บทที่ 92 เตาแรก

ซูหมิงเจ๋อมาถึงโรงงานตอนตีห้าครึ่ง

เฉินฉี่มาถึงตอนหกโมงเช้า พอไปถึง ไฟบนชั้นสองก็เปิดสว่างโร่อยู่แล้ว เสียงตัวแปลงความถี่ของหม้อกวนสารดังหึ่งๆ แว่วมา

เขาเดินขึ้นไปบนชั้นสอง

ซูหมิงเจ๋อสวมเสื้อกาวน์สีขาว ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ควบคุม ตรงหน้ากางแผ่นขั้นตอนกระบวนการผลิตที่เขียนด้วยลายมือ เป็นกระดาษขนาดเอสาม ตัวหนังสือเล็กยิบหยีราวกับมดขนของ มีตัวเลขพารามิเตอร์กำกับไว้ชัดเจนทุกขั้นตอน

นิ้วของเขาไล่ไปตามแผ่นผัง จากขั้นตอนแรกไปจนถึงขั้นตอนสุดท้าย กวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วก็ตรวจดูซ้ำอีกรอบ

เฉินอวี่ยืนอยู่ข้างๆ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมาถูกซักไปแล้วสามรอบจนนุ่มลงมาก คอเสื้อไม่บาดคออีกต่อไป เขาใส่ถุงมือเรียบร้อยและดึงหน้ากากอนามัยขึ้นมาคลุมถึงสันจมูก

"อาจารย์ซู สารตั้งต้นชั่งน้ำหนักเสร็จแล้วครับ"

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา "ความละเอียดเท่าไหร่"

"0.01 กรัมครับ ค่าความคลาดเคลื่อนไม่เกิน 0.003"

"อืม"

คำว่า "อืม" เพียงคำเดียว ก็นับเป็นการยอมรับขั้นสูงสุดของซูหมิงเจ๋อแล้ว

เฉินฉี่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เขาขยับไปยืนชิดริมหน้าต่าง หาตำแหน่งที่ไม่เกะกะใครแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

เขาไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องการลงมือทดลอง สิ่งที่เขารู้มีเพียงแค่ทิศทางเท่านั้น

ทิศทางคือสิ่งที่เขากำหนด ส่วนการลงมือปฏิบัติ เป็นหน้าที่ของซูหมิงเจ๋อ

หม้อกวนสารเริ่มเดินเครื่องแล้ว

เฉินอวี่ทยอยใส่สารตั้งต้นที่ชั่งน้ำหนักไว้ลงไปทีละส่วน ใบพัดกวนสารเริ่มหมุนทำงาน ความเร็วรอบค่อยๆ ไต่ระดับจาก 50 RPM ขึ้นไปจนถึง 200 RPM

ซูหมิงเจ๋อจ้องหน้าจอแสดงความเร็วรอบไม่วางตา ตัวเลขกระโดดสลับไปมา มือวางทาบอยู่บนแผงควบคุม นิ้วชี้เคาะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังนับจังหวะเพลง

การผสมสารใช้เวลาสี่ชั่วโมง

เฉินฉี่เดินลงบันไดมาข้างล่าง

ตรงห้องโถงชั้นหนึ่ง จ้าวเป่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะพับ กำลังง่วนอยู่กับคอมพิวเตอร์ คราวนี้ไม่ได้แก้เอกสารระเบียบปฏิบัติแล้ว เพราะในที่สุดก็เสร็จเสียที ตอนนี้เขากำลังนั่งเคลียร์ใบกระทบยอดเงินงวดสุดท้ายของซัพพลายเออร์อยู่

"เตาแรกเริ่มแล้วเหรอ" จ้าวเป่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

"เริ่มแล้ว"

"ต้องใช้เวลานานแค่ไหนวะ"

"ผสมสารสี่ชั่วโมง เผาแคลไซน์อีกแปดถึงสิบชั่วโมง จากนั้นรอให้เย็นลง แล้วค่อยเข้าสู่กระบวนการเตรียมสารขั้นสุดท้าย เสร็จสิ้นกระบวนการทั้งหมดก็น่าจะประมาณสามวัน"

จ้าวเป่ยผิวปากหวือ "ตั้งสามวันเลยเหรอ นึกว่าทำแบตเตอรี่จะเหมือนทำกับข้าว แค่เอาไปผัดๆ คลุกๆ ก็เสร็จซะอีก"

"แกก็ลองเดินขึ้นไปบอกอาจารย์ซูดูสิว่าทำแบตเตอรี่เหมือนทำกับข้าว ดูซิว่าเขาจะคุยกับแกไหม"

จ้าวเป่ยหดคอวูบแล้วหุบปากฉับทันที

เขาหันไปชำเลืองมองต้นพลูด่างตรงริมหน้าต่าง ใบที่สิบแปดแทงยอดใหม่ออกมาแล้ว ยอดอ่อนสีเขียวสดโผล่พ้นออกมาจากซอกตาใบแก่

"สู้ๆ นะพวก" เขาพูดกับต้นพลูด่าง

พลูด่างไม่มีเสียงตอบรับ แต่สายลมที่พัดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่างทำให้ใบชั้นนอกสุดแกว่งไกวไปมาสองที จ้าวเป่ยเลยโมเมเอาเองว่านี่แหละคือการตอบรับของมัน

บ่ายสองโมงตรง

เฉินฉี่กำลังเลื่อนดูความเคลื่อนไหวของตลาดฟิวเจอร์สในโทรศัพท์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อระบบส่งสัญญาณแจ้งเตือนฟิวเจอร์สอะลูมิเนียมเซี่ยงไฮ้เข้ามา เขาจึงวางเงินประกันไปสามล้านเพื่อเปิดสถานะเล่นรอบระยะกลาง

เพิ่งกดยืนยันคำสั่งซื้อขายเสร็จ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาทันที

หลินหว่านถังโทรเข้ามา

"ทางฝั่งไพลอตแพลนต์เป็นยังไงบ้างคะ"

"เตาแรกกำลังเดินเครื่องอยู่ อาจารย์ซูคอยคุมด้วยตัวเองเลย"

"ให้เขากินข้าวหรือยังคะ"

"...ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"ไม่แน่ใจเหรอคะ คุณอยู่ที่นั่นแท้ๆ ทำไมถึงไม่แน่ใจได้ล่ะ"

"เขาอยู่ชั้นสอง ผมอยู่ชั้นหนึ่งน่ะสิ"

"คุณขึ้นไปถามเขาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ากินข้าวหรือยัง ฉันสั่งข้าวกล่องให้เขาแล้ว เดี๋ยวส่งโค้ดรับอาหารเดลิเวอรีไปให้ค่ะ"

"คุณดูแลเรื่องข้าวปลาอาหารให้เขาด้วยเหรอเนี่ย"

"เขาเป็นซีทีโอนะคะ ถ้าซีทีโอหิวตายขึ้นมาแล้วใครจะคุมเทคโนโลยีให้บริษัทล่ะคะ"

เฉินฉี่ยอมจำนน แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

ซูหมิงเจ๋อยังคงยืนอยู่หน้าหม้อกวนสาร ตรงตำแหน่งเดิมเหมือนเมื่อหกชั่วโมงก่อนในท่าทางเดิมเป๊ะ มือวางทาบไว้บนแผงควบคุม นิ้วชี้เคาะเป็นจังหวะอยู่อย่างนั้น

เขาราวกับต้นไม้ที่หยั่งรากลึกอยู่ข้างเคาน์เตอร์ควบคุม พอปักหลักลงไปแล้วก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนอีกเลย

"อาจารย์ซู ทานข้าวกลางวันหรือยังครับ"

"หืม?" ซูหมิงเจ๋อละสายตาจากหน้าจอแสดงความเร็วรอบ หันมามองเฉินฉี่ แววตาใต้กรอบแว่นดูตอบสนองช้าไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะง่วงนอน แต่เป็นอาการของคนที่กำลังจดจ่อเต็มที่แล้วถูกขัดจังหวะกะทันหัน

"ภรรยาผมสั่งข้าวกล่องมาให้ครับ"

"ไม่ต้องหรอก"

"เธอบอกว่าถ้าซีทีโอหิวตายขึ้นมา จะไม่มีใครคุมเทคโนโลยีให้น่ะครับ"

ซูหมิงเจ๋อดันแว่นตาขึ้น มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย นั่นเป็นสีหน้าที่เฉินฉี่มองว่าใกล้เคียงกับคำว่า "รู้สึกขำ" ที่สุดของเขาแล้ว

"งั้นก็กินเถอะ"

อาหารเดลิเวอรีส่งมาถึงแล้ว เป็นข้าวราดซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่ยังร้อนกรุ่นอยู่เลย

ซูหมิงเจ๋อนั่งยองๆ กินอยู่ข้างเคาน์เตอร์ควบคุม ตอนใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมู มือเขานิ่งสนิท ไม่ต่างจากตอนใช้ปากคีบคีบแผ่นขั้วไฟฟ้าทำการทดลองเลยสักนิด

พอกินเสร็จ เขาก็วางกล่องข้าวไว้ข้างถังขยะ

"ภรรยาคุณสั่งกับข้าวรสชาติดีนะ"

นี่คงเป็นคำชมระดับสูงสุดที่เขาจะมอบให้หลินหว่านถังได้แล้ว

ห้าทุ่มตรง กระบวนการเผาแคลไซน์เริ่มต้นขึ้น

อุณหภูมิของเตาเผาแบบท่อค่อยๆ ไต่ขึ้นจากอุณหภูมิห้อง 50 องศา... 100 องศา... 200 องศา... มันขยับขึ้นอย่างเชื่องช้า กราฟอุณหภูมิที่ซูหมิงเจ๋อวาดไว้บนกระดานไวท์บอร์ดมีจุดหักเหอยู่เจ็ดจุด และทุกจุดล้วนเป็นหัวใจสำคัญทั้งสิ้น

เฉินอวี่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตาเผาแบบท่อ จ้องมองเทอร์โมมิเตอร์ตาไม่กะพริบโดยไม่ไหวติง เขาจำจุดหักเหทั้งเจ็ดจุดได้ขึ้นใจ จุดหักเหแรก: 350 องศา คงอุณหภูมิไว้สองชั่วโมง จุดหักเหที่สอง: 500 องศา คงอุณหภูมิไว้หนึ่งชั่วโมง

ซูหมิงเจ๋อยืนคุมอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหนเช่นกัน

ทั้งสองคนยืนเฝ้าข้างเตาเผาแบบท่อเครื่องนั้นตลอดทั้งคืน

เฉินฉี่ไม่ได้อยู่รั้งต่อ เขารู้ดีว่าขืนตัวเองยืนอยู่ที่นั่นก็มีแต่จะเกะกะเปล่าๆ จึงขับรถกลับบ้านไป

เขานั่งเงียบๆ อยู่ในห้องทำงานครู่หนึ่ง

แล้วส่งข้อความหาจ้าวเป่ย: "อย่าลืมปิดล็อกประตูเข้าออกโรงงานให้เรียบร้อย ระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยนะ"

จ้าวเป่ยตอบกลับมา: "รับทราบ ฉันอยู่เวรเฝ้าชั้นหนึ่งให้เอง มีพลูด่างอยู่เป็นเพื่อน"

วันที่สาม เวลาสี่โมงเย็น

เฉินฉี่ได้รับสายจากซูหมิงเจ๋อ

"เตาแรก สำเร็จแล้ว"

สี่คำสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ต่างไปจากปกติ

แต่เฉินฉี่ฟังออกว่า คำว่า "แล้ว" ตรงท้ายประโยคมีหางเสียงยกสูงขึ้นเล็กน้อย

ทั้งชีวิตนี้ของซูหมิงเจ๋อ คงมีไม่กี่ครั้งหรอกที่พูดจาแล้วยกหางเสียงขึ้นแบบนี้

เฉินฉี่รีบขับรถมุ่งหน้าไปที่โรงงานทันที

พอไปถึง ซูหมิงเจ๋อกำลังยืนอยู่บนชั้นสอง บนเคาน์เตอร์ควบคุมมีถาดสแตนเลสวางอยู่หนึ่งใบ ในถาดมีผงสีดำปูเกลี่ยไว้ชั้นหนึ่ง

วัสดุขั้วบวก แบทช์แรกในระดับไพลอตแพลนต์

ซูหมิงเจ๋อใช้ช้อนคันเล็กตักผงขึ้นมาเล็กน้อย แล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือบดคลึงไปมา

"ขนาดอนุภาคสม่ำเสมอ สีได้ตามเกณฑ์ ไม่จับตัวเป็นก้อน"

เขาวางช้อนลง

แล้วหันกลับมามองสบตาเฉินฉี่

ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

และเขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้ว

เพราะผงสารแบทช์นั้นคือคำพูดที่ดีที่สุดแล้ว