ตอนที่ 64 รวมกลุ่มเสร็จสิ้น เสพความสันโดษ

วงไพ่ที่แสนสนุกสนาน (เสียงในใจของอีกห้าคน: มึงกินเรียบอยู่คนเดียว สนุกกับผีอะไรล่ะวะ!) ดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืนถึงได้เลิกรา การฟาดฟันตลอดห้าหกชั่วโมงทำเอาทั้งหกคนหน้ามันเยิ้ม กลิ่นบุหรี่คลุ้งไปทั้งตัว ยังดีที่ไม่มีใครมีนัดกับสาวต่อ ไม่อย่างนั้นพวกสาวๆ คงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แน่นอน

เมื่อคิดบัญชีตอนจบ หลี่เหวินได้เงินสดเข้ากระเป๋า 6,500 หยวน ยอดหนี้ข้างนอกลดจาก 6,000 เหลือ 4,800 หยวน เท่ากับว่าช่วงไม่กี่ชั่วโมงหลังเขาแค่เสียไปนิดหน่อยเท่านั้น เป็นเพราะช่วงเปิดเกมกวาดไปดุเดือดเกินไป ช่วงหลังทุกคนพยายามเอาคืนแค่ไหนก็สูญเปล่า

แต่ถ้าไม่นับยอดหนี้ที่ติดไว้ จริงๆ แล้วพอหารเฉลี่ยเงินสดที่เสียไปในบรรดาห้าคนก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะตาสือซานเยานั้นทุกคนเขียนใบแปะโป้งยอดเต็ม 2,000 หยวน เงินสดในกระเป๋าจึงยังพอมีเหลืออยู่

ดังนั้นตอนลุกจากโต๊ะ หลี่จิ้นกับเซี่ยงเฉียนจึงจ่ายเงินสดเพิ่มให้หลี่เหวินคนละ 200 กับ 100 หยวน ปรับยอดยอดหนี้ของทั้งสามคนลงมาเหลือคนละ 1,500 หยวนเท่ากัน ไว้คราวหน้ามาตั้งวงลุยกันใหม่ ทุกคนก็จะยอมรับตัวเลขนี้ ขอเพียงหลี่เหวินเล่นเสีย แล้วเอ่ยปากเอาหนี้มาหักลบก็ไม่มีใครคัดค้าน

"เฮอะ~ คนเกิดใหม่ มือขึ้นหน่อยจะเป็นไรไป!" หลี่เหวินแก้ต่างให้ตัวเองในใจพลางจัดเรียงธนบัตรให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยปากถามทุกคนที่กำลังทยอยเข้าออกห้องน้ำอย่างใจป้ำ "พี่น้องทั้งหลาย หิวกันยัง ไปกินมื้อดึกกันหน่อยไหมครับ"

เซี่ยงเฉียนตอนบ่ายที่มายังบอกว่าจะลุยกับหลี่เหวินให้สุดเหวี่ยง แต่พอได้ยินหลี่เหวินชวนกลับหยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วทำสีหน้ารู้สึกผิดพลางพูดขึ้นว่า "พี่เหวิน มื้อดึกผมคงไม่ไปแล้วล่ะครับ เมียมีเรื่องด่วน ชั่วโมงก่อนบอกให้ผมกลับบ้านไปหาไฟล์ในคอมส่งให้ ป่านนี้ช้าไปนานมากแล้ว"

จากนั้นก็เป็นเจิงเหมี่ยวที่ยกมือไหว้ขอโทษ "ดึกเกินไปแล้ว ลูกคนเล็กผมเพิ่งไม่กี่เดือนเอง ต้องรีบกลับไปช่วยเมียดูแล เอาไว้คราวหน้าถ้าเลิกเร็วกว่านี้ค่อยว่ากันเรื่องมื้อดึกแล้วกันนะ"

หลี่เหวินหันไปมองอีกสามคนที่เหลือ หลี่จิ้นหัวเราะแหะๆ พลางเอ่ยชวน "หรือพวกเราจะไปกินปิ้งย่างแถวตีนเขาอู้ถงกันดี ถิ่นผมเอง ผมรู้จักร้านเด็ดอยู่"

"เชี่ย... ว่างนักหรือไง ดึกดื่นป่านนี้ยังจะถ่อไปถึงที่กันดารนั่นอีก..." หลิวเหวยเฉียงปฏิเสธทันควัน "ผมไม่ไปกับพวกนายแล้วดีกว่า ดึกยังไม่มาก จะแวะไปเซอร์ไพรส์แฟนหน่อย วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้สนใจเธอเลย ต้องรีบไปง้อชดเชยสักนิด"

"อ้าว... พวกนายไม่ไปกัน ฉันก็ไม่ไปแล้วเหมือนกัน" เจ้าอ้วนทำท่าทางน้อยใจ ทว่าพอหันหน้ามาก็อดไม่ได้ที่จะหาวปากกว้าง "ไปๆๆ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่หน้าลิฟต์ แล้วจะกลับเข้าห้องนอนเลย คืนนี้ไม่ได้ตังค์สักแดง คนแก่อย่างฉันอยู่ดึกไม่ไหวแล้วโว้ย"

เห็นแบบนั้นหลี่เหวินก็ไม่ได้บังคับ ควักเงินห้าร้อยออกมาแจกให้คนละใบ "เอ้า ไม่ใช่ว่าผมชนะแล้วงกไม่ยอมเลี้ยงนะ แปลงเป็นเงินสดให้แทน เซี่ยงเฉียนกับพี่จิ้นเอาไปนั่งแท็กซี่กลับบ้าน พี่เฉียงกับพี่สุ่ยเอาไปเติมน้ำมัน ส่วนเจ้าอ้วนเอาไปซื้อถุงยางสักกล่อง นอนเฝ้าออฟฟิศคนเดียวก็อย่าช่วยตัวเองเยอะเกินล่ะ เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ"

พอแจกเงินออกไป ยกเว้นเจ้าอ้วนแล้ว อีกสี่คนที่เหลือต่างหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ประสานมือร้องพร้อมกัน "ป๋าเหวินเลี้ยงมื้อดึกแบบนี้จริงใจสุดๆ เจ้าอ้วน แกเพลาๆ หน่อยนะ ร่างกายจะรับไม่ไหวเอา!"

มีเพียงหวังอวี่คุนที่ทำหน้าเหมือนท้องผูก ถือเงินไว้แล้วอยากจะถีบคน ทว่าพอลองประเมินความต่างของพลังแบบหนึ่งต่อห้าแล้ว จึงทำได้แค่ถอนหายใจโอดครวญ "ไอ้พวกป๊อดเอ๊ย เดี๋ยวฉันควักตังค์เพิ่มอีกหน่อย ไปสระผมแถวฮุ่ยวันดีกว่า ให้พวกแกอิจฉาเล่น"

พอพูดคุยหยอกล้อกันจนลงมาถึงชั้นล่าง หลี่เหวินก็จ่ายค่าจอดรถให้รถทั้งสามคันในลานจอด ถึงแม้รวมกันแค่สามสิบหยวนจะไม่ได้มากมายอะไร แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ก็สะท้อนให้เห็นถึงน้ำใจ เล่นได้เงินมาแล้วยังทำให้คนอื่นอยากเล่นด้วย ในฐานะสัตว์สังคม การผูกสัมพันธ์กับคนรอบข้างให้กลมเกลียวราบรื่นไว้ย่อมไม่มีอะไรเสียหาย

หลังจากร่ำลากันครบทุกคน หลี่เหวินก็กระโดดขึ้นรถนิสสัน ลิวิน่าคันเล็ก โบกมือลาแล้วขับออกไปอย่างสบายใจ คนหกคนพักอยู่หกแห่ง อีกไม่กี่ปีคงไม่ได้รวมกลุ่มสังสรรค์กันง่ายๆ แบบนี้อีก อาศัยช่วงที่ยังหนุ่มยังแน่นมาระลึกความรู้สึกแบบนี้ ถึงจะดูติดดินไปหน่อย แต่ขอแค่มีความสุขก็พอแล้ว

เขาเห็นเซี่ยงเฉียนขึ้นแท็กซี่ผ่านกระจกมองหลัง รถโตโยต้า คัมรี่ของเจิงเหมี่ยวเดิมทีควรจะไปทิศทางเดียวกับหลี่เหวิน แต่เจ้าตัวกลับเลี้ยวไปทางใต้ คงกะจะยอมติดไฟแดงเพิ่มอีกสองสามแยกแล้วค่อยขึ้นทางด่วนเพื่อย่นระยะทางลงหน่อย

ส่วนหลี่จิ้นก็ขึ้นรถนิสสัน ลิวิน่าคันเล็กของหลิวเหวยเฉียงไป ไม่รู้ว่าเพราะรู้จักแฟนของหลิวเหวยเฉียง หรือแค่อยากให้ช่วยขับไปส่ง ยังไงเสียก็เป็นรถของบริษัท จะผลาญน้ำมันแค่ไหนก็ไม่ต้องควักเงินตัวเองจ่ายอยู่แล้ว

หลิวเหวยเฉียงมีนิสัยเสียเล็กๆ ตรงที่ชอบทำตัวตามใจตัวเอง ช่วงนี้มักเอารถบริษัทไปใช้เป็นรถส่วนตัวบ่อยๆ ทำเป็นหูทวนลมกับกฎที่ห้ามเอารถส่วนกลางไปค้างคืนข้างนอก ต่อมาพอคนอื่นเริ่มบ่นเข้า พี่แกก็ตัดปัญหาด้วยการควักเงินซื้อรถตัวเองเสียเลย จากนั้นก็ไม่แตะรถบริษัทอีกเลยสักครั้ง เรียกว่ากระโดดจากสุดโต่งฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่ง หัวรั้นไม่เบา

ความคิดแล่นผ่านเข้ามาในหัว หลี่เหวินยิ้มบางๆ พอสัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้นก็เหยียบคันเร่งพุ่งตัวรถที่แสนเบาหวิวออกไป เส้นทางเดิมที่ต้องขึ้นสะพานลอยเพื่อกลับรถ เขาเปลี่ยนใจเลี้ยวเข้าทางคู่ขนานมุ่งหน้าไปทางขวาแทน

ทางด่วนสายเหนือใต้สองเส้นของเผิงเฉิงเชื่อมกันเป็นวงแหวนได้ ขอแค่ขึ้นสองเส้นนี้ไปได้ ต่อให้ไม่ต้องกลับรถแล้วขับไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็ไปถึงละแวกที่ต้องการอยู่ดี ขึ้นอยู่กับว่าอยากจะขับอ้อมโลกเล่นหรือไม่เท่านั้น

ค่ำคืนอันยาวนานกับการเดินทางตามลำพัง หลี่เหวินยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ หัวรถจะหันไปทางไหนจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ เลี้ยวขวาลงใต้พอดีกับที่จะผ่านเลียบชายทะเล เขาปิดแอร์แล้วลดกระจกลง อากาศยามดึกเย็นสบาย ลมปะทะใบหน้าชวนให้ผ่อนคลาย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไยไม่ขับอ้อมไปอีกหน่อย เพื่อชมทิวทัศน์ริมทางเส้นนี้ใหม่อีกสักรอบเล่า

รถราบนถนนมีไม่มากนัก หลี่เหวินคุ้นเคยกับถนนสายหลักของเผิงเฉิงชนิดที่หลับตาก็ยังนึกออก เขาขับขึ้นทางด่วนมุ่งหน้าลงใต้ ช่วงแรกของการเดินทางยังอยู่ในเขตเมืองเก่าจึงไม่มีอะไรน่ามองนัก จนกระทั่งผ่านสะพานยกระดับที่ทอดยาวไปได้ราวสิบนาที จึงเข้าสู่ช่วงถนนที่งดงามที่สุดของฝั่งใต้

ไฟถนนสองฝั่งแทรกแซมอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวชอุ่ม ถนนอันกว้างขวางยังไม่ถูกสิ่งก่อสร้างของรถไฟใต้ดินกั้นเป็นตอนๆ ฝั่งขวามีตึกสูงตระหง่านเรียงราย ฝั่งซ้ายเมื่อมองลอดผ่านช่องว่างระหว่างตึกจะเห็นแนวป่าเขาทะมึน และมีแม่น้ำสายเล็กๆ สายหนึ่งคั่นกลางระหว่างสองมหานคร

ฝั่งหนึ่งเจริญรุ่งเรืองถึงขีดสุด อีกฝั่งกลับจงใจปล่อยให้รกร้าง แม้จะเป็นเพียงความแตกต่างตรงแนวรอยต่อ ทว่าหลี่เหวินก็ยังคงหลงรักเผิงเฉิงฝั่งนี้ของแม่น้ำ และไม่เคยคิดอยากจะข้ามไปสัมผัสความโอ่อ่าของฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลออกไปเลยสักนิด

กล้องตรวจจับความเร็วบนถนนเขตเก่าทำงานอย่างเข้มงวด หลี่เหวินไม่มีอารมณ์จะมาโชว์ฝีมือขับรถ จึงรักษาระดับความเร็วไว้ที่เจ็ดสิบกว่ามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก จู่ๆ แรงสั่นสะเทือนจากล้อรถก็นุ่มนวลขึ้น แท่นคอนกรีตแบ่งเลนตรงกลางถนนเปลี่ยนเป็นเกาะกลางถนนที่ปูด้วยไม้ประดับอันกว้างขวาง ตึกสูงทั้งซ้ายขวาล้วนถูกทิ้งไว้ข้างหลังหมดแล้ว

เมื่อมาถึงถนนปินไห่อันกว้างขวางและขับสบาย ดูเหมือนเมืองติดทะเลแทบทุกแห่งจะมีถนนเลียบชายหาดที่ใช้ชื่อนี้ หลี่เหวินชอบถนนสายเดิมก่อนจะได้รับการปรับปรุงมากกว่า เพราะพอปรับปรุงแล้วกลับสูญเสียความเงียบสงบและความสบายไป แน่นอนว่านี่คือความรู้สึกในฐานะคนขับรถบนถนนสายนี้

มองเห็นสะพานลอยคนข้ามถนนอยู่แต่ไกล หลี่เหวินนึกครึ้มจึงหักเลี้ยวเข้าทางคู่ขนาน เลี้ยวขวาอ้อมสะพานลอยไปยังฝั่งใต้ของถนนปินไห่ แล้วมองหาที่ว่างข้างทางที่มีรถจอดอยู่เพื่อจอดเทียบชิดขอบทาง

เขาลงจากรถแล้วกดล็อก เหวี่ยงกระเป๋าใบเล็กขึ้นสะพายหลัง ก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็เดินเข้าไปในสวนสาธารณะปินไห่ เดินตัดผ่านสนามหญ้าและแนวแมกไม้ขึ้นสู่ทางเดินชมทัศนียภาพ ลมทะเลวูบหนึ่งพัดโชยมา ทำให้ชายหนุ่มที่ใจลอยเคว้งคว้างสัมผัสได้ถึงความจริงแท้ของการมีชีวิตอยู่ของตัวเองอีกครั้ง

เวลาล่วงเลยเข้าตีหนึ่งกว่าแล้ว บนทางเดินสีเขียวอันทอดยาวของสวนสาธารณะปินไห่ยังคงมีเงาร่างของผู้คนเดินทอดน่องอยู่ประปราย หลี่เหวินไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นกำลังดื่มด่ำกับความโดดเดี่ยวในชั่วขณะเหมือนเขาหรือไม่ หรือแท้จริงแล้วคนอื่นไม่ได้มานั่งพร่ำเพ้อหาเรื่องเศร้าใส่ตัวแบบเขากันแน่

หลี่เหวินจุดบุหรี่ขึ้นสูบแล้วหันหน้าออกสู่ทะเลพลางครุ่นคิด ย้อนเวลากลับมาอยู่ในวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีได้ครึ่งเดือนกว่าแล้ว ดูเหมือนจะยังไม่มีแผนการชีวิตที่ละเอียดรอบคอบเอาเสียเลย หากมองในแง่นี้ ตัวเขาควรจะเริ่มกลัดกลุ้มกังวลใจบ้างแล้วหรือยังนะ

"ช่างหัวมันเถอะ เข้าตำราหาเรื่องเศร้ามาแต่งกลอนชัดๆ" หลี่เหวินแค่นยิ้มเยาะตัวเองอย่างประสาทๆ "ตัวกูก็ไม่ได้มีความแค้นฝังหุ่นลึกดั่งทะเลเลือดเหมือนในนิยายไร้สมองพวกนั้นสักหน่อย ไม่ได้มีอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่แบบพวกวัยรุ่นเลือดร้อนที่ผิดหวังในชีวิต แล้วก็ไม่ได้มีรสนิยมโง่ๆ ที่ชอบวางมาดตบหน้าโชว์เหนือใส่ทุกคนที่เจอ แฟนสาวคนเดียวที่เป็นปมในใจขัดขวางเรื่องความรัก พอเริ่มเรื่องมาก็โดนสั่งคัตไล่ออกจากกองถ่ายไปแล้ว แล้วกูจะไปหาความกลัดกลุ้มบ้าบออะไรมาให้ระบายวะเนี่ย!"

หลี่เหวินรู้สึกว่าตัวเองคงมีปัญหาทางจิต ใช้ชีวิตดีๆ ไม่เป็นหรือไงกัน เก็บเงินทุนสักก้อน รวยทางลัดสักสองสามยก คว้าโอกาสเอาไว้บ้าง แล้วทำให้อิสรภาพทางการเงินเป็นจริงขึ้นมา

จากนั้นถ้าได้พานพบรักแท้ก็จริงจังกับการสร้างครอบครัว หากบุพเพยังมาไม่ถึงก็คบหาดูใจไปสักสองสามคน คอยดูแลเอาใจใส่คนในครอบครัว มีเพื่อนฝูงให้เยอะขึ้นหน่อย ความชื่นชมริษยาที่เลื่อนลอยจับต้องไม่ได้พวกนั้นไม่มีประโยชน์อันใด สู้นานๆ ทีเก็บเกี่ยวสายตาเคารพเลื่อมใสจากคนรอบข้างตัวจริงยังดีเสียกว่า

และท้ายที่สุด คนที่ควรช่วยก็ยื่นมือเข้าช่วย กิจการช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยากก็ทำเสียบ้าง ชีวิตคนเราสั้นเพียงไม่กี่สิบปี ตัวเองมีความสุขแล้ว พลอยพาให้คนรอบข้างมีความสุขสมบูรณ์ไปด้วย นี่ไม่ใช่การสะท้อนคุณค่าของชีวิตอย่างหนึ่งหรอกหรือ!

"จะเป็นปลาเค็มหรือไม่ก็ช่างหัวมัน ใครๆ ต่างก็อิจฉาตำนานผู้ยืนหยัดบนยอดเขา แต่น่าเสียดายที่ลมบนยอดเขานั้นหนาวเหน็บเสียดกระดูก ถึงจะบอกว่าทิวทัศน์เบื้องสูงงดงามราวภาพวาด ทว่าก็มักถูกเมฆหมอกบดบังอยู่เสมอ"

"สู้ตีนเขากับไหล่เขาไม่ได้ มีผู้คนคอยเคียงข้าง มีโรงเตี๊ยมให้หยุดพักขา แม้ทิวทัศน์เบื้องสูงจะผันแปรนับพันหมื่น แต่ลำธารใสบนไหล่เขาก็เย็นฉ่ำชื่นใจมิแพ้กัน..."

"คนแต่ละคนต่างมีพรสวรรค์ของตน ลูกพี่เหวินอย่างฉันเป็นมังกรในหมู่คนไม่ไหว แต่ไม่รังเกียจที่จะเป็นอ๋องว่างงานผู้เสวยสุขอย่างสงบ หากมวลมนุษย์ทุกคนต่างมัวแต่แก่งแย่งชิงดีเหมือนศึกเก้าองค์ชายชิงบัลลังก์ แล้วสิ่งสวยงามบนโลกนี้จะมีใครมาเสพสุขเล่า..."

หลี่เหวินสะดุ้งตัวโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถ่มก้นบุหรี่ที่คาบไว้ในปากทิ้งเสียงดังถุย "เชี่ยเอ๊ย~ กูกำลังจะทำตัวเป็นนักปรัชญาหรือไงวะ ว่างจัดจนหาเรื่องแท้ๆ ดึกดื่นค่ำมืดมาเพ้อเจ้อเป็นบ้าอยู่ตรงนี้ วิวทะเลเฮงซวยนี่มองคนเดียวก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์ห่าอะไร สู้กลับไปนอนแผ่สบายๆ ที่บ้านไม่ได้เลย..."

หลังจากพึมพำบ่นไร้สาระเสร็จ หลี่เหวินก็หันหลังเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอก ขึ้นสตาร์ตรถแล้วเร่งความเร็ว เมื่อกลับเข้าสู่เส้นทางหลักแล้วยังแอบเตือนสติตัวเองในใจ แม่งเอ๊ย คิดเยอะเกินไปไม่ได้เด็ดขาด ดื่มด่ำกับความโดดเดี่ยวบ้าบออะไรกัน ไม่แน่ว่าอาจจะคิดมากจนเข้าซอกหลืบกลายเป็นคนบ้าไปได้ง่ายๆ... สยองจริง... สยองชะมัด...

……