บทที่ 70 อสูรหลิวเหลือง

"การประสานประสาทคนกับเครื่องสำเร็จ"

"ระบบควบคุมเปิดใช้งานสมบูรณ์ ขอให้ว่าที่นายช่างหุ่นรบปรับตัวเข้ากับประสาทสัมผัสของหุ่นรบ"

เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์เพิ่งขาดคำ หวังอวี่ก็รู้สึกราวร่างกายตัวเองขยายโตขึ้นวูบเดียวหลายเท่า ทั้งตัวลอยอยู่กลางช่วงท้องหุ่นรบ แต่กลับรู้สึกได้ถึงทุกส่วนของหุ่นรบราวเป็นแขนขาตัวเอง

เขาลองขยับนิ้วเบา ๆ หนึ่งที หุ่นรบสีดำเลข 18 ด้านนอกก็กางห้านิ้วออกพร้อมกัน

เขาลองก้าวเท้าหนึ่งก้าว หุ่นรบก็ยกเท้าก้าวตามจริง ๆ พื้นทรายแดงเบื้องล่างสั่นสะเทือนเบา ๆ หนึ่งที

ความรู้สึกนี้ทั้งแปลกใหม่ทั้งสมจริง ราวกับเขากลายเป็นยักษ์เหล็กสูงหกเจ็ดเมตรไปจริง ๆ

"สมจริงเหลือเกิน ตอนทดสอบภายในยังไม่สมจริงขนาดนี้เลย" หวังอวี่อดพึมพำในใจไม่ได้ สายตาวูบไหวอีกหลายที

นึกถึงคำเตือนของด็อกเตอร์เฉิน เขาก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย เริ่มลองสัมผัสฟังก์ชันต่าง ๆ ของหุ่นรบอย่างละเอียด

ตอนนั้นเอง เสียงสตรีไพเราะเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"หน่วยที่หนึ่งร้อยสี่สิบหกออกเดินทางได้ ปลายทางฐานทัพดาวอังคารแนวหน้า ภารกิจสนับสนุนการป้องกัน ขอให้นายช่างหุ่นรบทุกนายขึ้นยานลำเลียงตามลำดับ"

เบื้องหน้าหวังอวี่ ม่านแสงสีขาวผุดขึ้นอีกครั้ง บนนั้นปรากฏลูกศรนำทางสีเขียวสายหนึ่ง ชี้ไปยังยานลำเลียงสีเทามหึมาที่จอดอยู่ไม่ไกล

หุ่นรบสีดำรอบข้างต่างเริ่มเคลื่อนไหว เดินเรียงแถวมุ่งสู่ยานลำเลียง เสียงฝีเท้าหนักอึ้งกระทบพื้นเป็นจังหวะ ทรายแดงฟุ้งกระจายไปทั่ว

หวังอวี่บังคับหุ่นรบเลข 18 เดินตามฝูงไป แต่ใจกลับครุ่นคิดเรื่องคำพูดลึกลับของด็อกเตอร์เฉินไม่หยุด

ทันใดนั้น ม่านแสงเบื้องหน้ากะพริบแดงวาบ พร้อมเสียงเตือนแหลมดังลั่น

"เตือนภัย เตือนภัย ตรวจพบสัญญาณพลังงานไม่ทราบชนิดใต้พื้นดิน ขอให้นายช่างหุ่นรบทุกนายเตรียมพร้อมรบ"

เสียงเตือนเพิ่งขาดคำ พื้นทรายแดงห่างจากฝูงหุ่นรบไม่ไกล จู่ ๆ ก็นูนปูดขึ้นมาเป็นเนินสูง แล้ว "ตูม" หนึ่งเสียงสนั่น ทรายดินกระจายฟุ้งเต็มฟ้า

จากใต้พื้นดิน อสูรร่างมหึมาตัวหนึ่งทะลวงพุ่งขึ้นมา

อสูรตัวนี้ทั้งตัวปกคลุมด้วยเกล็ดแข็งสีเหลืองอมน้ำตาลที่เป็นมันวาว ลำตัวยาวราวงูยักษ์ หัวกลับคล้ายมังกร ปากกว้างเต็มไปด้วยเขี้ยวคมเรียงราย คู่ตาแดงฉานดุร้าย ส่งเสียงคำรามก้องสะเทือนทั่วผืนทะเลทราย

"อสูรหลิวเหลือง! เป็นบอสด่านมือใหม่ ทุกคนระวัง!"

ในฝูงผู้เล่นมีคนร้องตะโกนขึ้น

"มาแล้ว ๆ ไอ้ตัวนี้แหละที่ทำพวกเราตายซ้ำตายซ้อน เกราะมันหนาเกินไป อาวุธธรรมดาฟันแทบไม่เข้า!"

"ทุกคนอย่าเข้าใกล้ มันมุดดินได้ ระวังถูกลากลงใต้ดิน!"

เสียงเอะอะโกลาหลดังขึ้นทั่วบริเวณ ฝูงหุ่นรบเริ่มแตกกระเจิง บ้างชักอาวุธเตรียมรบ บ้างถอยหนีอย่างอลหม่าน

หวังอวี่บังคับหุ่นรบเลข 18 ถอยหลังหลายก้าว สายตาจับจ้องอสูรหลิวเหลืองตัวนั้นไม่วางตา ในใจกลับนิ่งสงบผิดปกติ

เกล็ดแข็งฟันไม่เข้า มุดดินได้……

ภาพนี้ทำเขานึกถึงอวี๋เซี่ยวหมิงกับวิชาเกราะศิลาในต่างพิภพขึ้นมาทันที

ตอนนั้นเขาทลายเกราะศิลาที่ "ฟันไม่เข้า" ด้วยหมัดระเบิดเสียงจากวิชาลมหายใจพยัคฆ์ดำ — แต่ตอนนี้บนดาวคราม ร่างสายเลือดกับพลังเวทหายหมดแล้ว วิชาลมหายใจใช้ไม่ได้

ทว่า……เขายังมีสนามแม่เหล็กยิ่งยวด และยังมีหุ่นรบสูงหกเจ็ดเมตรเครื่องนี้

"อสูรหลิวเหลือง เกล็ดเหลือง……มีโลหะผสมอยู่ในเกล็ดมันไหมนะ" หวังอวี่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ ลองปล่อยพลังสัมผัสสนามแม่เหล็กแผ่ไปยังอสูรตัวนั้น

ผลที่ได้ทำเขาตาวาบขึ้นทันที

—