ตอนที่ 65 เหาะเหินเดินผนัง ยอดเขาพบสาวงาม

วันหยุดสุดสัปดาห์ในหอพัก จางจิ้นเสียนไม่ได้ออกไปไหน พ่อหนุ่มคนนี้เฝ้าหน้าคอมพิวเตอร์ชอบดูอะไรเรื่อยเปื่อย เต็มใจแบ่งปันลิงก์ดาวน์โหลดแต่ไม่ชอบนั่งดูด้วยกันกับคนอื่น

ดังนั้นหลังจากหลี่เหวินกลับมา ทั้งสองจึงไม่ได้เปิดไฟล์แลกเปลี่ยนความรู้สึกหลังดูหนังประเภท "ใบไม้ผลิมาเยือน" แต่อย่างใด คุยกันไม่กี่ประโยคก็แยกย้ายขึ้นเตียงนอน

วันเสาร์อาทิตย์ว่าง ไม่มีใครนัดหมาย พอดีหลี่เหวินมีรถ จางจิ้นเสียนจึงยุให้เขาไปปีนเขาหยุนโจวใกล้ๆ หนึ่งคือได้ฆ่าเวลาและออกกำลังกาย สองคืออากาศบนเขาสดชื่น แถมยังได้มองสาวสวยตามทางอีกด้วย สำหรับชายฉกรรจ์พลังล้นเหลือสองคนแล้ว นี่นับเป็นกิจกรรมที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

ดังนี้แล้วหลังกินมื้อเช้าเสร็จตอนเก้าโมงกว่า ทั้งคู่จึงต่างคนต่างเตรียมตัว จางจิ้นเสียนเป็นคนไม่คิดอะไรมาก กางเกงขาสั้นเสื้อยืดกับรองเท้าวิ่งคู่เดียวก็จบ กว่าจะยอมรื้อเป้สะพายหลังออกมาสะพายตามคำแนะนำของหลี่เหวินได้ก็ไม่ง่ายเลย

แต่หลี่เหวินเป็นสายรักสวยรักงามและเน้นอุปกรณ์ รองเท้าวิ่งน่ะเหรอ? โนๆๆ อย่างน้อยต้องเปลี่ยนเป็นรองเท้าเดินป่าลุยทรายที่ยึดเกาะดีหน่อย ส่วนรองเท้าปีนเขาแบบมืออาชีพน่ะไม่ต้อง เพราะมันแข็งเกินไปจนไม่สบายเท้า

เสื้อผ้าขาสั้นแห้งไวยังไงก็ควรมี ไม่อย่างนั้นผ้าคอตตอนพอเหงื่อออกแล้วแนบติดตัวจะทรมานเกินไป อีกทั้งยังต้องมีเสื้อกันแดดน้ำหนักเบาสักตัว ไม่ใส่ก็เอามาผูกเอวอวดเท่ได้ หมวกแก๊ปก็ต้องมีสักใบ บังแดดได้ไหมไม่สำคัญ ประเด็นคือเอาไว้แต่งหล่อ

พอค้นข้าวของดูเท่านั้นแหละ ชิบเป๋ง ไม่มีเลย! ให้ตายสิ ไม่มีสักชิ้นเดียว!

แต่เรื่องแค่นี้ทำอะไรพี่ใหญ่เหวินของเราไม่ได้หรอก ในกระเป๋ามีเงินเพียบ หลี่เหวินเดินออกจากห้องลงบันไดข้ามถนน พุ่งเข้าไปในห้างเทียนหงฝั่งตรงข้าม ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็จัดหาอุปกรณ์ครบชุดมาได้เรียบร้อย

จากนั้นก็กระหยิมยิ้มย่องกลับมาที่หอพัก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องซักไม่ซัก ฉีกป้ายทิ้งแล้วสวมทันที ชายฉกรรจ์ที่เดิมดูเชยๆ นิดหน่อยจึงกลายร่างเป็นสายเทรกกิ้งกึ่งมืออาชีพในพริบตา

"เชี่ยเอ๊ย พี่เหวิน นายมันโคตรสำรวยเลยว่ะ แป๊บเดียวเปย์ไปตั้งหลายพัน ทำเอาฉันรู้สึกผิดไปด้วยเลย ต้องจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ มือใหม่แต่เกราะหนาเตอะ เดี๋ยวแต่งตัวเต็มยศแบบนี้แล้วโดนฉันทิ้งห่างไม่ยิ่งขายหน้าเหรอวะ" จางจิ้นเสียนหยิบป้ายราคาที่หลี่เหวินแกะทิ้งขึ้นมาดูแล้วก็พูดไม่ออกไปพักใหญ่

หลี่เหวินหยิบน้ำเกลือแร่โซดาสำหรับออกกำลังกายสามขวดโยนให้เขา แล้วยัดน้ำสี่ขวด ผักดองจ้าไช่สองซอง กระดาษเช็ดเหงื่อสองห่อ ผ้าขนหนูสีขาวสำหรับซับเหงื่อหนึ่งผืนลงในเป้สะพายหลังขนาดกะทัดรัดระดับมืออาชีพของตัวเอง บนข้อมือสวมสนับข้อมือ สองมือลองขยับถุงมือครึ่งนิ้วสำหรับปีนเขา และปรับความยาวไม้เท้าเดินป่ารุ่นเบสิกเสร็จเรียบร้อย

"ไม่ได้แพงขนาดที่นายคิดหรอก นั่นมันราคาป้าย ลดแล้วก็พอรับได้ ทรงของไคลัสกับเคทตัดเย็บดีอยู่นะ" หลี่เหวินเก็บของเสร็จ ก็โยนขนมปังถุงหนึ่งให้จางจิ้นเสียน "ทิ้งห่างฉันเหรอ วันนี้พวกเราขึ้นทางประตูด้านทิศเหนือ เดี๋ยวจะให้นายได้เห็นฝีมือของท่านเหวินเสียหน่อย"

ถุงเท้ากีฬาสีขาวหนานุ่มบวกกับรองเท้าเดินป่ากันลื่นที่ใส่สบาย ทำให้หลี่เหวินรู้สึกว่าขีดความสามารถของตัวเองพุ่งทะยาน เขากระโดดอยู่กับที่สองสามที บิดเอวหมุนสะโพกงอแขน เทียบกับเมื่อครึ่งเดือนก่อนแล้ว ตอนนี้น้ำหนักเขาลดลงมาเหลือประมาณแปดสิบห้ากิโลกรัม เปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายลดลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อบวกกับการเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายสำหรับมือใหม่ที่ดูเหมือนว่า "ปฏิทินฤกษ์ยามชีวิต" จะมอบให้แล้ว เขาก็เชื่อว่าตอนนี้เรื่องการออกกำลังกายชนิดไหนตนก็ไม่ด้อยไปกว่าจางจิ้นเสียนแน่นอน

เมื่อเตรียมของพร้อมแล้ว ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าลงไปชั้นล่างของบริษัทสตาร์ตรถนิสสัน ลิวิน่าคันน้อย แม้ข้างบนหอพักด้านหลังอาจจะมีเพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ไม่อยากชวนใครเพิ่มให้มากความ จะได้ไม่ต้องถูกพวกมือใหม่ถ่วงความเร็วในการปีนเขา

ขับรถยี่สิบนาทีก็มาถึงเขาหยุนโจวที่เชอโข่ว ตามความทรงจำหาทางขึ้นเขาด้านทิศเหนือจนเจอ พอจอดรถและสะพายอุปกรณ์เสร็จ ไม่นานก็เห็นป้ายตรงทางเข้าสลักตัวอักษรขนาดใหญ่ว่า "สวนสาธารณะหยุนโจว" สองข้างทางมีต้นไม้เขียวชอุ่ม บันไดหินเรียงเป็นระเบียบคดเคี้ยวทอดยาวขึ้นไป ความลาดชันค่อนข้างสูง หากคิดจะปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วก็ถือว่ามีความยากอยู่ระดับหนึ่ง

ทั้งสองคนต่างพกความมั่นใจระดับนักกีฬามาเต็มเปี่ยม ไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมทิวทัศน์รอบข้าง ตอนสิบโมงแดดเริ่มแรงขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยังดีที่ผืนป่าช่วยบดบัง เส้นทางส่วนใหญ่ที่ทอดยาวตามขั้นบันไดจึงไม่ต้องตากแดดโดยตรง

ตามหลักแล้ว การปีนเขาหยุนโจวลูกย่อมๆ ลูกนี้ควรมาช่วงเช้าตรู่หรือไม่ก็ช่วงพลบค่ำจะดีที่สุด ด้วยความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเพียงสามร้อยหกสิบกว่าเมตร สำหรับมือโปรที่คิดไปเองอย่างจางจิ้นเสียนกับหลี่เหวิน ย่อมถือว่าเป็นเรื่อง "กล้วยๆ" อย่างแน่นอน จึงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องเวลากันให้เสียเที่ยว

ทั้งสองยืดเส้นยืดสายวอร์มร่างกายอยู่ที่เชิงเขา หลี่เหวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดฟังก์ชันจับเวลา พร้อมกับเปิดเพลงออกลำโพง ปรับระดับเสียงให้ได้ยินในระยะสองถึงสามเมตร จากนั้นก็โบกมือ "ไปๆๆ สามสิบนาทีถึงยอดเขา พี่เสียน ลุยเลย..."

จางจิ้นเสียนไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย สองมือสอดจับสายสะพายเป้ ก้าวขายาวๆ ทีละสองขั้นนำลิ่วไปทันที "พี่เหวิน ถึงเวลาทดสอบฝีมือพี่แล้ว ถ้าตามความเร็วผมทัน ถือว่าพี่แน่จริง!"

เชี่ยเอ๊ย~ เดิมพันระดับสูงสุดของลูกผู้ชาย... "ถือว่ามึงแน่จริง!"

หลี่เหวินสวมรองเท้าเดินป่า ในมือถือไม้เท้าเดินป่า บนหัวสวมหมวกกันแดด การออกกำลังกายครึ่งเดือนที่ผ่านมาสลัดไขมันทิ้งไปได้ถึงสิบกิโลกรัม ตอนนี้รู้สึกตัวเบาหวิวราวกับนกนางแอ่น ยิ่งได้รับการกระตุ้นจากเดิมพันระดับท็อป ก็สับขาจ้ำอ้าวตามไปทันที

ผืนป่าเชิงเขาเขียวชอุ่ม ทางเดินบันไดหินราวกับอุโมงค์สีเขียว นานๆ ทีจะมีเสียงนกร้องผึ้งบินแว่วมา ทุกๆ ช่วงระยะทางจะมีจุดชมวิวเล็กๆ ตั้งอยู่ มีสายลมพัดผ่านจุดโล่งแจ้งที่มีแสงแดดสาดส่อง หากค่อยๆ ปีนขึ้นไป ก็ถือเป็นทัศนียภาพอันน่ารื่นรมย์ไม่น้อย

แต่น่าเสียดายที่ชายฉกรรจ์สองคนในวันนี้มาเพื่อเผาผลาญฮอร์โมน ทิวทัศน์ทั้งหลายล้วนกลายเป็นเรื่องไร้สาระ เสียงกระแทกพื้น "กึ๊กๆๆ" ดังเป็นจังหวะ ทั้งคู่เริ่มใช้วิชา "ก้าวเดียวเท่ากับสองก้าว" ตั้งแต่ตีนเขา จ้ำพรวดๆ ทะยานขึ้นไปอย่างแท้จริง

ชายชาตรีชาวมณฑลหลู่อย่างจางจิ้นเสียนไม่ทำให้ชื่อชั้นนักกีฬาต้องเสียหน้า กลั้นใจก้มหน้าก้มตาปีนอย่างไม่คิดชีวิต ส่วนท่านเหวินแห่งมณฑลเซียงก็กลายร่างเป็นเครื่องจักรปีนบันได ด้วยอุปกรณ์ครบครันคอยหนุนหลัง จึงไล่กวดตามหลังจางจิ้นเสียนไปติดๆ ชนิดไม่ยอมให้คลาดสายตา

ตลอดทางที่มุ่งหน้าสู่ยอดเขา ทั้งคู่ไม่ได้หยุดจิบน้ำแม้แต่หยดเดียว อย่าว่าแต่จะแวะชมวิวเมืองอันงดงามจากมุมสูงเลย

เป็นไปตามคาด เริ่มจับเวลาตอนสิบโมงสิบแปดนาที พอทั้งสองก้าวขึ้นสู่จุดชมวิวก็ตรงกับเวลาสิบโมงสี่สิบแปดนาทีพอดิบพอดี รวมเวลาทั้งหมดสามสิบนาทีเป๊ะ

"โอ้โห~ สะใจชะมัด!" หลี่เหวินกางแขนออกอย่างตื่นเต้นเพื่อโอบกอดท้องฟ้าสีคราม ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา การเดินทางที่ปกติใช้เวลาสี่สิบถึงหกสิบนาทีถูกพวกเขากดจนเหลือเพียงครึ่งชั่วโมง แม้เขาหยุนโจวจะไม่สูงมาก แต่ระดับความยากในการปีนรอบนี้ของพวกเขาถือว่าไม่เบาเลยทีเดียว

"แฮ่กๆๆ~ พี่เหวินสุดยอดเลยว่ะ แม่งเอ๊ย เกือบโดนพี่ไล่กวดจนขาดใจตายแล้ว" จางจิ้นเสียนหยิบขวดน้ำออกมาจิบช้าๆ หอบหายใจฮืดฮาดราวกับวัว เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวเปียกชุ่มจนแนบติดตัวไปนานแล้ว ถึงขนาดที่เจ้าตัวต้องคอยดึงเสื้อให้ห่างจากตัวเป็นพักๆ เพื่อให้ผิวหนังสัมผัสอากาศจะได้ไม่อึดอัดเกินไป

หลี่เหวินรู้สึกฮึกเหิมอยู่ในใจ หยิบน้ำโซดาผสมเกลือออกมาดื่มเพื่อเสริมเกลือแร่ ตอนนี้เขามั่นใจเต็มร้อยแล้วว่า สมรรถภาพร่างกายของตัวเองได้พัฒนาขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ เพราะชาติก่อนเขาเป็นแค่อ่อนหัดเรื่องปีนเขา สมัยเรียนยังไม่เคยฟิตและดุดันขนาดนี้มาก่อนเลย

วันนี้แม้จะตามความเร็วของจางจิ้นเสียนจนเหนื่อยเอาเรื่อง แต่พอมายืนบนยอดเขาแล้วก็ยังรู้สึกว่าสบายๆ หัวเข่า ข้อเท้า ตลอดจนต้นขาและเอวยังไม่แตะถึงขีดจำกัด เหงื่อออกท่วมตัวขนาดนี้โดยไม่ได้เติมเกลือแร่ระหว่างทาง กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นที่ขาก็ไม่มีวี่แววว่าจะเกิดตะคริวแม้แต่น้อย ผักดองจ้าไช่ที่พกมาเผื่อฉุกเฉินจึงไม่จำเป็นต้องงัดออกมาใช้เลย

หลี่เหวินควานหากระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋าโยนให้จางจิ้นเสียน ส่วนตัวเองหยิบผ้าขนหนูสำหรับเล่นกีฬามาพาดคอไว้ คนที่เคยผ่านวัยกลางคนและแก่ชรามาแล้วอย่างท่านเหวินย่อมรู้ดีเรื่องการดูแลสุขภาพ บนยอดเขามีลมพัด ต้นคอมีเหงื่อ การพาดผ้าขนหนูไว้จะช่วยป้องกันไม่ให้ไอเย็นแทรกซึมเข้าสู่ลำคอ หลังออกกำลังกายทั่วร่างจะร้อนผ่าว มีเพียงท้ายทอยเท่านั้นที่เย็นเฉียบ จึงเป็นจุดที่ต้องปกป้องเป็นพิเศษ

หลังจากจิบน้ำและพักผ่อนไปหลายนาที ทั้งสองถึงค่อยมีเวลาว่างมาชื่นชมทิวทัศน์บนยอดเขา

ลานชมวิวทรงกลมอันกว้างขวางทอดตัวอยู่เบื้องหน้า จุดที่สะดุดตาที่สุดคือระฆังสำริดโบราณขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่ตรงกลาง แม้ไม่มีใครเคาะตี แต่กลับคล้ายมีเสียงระฆังกังวานทุ้มต่ำสะท้อนก้องอยู่ระหว่างขุนเขากับท้องทะเล

แสงแดดยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ บนระเบียงทางเดินไม้ยาวที่ล้อมรอบลานชมวิว นอกจากหลี่เหวินกับเพื่อนแล้ว ยังมีนักปีนเขากลุ่มย่อยๆ เดินเล่นอยู่ประปราย หญิงสาววัยรุ่นพิงราวระเบียงถ่ายรูปเซลฟี่ นักถ่ายภาพที่พกอุปกรณ์จัดเต็มก็ตั้งกล้องเลนส์กระบอกโต กวาดตามุมมองที่ถูกใจไปทั่วทุกทิศ

ยืนพิงราวระเบียงทอดสายตาไปทางทิศตะวันออก ภาพม้วนอันยิ่งใหญ่ตระการตาของ "ขุนเขา ท้องทะเล และผืนเมือง" พลันคลี่กว้างออกเบื้องหน้า ครั้นหันกลับไปมองทางทิศตะวันตก ป่าตึกรามบ้านช่องทั่วทั้งคาบสมุทรหยุนโจวก็ปรากฏสู่สายตาจนหมดสิ้น ปากแม่น้ำอันไกลโพ้นมีละอองคลื่นสายหมอกแผ่ไพศาล เส้นสายเรขาคณิตของมหานครสมัยใหม่กับแนวโค้งธรรมชาติของเวิ้งอ่าวผสานกลมกลืนกันอย่างไร้ที่ติ ณ จุดนี้ ชวนให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นล้นพ้น

ขณะที่หลี่เหวินผู้ไม่ได้หลงใหลในทิวทัศน์สวยงามกำลังแสร้งทำเป็นเคลิบเคลิ้มอยู่นั้น จางจิ้นเสียนก็ขยับเข้ามาใกล้พลางเอาศอกสะกิดเขา "เฮ้ย พี่เหวิน ใต้ร่มไม้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีสาวสวยสองคนหน้าตาคุ้นๆ ว่ะ พี่ลองดูซิว่าเหมือนใคร"

พอได้ยินแบบนั้นหลี่เหวินก็หันขวับทันที และเนื่องจากมุมมองไม่ค่อยดี เขาจึงจงใจขยับไปทางทิศตะวันตกอีกหลายเมตร ถึงได้มองลอดผ่านร่มเงาไม้ไปเห็นเงาร่างของหญิงสาวทางฝั่งนั้น

"โห~ ขนาดนี้ยังบังเอิญเจอได้ ความปรารถนาที่ออกจากบ้านมาดูสาวสวยวันนี้เป็นจริงแล้วแฮะ..."

......