ตอนที่ 69 กำลังซ้อม

ขณะที่ซ่งเจ๋อหมิงกำลังจมดิ่งอยู่ในจินตนาการอันเพลิดเพลินของตัวเอง ทางฝั่งเฮ่อยวี่เฉิน ทีมงานก็ยกกลองชุดมาถึงห้องซ้อมย่อยอย่างกระฉับกระเฉงว่องไว ประสิทธิภาพการทำงานสูงลิ่ว

เสียงขนย้ายกลองชุดดังไม่ใช่เล่น เสียงกระทบของหนังกลองกับฉาบดังก้องไปทั่วทางเดิน ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที

ประตูห้องซ้อมย่อยแต่ละห้องทยอยแง้มเปิดออกทีละบาน ศีรษะหลายหัวชะโงกออกมาดูสถานการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ซ่งเจ๋อหมิงก็ไม่เว้น เขายื่นหน้าออกไปมองเช่นกัน

"แปลกแฮะ เพลงของไป๋สวี่หนานเป็นไลท์แร็ปไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงใช้กลองชุดได้ล่ะ" ซ่งเจ๋อหมิงอดคิดในใจไม่ได้

ไป๋สวี่หนานมีพรสวรรค์ด้านการแร็ป เพลงที่ฮวาไฉ่หาซื้อมาให้จึงเน้นไปทางสไตล์แร็ปเป็นหลัก เพื่อดึงจุดเด่นตรงนี้ของเขาออกมาให้เต็มที่

ซ่งเจ๋อหมิงคิดพลางขมวดคิ้วแน่น เต็มไปด้วยความสงสัย แต่พอเปลี่ยนมุมคิด เขาก็อดเบะปากไม่ได้ แค่นเสียงในใจว่า "เหอะ คงเป็นเฮ่อยวี่เฉินที่หาเรื่องวุ่นวายไม่เข้าท่า วาดงูเติมขา ดัดแปลงเพลงที่ไป๋สวี่หนานซื้อมาล่ะสิไม่ว่า"

ไลท์แร็ปกับกลองชุดเนี่ยนะ พิลึกพิลั่นสิ้นดี อยากรู้นักว่าจะเรียบเรียงใหม่ออกมายังไง ของสำเร็จรูปมีดี ๆ ไม่ใช้ ดันอยากจะอวดความสามารถด้านการแต่งเพลง พอถึงเวลาคนดูไม่ซื้อขึ้นมา ดูซิว่าจะรักษาฉายาอัจฉริยะด้านการสร้างสรรค์เพลงไว้ยังไง

ซ่งเจ๋อหมิงคิดเช่นนั้น มุมปากยกยิ้มเย้ยหยันเล็กน้อย รอคอยที่จะได้เห็นเฮ่อยวี่เฉินขายหน้าในอีกประเดี๋ยว

ผ่านไปไม่นาน ห้องซ้อมย่อยข้าง ๆ ก็มีเสียงปรับแต่งกลองชุดดังแว่วมา จากนั้นเสียงจังหวะกลองที่ชัดเจนกระชับก็ดังขึ้นตามมาติด ๆ

จังหวะกลองในช่วงแรกยังฟังดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง ราวกับมือกลองเพิ่งได้โน้ตเพลงมาและยังอยู่ในช่วงคลำทาง ทว่าหลังจากตีไปได้ไม่กี่ที ก็ค่อย ๆ ลื่นไหลขึ้นเรื่อย ๆ

ซ่งเจ๋อหมิงชะงักไปเล็กน้อย เงี่ยหูฟังโดยไม่รู้ตัวเพราะอยากได้ยินให้ชัดกว่านี้ แต่เพียงแค่ฟังเสียงกลองชุดก็ไม่อาจจับเค้าโครงเดิมของเพลงทั้งหมดได้

จึงทำได้เพียงยอมแพ้ไป

ในเวลานี้ ภายในห้องซ้อมย่อยหมายเลข 1 หลี่เจ๋อกำลังปรับจูนกลองชุดอย่างต่อเนื่อง ด้วยความที่ไม่ได้ซ้อมมาพักหนึ่งจึงค่อนข้างมือตก เขาต้องดึงฟอร์มของตัวเองให้กลับมาอยู่ในจุดที่ดีที่สุดในเวลาอันสั้น

ไม้กลองเคาะไล่ไปตั้งแต่เบสดรัม สแนร์ดรัมตามลำดับ พลางทบทวนภาพความคุ้นเคยในการบรรเลงที่เคยทำได้อย่างคล่องแคล่วในความทรงจำอย่างรวดเร็ว

เขาเริ่มซ้อมจากจังหวะพื้นฐานที่สุด เคาะซ้ำ ๆ ทีละจังหวะ จนจังหวะที่เคยติดขัดค่อย ๆ ลื่นไหลขึ้นทีละน้อย หลี่เจ๋อเริ่มเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และเพิ่มการเคาะกลองทอมเข้าไป กลองทอมที่มีระดับเสียงต่างกันส่งเสียงตามลำดับภายใต้การหวดไม้ของเขา ช่วยเพิ่มมิติให้กับจังหวะที่เดิมทีเรียบง่าย ร่างกายของเขาเริ่มโยกไหวเบา ๆ ไปตามจังหวะโดยไม่รู้ตัว จมดิ่งเข้าสู่โลกแห่งจังหวะของกลองชุดอย่างสมบูรณ์

พวกเฮ่อยวี่เฉินยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ไม่ได้เข้าไปขัดการซ้อมของเขา อันดับในการแสดงรอบที่สองของหลี่เจ๋ออยู่ที่อันดับ 36 ซึ่งในรายการ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" ถือเป็นอันดับระดับกลางค่อนไปทางล่าง

ทว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กำลังจดจ่ออยู่กับการตีกลองชุดอย่างเต็มที่ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ท่วงท่าเฉียบคมคล่องแคล่ว การตีแม่นยำและทรงพลัง ดูผ่อนคลายลื่นไหลแถมยังเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ ใครก็ตามที่ได้เห็นประกายอันเจิดจ้าเช่นนี้ ย่อมสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีต่อกลองชุดและความเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเองอย่างแท้จริง

อันดับไม่ได้เป็นตัวแทนความสามารถทั้งหมดของคนคนหนึ่ง ยังคงเป็นคำพูดเดิมที่ว่า รสนิยมความชอบนั้นหลากหลาย อันดับที่ต่ำในตอนนี้ไม่ได้แปลว่าคนผู้นั้นไม่เก่งกาจ เพียงแต่อาจจะยังไม่ตรงกับรสนิยมกระแสนิยมในปัจจุบันก็เท่านั้น

หลี่เจ๋อหยุดไม้กลองในมือ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านไปด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะระงับ

หลังจากเข้าสังกัดบริษัท เส้นทางที่บริษัทเลือกให้ก็ค่อย ๆ เบี่ยงเบนไปจากความตั้งใจแรกเริ่มของเขา เขาไม่ได้ตีกลองอย่างสะใจเต็มเหนี่ยวแบบนี้มานานมากแล้วจริง ๆ

"แปะ แปะ แปะ" เสียงปรบมือที่กังวานและคมชัดทำลายความเงียบชั่วขณะภายในห้อง

เฮ่อยวี่เฉินเป็นผู้นำปรบมือทีละจังหวะอย่างสม่ำเสมอ เพื่อนร่วมทีมจึงพากันปรบมือตามทันที

หลี่เจ๋อมองไปยังเฮ่อยวี่เฉิน เห็นเพียงสีหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ทว่าหลี่เจ๋อยังคงสัมผัสได้ถึงการยอมรับและกำลังใจอันไร้เสียงจากแววตาคู่นั้น ส่งผลให้ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาในชั่วพริบตา

"ว้าว หลี่เจ๋อ นายซ่อนเขี้ยวเล็บไว้นี่หว่า!" ลู่เย่ก้าวเข้ามาล็อคคอหลี่เจ๋อแล้วหยอกล้อด้วยท่าทางกวน ๆ อารมณ์ดี

ทุกคนต่างเอ่ยสนับสนุน ผลัดกันเอ่ยปากชมเปาะ หลี่เจ๋อที่เดิมทีคิดว่าตัวเองอันดับ 36 แทรกเข้ามาในกลุ่มอันดับสูงแล้วจะกลายเป็นตัวถ่วงของทีม ก็รู้สึกคลายความกังวลใจลงไปได้มาก

หากลู่เย่รู้ว่าหลี่เจ๋อกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงอดพูดไม่ได้แน่ว่า ตัวเองอันดับ 52 ยังไม่กลัวเลย แล้วอันดับ 36 จะไปกลัวบ้าอะไร! ทุ่มสุดตัวไปเลยก็จบแล้ว!

[หลี่เจ๋อคนนี้ก็ไม่เลวแฮะ จะว่าไปในทีมพี่เฉินนี่โดนหนุ่ม ๆ คนอื่นตกได้ตลอดเลย]

[ฉันว่าเพราะพี่เฉินไม่เคยฮุบพาร์ตที่ดีที่สุดไว้คนเดียวเหมือนทีมอื่นมากกว่า แต่เขาแคร์ความสมบูรณ์ของผลงาน ใครเหมาะก็ให้คนนั้น]

[บรรยากาศแบบนี้นี่แหละถึงจะเป็น... จิตวิญญาณของทีม? โอ้ว นี่ฉันเห็นจิตวิญญาณทีมในทีมชั่วคราวเนี่ยนะ?]

[ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงไม่คิดจะกวาดซีนเด่นทั้งหมดไว้กับตัวหรอก เพราะตัวเขาเองก็คือสปอตไลต์อยู่แล้ว!!]

[เจ๊เมนต์บน ตอนเจ๊ออกจากวงการนักเขียนนี่ฉันคัดค้านสุดใจขาดดิ้นเลยนะ!]

"เอาละ แยกย้ายกันไปทำของตัวเองเถอะ การแสดงงานแฟนมีตติงของพวกนายต้องปิดเป็นความลับไหม"

ความหมายคือต้องปิดกล้องถ่ายทอดสดหรือเปล่า

[??? ลางสังหรณ์ไม่ดีเลย! พวกเรา เหมือนจะโดน "แทงข้างหลัง" ซะแล้ว!]

[ขอร้องล่ะ! ให้พวกเราดูต่ออีกสักหน่อยเถอะ! ฉันไปงานแฟนมีตติงไม่ได้นี่นา สัญญาว่าจะเก็บเป็นความลับไม่ให้แพร่งพรายแน่นอน!]

[QAQ ปากฉันแข็งมากนะ ไม่เชื่อไปถามคนในหมู่บ้านได้เลย แปดทิศสิบลี้ไม่มีใครรู้จักฉันสักคน!]

"ผมไม่ต้องหรอก ยังไงแค่ปิดไมค์ก็เหมือนกัน" แม้ไป๋สวี่หนานจะปากไม่ตรงกับใจไปบ้าง แต่เขาไม่เคยแย่งซีนหรือเบียดเบียนแอร์ไทม์คนอื่นเพื่อตัวเอง จะบอกว่าเขาไม่ประสีประสาเรื่องมารยาททางสังคมเลยก็คงไม่ถูกนัก นี่คงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขายังมีกระแสชื่นชมที่ดี ทั้ง ๆ ที่เห็นชัดโต้ง ๆ ว่าเป็น "เด็กเส้น" สินะ?

"ผมก็ไม่ต้องครับ"

"ผมกับจี้หมิงแค่ดึงฉากกั้นมาบังก็พอแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับ เพราะโชว์ของผมกับเสี่ยวหมิงเป็นเต้นทั้งคู่ ถ้าทุกคนเห็นตอนนี้หมดแล้วเดี๋ยวจะไม่เซอร์ไพรส์ ทุกคนต้องเข้าใจพวกเราอยู่แล้วใช่ไหมครับ"

สือหลานวิ่งไปที่หน้ากล้องตรงมุมห้องซ้อม ยกมือไหว้พลางค้อมตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทางดูว่านอนสอนง่ายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"ฝากทุกคนด้วยนะค้าบ" น้ำเสียงของสือหลานไพเราะน่าฟัง สำเนียงการพูดเป็นเอกลักษณ์ หากตั้งใจฟังจะพบว่ามีความออดอ้อนติดสำเนียงเหน่อหวาน ๆ อยู่หน่อย ๆ

[อ๊า ได้ๆๆๆ *ซี้ดดด* คนสวยพูดอะไรก็ว่าดีหมดแหละ]

[เมนต์บนไร้ยางอายเกินไปแล้ว! โถ เด็กดีของมัมหมี~ เรื่องแค่นี้หนูขอมาคำเดียวก็จัดให้แล้วจ้า~]

[ดาเมจความสวยกระแทกตาจนใจเจ็บ ฉันตายยย!]

[นี่หลานหลานไม่ลงรองพื้นด้วยซ้ำนะ! ผิวพรรณแบบนี้ใครอิจฉาก็พูดไม่ออกแล้ว! เทียบกันแล้วฉันก็แค่หลี่ขุยตอนเป็นประจำเดือนชัดๆ QAQ]

หานจี้หมิงก็เดินเข้ามา ยกมือไหว้ประกบกันเช่นกันแล้วพูดตามว่า "ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน ขอบคุณที่เข้าใจนะครับ ไว้เจอกันในงานแฟนมีตติงนะคร้าบ!"

หานจี้หมิงเตี้ยกว่าสือหลานอยู่เกือบครึ่งศีรษะ ใบหน้าประณีตงดงามทั้งสองขนาดหน้าจอ แฟนคลับต่างพากันหลงใหลจนเคลิบเคลิ้มตาลอย

[ให้จ้าให้ ให้หมดทุกอย่างเลย! จะบอกรหัสบัตรเอทีเอ็มให้ด้วย! ถึงข้างในจะมีอยู่แค่สามเหมา! แต่ฉันก็เต็มใจ!]

[ยังจะต้องเลือกอะไรอีก เป็นฉันจะเหมาหมด คืนนี้ให้พระสนมหลานกับพระสนมหมิงมาปรนนิบัติ!]

[ตื่นเถอะสาว! กลางวันแสกๆ อย่าเพิ่งฝันกลางวัน! เจ้าตัวเล็กสุดน่ารักเอ๋ย บอกพี่สาวมาซิว่าชอบกระสอบสีอะไรกันจ๊ะ?]