ตอนที่ 67 ท่านเหวินเลี้ยงข้าว บ๊ายบายลาที

สองสาวสวยบ้านตระกูลหวังไม่ใช่คนขี้อายอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ ช่วยต้อนรับลูกค้าที่ร้านอยู่ตลอด วางตัวเปิดเผยสง่าผ่าเผย หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ มีเหตุผลอะไรต้องมาทำเหนียมอายแกล้งทำตัวเป็นคุณหนูผู้เรียบร้อย

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสี่คนจึงร่วมทางเดินลงเขาไปด้วยกัน เพียงแต่หลี่เหวินกับสองสาวต้าเหม่ยเสี่ยวเหม่ยเดินอยู่ด้านหน้า ส่วนเจ้าหนุ่มซื่อจากมณฑลหลู่กลับเขินอายจนเดินทิ้งระยะห่างไปข้างหลังห้าหกก้าว ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะขยับเข้ามาใกล้เพื่อแนะนำตัวเองสักนิด

หลี่เหวินไม่ใช่พวกเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อน พอเลี้ยวตรงมุมบันไดทางลงจึงช่วยแนะนำให้ "พี่เสียน ก่อนหน้านี้นายบอกว่าสาวสวยสองคนใต้ต้นไม้คุ้นๆ ตา ผมพิสูจน์ให้นายดูแล้วนะ คุ้นตาจริงๆ ร้านยาสูบและสุราซินหยวนชั้นล่างที่นายเดินผ่านบ่อยๆ ไง ต้าเหม่ยกับเสี่ยวเหม่ยบ้านเถ้าแก่หวัง คราวนี้จำหน้าได้หรือยัง"

จางจิ้นเสียนหมดคำจะพูด ในใจทั้งแค้นทั้งกระดากอายปนเปกันไปหมด แต่ก็ทำอะไรหลี่เหวินไม่ได้ "อ๋อ... อ๋อ... จำได้แล้ว..."

หวังต้าเหม่ยกับหวังเสี่ยวเหม่ยหันหน้าไปฝืนยิ้มตามมารยาทให้จางจิ้นเสียนพร้อมกัน ก่อนจะถลึงตาใส่หลี่เหวินอย่างเคืองๆ ทว่าหลี่เหวินกลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ซ้ำยังชี้ไปที่บันไดด้านล่างแล้วแสร้งเตือน "เฮ้... คุณหลานสาวเดินดูทางหน่อยสิครับ เดินลงบันไดแล้วข้อเท้าพลิกขึ้นมาจะโทษคนอื่นไม่ได้นะ"

"คุณหลานสาวเหรอ งั้นก็ไม่ควรเรียกว่าท่านเหวินแล้วสิ ต้องเปลี่ยนเป็นอาเหวินถึงจะถูก ลดรุ่นมันลงมาเลย" หวังต้าเหม่ยดึงสายตาขุ่นเคืองกลับมา แล้วหันไปออกความเห็นกับน้องสาวด้วยตรรกะสุดพิลึก ราวกับว่านี่เป็นการตอกกลับอย่างเจ็บแสบแล้ว

หวังเสี่ยวเหม่ยน่าจะยังมีสติรู้คิดมากกว่า จึงยกมือตบพี่สาวไปสองที "พี่เป็นหมูหรือไง เรียกเขาว่าท่านเหวินคนอื่นยังดูออกว่าพูดเล่น ถ้าเรียกอาเหวิน คนก็เข้าใจผิดกันหมดพอดีว่าเราคนละรุ่นกับเขา ยอมใจพี่เลยจริงๆ!"

หลี่เหวินมองสองสาวเถียงกันอย่างอารมณ์ดี และไม่ลืมที่จะสำทับไปอีกประโยคจากข้างหลัง "อืม คืนนี้ผมจะไปที่ร้านพวกเธอ ไปนับเถ้าแก่หวังบ้านเธอเป็นพี่ชายซะเลย จะได้ไม่เสียชื่อตำแหน่งคุณอา"

"นาย... กล้าเรอะ..." สองพี่น้องหันขวับกลับมาพร้อมกัน แยกเขี้ยวยิงฟันขาวสะอาดอย่างดุดัน ทำท่าทางข่มขู่... อืม ก็น่ารักดีเหมือนกัน!

เดินลงเขาไปเรื่อยๆ เช่นนี้ มีหยอกล้อแซวกันเป็นระยะ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสองพี่น้องคุ้นชินกับการหยอกล้อกวนประสาทของหลี่เหวินเป็นอย่างดี คงเป็นเพราะเมื่อก่อนเคยเจอกันที่ร้านบ้านพวกเธออยู่บ่อยครั้ง จากเดิมแค่พยักหน้าทักทายเปลี่ยนมาเป็นร่วมทางกันโดยบังเอิญ จึงไม่มีความรู้สึกแปลกหน้าต่อกันเลยแม้แต่น้อย

หวังต้าเหม่ยได้เติมเกลือแร่และน้ำอย่างทันท่วงที ฝีเท้าตอนเดินลงเขาจึงเร็วกว่าตอนขึ้นเขา ประกอบกับเส้นทางที่มุ่งตรงสู่ซีเวิลด์อันเป็นที่ตั้งของเรือหมิงหัวสายนี้ค่อนข้างลาดเรียบ ใช้เวลาเดินถึงตีนเขาเพียงแค่สามสิบกว่านาทีเท่านั้น

เมื่อเดินพ้นร่มเงาเขียวชอุ่มบริเวณตีนเขา เข้าสู่ย่านท่องเที่ยวที่มีบรรยากาศการค้าและการพักผ่อนหย่อนใจเข้มข้นขึ้น หวังเสี่ยวเหม่ยก็ยกข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนจะหันมายิ้มแล้วเสนอว่า "เที่ยงแล้ว สถานที่บรรยากาศดีขนาดนี้ กินข้าวเสร็จค่อยกลับกันไหม"

หวังต้าเหม่ยมองไปรอบๆ แล้วเห็นด้วยกับความคิดของน้องสาวทันที "ได้สิ กินอะไรดี หม้อไฟ อาหารไทย หรืออาหารเซียง"

ตอนที่พูดถึงอาหารเซียง หวังต้าเหม่ยยังเหลือบมองหลี่เหวินโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าคนที่กำลังขอความเห็นอยู่นั้นได้นับรวมท่านเหวินผู้นี้เข้าไปด้วย

เมื่อเห็นพี่สาวตกลงจะกินข้าว หวังเสี่ยวเหม่ยจึงมองตรงไปที่หลี่เหวินแล้วเอ่ยขึ้น "เอาละ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ท่านเหวินช่วยคุ้มกันลงจากเขา มื้อเที่ยงนี้พวกฉันเลี้ยงเอง เลือกมาสักร้านสิ"

เมื่อครู่หลี่เหวินยังคิดอยู่เลยว่าจะเอ่ยปากชวนกินข้าวก่อนกลับดีไหม ไม่ใช่ว่ามีความคิดอกุศลอะไรหรอก ไหนๆ ก็ว่างอยู่แล้ว แค่อยากหาเวลาชื่นชมสาวสวยให้นานขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง

"น้า... กินข้าวได้ แต่ท่านเหวินเลี้ยงเอง จะปล่อยให้พวกเธอจำภาพว่าฉันชอบเอาเปรียบรุ่นน้องไม่ได้" หลี่เหวินไม่รอให้พวกเธอคัดค้าน ก็ชี้ไปยังร้านฉาชานทิงริมทะเลสาบพลางบอกว่า "กินร้านนั้นแล้วกัน บรรยากาศดี ผมชอบรสชาติอาหารของที่นั่น"

สองพี่น้องมองไปยังทำเลที่ตั้งของร้านฉาชานทิงแห่งนั้นแล้วพยักหน้าตกลงอย่างไม่อิดออด โบกมือเรียกแล้วเดินนำไปทางนั้นทันที

ระหว่างทางหวังเสี่ยวเหม่ยชะลอฝีเท้าลงกะทันหัน เอียงคอมองหลี่เหวิน "เมื่อกี้คุณแอบอ้างเป็นรุ่นพี่รุ่นน้าอีกแล้วใช่ไหม พวกเราเลี้ยงเลยให้คุณเลือกร้าน แต่ถ้าคุณเป็นคนเลี้ยง ก็ควรจะให้พวกเราเป็นคนเลือกร้านสิ"

หลี่เหวินแกล้งทำเป็นคิดหนักอยู่ครู่หนึ่งแล้วรู้สึกว่าเธอพูดมีเหตุผล จึงยกนิ้วโป้งให้เธอ พลางพยักหน้าหงึก ๆ อย่างหนักแน่น "มีเหตุผล! ปู่เหวินสะเพร่าไปเอง งั้นสหายเสี่ยวเหม่ย เชิญคุณเลือกร้านอาหารใหม่อีกรอบได้เลยครับ"

หวังเสี่ยวเหม่ยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มแห่งชัยชนะ มองหลี่เหวินด้วยสีหน้าราวกับผู้ใหญ่เห็นเด็กว่านอนสอนง่าย ก่อนจะโบกมือน้อย ๆ "อื้ม~ หนุ่มหล่อก็มีเหตุผลดีนี่นา งั้นก็ร้านฉาชานทิงต่อไปแล้วกัน..."

"เอ่อ หืม~" หลี่เหวินแกล้งทำท่าทางเหมือนถูกปั่นหัว ทำเอาสองพี่น้องที่หันหลังเดินนำไปแล้วต้องกลั้นขำพลางเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ตอนนั้นเอง จางจิ้นเสียนที่อยู่ข้างหลังก็รีบจ้ำอ้าวตามมาทันหลี่เหวิน "เชี่ย พี่เหวินจะกินข้าวกับพวกเธอจริงดิ อึดอัดตายชัก!"

หลี่เหวินกลอกตาพลางคว้าคอเจ้าซื่อบื้อแห่งมณฑลหลู่เข้ามากอด "พี่ชาย ตัวสูงตั้งร้อยแปดสิบห้าทำไมไม่หัดหน้าหนาขึ้นหน่อยวะ อึดอัดบ้าบออะไร กินข้าวกับสาวสวย เนื้อไม่ได้หลุดสักชิ้น ไม่ใช่พาแกมาดูตัวสักหน่อย ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลามองก็มอง แขนขาก็ครบสามสิบสอง จะมาเขินอายอะไรเล่า!"

จางจิ้นเสียนน่ะ ถ้าต้องเจอกับพวกโจรดักปล้นรถเขายังกล้าพุ่งชน แต่พอเจอกับผู้หญิงกลับมักจะเหนียมอายระมัดระวังตัวตลอด อาจเพราะคิดว่าตัวเองไม่หล่อ หรือไม่ก็แต่กำเนิดไม่ถนัดคุยกับผู้หญิงอยู่แล้ว คนเราต่างจิตต่างใจ หลี่เหวินจึงได้แต่กอดคอเดินไปด้วยกันเพื่อให้กำลังใจ ประหนึ่งสร้างเหตุผลให้เขาจำใจต้องไป ช่วยให้จิตใจของเขาผ่อนคลายลงได้บ้างในที่สุด

เมื่อเข้าไปในร้านอาหาร ก็เลือกที่นั่งแบบโซฟากลางแจ้ง ใต้เท้าเป็นสะพานทางเดินไม้จริง โต๊ะติดชิดระเบียงกันตก ตำแหน่งสูงกว่าทางเดินสีเขียวด้านนอกกว่าหนึ่งเมตร มีหลังคากันแดด และมีพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ อยู่ด้านบน ซ้ายขวาของร้านอาหารมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างละต้น บดบังไอความร้อนของช่วงเที่ยงวันไปได้กว่าครึ่ง มุมมองและทิวทัศน์ถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว

บริกรยื่นเมนูมาให้ หลี่เหวินรีบห้ามความคิดของสองพี่น้องที่จะสั่งอาหารจานเดียว "ปีนเขามาทั้งเช้าหิวจะตายอยู่แล้ว ผมขอสั่งนำร่องสักสองสามอย่างก่อนนะ ปลากะพงมุกอบตะไคร้ ปูทะเลผัดพริกกระเทียมสไตล์อ่าวไต้ฟุ่น ลูกปลาหมึกหม้อดินร้อน ที่เหลือพวกคุณอยากกินอะไรก็สั่งเพิ่มได้เลย ปู่เหวินเลี้ยงข้าวไม่มีทางงกอยู่แล้ว"

สองพี่น้องก้มดูเมนู รายการที่หลี่เหวินสั่งล้วนเป็นอาหารจานที่แพงที่สุดในเมนู แม้ว่าแต่ละจานจะไม่เกินสองร้อยหยวน แต่คนที่สั่งทีหลังก็ไม่ต้องกังวลว่าจะสั่งเกินงบแล้ว

สองพี่น้องชาวกวางตุ้งรู้มารยาทบนโต๊ะอาหารอยู่บ้าง ไม่ได้คิดระแวงว่าหลี่เหวินกำลังวางฟอร์มอวดรวย หลังจากกระซิบปรึกษากันสองสามประโยค หวังเสี่ยวเหม่ยก็เพิ่มเพียงซี่โครงเนื้อวัวหนึ่งที่ ผักใบเขียวหนึ่งจาน และข้าวผัดอีกหนึ่งจาน

เครื่องดื่มล้วนเป็นชาเลมอน ทั้งสี่คนไม่มีใครมีรสนิยมแปลกเป็นพิเศษ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์อะไรพวกนั้นถูกตัดทิ้งไปทันที เที่ยงวันแสก ๆ แบบนี้ ทุกคนก็ไม่ได้อยากดื่มเบียร์แก้กระหายกันอยู่แล้ว

ระหว่างรออาหาร ก็หยิบยกหัวข้อเบาสมองอย่างเรื่องงานอดิเรกที่ชอบทำยามว่างขึ้นมาคุย สองพี่น้องไม่ได้พูดแทรกหรือแย่งบท หลี่เหวินยังคอยโยนบทสนทนาไปให้จางจิ้นเสียนเป็นระยะ เพียงแต่เพื่อนคนนี้ยังคงเหนียมอายเหมือนเดิม ตอบแต่ละครั้งไม่เกินสองประโยค แล้วก็นั่งยิ้มแหะ ๆ มองอีกสามคนคุยกันอย่างออกรส

เมื่ออาหารจานหลักยกมาเสิร์ฟ หลี่เหวินกับหวังเสี่ยวเหม่ยนั่งอยู่ฝั่งด้านนอก จึงช่วยตักอาหารและตักข้าวแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างกระตือรือร้น

เมื่อนับรวมประสบการณ์จากสองชาติภพ หลี่เหวินใช้ชีวิตอยู่ในมณฑลกวางตุ้งมานานเกินกว่าบ้านเกิดไปแล้ว รสชาติอาหารจึงปรับตัวเข้ากันได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะรสชาติและกรรมวิธีการทำอาหารบางจานของร้านฉาชานทิงสไตล์ฮ่องกง เขาชอบเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นแบบที่ปรุงในหม้อดินใบเล็ก รสชาติเข้มข้น หอมกรุ่นเตะจมูก สำหรับเขาแล้วมันเข้ากับข้าวสวยได้เป็นอย่างดี

ข้าวผัดจานเล็กหนึ่งจานย่อมไม่พอกระเพาะชายฉกรรจ์สองคนอยู่แล้ว หลังจากแบ่งส่วนหนึ่งให้สองพี่น้อง หลี่เหวินก็สั่งข้าวสวยเพิ่มอีกสองถ้วย ถึงทำให้เขากับจางจิ้นเสียนกินอิ่มได้สักเจ็ดแปดส่วน

สองพี่น้องตระกูลหวังกินข้าวโดยไม่เสแสร้งวางท่ากุลสตรี ให้เกียรติมารยาทบนโต๊ะอาหารไปพร้อมกับช่วยตักแบ่งกับข้าวให้ทุกคนอย่างใส่ใจ หวังต้าเหม่ยรูปร่างอวบอิ่มแต่กินน้อยกว่าน้องสาว ชอบกินลูกปลาหมึกตัวเล็ก ถึงหมึกดำจะเปื้อนฟันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

หวังเสี่ยวเหม่ยดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นต้องลดน้ำหนัก กินอาหารตามปกติและชอบกินปลามากกว่า สองพี่น้องกลับไม่ค่อยแตะปูราคาแพงเท่าไหร่นัก อาจเพราะรู้สึกว่าแกะกินลำบาก จึงใช้ตะเกียบกลางคอยคีบปูทะเลเปลือกแข็งใส่จานของหลี่เหวินอยู่เรื่อย ๆ

"เฮ้~ หวังเสี่ยวเหม่ย เธออิจฉาที่ฟันฉันดีใช่ไหมล่ะ ปูเปลือกแข็งๆ ไม่ช่วยกินเลย เอาแต่ยัดใส่ชามฉันอยู่นั่น ไม่เห็นเหรอว่าติดซอกฟันฉันไปสองรอบแล้ว ยังจะเอามาให้อีก..."

หลี่เหวินเพิ่งใช้ช้อนตักน้ำซีอิ๊วนึ่งปลามาคลุกข้าว พอเห็นหวังเสี่ยวเหม่ยคีบก้ามปูที่เหลืออีกสองอันใส่ในชามของเขา จึงอดไม่ได้ที่จะหาเรื่องบ่นเธอ

หวังเสี่ยวเหม่ยย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว เธอย่นจมูกใส่แล้วเถียงกลับ "ฮึ ไม่เห็นความหวังดีของคุณย่าทวดเลยนะ ฉันอุตส่าห์ใจดีช่วยตักกับข้าวให้ กลัวว่านายจะกินไม่อิ่มต่างหากล่ะ"

"ฮั่นแน่~ คุณย่าทวดเหรอ? ร้ายนักนะหวังเสี่ยวเหม่ย คิดจะยกฐานะมาเทียบชั้นกับฉันเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!" หลี่เหวินพูดเฉไฉไม่ตรงประเด็น เปลี่ยนทิศทางบทสนทนาไปอีกทางทันควัน

บนโต๊ะอาหารจึงมีเสียงหัวเราะและเสียงเถียงกันอย่างสนุกสนานดังขึ้นอีกระลอก จางจิ้นเสียนที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าฟังพวกเขาทันหรือไม่ ได้แต่หัวเราะแหะๆ เออออตามน้ำไปอย่างโง่งม ในใจราวกับนั่งอยู่บนเบาะเข็ม ไม่มีความรู้สึกดีใจที่ได้ร่วมโต๊ะกับสาวสวยเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความประหม่าและกระอักกระอ่วนจากความทำตัวไม่ถูกเต็มไปหมด

บนโต๊ะไม่มีเหล้า กินกันเต็มที่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ระหว่างกินข้าวย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จึงได้แลกช่องทางติดต่อกันอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมนัดแนะกันว่าถ้าคราวหน้ามีกิจกรรมปีนเขาอีกก็ชวนไปด้วยกันได้ ส่วนคราวหน้าจะเป็นเมื่อไหร่นั้น ใครจะไปรู้ล่ะ!

ตอนเช็กบิลสองพี่น้องเกรงใจตามมารยาทอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยแซวขึ้นมา "มื้อนี้นายท่านเหวินเป็นคนดึงดันจะเลี้ยงเองนะ คงไม่ได้แอบจดลงสมุดบัญชีลับไว้หรอกใช่ไหมว่าพวกเรายังติดค้างข้าวนายอยู่มื้อหนึ่งน่ะ?"

พอจ่ายเงินเสร็จหลี่เหวินก็เก็บกระเป๋าสตางค์ หางตาโค้งขึ้นมองสองพี่น้องด้วยท่าทางมีเลศนัย "เห็นไหมล่ะ คุยกับคนฉลาดนี่สบายใจจริง มื้อนี้จดไว้แล้ว ถือว่าเปิดโอกาสให้พวกเธอมีข้ออ้างเลี้ยงข้าวนายท่านเหวินคราวหน้าก็แล้วกัน ไม่ต้องซึ้งใจ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกนะ!"

"ซึ้งกะผีนายสิ..." สองพี่น้องหัวเราะร่าพลางช่วยกันทุบหลี่เหวินคนละที ทำเอาจางจิ้นเสียนที่แอบยืนเว้นระยะห่างออกไปมองด้วยความเลื่อมใส พลางคิดในใจว่าพี่เหวินไปจินเหมินมาเที่ยวเดียว ทำไมถึงได้ลื่นไหลเก่งกาจขนาดนี้กันนะ

พอเดินออกจากร้านอาหาร แดดก็แผดจ้าอยู่กลางหัว ไม่ใช่เวลาที่จะเที่ยวต่อแล้ว ทั้งสี่คนจึงเดินไปริมถนนโบกแท็กซี่แล้วเบียดกันขึ้นไป หวังต้าเหม่ยนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนเบาะหลังหลี่เหวินนั่งตรงกลางอย่างไม่ต้องสงสัย ทางซ้ายมือคือสาวสวยที่มีเหงื่อแต่ตัวยังหอมกรุ่น ทางขวามือคือเจ้าทึ่มชาวมณฑลหลู่ที่มีแต่กลิ่นเหงื่อล้วนๆ

ตลอดทางหลี่เหวินก็ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ นั่งตัวตรงเว้นระยะห่างกับหวังเสี่ยวเหม่ยอย่างมีมารยาท จนกระทั่งแท็กซี่วนมาถึงด้านนอกโครงการที่พักอาศัยแถวเชิงเขาเป่ยซาน ชายฉกรรจ์สองคนจึงลงรถกลางทาง

ก่อนปิดประตู หลี่เหวินเอ่ยถามตามมารยาท "จะไม่ให้ผมขับรถไปส่งพวกคุณจริงๆ เหรอ?"

หวังเสี่ยวเหม่ยส่งยิ้มให้ มือเล็กโบกไปมาเบาๆ "ไม่ต้องหรอก มันคนละทางกัน พวกเราจะไปบ้านพี่รองที่เขตใหม่ผิงหู ขอบคุณสำหรับมื้อเที่ยงนะ บ๊ายบาย~"

หลี่เหวินไม่เซ้าซี้ ปิดประตูแล้วถอยให้ทาง พลางยกมือโบก "บ๊ายบาย สุขสันต์วันหยุดสุดสัปดาห์นะ พี่คนขับ ไปได้เลยครับ..."

มองแท็กซี่เร่งเครื่องแล่นจากไป หลี่เหวินก็เอี้ยวคอไปเห็นจางจิ้นเสียนที่ยังคงชะเง้อคอมองตาม จึงผลักเขาไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ "เชี่ยเอ๊ยพี่ชาย ตอนอยู่ต่อหน้าไม่กล้ามอง พอเขาไปลับตาแล้วจะมองหาพระแสงอะไรเนี่ย กลับได้แล้ว..."

เจ้าทึ่มชาวมณฑลหลู่ถูกแซวจนหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย ปากก็พึมพำแก้ตัวอย่างเก้ๆ กังๆ "เปล่าซะหน่อย~ ฉันมองไฟจราจรอยู่ต่างหาก..."

...