ตอนที่ 63 เจ้ามือไร้ปรานี ลุยเดี่ยวหมาป่าห้าตัว

ศึกชี้ขาดในคืนวันหยุดสุดสัปดาห์ล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว ไพ่นกกระจอกแบบจ้วนจ้วนกติกาสองคนเข้าสองคนออกเล่นกันอย่างคึกคักเป็นพิเศษ เดิมทีเป็นแค่การเล่นขำ ๆ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นศึกโต้วตี้จู่ห้ารุมหนึ่งไปเสียได้

เห็นได้ชัดว่าหลี่เหวินที่เปิดเกมมาก็ทะยานขึ้นเป็นสิบม้าคือเจ้ามือรายใหญ่คนนั้น

หลังจากชนะแบบเผิงเผิงหูและถูกไปห้าม้า หลี่เหวินก็ชนะอีกตาจนพุ่งตรงไปที่สิบม้า ทำให้คู่หูเหวยเฉียงกับจิ้นรอดตัวอยู่ต่อได้อีกหนึ่งตา

และในตานี้เอง หลี่เหวินก็เปลี่ยนความคิด แทนที่จะยอมถูกคนอื่นกินเรียบด้วยไพ่ชุดใหญ่แบบน่าเวทนา สู้สะสมไพ่ชุดใหญ่ของตัวเองออกมาฟาดฟันกับทุกคนให้ถึงที่สุดดีกว่า อย่างไรเสียก็มีกำไรตุนไว้แล้ว ยอมเสียตานี้ก็ไม่เป็นไร ใครกลัวใครกันล่ะ!

สถานการณ์น่าสนใจจึงปรากฏขึ้น บนโต๊ะไพ่มีผู้เล่นสี่คน ทุกคนต่างก็กำลังซุ่มไม้ตายใหญ่ไว้ จนคู่หูอ้วนผอมเดินวนรอบสี่คนไปมาราวกับกำลังดูงิ้วโรงใหญ่

ทั้งสองคนไม่พูดไม่ส่งเสียงเตือน บนหน้ากลั้นขำเอาไว้เต็มที่ ยามเดินสวนกันก็สบตากันเป็นระยะและยักคิ้วหลิ่วตาไม่หยุด กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจความหมายของตน

หลี่เหวินอารมณ์ดีอย่างยิ่ง แค่สังเกตท่าทางของคู่หูอ้วนผอมก็อ่านไพ่ตื้นลึกหนาบางของอีกสามคนออกแล้ว แต่นั่นไม่เกี่ยวกับเขา เพราะไพ่เน่าแต้มหนึ่งกับเก้าจำนวนเจ็ดใบตอนเริ่มต้น บัดนี้ถูกเขารวมจนกลายเป็นสือซานเยาแบบรอจั่วอีกใบเดียวแล้ว ถ้าไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าจะทำก็ต้องเล่นตาใหญ่ให้สะใจ อย่างมากก็แค่โดนเชือดในฐานะเจ้ามือ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องซื้อหม่าก็ใช่ว่าจะแพ้แน่นอนเสียหน่อย

พอมีความมั่นใจนี้ หลี่เหวินก็ไม่กลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาคว่ำไพ่ตรงหน้าลงทั้งหมด มือขวาจั่วไพ่ ไม่ใช่ก็ทิ้ง ใช่ก็เก็บไว้ จากนั้นก็ทิ้งไพ่ขยะใบแรกทางขวามือที่เตรียมไว้ เป็นท่าทีที่บอกชัดว่า "กูรอชนะแล้ว" และพร้อมชนไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น

หลี่จิ้นที่เป็นขาถัดไปถึงกับถูกเขาขู่จนชะงัก พอก้มดูไพ่ที่ทิ้งลงบนโต๊ะแล้วก็เบิกตากว้าง "เชี่ย พี่เหวินกล้าทิ้งลมตะวันออกด้วย นี่รอชนะแล้วชัด ๆ"

หลี่จิ้นถือไพ่ที่เพิ่งจั่วขึ้นมาหมุนไปมาในมือเป็นสิบรอบ ในที่สุดก็กัดฟันตีออกไป "แม่งเอ๊ย กลัวห่าอะไรวะ ตายเป็นตาย ไม่ตายก็รอดเป็นหมื่นปี ให้พี่เหวิน!"

หงจงใบหนึ่งถูกทิ้งออกมาทำเอาคนทั้งโต๊ะตกตะลึง หลิวเหวยเฉียงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตบหงจงสองใบดังเพียะเพื่อกินเผิง "พี่จิ้นนี่ไม่กลัวตายจริง ๆ โชคดีที่นายไม่ใช่พี่เหวิน ไม่อย่างนั้นฉันกินชนะนายไปตรง ๆ แล้ว เปลี่ยนไพ่หน่อยละกัน ถ้าทิ้งมาอีกฉันกินจริงด้วยนะ"

หลิวเหวยเฉียงแสดงเจตนาจะเชือดเจ้ามือชัดเจน คิดอยู่นานก่อนจะดันซานว่านออกมาหนึ่งใบ หลี่เหวินเห็นเข้าก็ส่งสายตาดูแคลนให้เขาทันที "พี่เฉียง ฮุ่นอีเซ่อว่านของพี่จะขู่ใครกัน เผิงขาตรงข้ามเพื่อส่งตาจั่วให้ผม ชัดเจนเลยว่าเข้าจังหวะบนเผิงล่างจั่วชนะเองเห็น ๆ"

พูดยังไม่ทันขาดคำและยังไม่ได้จั่วไพ่ เซี่ยงเฉียนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ยอมใจจริง ๆ พี่เฉียง พี่คงจ่ายแอสซิสต์ให้เขาจริง ๆ แล้วล่ะ ในเมื่อไม่กินชนะของพี่จิ้น จะไปเผิงเปลี่ยนไพ่หาพระแสงอะไรวะ ลางบอกเหตุพวกนี้คาดเดายากนะ ถ้าพี่เหวินชนะขึ้นมาจริง ๆ ตานี้พวกเราไม่มีใครรอดสักคน"

พอเซี่ยงเฉียนพูดจบ คู่หูอ้วนผอมที่อยู่วงนอกต่างก็ส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก ช่วยไม่ได้ หลิวเหวยเฉียงมีนิสัยแบบนี้ เล่นไพ่บางครั้งก็ชอบใช้อารมณ์พาไป

แต่มองจากมุมมองของทั้งสองคนจริง ๆ ไพ่ของหลิวเหวยเฉียงทำได้แค่เผิงหงจงเท่านั้น ไม่อย่างนั้นไพ่ในมือก็พังหมด

เพราะฮุ่นอีเซ่อของเขารอชนะหงจงกับซานว่าน ทว่าบนโต๊ะมีคนทิ้งซานว่านออกมาคู่หนึ่งแล้ว หลิวเหวยเฉียงจึงเหลือแค่รอชนะหงจงใบเดียว และเห็นได้ชัดว่าหลี่เหวินเล่นไพ่สือซานเยา โอกาสที่มีหงจงอยู่ในมือจึงสูงมาก ดังนั้นถ้าไม่กินชนะ ก็มีแค่ต้องเผิงหงจงออกมาเปลี่ยนตัวรอ หรือไม่ก็ต้องยอมทิ้งการชนะไปเลย

สำหรับหลิวเหวยเฉียงแล้ว มาถึงขั้นนี้จะให้ยอมทิ้งการชนะย่อมเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาเชื่อในไสยศาสตร์อีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ "ปล่อยผ่านคนอื่นไปรอบหนึ่งแล้วตาถัดไปตัวเองจะจั่วชนะเอง" ส่วนไสยศาสตร์เรื่อง "บนเผิงล่างจั่วชนะเอง" นั้น เขาที่ตกอยู่ในสถานการณ์เกิดอาการขี้ลืมกำเริบและมองข้ามไปโดยอัตโนมัติ

หลี่เหวินยิ้มตาหยีพลางถูมือไปมา ทำท่าทางราวกับหมอผี ยื่นมือซ้ายค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบไพ่ที่เป็นตาของตัวเองจากกำแพงไพ่ตรงหน้าหลิวเหวยเฉียงขึ้นมา

เขาไม่ได้ใช้ปลายนิ้วคลำดูหน้าไพ่เหมือนยามปกติ แต่แนบไพ่คว่ำไว้กับอกตรง ๆ จากนั้นก็ก้มศีรษะลงไปจนดวงตาแนบชิดกับขอบโต๊ะ

การแสดงท่าทางเว่อร์วังนี้ทำเอาอีกห้าคนทั้งขำทั้งโมโห ขณะที่ทุกคนกำลังจะเคาะโต๊ะเร่ง หลี่เหวินก็ใช้นิ้วสองนิ้วคีบตัวไพ่แล้วกระดกขึ้นเบา ๆ ตัวไพ่นกกระจอกพลันตีลังกากลางอากาศหนึ่งร้อยแปดสิบองศาราวกับนักกีฬายิมนาสติก เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา

"เชี่ย ตายแน่ ตายแน่ หนึ่งนก..."

"เชี่ยเอ๊ย โดนตัดสินประหารแล้วเหรอวะเนี่ย หวังว่าจะเป็นแค่ฮุ่นเถียวนะ อย่าบอกนะว่าเป็นหนึ่งเก้า สือซานเยาคงไม่มั้ง..."

"โอ๊ย ๆ ๆ... ให้ตายสิ ร้อนชะมัด..." เจิงเหมี่ยวร้องลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน สะบัดก้นบุหรี่ในมือลอยละลิ่วขึ้นไปชนเพดานห้อง ที่แท้บุหรี่ที่หมอนี่คาบไว้ที่ปากดันติดริมฝีปาก เขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบบุหรี่ดึงลงมาแต่ดึงไม่ออก ทำให้นิ้วทั้งสองรูดปรื๊ดไปโดนปลายบุหรี่ที่ติดไฟอยู่ ร้อนจนเจ้าผอมผมแทบตั้งชัน

"เฮ้~ เฮ้เฮ้... ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ยพี่สุ่ย มาแย่งบทพระเอกของผมเฉย ไพ่ชุดใหญ่ขนาดนี้ เกือบโดนพี่ทำตกใจหนีไปหมดแล้ว"

หลี่เหวินพูดแซวกวนโอ๊ยพลางค่อย ๆ หงายไพ่ที่คว่ำอยู่ตรงหน้าขึ้นทีละใบ เผยให้เห็นไพ่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ หนึ่งหมื่น เก้าหมื่น หนึ่งตง เก้าตง... ทิศบูรพา ทักษิณ ประจิม อุดร... จง ฟา ไป๋ ไป๋... เก้าสาย... และหนึ่งนกที่เพิ่งเปิดออกมาสด ๆ ร้อน ๆ...

"โฮก..."

ขณะที่คนอื่นยืนอึ้งตาค้าง เจ้าอ้วนที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกลับแหกปากร้องโหยหวนขึ้นมา ทำเอาอีกสามคนบนโต๊ะสะดุ้งสุดตัวและลุกพรวดขึ้นด้วยความแค้น อ้อมโต๊ะเข้าไปรุมทุบตีเขายกใหญ่

หลี่เหวินจุดบุหรี่สูบอย่างอารมณ์ดี ดูพวกเขาระบายความแค้นจนหนำใจ จากนั้นก็หยิบไพ่ห้ากองจากท้ายกำแพงไพ่ขึ้นมาเรียงไว้ตรงหน้าทีละกองท่ามกลางสายตาหวาดผวาของทุกคน

"อาเมน~ พักรบก่อน พักรบก่อน บนโต๊ะมีแต่ไพ่หนึ่งกับเก้า ขอให้สิบหม่าไม่โดนเลยสักตัว..."

หลี่จิ้นทำท่ายกมือวาดกางเขนปลอม ๆ บนหน้าอก ทำท่าพึมพำเหมือนเข้าทรง คนอื่นเห็นอย่างนั้นก็ไม่เข้าไปกวน ทำราวกับอยากให้คำสาปแช่งของเขาเป็นจริงขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น

"หึหึ บทพระเอกก็ต้องมีรัศมีของพระเอก โอม มะลึกกึ๊กกึ๋ย..."

หลี่เหวินประกบนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าด้วยกันทันที วาดลวดลายบนอากาศแก้ทางกันไปมา จากนั้นก็ใช้สองมือประกบแล้วพลิกเปิดไพ่ทั้งสิบใบตรงหน้าพรึบเดียว

"โอเย่ ทิศบูรพา ห้าตง ห้าหมื่น ห้าหมื่น... หมดแล้ว!"

"ซื้อสิบโดนสี่ ไม่ผ่านเกณฑ์นะเนี่ย..."

ควบคู่ไปกับการส่ายหน้าทำท่าเก๊กของหลี่เหวิน อีกห้าคนก็ส่งเสียงคำรามลั่นพร้อมกับกดตัวเขาลงบนโต๊ะ จากนั้นมือทั้งห้าคู่ก็รุมจิ้ม บีบ และขยำตัวเขาเพื่อระบายแค้น ในที่สุดก็ลงมือคว่ำไอ้เจ้าที่ดินหน้าเลือดคนนี้ลงกับโต๊ะจนได้...

......

สือซานเยาหนึ่งตารวมกับถูกม้าอีกสี่ตัว คนละ 520*5 เท่ากับ 2,600 หยวน ทำเอากระเป๋าเงินของทั้งสามคนบนโต๊ะเกลี้ยงเกลาทันตาเห็น แม้ยุคนี้ทุกคนจะยังพกเงินสดติดตัวกันอยู่ แต่พนักงานกินเงินเดือนที่เป็นดั่งวัวควายทำงานงก ๆ ไม่มีใครพกเงินสดติดตัวไว้เยอะขนาดนั้นหรอก

ดังนั้นแต่ละคนจึงจ่ายเศษ 600 หยวน ส่วนยอดเต็มอีกสองพันหยวนก็ลงบัญชีแปะโป้งไว้ก่อน แน่นอนว่าเงินจำนวนนี้ไม่มีใครเบี้ยวอยู่แล้ว แต่ธรรมเนียมในวงคือถ้าสนิทกันก็รอหักกลบลบหนี้ตอนชนะในรอบหน้า ถ้าความสัมพันธ์ทั่วไปก็ค่อยหาโอกาสไปกดเงินสดมาคืนทีหลัง

ทว่าธรรมเนียมแบบนี้จะค่อย ๆ เลือนหายไปในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเมื่อการโอนเงินผ่านมือถือสะดวกสบายขึ้น ถึงตอนนั้นขอแค่ยอดเงินในบัญชีไม่เกลี้ยงจริง ๆ พองานเลิกทุกคนก็จะโอนเงินเคลียร์ยอดได้เสียกันทันที

แน่นอนว่าในยุคนั้นทุกคนก็ไม่ได้ใช้เงินสดเล่นกันแล้ว แต่จะใช้ชิปหรือไพ่โป๊กเกอร์แทนตัวเลข สะดวกน่ะสะดวกอยู่หรอก ทว่ากลับขาดอรรถรสทางอารมณ์ที่เกิดจากการยื่นธนบัตรใบสีแดงให้กันต่อหน้าไปสักหน่อย

จ้วนจ้วนหมาเจี้ยงเพิ่งจะสลับคนเล่นไปได้แค่สองรอบ หลี่เหวินดวงดีจริง ๆ ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็เพราะอีกสองขาตั้งใจชนะไพ่เพื่อให้เขาเลี้ยงหม่า ไม่นึกเลยว่านอกจากจะเชือดม้าไม่สำเร็จแล้วยังโดนสะท้อนกลับ จนดันให้หลี่เหวินกลายเป็นเจ้าที่ดินรายใหญ่ไปในพริบตา

เวลาหลังจากนั้น อีกห้าคนต่างมีเป้าหมายตรงกัน นั่นคือห้ารุมหนึ่งเพื่อปิดล้อมปราบเจ้าที่ดิน จะได้เงินหรือไม่คงหวังได้ยาก แต่อย่างน้อยก็ขอถอนทุนหนี้สองพันหยวนคืนมาให้ได้ก็พอ

แต่น่าเสียดายที่ความจริงไม่เป็นไปตามหวัง ตำแหน่งเจ้ามือต่อเนื่องของหลี่เหวินถูกตัดขาดด้วยการชนะไพ่ชุดเล็กหลังจากคู่หูอ้วนผอมลงสนาม การซื้อหม่าตอนลงจากเจ้ามือสิบเอ็ดตัวโดนไปสามตัว สามพ่วงหก บวกกับส่วนของตัวเองแล้วเสียไปแค่ 120 หยวน รอดพ้นวิกฤตได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

จากนั้น พอผ่านไปสามตา คู่หูเหวินเฉียน (หาเงินงั้นเหรอ? บังเอิญจังแฮะ) ก็ถูกเจ้าอ้วนที่ฮึดสู้กลับมาเขี่ยตกโต๊ะไป นับแต่นั้นมา ไม่ว่าหลี่เหวินจะอยู่บนโต๊ะหรือไม่ ศึกผลัดเปลี่ยนหกคนก็ไม่มีจอมมารครองตำแหน่งเจ้ามือต่อเนื่องถือกำเนิดขึ้นมาอีกเลย