บทที่ 69 ลูกพี่ลูกน้องเฉินอวี่

เฉินอวี่มาถึงตอนบ่ายสองโมง

วันที่สี่ของเทศกาลตรุษจีน แดดกำลังดีแต่ลมแรง กิ่งทับทิมในลานบ้านไหวเอนไปตามลม คล้ายกำลังโบกมือทักทายใครสักคน

เฉินฉี่นั่งอยู่บนโซฟาเก่าในห้องรับแขก บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้ามีชาเย็นชืดวางอยู่แก้วหนึ่ง

เสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากหน้าประตู

เฉินฮุยเดินนำเข้ามาก่อนเป็นคนแรก แล้วหันกลับไปกวักมือเรียก

เฉินอวี่เดินตามเข้ามา

อายุยี่สิบสอง รูปร่างผอมสูง เกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรไปเล็กน้อย แต่น้ำหนักน่าจะไม่ถึงหกสิบห้ากิโลกรัม แว่นกรอบดำอันใหญ่เทอะทะบนใบหน้าซูบตอบทำให้ดูน่าขันอยู่บ้าง สวมเสื้อฮู้ดสีเทาที่ปลายแขนเริ่มรุ่ยเป็นขุย

พอพ้นประตูเข้ามาก็เอ่ยทักขึ้นก่อน "พี่ฉี่"

เสียงไม่ดังนัก สบตากับเฉินฉี่ได้แค่วินาทีเดียวก็ก้มหน้าลง เอาแต่จ้องปลายเท้าตัวเอง

เฉินฉี่มองสภาพอีกฝ่าย ในหัวพลันผุดภาพเมื่อสิบเดือนก่อน ตอนที่เขาถือเรซูเม่ฉบับหนึ่งเดินเข้าห้องสัมภาษณ์ของจางเหล่ย ด้วยท่าทางแทบอยากจะมุดดินหนีแบบเดียวกันนี้เป๊ะ

"นั่งสิ" เขาชี้ไปที่เก้าอี้ด้านข้าง

เฉินอวี่นั่งลง แผ่นหลังเหยียดตรงแหน่ว คนที่ประหม่ามักเป็นแบบนี้ ยิ่งเกร็งเท่าไรก็ยิ่งนั่งตัวตรงแด่ว ไม่กล้าแม้แต่จะเอนหลังพิง

เฉินฮุยยืนอยู่ตรงประตู ขยับปากทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกสายตาเรียบเฉยของเฉินฉี่ปรามเอาไว้เสียก่อน

"พี่ฮุย พี่ไปนั่งดื่มชากับพ่อผมเถอะ ผมขอคุยกับเฉินอวี่หน่อย"

เฉินฮุยพยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไป พอก้าวพ้นออกไปถึงลานบ้าน เขาก็เหลียวกลับมามองประตูห้องรับแขกแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องข้างๆ

ในห้องรับแขกเหลือกันอยู่แค่สองคน

"ทำไมถึงหางานไม่ได้"

ถามตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม

มือของเฉินอวี่กำแน่นอยู่บนหัวเข่า

"ยื่นไปเยอะมากครับ ใบสมัครที่ส่งไปส่วนใหญ่ไม่มีใครตอบกลับ พอได้สัมภาษณ์บ้างไม่กี่ที่... บางที่ก็บอกว่าต้องการคนมีประสบการณ์ บางที่ก็บอกว่าสาขาที่จบมาไม่ตรงสาย บางที่สัมภาษณ์เสร็จก็เงียบหายไปเลยครับ"

"แล้วนายคิดว่ามันเกิดจากอะไร"

เฉินอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง

"มหาวิทยาลัยไม่เด่น ไม่เคยฝึกงาน แล้วก็ไม่มีผลงานอะไรที่พอจะเอาไปโชว์ได้เลยครับ"

ยามที่พูดคำเหล่านี้ออกมา ลำคอของเขาเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ น้ำเสียงจึงฟังดูแหบแห้งฝืดเคือง

เฉินฉี่มองเขา

อายุยี่สิบสอง เรซูเม่ธรรมดาๆ แผ่นหนึ่ง ส่งไปหลายสิบที่แต่ไร้เสียงตอบรับ นอนเตะฝุ่นอยู่บ้านมานานกว่าครึ่งปี สายตาของคนในบ้านเปลี่ยนจากความคาดหวัง กลายเป็นความกังวล และลงท้ายด้วยเสียงถอนหายใจ

บทละครฉากนี้ ตัวเขาเองเพิ่งจะผ่านมาได้แค่สิบเดือน แม้แต่คำพูดยังเหมือนกันแทบทุกคำ

เขาไม่ได้พูดปลอบว่า "ไม่เป็นไร" ไม่ได้บอกว่า "ค่อยเป็นค่อยไป" คำพูดไร้สาระพวกนี้ตัวเขาฟังมาตลอดแปดเดือนเต็ม ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด

เขาเอ่ยถามคำถามที่เป็นรูปธรรมขึ้นมาสองสามข้อ

"โปรเจกต์จบทำระบบไหนมา"

เฉินอวี่ชะงักไป คงนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยิงคำถามทางเทคนิคใส่

"ชั้นออกไซด์ครับ ระบบโซเดียม นิเกิล แมงกานีส ออกไซด์"

"สัดส่วนอิเล็กโทรไลต์ผสมเอง หรือลอกตามเปเปอร์วิจัยมา"

"...ช่วงแรกอ้างอิงสูตรพื้นฐานจากเอกสารวิจัยสองฉบับครับ หลังจากนั้นค่อยปรับความเข้มข้นของสารเติมแต่งเอง ปรับอยู่นานสามเดือนครับ"

"ผลลัพธ์เป็นยังไงบ้าง"

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ พอชาร์จซ้ำไปถึงสองร้อยรอบ ประสิทธิภาพก็ดรอปลงอย่างหนัก แต่อาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่า ด้วยข้อจำกัดด้านอุปกรณ์ของมหาวิทยาลัย ได้ผลลัพธ์ระดับนี้ก็ถือว่าปกติแล้วครับ"

เฉินฉี่พยักหน้ารับ

คำถามสุดท้าย

"รู้ไหมว่าข้อแตกต่างที่สำคัญที่สุดระหว่างแบตเตอรี่โซเดียมไอออนกับแบตเตอรี่ลิเทียมคืออะไร"

เฉินอวี่ครุ่นคิด พลางยกมือดันแว่นกรอบดำอันใหญ่ขึ้น

"รัศมีของโซเดียมไอออนใหญ่กว่าลิเทียมครับ เวลาแทรกตัวเข้าและหลุดออกจากโครงสร้าง จะสร้างแรงเค้นต่อโครงผลึกของวัสดุขั้วบวกมากกว่า อายุการใช้งานต่อรอบชาร์จจึงกลายเป็นคอขวดสำคัญ นอกจากนี้เพดานความหนาแน่นพลังงานของแบตเตอรี่โซเดียมยังต่ำกว่าแบตเตอรี่ลิเทียม แต่ข้อได้เปรียบของมันอยู่ที่เรื่องต้นทุนและปริมาณทรัพยากรสำรองครับ"

พอพูดจบ เขาก็มองเฉินฉี่ด้วยความเกร็งเครียด

ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมากมาย แต่มันพิสูจน์ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ท่องจำตำรามาตอบ เรื่องพวกนี้มีแต่คนที่เคยลงมือทดลองด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะอธิบายได้ ไม่ใช่ถ้อยคำสวยหรูในวิทยานิพนธ์ แต่เป็นสิ่งที่เขาทำความเข้าใจผ่านสองมือและสมองของตัวเอง หลังก้มหน้าก้มตาปรับสูตรอยู่หน้าโต๊ะแล็บมาตลอดสามเดือนเต็ม

เฉินฉี่พับปิดเรซูเม่ลง

"อยู่บ้านว่างๆ มานานเท่าไหร่แล้ว"

"เจ็ดเดือนกว่าแล้วครับ"

"เจ็ดเดือนที่ผ่านมา นอกจากร่อนใบสมัครแล้ว ทำอะไรอีกบ้าง"

ใบหน้าของเฉินอวี่แดงก่ำขึ้นมาทันที

"เล่นเกมครับ" เสียงของเขาเบาราวกับยุงบิน "แล้วก็อ่าน... พวกเปเปอร์วิจัยบ้าง นานๆ ทีจะเปิดดูครับ"

"เปเปอร์เกี่ยวกับสายไหน"

"ขั้วบวกของแบตเตอรี่โซเดียมครับ แล้วก็เรื่องสารอิเล็กโทรไลต์"

"หาอ่านเองเหรอ"

"ครับ พอไม่มีอะไรทำก็เปิดอ่านดู ไม่ได้อ่านเป็นระบบหรอกครับ แค่... อยากรู้ว่าข้างนอกเขาพัฒนาไปถึงไหนกันแล้ว"

เฉินฉี่มองเขา

เด็กหนุ่มที่เรียนจบแล้วตกงานมานานถึงเจ็ดเดือน เอาแต่นอนเล่นเกมอยู่บ้าน แต่ก็ยังไม่ทิ้งความรู้เฉพาะทางที่ร่ำเรียนมา นานๆ ครั้งยังเปิดอ่านงานวิจัยทางวิชาการ โดยที่ไม่มีใครต้องมาคอยสั่ง

ไม่ใช่เพราะความหลงใหลคลั่งไคล้ เด็กวัยยี่สิบสองอาจยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าความหลงใหลคืออะไรกันแน่

แต่มันเป็นเพราะสายใยเส้นนั้นยังไม่ขาดลง

เหมือนกับตัวเขาตอนตกงานอยู่แปดเดือน แม้ทุกวันจะเอาแต่นั่งยองๆ สูบบุหรี่เหม่อลอยอยู่ตรงระเบียง แต่บันทึกวิเคราะห์แนวโน้มอุตสาหกรรมในสมุดโน้ตกลับไม่เคยหยุดเขียนเลยสักวัน

ตราบใดที่สายใยเส้นนั้นยังไม่ขาด คนคนนั้นก็ยังพอดึงกลับมาได้

"หมดช่วงปีใหม่แล้ว ไปหาผมที่เขตพัฒนาเศรษฐกิจ" เฉินฉี่เอ่ย

เฉินอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"ทดลองงานดูก่อนสามเดือน ไปเรียนรู้งานกับพวกรุ่นพี่ในห้องแล็บ เงินเดือนไม่สูง แต่มีที่พักกับอาหารให้ฟรี ถ้าทำได้ดีก็ได้บรรจุเข้าห้องแล็บ ถ้าทำได้ไม่ดีค่อยย้ายไปตำแหน่งอื่น"

เฉินอวี่อ้าปากค้าง ริมฝีปากสั่นระริก

"พี่ฉี่ ผม..."

"ไม่ต้องขอบคุณ ไปบอกพี่ชายของนายเถอะ"

เฉินอวี่ลุกพรวดขึ้นจนขาเก้าอี้ครูดกับพื้นเสียงดังเอี๊ยด

เขาเดินไปถึงหน้าประตูก่อนจะชะงักฝีเท้า โดยไม่ได้หันหลังกลับมา

หัวไหล่ของเขาสั่นไหวน้อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมแรงหรือเพราะอะไรกันแน่

จากนั้นเขาก็เดินออกไป

เสียงของเฉินฮุยดังแว่วมาจากในลานบ้าน แม้จะพยายามกดเสียงให้ต่ำ แต่เฉินฉี่ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

"ตกลงไหม"

"ตกลงครับ พี่ฉี่บอกให้ผมไปหาหลังหมดช่วงปีใหม่"

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่สองสามวินาที

เฉินฮุยพึมพำอะไรบางอย่างเสียงแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้

เนี่ยนเนี่ยนวิ่งพรวดออกมาจากห้องข้างๆ

"คุณพ่อคะ! พี่ชายคนนั้นคือใครเหรอคะ"

"ไม่ใช่พี่ชาย นั่นน่ะอาอวี่ของลูก ในอนาคตอาจจะมาช่วยงานที่โรงงานของคุณพ่อ"

"เขาวาดรูปเป็นไหมคะ"

"ไม่รู้สิ"

"แล้วเขาเต้นเป็นไหมคะ"

"น่าจะไม่เป็นนะ"

"แล้วเขาทำอะไรเป็นบ้างล่ะคะ"

"เขาทำแบตเตอรี่เป็น"

เนี่ยนเนี่ยนเอียงคอครุ่นคิด

"แล้วทำแบตเตอรี่มีประโยชน์ยังไงเหรอคะ"

"เอาไว้ชาร์จไฟให้โทรศัพท์มือถือ เอาไว้ชาร์จรถของเล่นของลูก แล้วก็จ่ายไฟให้ตึกทั้งหลังได้ด้วยนะ"

"โห เก่งจังเลยค่ะ" เนี่ยนเนี่ยนพยักหน้าหงึกหงัก "แต่ก็ยังสู้เต้นไม่ได้อยู่ดี"