บทที่ 97 เถ้าแก่เนี้ยออกโรง

ในขณะที่ทางฝั่งฉี่หมิงแคปิตอลกำลังฮึกเหิมเปี่ยมขวัญกำลังใจ ห้องแล็บของฉี่ถังเทคโนโลยีกลับวุ่นวายจนแทบจะระเบิดเป็นจุณ

เฉินอวี่คนเดียวแบกรับต่อไปไม่ไหวแล้ว

จังหวะการทดลองอันดุเดือดของซูหมิงเจ๋อไม่ใช่ระดับที่คนปกติจะทนรับได้เลย เขาทดสอบสูตรต่างกันถึงวันละสามชุด ทั้งการสังเคราะห์สารตั้งต้น บดลูกบอล แคลไซน์ เคลือบผิวสาร ไปจนถึงประกอบเซลล์แบตเตอรี่แบบกระดุม ทุกขั้นตอนเดินหน้าต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

เฉินอวี่ต้องมาถึงตั้งแต่หกโมงเช้าทุกวัน และกว่าจะได้กลับก็ปาเข้าไปเที่ยงคืน

ทำไปได้ไม่ถึงสองสัปดาห์ เขาก็ผอมซูบไปทั้งตัว แว่นกรอบดำบนดั้งจมูกเลื่อนไหลลงมาไม่หยุด

ตอนที่เฉินฉี่แวะไปที่ห้องแล็บ เขาก็เห็นเฉินอวี่ถือบีกเกอร์สองใบยืนอยู่หน้าตู้ดูดควัน ตาปรือปิดลงครึ่งหนึ่ง ร่างโอนเอนน้อยๆ ยืนหลับไปทั้งอย่างนั้น

"ศาสตราจารย์ซูครับ" เฉินฉี่เดินเข้าไปหาที่โต๊ะปฏิบัติการชั้นสอง "ต้องรับคนเพิ่มแล้วล่ะครับ ไม่อย่างนั้นเฉินอวี่ได้วูบตายแน่"

ซูหมิงเจ๋อไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น มือยังคงถือไมโครปิเปตหยดสารละลายอิเล็กโทรไลต์อย่างแม่นยำ

"งั้นก็รับสิ ผมเอาแต่มือโปรนะ เข้ามาแล้วต้องลุยงานได้ทันที ไม่มีเวลามานั่งเทรนเด็กใหม่หรอก"

เฉินฉี่จึงโยนงานนี้ให้จ้าวเป่ยไปจัดการ

จ้าวเป่ยลงประกาศในเว็บไซต์รับสมัครงานอยู่สามวัน ได้รับเรซูเม่มาหลายสิบใบ และคัดสัมภาษณ์ไปห้าคน

ทุกคนล้วนโดนซูหมิงเจ๋อด่าเตลิดเปิดเปิงกลับไปทั้งหมด

"แม้แต่กลไกการสูญเสียความจุยังอธิบายไม่เคลียร์ รับมาทำอะไร? มารับจ้างล้างบีกเกอร์เรอะ?" นั่นคือคำวิจารณ์ที่ซูหมิงเจ๋อพ่นใส่นักศึกษาปริญญาโทคนหนึ่ง

ตกค่ำ พอกลับถึงบ้าน

เฉินฉี่ก็นั่งนวดขมับอยู่บนโซฟา

หลินหว่านถังถือจานแอปเปิลหั่นชิ้นเดินเข้ามา วางลงบนโต๊ะกาแฟ

"เป็นอะไรไปคะ? ปวดหัวเหรอ?"

"ที่แล็บขาดคนน่ะ ซูหมิงเจ๋อตั้งมาตรฐานไว้สูงเกินไป จ้าวเป่ยหาคนที่ลงตัวไม่ได้เลย"

หลินหว่านถังนั่งลงข้างๆ พลางหยิบแอปเปิลขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

"เขาอยากได้คนแบบไหนล่ะ?"

"มือโปร ทางที่ดีคือเคยผ่านงานสังเคราะห์เคมีหรือทดสอบวัสดุแบตเตอรี่มาก่อน ทำงานต้องละเอียด รอบคอบ ห้ามผิดพลาด และที่สำคัญที่สุดคือต้องทนรับแรงกดดันสูงๆ ได้"

หลินหว่านถังเคี้ยวแอปเปิลเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

ผ่านไปราวสองนาที

"ฉันหาให้เอง"

เฉินฉี่ชะงักไป หันไปมองเธอทันที

"คุณหาเหรอ?"

"ฉันจบอะไรมาล่ะคะ?" หลินหว่านถังมองสบตาเขา "เภสัชศาสตร์ไง คณะแพทยศาสตร์กับคณะวิศวกรรมเคมีของเราไปมาหาสู่เชื่อมถึงกันตลอด ศิษย์เก่าสมัยมหาวิทยาลัยของฉัน จบไปอยู่บริษัทยา อยู่หน่วยงานตรวจสอบและทดสอบทางเคมีกันเยอะแยะไปหมด เจ้าหน้าที่แล็บที่ทำยาทำงานละเอียดกว่าพวกทำแบตเตอรี่ตั้งเยอะ ไม่มีคำว่าลวกๆ หรอกค่ะ"

เธอส่งแอปเปิลครึ่งชิ้นที่เหลือเข้าปาก

"พรุ่งนี้ฉันขอลางานครึ่งวันนะ"

บ่ายวันรุ่งขึ้น

หลินหว่านถังพาคนสามคนมาที่ห้องแล็บในเขตพัฒนาเศรษฐกิจ

เป็นผู้หญิงสองคนและผู้ชายหนึ่งคน ทั้งหมดอายุราวๆ สามสิบปี แต่งเนื้อแต่งตัวเรียบง่ายสบายๆ

เฉินฉี่ยืนมองทั้งสามคนอยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่ง

"ทั้งสามคนนี้คือศิษย์เก่าของฉันค่ะ" หลินหว่านถังผายมือไปทางผู้ชาย "หลิวโป เคยเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายกระบวนการสังเคราะห์ที่บริษัทยาขนาดใหญ่มาห้าปี เรื่องการควบคุมอุณหภูมิและเวลาการเกิดปฏิกิริยา แม่นยำระดับไร้ที่ติค่ะ"

เธอชี้ไปที่ผู้หญิงอีกสองคน

"จางลี่ กับหลี่เหมย ก่อนหน้านี้ทำงานวิเคราะห์เคมีฟิสิกส์ที่หน่วยงานตรวจสอบภายนอก จัดการตัวอย่างวันละเป็นร้อยๆ ตัวอย่าง บันทึกข้อมูลไม่เคยมีข้อผิดพลาดเลยสักครั้ง"

ซูหมิงเจ๋อเดินลงมาจากชั้นสองพอดี

เขากวาดสายตามองทั้งสามคนแวบหนึ่ง

"เคยทำแบตเตอรี่ไหม?"

"ไม่เคยครับ" หลิวโปตอบอย่างฉะฉาน "แต่ผมเคยสังเคราะห์สารตั้งต้นของตัวยา ทั้งการควบคุมหม้อปฏิกรณ์ ควบคุมการตกผลึก และกระบวนการอบแห้ง ผมเชี่ยวชาญทะลุปรุโปร่ง หลักการสังเคราะห์วัสดุแบตเตอรี่กับงานสังเคราะห์ทางเคมีมันเชื่อมโยงถึงกันหมดครับ"

ซูหมิงเจ๋อไม่ได้เอ่ยความเห็นใด

เขาชี้ไปที่เครื่องชั่งสารอิเล็กทรอนิกส์เครื่องหนึ่งบนโต๊ะปฏิบัติการชั้นหนึ่ง

"ชั่งโซเดียมคาร์บอเนต 0.05 กรัม ค่าความคลาดเคลื่อนห้ามเกิน 0.001 กรัม"

จางลี่เดินตรงเข้าไป

เธอไม่ได้ใช้ช้อนตักสาร แต่หยิบกระดาษชั่งสารขึ้นมาพับมุม แล้วใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่ขอบกระดาษ

ผงสารเคมีร่วงหล่นลงสู่บีกเกอร์อย่างสม่ำเสมอ

ตัวเลขบนหน้าปัดขยับเปลี่ยน 0.048... 0.049...

0.050

นิ่งสนิทไม่คลาดเคลื่อน

ทั้งหมดนี้กินเวลาไม่ถึงสิบวินาที

ซูหมิงเจ๋อดันกรอบแว่นขึ้น

"พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย ทดลองงานหนึ่งเดือน เงินเดือนบวกเพิ่มยี่สิบเปอร์เซ็นต์จากเกณฑ์มาตรฐานของวงการนี้"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นสองทันที

เฉินฉี่หันไปสบตากับหลินหว่านถัง

หลินหว่านถังปัดฝุ่นผงบนมือเบาๆ

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลก่อนนะคะ ตอนบ่ายยังมีประชุมอีก"

เธอหันหลังเดินออกไป พอถึงหน้าประตูก็ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย

"ตอนเย็นกินปลานะคะ ขากลับคุณช่วยซื้อปลากะพงกลับไปสักตัวด้วยนะ"

"ได้ครับ" เฉินฉี่ยิ้มรับ

เมื่อกำลังคนในห้องแล็บลงตัวแล้ว ทางฝั่งระบบรักษาความปลอดภัย สวี่ตงเซิงก็เริ่มขยายทีมเช่นกัน

เขาทำเรื่องของบประมาณจากเฉินฉี่ แล้วดึงตัวเพื่อนทหารปลดประจำการจากหน่วยรบพิเศษมาร่วมงานด้วยสองคน

คนหนึ่งชื่อต้าหลิว อีกคนชื่อเหล่ากุ่ย

ทั้งคู่ถอดแบบสวี่ตงเซิงมาเป๊ะๆ พูดน้อย หน้านิ่ง กล้ามแน่นเป็นมัด

ทั้งสามคนผลัดเวรกันสามกะ อุดจุดบอดของกล้องวงจรปิดทั่วทั้งโรงงานจนหมดสิ้น ประตูทางเข้าเปลี่ยนเป็นระบบสแกนสองชั้น ทั้งลายนิ้วมือและจดจำใบหน้า คนนอกอย่าว่าแต่จะเดินเข้ามาเลย แม้แต่แมลงวันสักตัวก็อย่าหวังว่าจะบินลอดเข้ามาได้

ฉี่ถังเทคโนโลยี และ ฉี่หมิงแคปิตอล

หนึ่งบุ๋น หนึ่งบู๊ หนึ่งภาคการผลิตจริง หนึ่งเกมเก็งกำไรในตลาดทุน

โครงสร้างถูกวางรากฐานไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เวทีห้องแถวที่มีเพียงเฉินฉี่นั่งสูบบุหรี่เฝ้ากระดานหุ้นอยู่ตรงระเบียงคนเดียวอีกต่อไป

นี่คือจักรกลอันประณีตแม่นยำ ทุกฟันเฟืองขบประสานกันอย่างลงตัวพร้อมเดินเครื่อง

เฉินฉี่นั่งอยู่ในห้องทำงานใหม่

หน้าจอมอนิเตอร์ทั้งสามเครื่องสว่างโร่

จอซ้ายคือรายการจัดซื้อจัดจ้างของฉี่ถังเทคโนโลยี จอกลางแสดงสถานะพอร์ตการถือครองของกองทุนฉี่หมิงหมายเลขหนึ่ง จอขวาคือแผงควบคุมระบบ

ตัวอักษรสีฟ้าไอซ์บลูส่องแสงกะพริบวาบขึ้นในหัว

[ตรวจพบว่าโครงสร้างองค์กรแบบสองสายงานของโฮสต์เสร็จสมบูรณ์แล้ว การจัดสรรบุคลากรในทีมผ่านมาตรฐาน]

[ภารกิจขั้นที่ 4: มูลค่าสินทรัพย์สุทธิของกองทุนฉี่หมิงหมายเลขหนึ่งต้องเติบโตแตะ 30% ภายในสามเดือน เริ่มต้นนับถอยหลัง]

[ขอให้โฮสต์ออกคำสั่ง]

เฉินฉี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

ปลายนิ้วควงปากกาเล่นไปมา

เงินทุนสี่สิบล้านนอนนิ่งอยู่ในบัญชี ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหายมาเนิ่นนาน

เขาปรายตามองไปยังจอมอนิเตอร์เครื่องกลาง

ถึงเวลาต้องป้อนเนื้อให้มันกินแล้ว

และต้องเป็นเนื้อชิ้นที่อ้วนพีที่สุดด้วย