ตอนที่ 66 สองสาวงามตระกูลหวัง ร่วมทางกลางขุนเขา

"โฮะๆ~ แบบนี้ก็ยังเจอกันได้ ความปรารถนาที่อยากออกมาดูสาวสวยวันนี้เป็นจริงแล้ว..."

หลี่เหวินเกาะราวระเบียงมองไปอย่างนึกสนุก เห็นเพียงใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ มีหญิงสาวสองคนนั่งหันข้างอยู่ ทั้งคู่แต่งกายในชุดเดินป่าท่องเที่ยว คนหนึ่งอวบอิ่มแต่ไม่เผละ อีกคนทรวดทรงสะโอดสะองแต่ไม่อ่อนช้อยเย้ายวนเกินงาม

ในเวลานี้สาวสวยร่างสูงโปร่งกำลังนั่งยองๆ ยิ้มอยู่ข้างสาวสวยเจ้าเนื้อ สองมือกำลังช่วยบีบนวดน่องให้เธออย่างมีจังหวะ ปอยผมสองสามเส้นตรงขมับของทั้งสองคนเปียกเหงื่อแนบติดอยู่กับข้างแก้ม

จางจิ้นเสียนขยับเข้ามาใกล้พลางเอามือป้องปากกระซิบถาม "เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า รู้สึกคุ้นๆ พิกล!"

หลี่เหวินหัวเราะหึๆ เอ่ยแซวว่า "พี่เสียน คำนี้พี่ควรเดินตรงเข้าไปพูดกับคนสวยนะ มุกถึงจะเก่าไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ทำให้เขาคุ้นหน้าได้บ้างล่ะน่า"

จางจิ้นเสียนกลอกตา มองหลี่เหวินอย่างท้าทาย "พี่เหวินอย่ามายั่วผมเลย เรื่องแบบนี้ผมขอยอมแพ้ตรงๆ ถ้าพี่แน่จริงก็ลองเดินเข้าไปสิ กล้าไปจริงถึงจะนับว่าพี่เก่ง!"

"เชี่ย มามุกทดสอบเกียรติยศขั้นสุดยอดอีกแล้วสินะ!" เดิมทีหลี่เหวินยังกะจะแกล้งทำเป็นบังเอิญเดินไปเจอ แต่พอโดนคำว่า "ถึงจะนับว่าพี่เก่ง" ของจางจิ้นเสียนจี้เข้า ก็เปลี่ยนใจทันที

หลี่เหวินหันกลับมาจ้องจางจิ้นเสียน ยื่นนิ้วชี้ไปที่เขา "เอ้า ดูให้ดีๆ เดี๋ยวพี่จะทำให้เห็นเองว่าอะไรคือคำว่าเก่งจริง!"

สิ้นเสียง หลี่เหวินก็หมุนตัวเดินตรงไปยังสองพี่น้องใต้ต้นไม้ทันที

ถ้าจะถามว่าการ "เริ่มต้นใหม่" มีอะไรที่เปลี่ยนไปมากที่สุด หลี่เหวินคิดว่าความหนาของใบหน้า ความมั่นใจ และความไม่กลัวหน้าแตก ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเด็กหนุ่มให้ความสำคัญกันนั้น คืออุปสรรคที่เขาก้าวข้ามผ่านมาหมดแล้ว

ระยะทางแค่สิบกว่าก้าว หลี่เหวินเดินโยกตัวอย่างสบายอารมณ์ไปถึงใต้ต้นไม้ตรงนั้น ปักไม้เท้าเดินป่าลงบนพื้นเบาๆ แล้วยืนยิ้มกริ่มมองลงไปยังสองสาวสวยจากมุมสูง

จางจิ้นเสียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม พอเห็นหลี่เหวินใจถึงขนาดนี้ ก็ทั้งรู้สึกตื่นเต้นทั้งกระอักกระอ่วน นิ้วเท้าทั้งสิบจิกพื้นรองเท้าแน่น แอบคิดในใจว่าถ้าเดี๋ยวหมอนี่เรียกให้ตนเดินไปด้วยจะทำยังไงดี

หลี่เหวินเก๊กท่าได้ไม่ถึงสองวินาที สองพี่น้องก็รับรู้ได้และเงยหน้าขึ้นมอง อาจเป็นเพราะแสงแดดที่ส่องลอดผ่านใบไม้ซ้อนอยู่ด้านหลังเขาเป็นชั้นแสง ทำให้พวกเธอชั่วขณะหนึ่งยังมองหน้าตาของคนที่มายืนค้ำหัวอยู่ข้างๆ ไม่ชัดเจน

ทว่าทั้งสองคนกลับขยับพร้อมกันอย่างน่าประหลาด คนหนึ่งเอียงซ้ายคนหนึ่งเอียงขวา หลบแสงแดดที่แยงตาออกไป ถึงได้มองเห็นหลี่เหวินที่จงใจกดปีกหมวกลงต่ำได้อย่างชัดเจน

"เอ๊ะ~ คุ้นๆ นะ ใคร..."

"นี่~ เสี่ยวหลี่หน้ากลม ตกใจหมดเลย..."

สองพี่น้องเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน เพียงแต่พี่สาวที่อวบอิ่มกดเสียงต่ำถามน้องสาว ส่วนน้องสาวร่างสูงโปร่งกลับส่งเสียงใสโวยวายใส่หลี่เหวินโดยตรง

หลี่เหวินหัวเราะคิกคัก ยิงฟันขาวแปดซี่ "เอ้า อย่ามาปรักปรำกันสิ กลางวันแสกๆ ฟ้าดินเป็นพยาน ผมเดินเข้ามาตรงๆ ชัดๆ พวกเธอเป็นอะไรกัน แดดเปรี้ยงขนาดนี้ยังมาปีนเขากันอีก?"

พี่สาวหวังต้าเหม่ย (หวังรุ่ย) ยกมือขึ้นป้องแดดพลางเพ่งมองหลี่เหวินอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วถามด้วยความสงสัย "นายคือเสี่ยวหลี่หน้ากลมจริงๆ เหรอคะ? ไม่เจอกันครึ่งเดือนทำไมรูปหน้าเปลี่ยนไปล่ะเนี่ย?"

หลี่เหวินได้ยินแล้วถึงกับพูดไม่ออก พอเห็นขวดน้ำแร่ที่วางอยู่ข้างพวกเธอว่างเปล่าแล้ว จึงเอื้อมมือไปหยิบน้ำอัดลมผสมเกลือสองขวดออกมาจากเป้ด้านหลัง พลางบิดฝาเปิดแล้วยื่นให้พวกเธอ "ขอร้องละ เสี่ยวหลี่ก็เสี่ยวหลี่สิ อย่าเติมคำขยายความว่าหน้ากลมตลอดได้ไหม คราวก่อนก็บอกไปแล้วว่าจะต้องกลายเป็นหนุ่มหล่อหน้าเรียวให้ได้ นี่ไง แค่ครึ่งเดือนก็เห็นผลชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ!"

หวังเสี่ยวเหม่ย (หวังซิน) หันหลังลุกขึ้นยืนแล้วรับขวดน้ำมาอย่างไม่เกรงใจ ส่งต่อขวดหนึ่งให้พี่สาว ส่วนอีกขวดก็บิดฝาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะสำลักไอค่อกแค่กออกมา "อะไรเนี่ย รสชาติแย่ชะมัด"

หลี่เหวินเท้าไม้เท้าปีนเขาสองมือพลางมองดูอย่างขำขัน "น้ำอัดลมผสมเกลือไง อากาศร้อน ปีนเขาเสียเหงื่อทำให้ร่างกายสูญเสียเกลือแร่ หวังต้าเหม่ยเป็นตะคริวที่น่องใช่ไหมล่ะ ดื่มอันนี้แหละถึงจะช่วยได้"

หวังต้าเหม่ยได้ยินดังนั้นก็จิบไปสองอึกด้วยความสงสัย พลางขมวดคิ้วพูดว่า "จริงเหรอเนี่ย รู้สึกไม่เห็นช่วยอะไรเลย!"

หลี่เหวินยิ้มพลางล้วงเอาผักกาดดองอีกซองออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วฉีกเปิด เขาหยิบใส่ปากตัวเองสองชิ้น ส่วนที่เหลือยื่นไปตรงหน้าเธอ "ถ้าอยากให้ได้ผลเร็วก็กินอันนี้ครับ พอเติมเกลือแร่เสร็จแล้วพักสักหน่อย อาการเกร็งที่น่องจะทุเลาลงแน่นอน"

หวังต้าเหม่ยรับผักกาดดองมา มองหน้าน้องสาวอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไร

หวังเสี่ยวเหม่ยยื่นมือไปหยิบผักกาดดองชิ้นหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวๆ แล้วเชิดคางใส่พี่สาว "กินได้ ไม่มีพิษ เสี่ยวหลี่หน้ากลมลดน้ำหนักได้เร็วขนาดนี้ ท่าทางจะมีวิชาอยู่บ้าง ลองดูสิคะ"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่มีพิษ พูดไร้สาระน่า" หวังต้าเหม่ยค้อนใส่น้องสาวหนึ่งที ก่อนจะหยิบสองชิ้นใส่ปากอย่างไม่อิดออด พลางเคี้ยวหยับๆ แล้วรู้สึกว่าเค็มเกินไป จึงยกน้ำเกลือขึ้นมาจิบอีกอึก คราวนี้เลยเข้าทาง รสชาติสองอย่างที่เธอไม่ค่อยชอบดันมาผสมปนเปกัน จนสาวสวยต้องเบะปากแลบลิ้นออกมา ทำเอาสองคนที่อยู่ข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้

จางจิ้นเสียนที่อยู่ไกลออกไปแกล้งเอี้ยวตัวไปครึ่งหนึ่ง ใช้เพียงหางตามองดูการกระทำของหลี่เหวิน ด้วยท่าทางพร้อมแกล้งทำเป็นไม่รู้จักทันทีหากเห็นท่าไม่ดี

แต่พอเห็นหลี่เหวินเดินดุ่มๆ เข้าไป เพียงไม่กี่วินาทีก็คุยถูกคอกับสองสาวสวยเสียแล้ว จางจิ้นเสียนก็แอบโล่งใจขึ้นมาหน่อย ทว่าก็อดอิจฉาและสงสัยในตัวเองไม่ได้: บัดซบเอ๊ย ตัวกูก็สูงตั้งร้อยแปดสิบห้า ทำไมเรื่องพรรค์นี้ถึงขี้ขลาดตา

หลังพักฟื้นกำลังอยู่ครู่หนึ่ง หวังต้าเหม่ยก็ลุกขึ้นยืน กระทืบเท้าขวาลงบนพื้นเบาๆ สองสามครั้ง แล้วเดินวนรอบต้นไม้อีกสองรอบ ก่อนจะยิ้มจนหางตาหยีพลางอุทาน "เอ๊ะ~ จริงด้วยแฮะ อาการเกร็งกระตุกพวกนั้นหายไปแล้ว เสี่ยวหลี่หน้ากลมนี่มีความรู้เหมือนกันนี่นา"

หลี่เหวินพูดไม่ออก ได้แต่ถอดถุงมือครึ่งนิ้วพลางส่ายหน้าพูดว่า "สหายต้าเหม่ยครับ ผมชื่อหลี่เหวิน เหวินที่แปลว่าได้กลิ่นน่ะ คุณจะเรียกผมว่าเสี่ยวหลี่ เหล่าหลี่ อาเหวิน ท่านผู้เฒ่าเหวิน หรือพี่เหวินก็ได้ทั้งนั้น ขอร้องล่ะ อย่าเติมคำว่าหน้ากลมเข้ามาอีกเลยนะ"

"คิกๆๆ~" เมื่อมองดูหลี่เหวินที่พยายามดิ้นรนอย่างจนปัญญา สองพี่น้องก็ยกมือปิดปากหัวเราะออกมาพร้อมกัน

บางครั้งเรื่องมันก็เป็นแบบนี้ เหมือนกับเพื่อนนักเรียนหญิงสมัยมัธยมต้นมัธยมปลาย เพียงแค่เด็กผู้ชายทำท่าทางตลกแปลกๆ นิดหน่อยก็ทำให้พวกเธอหัวเราะร่วนได้ไม่หยุด พอหลี่เหวินเห็นท่าทางของสองพี่น้องคู่นี้ ก็พลันนึกถึงพวกเด็กสาวสมัยมัธยมปลายขึ้นมาทันที

พอเสียงหัวเราะซาลง สองพี่น้องก็สบตากัน แล้วเอ่ยคำเรียกที่พวกเธอเลือกออกมาพร้อมกัน "สวัสดีค่ะท่านผู้เฒ่าเหวิน ขอให้ท่านผู้เฒ่าอายุยืนหมื่นปีนะคะ ขอบคุณท่านผู้เฒ่าเหวินมากค่า"

"โอ๊ยตาย~" เสียงเรียก 'ท่านผู้เฒ่าเหวิน' ของทั้งสองทำเอาหลี่เหวินสะดุ้งจนถุงมือหลุดมือลอยละลิ่ว เขาต้องรีบละล้าละลังคว้ากลางอากาศอยู่สองสามทีกว่าจะตะครุบกลับมาได้

ท่าทางเปิ่นๆ โดยไม่ตั้งใจนี้ทำให้สองพี่น้องระเบิดเสียงหัวเราะใสราวกับกระดิ่งออกมาอีกระลอก หลี่เหวินเบือนหน้าหนีเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนแผนการสำเร็จ พลางคิดในใจว่า นี่มันแทบไม่ต่างจากพวกผู้หญิงที่สนิทกันตอนมัธยมปลายเลยสักนิด

"ขอบพระคุณพวกเธอมากนะ ที่ไม่เรียกผมว่าเหล่าหลี่ ถือว่าผมได้กำไรแล้วละ" หลี่เหวินแสร้งทำเป็นถอนหายใจอย่างปลงตก

พอทั้งสองหัวเราะจนพอใจแล้ว หลี่เหวินจึงยกมือขึ้นป้องแดดมองดูพระอาทิตย์ แล้วเอ่ยถามทั้งคู่ "สิบเอ็ดโมงแล้ว พวกคุณจะปิกนิกบนยอดเขากันเหรอ เดี๋ยวแดดก็ส่องตรงหัวแล้วนะ ไม่กลัวผิวคล้ำกลายเป็นสาวผิวดำกันหรือไง"

หวังเสี่ยวเหม่ยหุบยิ้มกลับมาทำตัวเรียบร้อย ชำเลืองมองพี่สาว พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรแล้วจึงบอกว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะหวังต้าเหม่ยเป็นตัวถ่วง พวกเราก็ลงไปถึงครึ่งทางของภูเขาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ก็ลงเขาตรงกลับบ้านสิคะ"

ดูสิ ฉายาหวังต้าเหม่ยถูกหลี่เหวินเรียกไปไม่กี่ครั้ง แม้แต่หวังเสี่ยวเหม่ยยังพลอยเรียกตามไปด้วยเลย

หวังต้าเหม่ยที่โดนบ่นไม่ยอมแพ้ สวนกลับทันควัน "ฉันบอกให้ไปเดินเล่นที่ทางเดินสีเขียว เธอเองต่างหากที่รั้นจะมาปีนเขา มาโทษฉันได้ยังไง ของก็ไม่เตรียมให้พร้อม ทำเอาขาฉันเกือบเดี้ยงไปแล้ว หวังเสี่ยวเหม่ย จิตสำนึกเธออยู่ไหนเนี่ย"

หวังเสี่ยวเหม่ยเม้มปากแลบลิ้นน้อยๆ แล้วแกล้งทำเป็นหูทวนลม หันมาถามหลี่เหวินแทน "ท่านผู้เฒ่าเหวิน พวกคุณจะลงทางไหนกันคะ เมื่อกี้พวกเราขึ้นมาจากฝั่งซีเวิลด์ ทางนี้เดินง่าย เพื่อดูแลหวังต้าเหม่ย ก็คงต้องลงทางนี้แหละค่ะ"

หลี่เหวินเกาหัวพลางชี้ไปทางจางจิ้นเสียนแล้วตอบว่า "ผมกับเพื่อนร่วมงานเพิ่งลุยทางลาดขึ้นมาจากฝั่งถนนเป่ยซานน่ะครับ รถจอดอยู่ที่ลานจอดรถของหมู่บ้านตีนเขา ตามหลักแล้วคงต้องกลับทางเดิม"

หลี่เหวินเหลือบมองหวังเสี่ยวเหม่ยที่ดูเหมือนกำลังตั้งใจฟังอยู่ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ไม่ลังเล "แต่ในเมื่อเจอคนรู้จักแล้ว ในฐานะผู้อาวุโสก็ต้องคอยดูแลคุ้มกันสักหน่อย เดินไปเป็นเพื่อนพวกเธอแล้วกัน!"

หวังต้าเหม่ยยกน้ำขึ้นดื่มอีกสองอึก จากนั้นก็หยิบผักดองจ้าไช่ที่เพิ่งวางลงมาถือไว้ในมือ แล้วพูดอย่างไม่เคอะเขิน "งั้นก็ไปสิ ผักดองให้คุณ เอาไม้เท้ามาให้ฉัน"

เมื่อเห็นทั้งสองคนแลกของกัน หวังเสี่ยวเหม่ยก็เอียงคอมองพวกเขาที่หันหลังเดินไปแล้ว พลันตะโกนไล่หลังเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว "หวังต้าเหม่ย เหล่าหลี่เอาเปรียบพวกเรานะ เขาบอกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าน่ะ"

หลี่เหวินเงยหน้าหัวเราะฮ่าๆ "พวกเธอเรียกฉันว่าท่านปู่เหวินบ้าง เรียกเหล่าหลี่บ้าง ถ้าฉันไม่ใช่ผู้อาวุโสแล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะ"

หวังต้าเหม่ยยกไม้เท้าเดินป่าขึ้นมากัดฟันทำท่าขู่หลี่เหวิน ก่อนจะหันไปถามทางทิศที่จางจิ้นเสียนอยู่ "ไม่เรียกเพื่อนร่วมงานคุณกลับไปด้วยกันเหรอคะ"

หลี่เหวินหัวเราะร่วนพลางกระโดดถอยหลังไปสองก้าว หันไปตะโกนบอกจางจิ้นเสียน "พี่เสียน ไปกันเถอะ ไปเดินลงเขาเป็นเพื่อนหลานสาวตัวน้อยสองคนของผมกัน"

เจ้าทึ่มชาวมณฑลหลู่ตรงนั้นที่ยังคงเกาะราวสะพานทอดสายตามองไกล ดูเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ จึงหันหลังกลับแล้วก้าวเท้าเข้ามาอย่างลังเล "โอ้ ไปเดี๋ยวนี้แหละๆ..."

......