บทที่ 78 ข้อเดิมพัน

ซูหมิงเจ๋อปั่นจักรยานมา

จ้าวเป่ยที่มองลงมาจากหน้าต่างชั้นสองแทบทำน้ำในแก้วมักหกรดเอกสารตรวจสอบระเบียบปฏิบัติ

จักรยานโบราณรุ่นยี่สิบแปดนิ้วคันนั้นสีหลุดร่อนไปเกินครึ่ง ตะกร้าหน้ารถมีกระเป๋าผ้าใบสีเขียวขี้ม้ายัดแน่นเปรี๊ยะ ซิปรูดปิดไม่สนิท เผยให้เห็นชายผ้าขนหนูที่ซักจนซีดขาวโผล่ออกมาครึ่งผืน

เบาะหลังมัดกล่องกระดาษไว้กล่องหนึ่ง บนกล่องใช้ปากกามาร์กเกอร์สีดำเขียนไว้สี่ตัวว่า "ระวังแตก ห้ามกดทับ"

จ้าวเป่ยวิ่งกระหืดกระหอบลงมาชั้นล่าง "เหล่าเฉิน! ศาสตราจารย์ของนายมาถึงแล้ว!"

เฉินฉี่เดินออกมาจากห้องโถงชั้นหนึ่ง

ซูหมิงเจ๋อตั้งขาหยั่งจักรยานไว้ตรงมุมหนึ่งของลานจอดรถ โซ่จักรยานหย่อนยานจนห้อยแกว่งไปมาอยู่บนฟันเฟือง เขาคว้ากระเป๋าผ้าใบออกจากตะกร้าหน้ารถ แล้วยกกล่องกระดาษจากเบาะหลังลงมาอุ้มไว้

ในกล่องกระดาษใบนั้นอัดแน่นไปด้วยเอกสาร เฉินฉี่กวาดตามองแวบเดียวก็รู้ว่าทั้งหมดเป็นวารสารและวิทยานิพนธ์ฉบับพิมพ์ที่แบ่งออกเป็นสามตั้งตามลำดับปี และรัดด้วยหนังยางเอาไว้

"ศาสตราจารย์ซูครับ" เฉินฉี่เดินเข้าไปทักทาย

ซูหมิงเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง

วันนี้พอมองในระยะใกล้ ดูซูบผอมกว่าตอนเจอในห้องทำงานที่มหาวิทยาลัยเสียอีก โหนกแก้มทั้งสองข้างปูดโปนออกมาราวกับหินสองก้อนดันอยู่ใต้ผิวหน้า แว่นตายังคงเป็นอันเดิมที่มีเทปกาวพันขาแว่นข้างซ้ายเอาไว้ บนเลนส์มีรอยขีดข่วนบางๆ อยู่สองรอย

"ห้องแล็บอยู่ที่ไหน"

ไร้การทักทายปราศรัยใดๆ ไม่มีแม้แต่คำว่า "สวัสดี" แม้กระทั่งคำว่า "อรุณสวัสดิ์" ก็ยังถูกตัดทิ้งไป

เฉินฉี่เดินนำเขาเข้ามาในห้องโถงชั้นหนึ่ง

ซูหมิงเจ๋อยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู ยังไม่ยอมก้าวเข้าไปข้างใน

สายตาของเขากวาดมองจากซ้ายไปขวา ตู้ดูดควัน โต๊ะปฏิบัติการสแตนเลส พื้นอีพ็อกซีที่เพิ่งเทใหม่ บนผนังมีแผนผังเส้นทางหนีไฟติดอยู่ หลินหว่านถังเป็นคนมายืนคุมจ้าวเป่ยให้ติดไว้ตั้งแต่คราวก่อนที่เธอแวะมา

จากนั้นเขาก็เดินตรงดิ่งไปยังตู้ดูดควันที่อยู่ใกล้ที่สุด

ยื่นมือออกไปเปิดวาล์วระบายอากาศ

เงี่ยหูฟังอยู่สามวินาที

"แรงลมระบายอากาศไม่พอ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง "ถ้าใช้กำลังเครื่องขนาดนี้ทำการทดลองที่สารละลายระเหยตัว ความเข้มข้นจะเกินมาตรฐานความปลอดภัย ต้องเปลี่ยนพัดลมระบายอากาศให้เบอร์ใหญ่ขึ้นกว่านี้"

จ้าวเป่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ อ้าปากจะแย้งแต่สุดท้ายก็จำต้องหุบลง

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปหน้าโกลฟบ็อกซ์ ก้มมองดูค่าความบริสุทธิ์ของก๊าซอาร์กอนที่แสดงบนแผงควบคุม

"99.995% ยังไม่ได้มาตรฐาน" เขาเคาะลงบนแผงควบคุมสองที "การสังเคราะห์วัสดุขั้วบวกต้องใช้ความบริสุทธิ์อย่างน้อย 99.999% ถ้าใช้ความบริสุทธิ์แค่นี้ ตัวอย่างที่สังเคราะห์ออกมาจะมีสิ่งเจือปนจากการเกิดออกซิเดชัน ข้อมูลจะกลายเป็นขยะทั้งหมด"

คิ้วของเฉินฉี่กระตุกขึ้นเล็กน้อย "เดี๋ยวผมประสานงานกับซัพพลายเออร์ก๊าซให้เปลี่ยนเป็นเกรดความบริสุทธิ์สูงครับ"

"อืม" ซูหมิงเจ๋อเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

เฉินอวี่กำลังยืนรออยู่บนชั้นสอง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ติดกระดุมคอเสื้ออย่างมิดชิด พอเห็นซูหมิงเจ๋อเดินขึ้นมา เขาก็สะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟช็อต แผ่นหลังยืดตรงเปรี๊ยะในทันที

"สะ... สวัสดีครับอาจารย์ซู"

ซูหมิงเจ๋อกวาดสายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่ตอบรับ เดินตรงไปยังเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้า แล้วก้มตัวลงดูป้ายบอกรุ่นเครื่อง

"เธอเคยใช้งานเครื่องนี้ไหม"

"คะ... เคยครับ เครื่องที่มหาวิทยาลัยจะเก่ากว่านี้นิดหน่อย แต่หลักการทำงานเหมือนกันครับ"

"ทดสอบแรงดันไฟฟ้าวงจรเปิดให้ฉันดูสักชุดซิ"

เฉินอวี่ตื่นเต้นจนนิ้วมือสั่นระริกไปหมด เขาเปิดสวิตช์เวิร์กสเตชัน ต่อสายแคลมป์เข้ากับอุปกรณ์ แล้วเริ่มตั้งค่าพารามิเตอร์บนหน้าจอสัมผัส แม้มือไม้จะยังไม่คล่องแคล่วว่องไวนัก แต่ขั้นตอนไม่ผิดเพี้ยน

ซูหมิงเจ๋อยืนกอดอกดูอยู่ด้านหลังเขา ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว

การทดสอบรันไปได้ราวๆ ห้านาที ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นมา

ซูหมิงเจ๋อเหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง

"หนีบขั้วกลับด้าน ขั้วบวกกับขั้วลบสลับกัน"

ใบหน้าของเฉินอวี่ซีดเผือดลงทันตา พอก้มลงดูก็พบว่ากลับด้านจริงๆ

"เธอทำการทดลองเหมือนคนผัดกับข้าวไม่มีผิด" ซูหมิงเจ๋อดันแว่นตาขึ้น "ผัดกับข้าวไหม้ยังพอกลืนลงคอได้ แต่ถ้าข้อมูลกลับด้าน มันก็คือเศษกระดาษไร้ค่าแผ่นหนึ่ง"

เฉินอวี่อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ

จ้าวเป่ยแอบชะโงกหน้าดูอยู่ตรงหัวมุมบันได อ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ในใจแอบจุดเทียนไว้อาลัยให้เฉินอวี่ไปเงียบๆ

ซูหมิงเจ๋อเดินตรวจตั้งแต่ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ไปจนถึงชั้นสามจนทั่ว ใช้เวลาราวๆ สี่สิบนาที ไปถึงตรงไหนก็ติตรงนั้น ทั้งระบบระบายอากาศ แหล่งก๊าซ ความสูงของโต๊ะปฏิบัติการ ตำแหน่งการจัดวางตู้เก็บสารเคมี

พอตรวจเสร็จ เขาก็เดินมาที่โต๊ะพับตรงโถงชั้นหนึ่ง

แล้วก็นั่งลง

เฉินฉี่นั่งลงฝั่งตรงข้าม

ระหว่างทั้งสองคนมีเพียงโต๊ะพับตัวแคบๆ คั่นกลางอยู่ บนโต๊ะวางไว้ด้วยแก้วมักของจ้าวเป่ยและกระถางพลูด่างต้นนั้น มีใบสิบสองใบ

ซูหมิงเจ๋อปรายตามองพลูด่างแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยปากวิจารณ์อะไร

"รายงานของคุณฉบับนั้นผมดูแล้ว" เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแห้งผากไม่ต่างจากบุคลิกของเขา "สัดส่วนการเจือสารในหน้าที่เจ็ด ผมลองคำนวณบนไวท์บอร์ดดูแล้ว ทิศทางของข้อมูลถือว่าไปรอด"

เฉินฉี่พยักหน้า "ผมรู้"

"แต่คำนวณผ่านไม่ได้แปลว่าใช้ได้จริง" นิ้วมือของซูหมิงเจ๋อเคาะลงบนโต๊ะสองที "ระหว่างทฤษฎีกับการทดลองจริงยังมีหลุมพรางอยู่อีกเป็นร้อย สัดส่วนของคุณนั่นในการสังเคราะห์จริงจะทำซ้ำออกมาได้ไหม ต้องดูที่ข้อมูล"

"ผมถึงได้มาหาคุณ"

ซูหมิงเจ๋อจ้องเขาเขม็งอยู่นานสามวินาที

ดวงตาคมกริบดุจมีดผ่าตัดคู่นั้นถูกเลนส์หนาเตอะขยายจนดูโตขึ้น

"ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

"ว่ามา"

"ให้เวลาผมสองสัปดาห์" ซูหมิงเจ๋อหยิบสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋าผ้าใบแล้วเปิดกางลงบนโต๊ะ พลิกไปยังหน้าที่เต็มไปด้วยสูตรเคมี "ผมจะใช้สัดส่วนการเจือสารในรายงานของคุณทำเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุมขึ้นมาหนึ่งชุด ขณะเดียวกันก็จะใช้แนวทางเดิมเมื่อสามปีก่อนของผมทำขึ้นมาอีกชุดเพื่อเป็นกลุ่มควบคุม ทั้งสองชุดจะรันวงรอบการชาร์จและคายประจุชุดละ 100 รอบ"

เขาเงยหน้าขึ้น

"ให้ข้อมูลเป็นตัวตัดสิน ถ้าแนวทางของคุณดีกว่าของผม ผมอยู่ต่อ แต่ถ้าสู้ของผมไม่ได้ ผมไป ไม่ต้องฝืนใจกันทั้งสองฝ่าย"

เฉินฉี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

จ้าวเป่ยที่ยืนอัดอั้นอยู่ตรงหัวบันไดมานาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหว "ศาสตราจารย์ซู อาจารย์ไม่ได้มาเพื่อร่วมงานกับพวกเราหรอกเหรอครับ ทำไมถึงยังต้องมาตั้งโจทย์สอบกันอีกล่ะเนี่ย"

ซูหมิงเจ๋อไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา

เฉินฉี่ยื่นมือออกไป

"พนันกัน"

ซูหมิงเจ๋อยื่นมือมาจับ สัมผัสได้ถึงมือผอมแห้งและข้อนิ้วแข็งทื่อ แต่เรี่ยวแรงกลับไม่น้อยเลย

"ถ้าแพ้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมรับผิดชอบเอง" เฉินฉี่เอ่ย

บ่ายวันนั้น ซูหมิงเจ๋อทำรายการจัดซื้อออกมาหนึ่งใบ

สารตั้งต้นโซเดียม สารตั้งต้นแมงกานีส สารตั้งต้นนิกเกิล สารเติมแต่ง ตัวทำละลายอิเล็กโทรไลต์ แผ่นกั้น ตัวนำกระแสฟอยล์อะลูมิเนียม สารเคมีและวัสดุที่ต้องใช้ในการทดลองทั้งสองชุดถูกแจกแจงไว้อย่างเป็นระเบียบทีละบรรทัด พร้อมระบุสเปก ระดับความบริสุทธิ์ และราคาประเมินกำกับไว้ด้านหลังทุกรายการ

ยอดรวม: 47,600 หยวน

จ้าวเป่ยหยิบรายการขึ้นมาดู "สี่หมื่นเจ็ด?"

"แพงไปเหรอ" น้ำเสียงของซูหมิงเจ๋อราบเรียบ ราวกับกำลังเอ่ยถึงค่าคงที่ทางฟิสิกส์

"ไม่ใช่แพงไป... แต่มันถูกไปต่างหากครับ ผมนึกว่าอย่างน้อยต้องแตะหลักแสนขึ้นซะอีก"

"การทดลองที่ผลาญเงินเล่นไม่ใช่การทดลองที่ดี" ซูหมิงเจ๋อดันรายการจัดซื้อไปตรงหน้าเฉินฉี่ "แค่นี้ก็พอแล้ว"

เฉินฉี่เซ็นชื่อ ส่วนจ้าวเป่ยทำเรื่องอนุมัติเบิกจ่ายเงิน

คืนนั้น ซูหมิงเจ๋อไม่ได้กลับบ้าน

ในห้องทำงานที่ว่างเปล่าบนชั้นสาม จ้าวเป่ยยกเตียงสนามมาวางไว้ให้ มีผ้าห่มสีเขียวขี้ม้าหนึ่งผืน หมอนหนึ่งใบ และตู้เหล็กหนึ่งใบ

ตอนที่เฉินฉี่กำลังจะกลับบ้าน เขาเดินผ่านชั้นสามและเห็นแสงไฟลอดออกมาจากใต้ช่องประตู

เขาไม่ได้เคาะประตู

แต่เขารู้ดีว่าซูหมิงเจ๋อกำลังทำอะไรอยู่

อีกฝ่ายกำลังนั่งอ่านรายงานที่เขียนด้วยลายมือสิบสองหน้านั้นอยู่