเจือความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ไม่ใช่การอวดเบ่ง ไม่ใช่การวางท่ามองลงมาจากที่สูง

หากแต่มันคือการอ้อนวอน

ลูกพี่ลูกน้องผู้สวมบทบาท "คนหนุ่มที่ประสบความสำเร็จที่สุดในตระกูลเฉิน" มาตลอดทั้งชีวิต กำลังยืนอยู่ตรงหน้าน้องชาย... ไม่สิ ยืนอยู่ตรงหน้าลูกพี่ลูกน้องที่ตัวเองเคยดูถูกเหยียดหยาม แล้วเอ่ยปากขอร้องด้วยน้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบรับในทันที

"พรุ่งนี้ให้เขามาพบผม"