บทที่ 93 ขโมยมาเยือนถึงประตูบ้าน

เรื่องเกิดขึ้นในตอนเช้ามืดของวันถัดมา

ตอนที่จ้าวเป่ยโทรเข้ามา เฉินฉี่กำลังนั่งตรวจเอกสารยื่นขออนุมัติจัดตั้งฉบับสุดท้ายที่ทนายโจวส่งมาให้อยู่ในห้องทำงานที่บ้าน

"เหล่าเฉิน สัญญาณเตือนภัยระบบคีย์การ์ดของโรงงานดังว่ะ"

น้ำเสียงของจ้าวเป่ยไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นกลับยิ่งบ่งบอกว่าสถานการณ์ร้ายแรงกว่าการใส่เครื่องหมายตกใจสิบตัวเสียอีก

"เกิดเรื่องตอนกี่โมง"

"ตีหนึ่งสี่สิบสามนาที บันทึกของระบบคีย์การ์ดฟ้องว่ามีคนเอาบัตรพนักงานมาทาบสแกน ไม่ใช่บัตรของพวกเรา เป็นบัตรปลอม ระบบเลยล็อกประตูด้านนอกอัตโนมัติแล้วส่งเอสเอ็มเอสเตือนมาที่ฉันทันที"

"แล้วคนล่ะ"

"หนีไปแล้ว ฉันเปิดกล้องวงจรปิดย้อนดู เห็นใส่เสื้อคลุมสีเข้ม สวมหมวกแก๊ปกดปีกหมวกต่ำ มองหน้าไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่รูปร่างกับท่าเดินฉันแคปภาพเก็บไว้หมดแล้ว"

เฉินฉี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะขอบโต๊ะสองทีดังก็อกๆ

"แจ้งความไปหรือยัง"

"ยัง นายยังไม่ได้สั่ง ฉันก็เลยยังไม่ได้แจ้ง กะว่าจะปรึกษานายก่อนนี่แหละ"

เฉินฉี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"อย่าเพิ่งแจ้ง"

"ทำไมวะ"

"แจ้งความไป ตำรวจมาถึงก็แค่ลงบันทึกประจำวันแล้วก็กลับ เรื่องคนพยายามสแกนคีย์การ์ดตามตึกตามหมู่บ้านแบบนี้ปีหนึ่งมีเป็นร้อยๆ คดี เขาไม่จัดเป็นเรื่องด่วนหรอก พวกเราจัดการกันเองดีกว่า"

เขาสั่งให้จ้าวเป่ยเอ็กซ์พอร์ตไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิดออกมา ทำสำเนาเก็บไว้สามชุด ชุดหนึ่งเก็บในเซิร์ฟเวอร์บริษัท ชุดหนึ่งเก็บในฮาร์ดดิสก์ส่วนตัวของเขา และอีกชุดส่งให้ทนายโจว

"เก็บหลักฐานไว้ให้ดี วันข้างหน้าได้ใช้แน่"

จากนั้นเขาก็จัดการอีกเรื่องหนึ่ง

เขาเอาภาพแคปเจอร์รูปร่างลักษณะของคนในกล้องวงจรปิดส่งไปให้ฟางจื้อหย่วน

"คนนี้คุณพอจะรู้จักไหมครับ"

ฟางจื้อหย่วนใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีกว่าจะตอบกลับมา คงกำลังชั่งใจอยู่ว่าจะตอบดีไหม แต่สุดท้ายก็ตอบกลับมาจนได้

"ดูคุ้นๆ เหมือนจะเป็นวิศวกรคนหนึ่งของสถาบันวิจัยแบตเตอรี่โซเดียมไอออนฉิงเทียน แซ่โจว เพิ่งย้ายมาจากสถาบันวิจัยเคมีแห่งหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว"

เฉินฉี่จ้องข้อความนั้นนิ่ง

ฉิงเทียน หวังปั๋วเหิง

นายจ้างเก่าของซูหมิงเจ๋อ คนที่เขี่ยเขาพ้นทาง คนที่ส่งคนไปขุดประวัติเขา คนที่บริจาคเงินสองล้านให้มหาวิทยาลัยเพื่อหวังจะขัดแข้งขัดขาเขา

มาตอนนี้ถึงขั้นส่งคนมาขโมยเทคโนโลยีถึงที่

เขากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

เวลาตีหนึ่งห้าสิบกว่านาที

ไฟในห้องนอนของหลินหว่านถังปิดมืดสนิท

เขาไม่ได้ปลุกเธอ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงงาน: จำเป็นต้องอัปเกรด รับสมัครคนเพิ่ม

เขาขีดเส้นใต้เน้นคำว่า "รับสมัครคนเพิ่ม" เอาไว้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ซูหมิงเจ๋อมาถึงโรงงานตอนหกโมงเช้าตามปกติ โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย

เฉินฉี่ไม่ได้บอกให้เขารู้

ในโลกของซูหมิงเจ๋อ มีแค่วัสดุขั้วบวก สารละลายอิเล็กโทรไลต์ และเวิร์กสเตชันเคมีไฟฟ้าก็เพียงพอแล้ว เรื่องอื่นไม่ควรเข้ามาทำให้รกสมองของเขา

ตอนที่เฉินฉี่ไปถึงเป็นเวลาแปดโมงเช้า เขาเดินตรวจประตูหน้าต่างและเครื่องสแกนคีย์การ์ดทั้งหมดรอบหนึ่ง จากนั้นก็เดินสำรวจรอบชั้นหนึ่ง หน้าต่างถูกลงกลอนล็อกไว้อย่างแน่นหนา ตรงที่จับประตูด้านหลังเขามัดเส้นผมไว้เส้นหนึ่ง เป็นวิธีบ้านๆ แต่ได้ผลดีเยี่ยม เส้นผมยังไม่ขาด แสดงว่าไม่มีใครแอบเข้ามาทางประตูด้านหลัง

จ้าวเป่ยนั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะพับ กำลังจัดเรียงภาพแคปเจอร์จากกล้องวงจรปิดเมื่อคืน

"เหล่าเฉิน ฉันว่าพวกเราต้องจ้างรปภ. แล้วว่ะ"

"ไม่ใช่แค่รปภ. แต่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย"

"มันต่างกันตรงไหนวะ"

"รปภ. คือคนที่นั่งสัปหงกอยู่หน้าประตู แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยต้องสู้เป็น รับมือไหว และพอเกิดเรื่องขึ้นมาต้องตอบสนองได้ทันท่วงที"

จ้าวเป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"แล้วจะไปหามาจากไหนล่ะ"

"เว็บหางานไง เงื่อนไข: ให้สิทธิ์ทหารผ่านศึกได้รับการพิจารณาก่อน มีประสบการณ์ด้านการรักษาความปลอดภัยหรือเคยเป็นหน่วยรบพิเศษ พูดน้อย มีฝีมือการต่อสู้"

"พูดน้อยแถมสู้เก่งงั้นเหรอ ฟังดูเหมือนกำลังหานักเลงคุ้มกันยังไงก็ไม่รู้ว่ะ"

"ไม่ใช่นักเลง แต่เอาไว้ข่มพวกที่คิดจะแอบเข้ามาขโมยของ แค่เห็นหน้าก็ไม่กล้าก้าวขาเข้ามาแล้วต่างหาก"

จ้าวเป่ยเปิดเว็บไซต์หางานขึ้นมา แล้วเริ่มลงประกาศรับสมัครงาน

ชื่อตำแหน่ง: หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย

คุณสมบัติ: ทหารผ่านศึกจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ มีประสบการณ์ด้านการรักษาความปลอดภัยสามปีขึ้นไป ร่างกายแข็งแรงกำยำ พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา

เขาคิดอีกนิด แล้วพิมพ์เพิ่มลงไปอีกประโยค: อุปนิสัยสุขุมรอบคอบ หากเป็นคนพูดน้อยจะพิจารณาเป็นพิเศษ

ช่องเงินเดือนระบุไว้เดือนละหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน ซึ่งจ้าวเป่ยคิดว่าสูงลิ่วแล้ว เพราะในเมืองนี้ เงินเดือนของ รปภ. ทั่วไปมักจะอยู่ที่สี่พันถึงหกพันหยวนเท่านั้น

กดโพสต์ประกาศ

พอถึงเวลาห้าโมงเย็นของวันนั้น ก็มีเรซูเม่ส่งเข้ามาทั้งหมดสิบเจ็ดฉบับ

จ้าวเป่ยเลื่อนอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนใหญ่มีประวัติทำงานเป็น รปภ. ทั่วไป ทั้งของนิติบุคคลอาคารชุด ห้างสรรพสินค้า หรือตามอาคารสำนักงาน

ทว่าพอเลื่อนมาถึงฉบับที่สิบสี่ เขากลับต้องชะงัก

รูปถ่าย

ชายหนุ่มผมสกินเฮด ใบหน้าเหลี่ยม คางคมเป็นสัน ลำคอหนาบึกบึนยิ่งกว่าต้นขาของจ้าวเป่ยเสียอีก ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งตรงมาที่กล้อง ราวกับลูกแก้วสีดำสองลูกที่ฝังลึกอยู่ในหน้าผาหิน

ชื่อ: สวี่ตงเซิง

อายุ: 32 ปี

ประวัติการรับราชการทหาร: สังกัดหน่วยรบพิเศษแห่งหนึ่ง ประจำการแปดปี

ประวัติหลังปลดประจำการ: บริษัทรักษาความปลอดภัยแห่งหนึ่ง สามปี

ความสามารถพิเศษ: ศิลปะการต่อสู้ การขับขี่ยานพาหนะ การประเมินความเสี่ยงด้านความปลอดภัย

การประเมินตนเอง: สั้นๆ สี่พยางค์ "ปฏิบัติตามคำสั่ง"

จ้าวเป่ยจ้องข้อความนั้นค้างอยู่นานถึงห้าวินาที

จากนั้นเขาก็กดส่งต่อเรซูเม่ฉบับนี้ไปให้เฉินฉี่ทันที

พร้อมกับแนบข้อความทิ้งท้ายไปหนึ่งประโยค: "เหล่าเฉิน คนนี้ แค่ฉันเห็นรูปก็ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ แล้วว่ะ"

ตอนค่ำ

เฉินฉี่เปิดดูเรซูเม่ฉบับนั้นอยู่ที่บ้าน

หลินหว่านถังนั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างๆ

ความเร็วของมีดนั้นฉับไวนัก

"ที่โรงงานเกิดเรื่องเหรอคะ" เธอถามโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"เมื่อคืนมีคนพยายามจะใช้บัตรปลอมสแกนเข้ามา แต่ระบบล็อกประตูสกัดไว้ได้ คนร้ายก็เลยหนีไป"

"คนของใครกันคะ"

"เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นฝั่งฉิงเทียน คนของหวังปั๋วเหิงน่ะ"

คมมีดในมือขยับเร็วขึ้นอีกระดับ เปลือกผลไม้แล่นปราดออกมาใต้ใบมีดราวกับงูที่กำลังตื่นตกใจ

"ถึงเวลาต้องจ้างคนมาดูแลความปลอดภัยจริงๆ แล้วล่ะค่ะ"

"กำลังเปิดรับสมัครอยู่ครับ"

"หาคนที่ไว้ใจได้และพึ่งพาได้จริงๆ นะคะ ไม่ใช่พวกคุณลุงวัยห้าสิบนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าประตูแบบนั้น"

"ผมรู้แล้วครับ มีเรซูเม่อยู่ใบหนึ่งดูดีทีเดียว พรุ่งนี้จะลองนัดสัมภาษณ์ดู"

หลินหว่านถังปอกแอปเปิลเสร็จพอดี เปลือกผลไม้ยาวต่อเนื่องเป็นเส้นเดียว ไม่ขาดออกจากกันเลย

เธอหั่นแอปเปิลออกเป็นสี่เสี้ยว แล้วเลื่อนสองเสี้ยวมาตรงหน้าเฉินฉี่

"กินสิคะ"

เฉินฉี่หยิบขึ้นมากัดคำหนึ่ง รสชาติหวานฉ่ำชื่นใจ

"ที่รักครับ"

"คะ"

"ตอนคุณปอกแอปเปิล มือไวและแม่นยำไม่ต่างจากตอนที่อาจารย์ซูทำการทดลองเลยนะ"

"ฉันเป็นเภสัชกรนะคะ การหั่นการตัดอะไรให้ได้ขนาดแม่นยำมันเป็นข้อกำหนดทางวิชาชีพอยู่แล้ว"

"อาจารย์ซูก็พูดแบบนี้เหมือนกันเป๊ะเลย"

"งั้นพวกเราก็เป็นคนสายอาชีพเดียวกันล่ะค่ะ"

เฉินฉี่ยิ้มบางๆ พลางก้มมองรูปถ่ายของสวี่ตงเซิงในโทรศัพท์อีกครั้ง

แววตาคู่นั้นหนักแน่นราวกับสลักลึกไว้บนหินผา

พรุ่งนี้คงได้รู้กัน