บทที่ 76 สามเยือนกระท่อมหญ้า (2)

หวังปั๋วเหิงนั่งเครื่องบินชั้นหนึ่งมา

เฉินฉี่ไม่รู้เรื่องนี้ เป็นจ้าวเป่ยที่คาบข่าวมาบอก แหล่งข่าวในแวดวงบริษัทหลักทรัพย์ของจ้าวเป่ยมีเยอะยิ่งกว่าเส้นเลือดฝอยในตัวเสียอีก

"เหล่าเฉิน หวังปั๋วเหิง ผู้อำนวยการฝ่ายการลงทุนของฉิงเทียนนิวเอเนอร์จี ที่คนในวงการตั้งฉายาว่า 'เสือยิ้มยาก' บินตรงมาจากเซินเจิ้นตั้งแต่เมื่อวาน นั่งชั้นหนึ่งมาด้วยนะ คืนนี้จะเลี้ยงข้าวซูหมิงเจ๋อ"

เฉินฉี่เงยหน้าขึ้นจากหน้าโกลฟบ็อกซ์ เขากำลังช่วยเฉินอวี่ปรับอัตราการไหลของก๊าซอาร์กอนในตู้ มือยังสวมถุงมือยางที่มีคราบจาระบีสุญญากาศเปื้อนอยู่เล็กน้อย

"กินที่ไหน"

"ใจกลางเมือง ห้องอาหารจีนในโรงแรมห้าดาว หัวละแปดร้อยหยวนขึ้นไป"

เฉินฉี่ก้มมองถุงมือเปื้อนจาระบีของตัวเอง

"หงรุ่ยเป็นของเขาเหรอ"

"ใช่ หงรุ่ยนิวเอเนอร์จีเป็นบริษัทย่อยที่ฉิงเทียนถือหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ หวังปั๋วเหิงนี่แหละคนคุมเกมตัวจริง" จ้าวเป่ยควักโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดรูปให้ดู ภาพนั้นแคปมาจากรูปถ่ายรวมในงานประชุมอุตสาหกรรม แม้ความละเอียดจะไม่ชัดเท่าไร แต่มองเห็นหน้าตาได้ถนัด

ชายวัยราวสี่สิบห้าปี ใบหน้ากลม สวมแว่นตา กำลังยิ้ม

รอยยิ้มดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง ชวนให้รู้สึกว่า "คนคนนี้น่าจะเข้าถึงได้ง่ายทีเดียว"

แต่จ้าวเป่ยกลับบอกว่าฉายาของเขาคือ "เสือยิ้มยาก"

"เขายื่นข้อเสนออะไรให้ซูหมิงเจ๋อบ้าง"

"เงินเดือนปีละหนึ่งล้านสองแสนหยวน หุ้นส่วนทางเทคโนโลยี 5% ห้องแล็บส่วนตัว งบวิจัยและพัฒนาอีกห้าล้านหยวน"

เฉินฉี่ถอดถุงมือออกแล้วเช็ดมือกับกางเกงลวกๆ

เงินเดือนปีละหนึ่งล้านสองแสนหยวน ตัวเลขระดับนี้เขาไม่มีทางให้ซูหมิงเจ๋อได้แน่ กระแสเงินสดของฉี่ถังเทคโนโลยีแบกรับไม่ไหว

ส่วนงบวิจัยและพัฒนาห้าล้านหยวน... ทุนจดทะเบียนทั้งบริษัทของเขามีแค่ห้าล้านหยวน แถมยังใช้จ่ายไปเกือบหมดแล้วด้วย

"เงื่อนไขต่างกันแค่ไหน" จ้าวเป่ยถาม

"สิบเท่า"

"แล้วนายจะทำยังไงล่ะทีนี้"

เฉินฉี่เดินไปริมหน้าต่าง ชำเลืองมองกระถางพลูด่าง ตอนนี้แตกใบงอกขึ้นมาสิบสองใบแล้ว

"ถ้าใช้เงินสู้เขาไม่ได้ ก็ไม่ต้องสู้"

"ไม่สู้แล้วนายจะเอาอะไรไปชนะ"

"เอาสิ่งที่เขาไม่มี"

"สิ่งนั้นคืออะไร"

เฉินฉี่ไม่ได้ตอบ เขาเดินกลับไปที่โต๊ะปฏิบัติการแล้วเปิดสมุดบันทึกออก

เขาใช้เวลาสามวันเต็มๆ ในการเขียนเอกสารชุดหนึ่งขึ้นมา

มันไม่ใช่แผนธุรกิจ และไม่ใช่เอกสารนำเสนอเพื่อระดมทุน

แต่มันคือรายงานการวิเคราะห์เชิงเทคนิค

ความยาวสิบสองหน้ากระดาษ A4 ที่เขียนด้วยลายมือทั้งหมด

เขาอาศัยความรู้จากประสบการณ์นักวิจัยนานหกปี ผสานเข้ากับแนวทางเทคโนโลยีบางส่วนจากพิมพ์เขียวของระบบ ไม่เปิดเผยตัวตนของระบบออกมา หากแต่นำเสนอแนวคิดอย่างแยบคาย เขียนบทวิเคราะห์เชิงลึกในหัวข้อ "ทิศทางการปรับปรุงการเจือสารในวัสดุขั้วบวกประเภทชั้นออกไซด์"

เนื้อหาที่เป็นหัวใจสำคัญรวมอยู่ที่หน้าที่เจ็ด

เขาเสนอสัดส่วนการเจือสารค่าหนึ่งขึ้นมา ซึ่งไม่เคยมีบันทึกอยู่ในเอกสารวิชาการเล่มไหน มันเป็นสิ่งที่เขา "ถอดความ" ออกมาจากพิมพ์เขียวของระบบ นำสูตรคำนวณอันแม่นยำที่ระบบมอบให้มาร้อยเรียงใหม่ด้วยภาษาเชิงวิชาการ จากนั้นใช้ตรรกะการวิจัยของตัวเองเข้ามาอนุมานขับเคลื่อน จนดูเหมือนเป็นข้อสรุปที่นักวิจัยวิเคราะห์ออกมาได้เอง

สัดส่วนนี้ มีจุดเชื่อมโยงกับเส้นทางเทคโนโลยีที่ซูหมิงเจ๋อจำใจต้องละทิ้งไปเมื่อสามปีก่อน

ตอนนั้นที่ซูหมิงเจ๋อยอมล้มเลิก ก็เพราะไม่มีเงินทุนสำหรับการทดลองพิสูจน์ยืนยัน

แต่ถ้าหากทิศทางของเฉินฉี่ถูกต้อง มีคนให้เงินทุน มีเครื่องไม้เครื่องมือ และมีสถานที่ให้ทดลองพิสูจน์ เขาจะยังยอมล้มเลิกอยู่อีกไหม

การไปเยือนมหาวิทยาลัยครั้งที่สองเกิดขึ้นในบ่ายวันศุกร์

ยังคงเป็นตึกหลังเก่าหลังเดิม สุดทางเดินชั้นสี่ และบานประตูที่แง้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

คราวนี้ซูหมิงเจ๋อไม่ได้อยู่ในห้องทำงาน

เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องแล็บห้องหนึ่งบนชั้นสามของอาคารทดลอง ห้องที่ถูกสั่งปิดทิ้งร้างมานานถึงสองปีแล้ว

บนบานประตูมีกระดาษผนึกปิดตายแปะอยู่

เฉินฉี่มองเห็นเขาตรงหัวมุมบันได แผ่นหลังอันผอมโซในเสื้อไหมพรมสีเทา กับช่วงไหล่ที่ดูลู่ลงเล็กน้อย

"ศาสตราจารย์ซูครับ"

ซูหมิงเจ๋อหันหลังกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นเขา

"คุณมาทำไมอีก"

"คราวก่อนผมบอกไว้ว่าจะเอาเอกสารชุดหนึ่งมาให้คุณดูครับ"

เฉินฉี่ยื่นรายงานที่เขียนด้วยลายมือหนาสิบสองหน้าฉบับนั้นให้

ซูหมิงเจ๋อยื่นมือไปรับ แต่ยังไม่ได้เปิดดูทันที

"ไปเถอะ ไปที่ห้องทำงานของผม"

ทั้งคู่ขึ้นไปบนชั้นสี่ ซูหมิงเจ๋อนั่งลงแล้วเปิดดูรายงานฉบับนั้น

พอเปิดถึงหน้าที่สาม คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่น

พอถึงหน้าที่ห้า คิ้วที่ขมวดไว้ก็เริ่มคลายออก

จนกระทั่งเปิดมาถึงหน้าที่เจ็ด

เขาก็ชะงักไป

สายตาจับจ้องสัดส่วนการเจือสารตรงนั้นนิ่งนานถึงสองนาทีเต็ม

จากนั้นเขาก็ผุดลุกขึ้น ก้าวตรงไปยังไวท์บอร์ด คว้าปากกาที่หมึกใกล้แห้งขึ้นมาแท่งหนึ่ง แล้วเริ่มลงมือเขียนอนุมานสมการ

ตัวเลข สูตรเคมี ลูกศร เครื่องหมายเท่ากับ

เขาไล่เขียนอนุมานสูตรอยู่ราวสิบห้านาที

เฉินฉี่นั่งมองอยู่บนเก้าอี้เงียบๆ ไม่เอ่ยปากแทรก และไม่ส่งเสียงเร่งเร้า

ซูหมิงเจ๋อเขียนอนุมานจนเสร็จ เขายืนจ้องขั้นตอนบนไวท์บอร์ดอยู่นานพอสมควร

"ทิศทางนี้..." น้ำเสียงของเขาแหบแห้งลงเล็กน้อย "มันคาบเกี่ยวกับแนวทางที่ผมเคยทำเมื่อสามปีก่อน"

"ผมทราบครับ"

"ตอนนั้นผมจำใจต้องล้มเลิกไป เพราะการทดลองพิสูจน์จำเป็นต้องทดสอบวนซ้ำอย่างน้อยสองร้อยรอบ แค่ปริมาณอิเล็กโทรไลต์ที่ต้องผลาญไปก็ปาเข้าไปตั้งหลายแสน มหาวิทยาลัยไม่มีงบให้"

"ผมมีเงินครับ อุปกรณ์ผมก็มีพร้อม"

ซูหมิงเจ๋อหันขวับกลับมามองเขา

แววตาคู่นั้นไม่เหมือนคราวก่อนอีกแล้ว คราวก่อนมีแต่การระแวงจับผิด แต่คราวนี้... มันคือความลังเลสับสนอย่างหนัก

เขาอยากลอง เขาอยากทำการทดลองนี้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา แนวทางที่จำใจต้องทิ้งไปนี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวเสมอ ทุกคืนที่เปิดไปเจอร่างวิทยานิพนธ์ค้างเติ่ง ชำเลืองมองสองทีแล้วจำต้องปิดลง มันเหมือนบาดแผลที่ไม่เคยสมานสนิทสักที

แต่เขากลับไม่ไว้ใจคนตรงหน้านี้

ไม่ไว้ใจใครหน้าไหนก็ตามที่ถือเงินเดินเข้ามาหาเขาทั้งนั้น

"สัดส่วนการเจือสารในหน้าที่เจ็ดของรายงานคุณ" เขาใช้นิ้วดันแว่นที่พันด้วยเทปกาวขึ้น น้ำเสียงฟังดูราบเรียบไร้อารมณ์ "มีข้อมูลจากการทดลองรองรับหรือเปล่า"

"มีข้อมูลอนุมานทางทฤษฎีครับ" เฉินฉี่ตอบ "ส่วนข้อมูลจากการทดลองจริง นั่นคือเหตุผลที่ผมมาพบคุณ ผมต้องการคนที่มาช่วยเปลี่ยนทฤษฎีให้กลายเป็นข้อมูลที่จับต้องได้ครับ"

ซูหมิงเจ๋อนิ่งเงียบไป

มุมตารางธาตุที่แปะอยู่บนผนังม้วนงอขึ้นอีกนิด

"ผมขอเวลาคิดก่อน"

"ได้ครับ"

เฉินฉี่ลุกขึ้นยืน คราวนี้เขาไม่ได้ทิ้งท้ายคำพูดใดไว้ และไม่กดดันแม้แต่น้อย

เขาเดินออกจากห้องทำงานไป

ตรงหัวมุมบันไดเขาหยุดชะงักเล็กน้อย ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา บ่ายสี่โมงครึ่ง

หวังปั๋วเหิงนัดเลี้ยงข้าวซูหมิงเจ๋อตอนหกโมงเย็นวันนี้ ที่โรงแรมห้าดาว หัวละแปดร้อยหยวน

เฉินฉี่เปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

ส่งข้อความวีแชตหาหลินหว่านถัง "เย็นนี้ผมทำกับข้าวเอง อยากกินอะไร"

ข้อความตอบกลับมาทันที "อย่าให้ไหม้ก็พอ กุ้งคราวก่อนภาพยังติดตาอยู่เลย"

"นั่นมันกลิ่นกระเทียมคาราเมลไลซ์ต่างหาก"

"สภาพแบบนั้นคุณกล้าเรียกว่าคาราเมลไลซ์เหรอ วงการวิทยาศาสตร์ค้นพบทฤษฎีใหม่แล้วหรือไงยะ"

เฉินฉี่ยิ้มออกมาบางๆ แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋า

ค่ำคืนนี้คู่แข่งของเขากำลังจะเปิดโต๊ะเลี้ยงรับรองอย่างหรูหราในโรงแรมห้าดาว ส่วนตัวเขากำลังจะกลับไปทำกับข้าวที่บ้าน

แต่เขาไม่ได้ลนลานเลยแม้แต่น้อย

เพราะเขารู้ความจริงอยู่ข้อหนึ่ง

สิ่งที่หวังปั๋วเหิงมอบให้ซูหมิงเจ๋อได้ คือเงิน

แต่สิ่งที่เขามอบให้ได้ คือทิศทางในหน้าที่เจ็ดของรายงานฉบับนั้น

ทิศทางที่นักวิจัยคนหนึ่งต้องคลำทางท่ามกลางความมืดมิดมาตลอดสามปีเต็ม

เงินซื้ออะไรได้มากมาย แต่ไม่อาจซื้อ "หนทางข้างหน้า" ได้