บทที่ 77 สามเยือนกระท่อมหญ้า (3)

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้ไป

เขาเบี้ยวนัดหวังปั๋วเหิง

เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวเป่ยเป็นคนคาบข่าวนี้มาบอกเฉินฉี่ หลังจากไปสืบข่าวรอบวงการมา ได้ความว่า หวังปั๋วเหิงนั่งรออยู่ที่โรงแรมตั้งสี่สิบนาที แต่ซูหมิงเจ๋อกลับไม่แม้แต่จะโผล่หน้าไป โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง วีแชตก็ไม่ตอบ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังปั๋วเหิงเลือนหายไปนานถึงสี่สิบนาทีเต็ม นี่น่าจะเป็นการขาดช่วงของรอยยิ้มที่สั้นที่สุดเท่าที่เคยมีมาของ "เสือยิ้มยาก" คนนี้แล้ว

"ทำไมเขาถึงไม่ไปวะ" จ้าวเป่ยถามขึ้นมาตามสาย

"ไม่รู้สิ"

"นายไปพูดอะไรกับเขาไว้หรือเปล่าเนี่ย"

"ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ ยื่นรายงานให้เสร็จก็เดินออกมาเลย"

"แล้วทำไมเขาถึง..."

"เขากำลังคิดอยู่"

จ้าวเป่ยไม่เข้าใจ แต่ก็เลือกที่จะเงียบปากลง

เฉินฉี่เองก็ไม่ได้เข้าใจทะลุปรุโปร่งทั้งหมด แต่ในใจเขามีข้อสันนิษฐานอยู่ข้อหนึ่ง

ตอนที่ซูหมิงเจ๋ออ่านรายงานฉบับนั้นจบ เขาไปยืนทดสูตรบนไวท์บอร์ดอยู่นานถึงสิบห้านาที พอเขียนเสร็จสีหน้าก็เปลี่ยนไป สีหน้าแบบนั้นเฉินฉี่เคยเห็นมาก่อน ตอนที่เขาเห็นพิมพ์เขียวของระบบเป็นครั้งแรก สีหน้าของเขาก็เคยเปลี่ยนไปแบบนี้เหมือนกัน

นั่นคือสีหน้าของนักวิจัยยามที่ได้เห็น "คำตอบที่มีความเป็นไปได้"

มันไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นความตึงเครียด เป็นแรงกดดันที่คิดว่า "ถ้าสิ่งนี้เป็นจริงขึ้นมา มันจะหมายถึงอะไรกันแน่"

ซูหมิงเจ๋อคงเอาแต่ขบคิดเรื่องสัดส่วนการเจือสารนั่นตลอดทั้งคืน จดจ่ออยู่กับมันจนลืมเวลานัดไปเสียสนิท

หรือไม่ก็ไม่ได้ลืม เพียงแต่สัดส่วนนั่นสำคัญกว่ามื้ออาหารราคาแปดร้อยหยวนเป็นหมื่นเท่าต่างหาก

เช้าวันจันทร์

เฉินฉี่ไม่ได้ไปหาซูหมิงเจ๋อเป็นครั้งที่สาม

แต่เขาเลือกที่จะทำอีกอย่างแทน

เขาเรียกเฉินอวี่ลงมาที่โถงชั้นหนึ่ง

"พรุ่งนี้ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อย"

"ไปไหนเหรอครับ"

"ไปพบคนคนหนึ่ง แต่งตัวให้ดูสะอาดสะอ้านหน่อย อย่าใส่ไอ้เสื้อฮู้ดซอมซ่อตัวนั้นไปอีกล่ะ"

"ผม... ผมมีอยู่ตัวเดียวนี่ครับ"

เฉินฉี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"จ้าวเป่ย"

"หา?" จ้าวเป่ยโผล่หัวออกมาจากหลังโต๊ะพับ

"พาเฉินอวี่ไปซื้อเสื้อเชิ้ตสักตัว เบิกบริษัทได้"

"งบไม่เกินเท่าไรล่ะ"

"อย่าให้เกินสองร้อย"

"วางใจได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาต่อราคาด้วยซ้ำ ตรงดิ่งไปตลาดค้าส่งโลด"

บ่ายสองโมงวันอังคาร

เฉินฉี่เป็นคนขับรถ ส่วนเฉินอวี่นั่งอยู่ตรงเบาะข้าง ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ยังค่อนข้างแข็งอยู่ เขาจึงเผลอดึงทึ้งมันอยู่สองสามครั้งโดยไม่รู้ตัว

"พี่ฉี่ เราจะไปพบใครกันเหรอครับ"

"ซูหมิงเจ๋อ รองศาสตราจารย์คณะวัสดุศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ผู้เชี่ยวชาญด้านวัสดุขั้วบวกสำหรับแบตเตอรี่โซเดียมไอออน"

ร่างของเฉินอวี่พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ

"ซู... ซูหมิงเจ๋อเหรอครับ" เสียงของเขาแหลมสูงขึ้นมาครึ่งคีย์ "คนที่เคยตีพิมพ์วิทยานิพนธ์เรื่องการเปลี่ยนเฟส P2/O3 คนนั้นน่ะเหรอครับ"

"นายรู้จักเขาด้วยเหรอ"

"รู้จักสิครับ! เอกสารอ้างอิงหลักในโปรเจกต์จบของผมก็คืองานของเขานี่แหละ! ผมอ้างอิงไปตั้งสามรอบ! อาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าเขาเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกๆ ในประเทศที่บุกเบิกเรื่องวัสดุขั้วบวกแบตเตอรี่โซเดียมไอออนเลยนะครับ!"

เฉินฉี่เหลือบหางตามองเขาแวบหนึ่ง

เจ้าเด็กนี่หน้าแดงแจ๋ไปหมด ทำตัวเหมือนพวกติ่งดาราไม่มีผิด

"ไปถึงแล้วไม่ต้องเกร็งล่ะ เขาถามอะไรก็ตอบไปตามนั้น พูดความจริงก็พอ"

"ครับๆๆ" เฉินอวี่พยักหน้ารัวๆ ราวกับนกหัวขวาน

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยแห่งนั้น บนชั้นสี่

ประตูห้องเปิดกว้างอยู่

ซูหมิงเจ๋อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตรงหน้ากางรายงานที่เขียนด้วยลายมือหนาสิบสองหน้าฉบับนั้นทิ้งไว้ หน้าที่เจ็ดถูกดึงแยกออกมาวางไว้บนสุด มีรอยจดบันทึกด้วยลายมือเพิ่มขึ้นมาอีกหลายบรรทัด

เขาเงยหน้าขึ้นเห็นเฉินฉี่ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเฉินอวี่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"นี่คือ?"

"เจ้าหน้าที่แล็บของผมครับ จบวิศวกรรมเคมี เคยทำโปรเจกต์จบเรื่องวัสดุขั้วบวกสำหรับแบตเตอรี่โซเดียมไอออนมาก่อน"

เฉินอวี่ยืนอยู่หน้าประตู ขาทั้งสองข้างเริ่มจะไม่ยอมฟังคำสั่งเสียแล้ว

"สะ... สวัสดีครับศาสตราจารย์ซู"

ซูหมิงเจ๋อมองเขาอยู่สองวินาที

"นั่งสิ"

เฉินอวี่นั่งลง ปกเสื้อเชิ้ตตัวใหม่เสียดสีกับลำคอ สองมือประสานวางบนหัวเข่า กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้พูดจาทักทายให้เสียเวลา

"โปรเจกต์จบทำระบบอะไรมา"

"ชั้นออกไซด์ครับ โซเดียม-นิกเกิล-แมงกานีส ออกไซด์"

"สัดส่วนอิเล็กโทรไลต์ปรับสูตรเองหรือลอกเขามา"

"ช่วงแรกอ้างอิงจากงานวิจัยครับ ช่วงหลังลองปรับความเข้มข้นของสารเติมแต่งเอง ลองปรับอยู่นานสามเดือนครับ"

"ผลลัพธ์เป็นยังไง"

"ไม่ค่อยดีเท่าไรครับ พอวนรอบไปถึงสองร้อยรอบประสิทธิภาพก็ดรอปลงอย่างหนัก" เฉินอวี่ก้มหน้าลงต่ำ "แต่อาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าด้วยเงื่อนไขอุปกรณ์ของมหาวิทยาลัย ได้ผลแค่นี้ก็ถือว่าปกติแล้วครับ"

"อาจารย์ของคุณพูดถูก" น้ำเสียงของซูหมิงเจ๋อเรียบนิ่ง ทว่าประโยคถัดมากลับเผยความสนใจที่แท้จริงออกมา "การทดลองนั้นใช้อิเล็กโทรไลต์ระบบตัวทำละลายอะไร EC/DMC หรือว่า EC/PC"

"EC/PC ครับ อัตราส่วนปริมาตรหนึ่งต่อหนึ่ง"

"ทำไมถึงเลือก PC"

"เพราะค่าคงที่ไดอิเล็กทริกของ PC สูงกว่าครับ ในทางทฤษฎีน่าจะช่วยเรื่องกระบวนการโซลเวชันของโซเดียมไอออนได้ดีกว่า"

คิ้วของซูหมิงเจ๋อกระตุกขึ้นเล็กน้อย

คำตอบนี้ไม่ใช่การท่องจำตามตำรา แต่มีเพียงคนที่ลงมือทำการทดลองจริงเท่านั้นถึงจะพูดแบบนี้ออกมาได้ เพราะ "ผลกระทบของค่าคงที่ไดอิเล็กทริกต่อการเกิดกระบวนการโซลเวชัน" คือปัญหาที่คนลงมือผสมสูตรจริงเท่านั้นจะฉุกคิด ตำราเรียนมีแค่ข้อสรุป ไม่เคยบอกหรอกว่า "ทำไมถึงต้องเลือกตัวนี้"

เขาซักถามต่ออีกหลายข้อ เจาะลึกรายละเอียดมากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่อุณหภูมิในการสังเคราะห์ การควบคุมบรรยากาศ ไปจนถึงระยะห่างของใบมีดปาดสารเคลือบขั้วแบตเตอรี่

ความประหม่าของเฉินอวี่มลายหายไปจนหมดสิ้นหลังจากตอบคำถามที่สามเสร็จ

เมื่อคนสายวัสดุศาสตร์สองคนได้คุยเรื่องเทคนิค ก็เหมือนปลาสองตัวที่ได้แหวกว่ายกลับคืนสู่สายน้ำ โลกภายนอกไม่สำคัญอีกต่อไป เงินเดือนปีละเท่าไรไม่สำคัญแล้ว หวังปั๋วเหิงไม่สำคัญ โรงแรมห้าดาวก็ไม่สำคัญ

มีเพียงข้อมูลเท่านั้นที่สำคัญ

เฉินฉี่นั่งฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่เอ่ยแทรกแม้แต่คำเดียว

คุยกันไปได้ราวๆ ยี่สิบนาที จู่ๆ ซูหมิงเจ๋อก็เอ่ยถามเฉินอวี่ขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ทำไมเธอถึงมาทำงานที่ฉี่ถัง"

เฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เขาดันแว่นตาขึ้น

"เพราะว่า... พี่ฉี่ให้โอกาสผมครับ"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง

"ผมเรียนจบมาได้เจ็ดเดือนกว่า ยื่นเรซูเม่ไปสี่สิบกว่าที่ สัมภาษณ์ไปแปดแห่ง ไม่มีที่ไหนติดต่อกลับมาเลย ผมนั่งเล่นเกมอยู่ที่บ้านไปครึ่งปีกว่า แม่แทบจะหมดหวังในตัวผมแล้วครับ"

เขาชำเลืองมองเฉินฉี่แวบหนึ่ง

"ตอนช่วงปีใหม่พี่ฉี่คุยกับผมแค่สิบนาที ขอดูโปรเจกต์จบของผม แล้วก็บอกให้ผมมาเริ่มงานหลังปีใหม่"

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่สองวินาที

"ที่อื่นเขาไม่แม้แต่จะชายตามองเรซูเม่ของผมด้วยซ้ำ"

ซูหมิงเจ๋อนิ่งเงียบไป

นิ้วมือของเขาเคาะลงบนโต๊ะสองจังหวะ มันไม่ใช่จังหวะของการใช้ความคิด แต่เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติเมื่อโดนอะไรบางอย่างสะกิดใจเข้าอย่างจัง

เพราะตัวเขาเองก็เคยถูกปฏิเสธมาเช่นเดียวกัน

เมื่อสองปีก่อน ตอนที่ห้องแล็บถูกสั่งปิด เขาเคยยื่นข้อเสนอขอร่วมมือไปยังบริษัทต่างๆ ถึงหกแห่ง สี่แห่งเงียบหายไร้การตอบรับ มีแห่งหนึ่งบอกว่า "ทิศทางมันเฉพาะกลุ่มเกินไป" ส่วนอีกแห่งหนึ่งเอาแผนงานทางเทคนิคของเขาไปยื่นจดสิทธิบัตร แล้วก็ถีบหัวส่งเขาออกมา

หลังจากนั้นเขาก็ไปโพสต์หาคนมาร่วมมือในเว็บบอร์ดร้างๆ ที่ไม่มีใครสนใจ

ยอดคนดูแค่ 47 ครั้ง

แต่เฉินฉี่กลับมองเห็นมัน

ไม่ใช่การโน้มน้าวด้วยเงิน แต่คือรายงานวิเคราะห์ทางเทคนิคที่เขียนขึ้นด้วยลายมือ

ซูหมิงเจ๋อจ้องมองเฉินฉี่

จังหวะนั้นเองเฉินฉี่ก็เอ่ยปากขึ้นมา

เขาไม่ได้ขายฝัน ไม่ได้พูดจาทำนองว่า "พวกเราจะมาเปลี่ยนโลกใบนี้กัน" และไม่ได้บอกว่า "จะให้เงินคุณมากเท่าไร"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป

"ศาสตราจารย์ซูครับ เรื่องเงินผมคงไม่เอาไปเทียบกับหงรุ่ยหรอกนะ พวกเขาให้เงินเดือนคุณปีละหนึ่งล้านสองแสนหยวน ตอนนี้ผมคงให้ขนาดนั้นไม่ได้ แต่สิ่งที่ผมสามารถมอบให้คุณได้ คือสิ่งที่พวกเขาไม่มีวันให้คุณได้อย่างแน่นอน"

"อะไร"

"ทิศทางครับ" เฉินฉี่ชี้ไปที่หน้าที่เจ็ดของรายงานบนโต๊ะ "ทิศทางของสัดส่วนการเจือสารตัวนี้ ผมรู้ว่าคุณลองคำนวณอนุมานบนไวท์บอร์ดดูแล้ว มันไปรอดไหมครับ"

ซูหมิงเจ๋อจ้องมองเขา

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

เนิ่นนาน

จากนั้นเขาก็เอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง น้ำเสียงแหบแห้งแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ

"เส้นทางของข้อมูลมันไปรอด"

สำหรับคนปากหนักอย่างซูหมิงเจ๋อ คำว่า "เส้นทางของข้อมูลมันไปรอด" ก็นับเป็นคำชมขั้นสูงสุดแล้ว เฉินฉี่ทำงานเป็นนักวิจัยอยู่ที่ติ่งหยวนมาหกปี ไม่เคยมีศาสตราจารย์คนไหนประเมินบทวิเคราะห์ของเขาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน

"งั้นก็มาพิสูจน์กันดูสิครับ" เฉินฉี่ลุกขึ้นยืน "อุปกรณ์ส่งมาถึงแล้ว ห้องแล็บก็พร้อมเปิดใช้งานได้ทุกเมื่อ คุณจะมาเริ่มงานได้เมื่อไรครับ"

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้ตอบรับทันที

เขาลุกขึ้นเดินไปริมหน้าต่าง กิ่งก้านของต้นอู๋ถงด้านนอกเริ่มผลิหน่ออ่อนสีเขียวแซมขึ้นมาประปราย ต้นเดือนมีนาคม ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว

เขาใช้เวลาใคร่ครวญอยู่ราวสองนาที

ตลอดสองนาทีนั้น เฉินฉี่ไม่ได้เอ่ยคำใด เฉินอวี่เองก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน ห้องทำงานเงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงฝีเท้าของคนที่เดินผ่านไปมาตรงระเบียงทางเดิน

ซูหมิงเจ๋อหันกลับมา

"พรุ่งนี้"

คำสั้นๆ เพียงคำเดียว สองพยางค์

เฉินฉี่ยื่นมือออกไป

ซูหมิงเจ๋อยื่นมือมาจับตอบ

มือของเขาผอมแห้งมาก ข้อกระดูกโปนจนรู้สึกสากมือ แต่แรงบีบกลับหนักแน่นยิ่งนัก

ตอนที่ก้าวเท้าออกจากอาคารทดลอง เสียงโทรศัพท์มือถือของซูหมิงเจ๋อก็ดังขึ้น

เฉินฉี่เดินนำอยู่ข้างหน้า ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง

แต่เขาได้ยินเสียงซูหมิงเจ๋อกดรับสายจากทางด้านหลัง

"คุณหวัง ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะครับ แต่ผมตัดสินใจไปแล้ว"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบดั่งสายน้ำ คล้ายกับคนที่กำลังปฏิเสธน้ำชาแก้วหนึ่งที่ตนไม่อยากดื่มสักเท่าไร

แล้วเขาก็กดวางสายไป

เฉินฉี่ก้าวพ้นประตูใหญ่ออกมา แสงแดดส่องลอดช่องว่างระหว่างยอดอ่อนของต้นอู๋ถง ทอดยาวลงสู่พื้นแตกกระจายเป็นจุดแสงพร่างพราย

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

หน้าต่างของระบบกะพริบวาบขึ้นมาในห้วงความคิด เปล่งประกายแสงสีฟ้าคราม

[ติ๊ง ตรวจพบบุคลากรหลักทางเทคนิคยืนยันความตั้งใจในการเข้าร่วม อัปเดตความคืบหน้าภารกิจขั้นที่สาม: สำเร็จ 1/3]

เฉินฉี่มองดูข้อความบรรทัดนี้

เขาไม่ได้หัวเราะออกมา แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นบางๆ

จากนั้นระบบก็เด้งการแจ้งเตือนขึ้นมาอีกข้อความหนึ่ง

[ตรวจพบสัญญาณภัยคุกคามจากภายนอกพร้อมกัน หวังปั๋วเหิง ผู้อำนวยการฝ่ายการลงทุนของฉิงเทียนนิวเอเนอร์จี ได้เริ่มดำเนินการตรวจสอบประวัติเบื้องหลังของฉี่ถังเทคโนโลยีแล้ว ขอให้โฮสต์เตรียมพร้อมรับมือ]

เฉินฉี่เก็บโทรศัพท์มือถือกลับเข้ากระเป๋า

เฉินอวี่เดินอยู่ข้างๆ ปกเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ถูกเขาปลดจนคลายออกแล้ว

"พี่ฉี่ครับ"

"หืม?"

"ศาสตราจารย์ซูจะมาจริงๆ เหรอครับ"

"จริงสิ"

"ต่อไปนี้ผมต้องเรียกเขาว่าอาจารย์ซูไหมครับ"

"นายเรียกเขาว่าเหล่าซูก็พอ เขาไม่ชอบคำว่า 'ศาสตราจารย์' หรอก"

"พี่รู้ได้ยังไงเหรอครับ"

"ในโพสต์เว็บบอร์ด เขาแทนตัวเองแค่ว่า 'ผม' ไม่ได้ใช้คำว่า 'ศาสตราจารย์ท่านนี้' คนที่ไม่คิดแม้แต่จะแปะคำว่า 'ศาสตราจารย์' ลงไปในโพสต์น่ะ ไม่สนเรื่องหัวโขนพวกนี้หรอก"

เฉินอวี่คิดตามแล้วพยักหน้ารับ

ทั้งสองเดินมาจนถึงลานจอดรถ

เฉินฉี่เปิดประตูรถ

จังหวะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่ระบบ

แต่เป็นฟางจื้อหย่วน

"เฉินฉี่ หวังปั๋วเหิงกำลังตรวจสอบนายอยู่ เขาให้หลิวฮั่นเหวินเป็นคนสืบ ระวังตัวด้วย"

เฉินฉี่กวาดสายตาอ่านข้อความ

หลิวฮั่นเหวิน

หมอนี่อีกแล้วเหรอ

เขากดล็อกหน้าจอมือถือ

แล้วสตาร์ตเครื่องยนต์

ภาพประตูใหญ่มหาวิทยาลัยในกระจกมองหลังค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ

ยอดอ่อนของต้นอู๋ถงทอประกายสีเขียวจางๆ ใต้แสงตะวัน

ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว

แต่คนที่อยู่ในเงามืดก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน