ตอนที่ 70 งานแฟนมีตติง (1)

"แต้มบุญที่ฉันสะสมมาทั้งชีวิตคงเอามาใช้กับงานนี้หมดแล้วมั้ง!" เล่อยีอดอุทานไม่ได้

ตั้งแต่เด็กจนโต รางวัลใหญ่ที่สุดที่เธอเคยได้ก็แค่ 'เปิดฝาลุ้นรับฟรีอีกหนึ่งขวด' เท่านั้นเอง! แถมตอนเอาไปแลก เจ้าของร้านยังบอกเธอหน้าตาเฉยว่ากิจกรรมเพิ่งหมดเขตไปเมื่อวาน!

"ดวงกุดๆ ของฉันยังแย่งบัตรมาได้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ! หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมดก็เพื่อวันนี้กันนะ?"

เล่อยีฮัมเพลงเบาๆ อย่างมีความสุขล้นปรี่

ใช่แล้ว เซ็ตของขวัญงานแฟนมีตติงที่มีแค่ 550 ชุด หนึ่งในนั้นเป็นของเธอ!

ทันทีที่กดซื้อได้ เธอก็ไม่อาจระงับความดีใจลิงโลดในอกไว้ได้เลย รีบพิมพ์ข้อความส่งเข้ากลุ่มเพื่อนสนิททุกคนทันที

ปฏิกิริยาของบรรดาเพื่อนสนิทต่อเรื่องนี้คือ ประสาท!

"ฮึๆ ฉันรู้น่าว่าพวกเธออิจฉา~ อิจฉาไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอกย่ะ~"

คนที่โชคดีเหมือนกันยังมีมีซู ความเร็วของมือที่ฝึกฝนจากการตามติ่งมาหลายปีไม่ได้โม้เอาไว้เล่นๆ ทว่าน่าเสียดายที่ครั้งนี้หวงอวิ๋นอวิ๋นมาไม่ได้ เพราะมัวแต่จดจ่อกับความเคลื่อนไหวบนเวยปั๋วมากเกินไป ช้าไปแค่เสี้ยววินาทีเดียว เซ็ตของขวัญก็ขายหมดเกลี้ยง ยัยเด็กนั่นร้องไห้โฮอยู่ในหอพักจนเพื่อนร่วมชั้นทั้งชั้นรู้กันหมดแล้วว่า หวงอวิ๋นอวิ๋นห้อง 406 อกหักและโดนกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก

สองวันมานี้ เพื่อนๆ ที่เดินสวนกันต่างส่งสายตาเห็นอกเห็นใจและปลอบประโลมมาให้เธอไม่ขาดสาย

สายตาพวกนั้นยิ่งทำให้หวงอวิ๋นอวิ๋นเศร้าหนักกว่าเดิม!

และที่เศร้ายิ่งกว่ายิ่งกว่านั้นก็คือ มีซูกดได้...

จะมีอะไรน่าเศร้าไปกว่า ทั้งที่กดบัตรพร้อมกันแท้ๆ แต่ตัวเองกดไม่ได้ ทว่าเพื่อนสนิทกลับกดได้ต่อหน้าต่อตาอีกล่ะ!

หวงอวิ๋นอวิ๋นร้องห่มร้องไห้อยู่ในหอพัก ดังนั้นการมาของมีซูในครั้งนี้จึงพกภารกิจติดตัวมาด้วย

เธอสาบานกับหวงอวิ๋นอวิ๋นเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า ทันทีที่เห็นพี่เฉิน ชัตเตอร์จะไม่หยุดกด จะบันทึกภาพตั้งแต่เริ่มจนจบอย่างครบถ้วน พอกลับไปแล้วยังต้องเล่าให้ฟังแบบละเอียดยิบ

งานแฟนมีตติงโดยทั่วไปแล้ว ทางรายการจะไม่มีการบันทึกเทปอย่างเป็นทางการ เว้นแต่จะเป็นรอบเทศกาลพิเศษ ส่วนในวันธรรมดาแบบนี้ ทางรายการอย่างมากก็แค่ถ่ายคลิปการแสดงบางช่วงหรือเบื้องหลังเกมสั้นๆ ไว้เท่านั้น

ถึงอาจจะมีแฟนคลับแอบถ่ายกันเอง แต่เมื่อเทียบกับอุปกรณ์ความคมชัดสูงและมุมกล้องเฉพาะของทางการแล้ว มันก็ยังเทียบกันไม่ได้อยู่ดี

"เล่อยี~~" ลู่หรานหรานวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เธอสนิทกับเล่อยีตั้งแต่เจอกันในเวทีแรก และกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน แทบจะสิงอยู่ในวีแชตเพื่อคุยเรื่องเฮ่อยวี่เฉินกันทุกวัน

ถ้าพูดถึงเรื่องโชค ลู่หรานหรานคงมีเทพีแห่งโชคลาภสิงร่าง บัตรของเธอ...ได้มาจากการรีโพสต์สุ่มแจกในเวยปั๋วทางการ

เรื่องนี้ต้องไม่ให้หวงอวิ๋นอวิ๋นรู้เด็ดขาด ความเหลื่อมล้ำของมนุษย์แท้ๆ เชียว!

"หรานหราน~ ทางนี้ๆ!" เล่อยียื่นมือออกไปพลางกระโดดดึ๋งๆ อยู่กับที่ด้วยความตื่นเต้น เธอและลู่หรานหรานนัดกันว่าจะเข้างานพร้อมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาร่วมกิจกรรมออฟไลน์แบบนี้ ในใจจึงยังประหม่าอยู่บ้าง การได้อยู่กับคนเจนสนามอย่างลู่หรานหรานทำให้เธออุ่นใจขึ้นเยอะ

สถานที่จัดงานแฟนมีตติงออฟไลน์ครั้งแรกของ "ดาวรุ่งแห่งคีรีดารา" ตั้งอยู่ที่ยิมเนเซียมเป่ยเฉิง จิงตู

เวลาเข้างานคือห้าโมงครึ่งโดยแสดงคิวอาร์โค้ดจากข้อความสั้น แต่ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงนิดๆ มีบางคนที่มีนิสัยชอบมาก่อนเวลาอยู่แล้ว แต่คนส่วนใหญ่แค่อยากมาให้เร็วหน่อย เผื่อว่าจะได้เข้างานก่อนเวลา และจะได้เจอไอดอลเร็วขึ้นอีกนิด

คนที่มาเร็วกว่าพวกเธอมีอยู่เกลื่อนกลาด

พอกวาดสายตามองไป ก็เห็นคนจับกลุ่มคุยกันกลุ่มละสองสามคน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ไม่แลกของแจกกันก็เอ่ยชมอุปกรณ์เชียร์ในมือของอีกฝ่าย

คนที่มาถึงงานส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับผู้หญิง แฟนคลับผู้ชายที่มีอยู่น้อยนิดดูโดดเดี่ยวไร้พวกพ้อง พากันจับกลุ่มยืนรวมกันอยู่ ทว่ามองไม่ออกว่าพวกเขาเป็นแฟนคลับของใคร ในมือไม่มีอุปกรณ์เชียร์ให้พอจะเดาได้เลย

"หนีฮาว? ขอถามหน่อยนะคะ พวกคุณเป็นแฟนคลับพี่เฉินเหมือนกันหรือเปล่าคะ?"

"ใช่แล้วๆ เธอเป็นเหมือนกันเหรอ!"

"ฉันชอบเขามากๆ ตั้งแต่สเตจแรกเลย รู้สึกว่าออร่าของเขาพิเศษมาก ไม่เหมือนเด็กฝึกคนอื่นเลยสักนิด"

"ใช่ๆๆ เด็กฝึกคนอื่นฉันจะรู้สึกเอ็นดูทะนุถนอม แต่พอเป็นพี่เฉินกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย ไม่แน่ว่าฉันอาจจะเป็นฝ่ายที่โดน 'ทะนุถนอม' เองมากกว่ามั้งเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

"ใจกล้ามากนะ! ระวังจะโดนบุกถล่มนอกจอนะ!"

หญิงสาวตกใจกับคำพูดแบบนี้ นี่มันเรื่องที่เอามาพูดเล่นซี้ซั้วได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

"เอาน่าๆ วางใจเถอะ ตอนนี้แฟนคลับพี่เฉินค่อนข้างมีเหตุผลกันทุกคน ล้อเล่นนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก หนุ่มหล่อก็คือสมบัติส่วนรวมของทุกคนอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ~"

ถึงอย่างนั้น เด็กสาวก็ยังไม่ยอมร่วมวงไปกับ "มุกตลก" แบบนี้อยู่ดี

ในเวลาเดียวกัน ผู้โชคดีอีกคนอย่างติงเสี่ยวเฟย แฟนคลับสายเต้นตัวยงที่คลั่งไคล้สือหลาน ก็กำลังหัวเราะเยาะตัวเองที่ดวงเฮงสุดขีด ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรแท้ๆ แค่กดรีโพสต์เล่นๆ ดันสุ่มได้บัตรเข้างานเฉยเลย! บังเอิญอะไรขนาดนั้น!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้มาเจอสือหลานตัวจริง นับตั้งแต่ดูการแสดงของกลุ่มเฮ่อยวี่เฉินกับสือหลานในสเตจแรก เขาก็ยิ่งชอบสือหลานมากขึ้นไปอีกระดับ แถมยังพลอยมองเฮ่อยวี่เฉินเจริญหูเจริญตาขึ้นเยอะ เสียดายที่ในสเตจสองทั้งคู่ไม่ได้เลือกโชว์สายร้องเต้นเลย ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เห็นบ้างไหม

เขามาค่อนข้างเช้า พอมาถึงหน้าโรงยิมกลับพบว่ามีเขาเป็นผู้ชายอยู่คนเดียว ทำเอาจะยืนก็เก้ๆ กังๆ จะนั่งก็ไม่ถูกที่ถูกทางไปหมด

แฟนคลับหลายคนไม่ค่อยได้เห็นแฟนบอย จึงพากันประหลาดใจและเข้ามาทักทาย

ไม่รู้ว่าด้วยอารมณ์ไหน เขาเลยแกล้งทำตัววางฟอร์ม บอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นแฟนคลับใครทั้งนั้น แค่กดรีโพสต์เล่นๆ แล้วสุ่มได้บัตร ไม่มาก็เสียดายของเปล่าๆ

ผลคือได้รับสายตาอิจฉาริษยาแกมหมั่นไส้จากบรรดาแฟนคลับกลับมาเพียบ มีคนอยากจะขอซื้อบัตรต่อจากเขาอยู่หรอก แต่บัตรที่ได้จากการสุ่มรางวัลแบบนี้ถูกผูกเข้ากับบัตรประชาชนตั้งแต่แรกแล้ว จึงไม่มีทางขายต่อได้เลย

คำตอบแบบนั้นกลับทำให้รอบตัวเขาเงียบสงบลงไปได้เยอะ ก็แหม เขาไม่ได้เป็นแฟนคลับใครเลยนี่นา!

แต่ความจริงแล้ว ความคาดหวังในใจของติงเสี่ยวเฟยไม่ได้น้อยไปกว่าใครเลยสักนิด

"ตรวจบัตรแล้วค่ะ! ทุกคนรีบมาต่อแถวกันเร็ว!"

เวลา 5 โมง 30 นาที เริ่มเปิดตรวจบัตร แฟนคลับต่างเข้าคิวยาวสองแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อผ่านจุดตรวจความปลอดภัยก่อน เพราะเป็นสถานที่ที่มีคนรวมตัวกันเยอะ จึงไม่อาจรับประกันได้ว่าจะไม่มีแอนตี้แฟนหัวรุนแรงแอบแฝงเข้ามา มาตรการรักษาความปลอดภัยจึงเป็นสิ่งจำเป็น ภายในฮอลล์ยังห้ามนำเครื่องดื่มและอาหารที่เป็นขวดหรือกระป๋องเข้าไป แม้แต่ป้ายไฟเชียร์ก็ยังต้องควบคุมให้อยู่ในขนาดตามที่กำหนดไว้

หลังจากผ่านจุดตรวจความปลอดภัยแล้วจึงเข้าสู่ขั้นตอนการตรวจบัตรอย่างเป็นทางการ

เล่อยีกับลู่หรานหรานเดินผ่านประตูกั้นตามกันไป ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังฮอลล์จัดงานตามป้ายบอกทาง

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนคือกำแพงซัพพอร์ตที่แขวนโปสเตอร์ของเด็กฝึกทั้ง 14 คน ด้านล่างประดับประดาด้วยดอกไม้สดละลานตา ด้านบนมีโคมไฟรูปดวงดาวห้อยระย้าลงมา ช่างดูราวกับธารดวงดาวพร่างพราวทั่วผืนฟ้าได้ร่วงหล่นลงมาสู่แดนมนุษย์จริงๆ

เล่อยีเพิ่งเคยเห็นการจัดฉากแบบนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกเกร็งๆ ทำตัวไม่ถูก งานใหญ่ที่สุดที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต คงเป็นงานแต่งงานของลูกพี่ลูกน้องที่แต่งกับเศรษฐีรุ่นสองนั่นแหละ...

งานวันนี้อลังการกว่านั้นเสียอีก ดูเหมือนการเปรียบเทียบแบบนี้จะไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่? แต่ช่างมันเถอะ!

เล่อยีเดินตามหลังลู่หรานหรานต้อยๆ สองตาเบิกกว้างจนแทบถลน แววตาฉายชัดด้วยคำว่า "ว้าว" ตัวโตๆ

เมื่อเดินผ่านทางเดินดอกไม้ก็มาถึงห้องโถงด้านใน

ฮอลล์จัดงานกว้างขวางมาก เก้าอี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแบ่งเป็นสามแถวใหญ่ บนเบาะนั่งยังมีเบาะรองวางไว้ให้อย่างใส่ใจ บนเก้าอี้ทุกตัวมีถุงของขวัญใบเล็กประณีตวางอยู่ ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง

ตรงข้ามกับเก้าอี้ผู้ชมเป็นเวทีสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก บนเวทีมีเก้าอี้ตั้งไว้สองแถวลดหลั่นระดับกัน น่าจะเอาไว้ให้พวกเด็กฝึกนั่งในอีกสักครู่

"หรานหราน... เรานั่งตรงไหนกันเหรอ..."