ตอนที่ 68 ประชุมเช้าเริ่มใหม่ เลื่อนตำแหน่งยกแผง

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างคุ้มค่า สองวันที่เหลือของสุดสัปดาห์หลี่เหวินแวะไปซื้อบุหรี่ที่ร้านยาสูบและสุราซินหยวนมาสองรอบ แต่ก็ไม่ได้เจอต้าเหม่ยกับเสี่ยวเหม่ยบ้านตระกูลหวัง แน่นอนว่าเขาคงไม่ประสาทกลับขนาดเดินไปถามเถ้าแก่หวังว่า "สาวสวยสองคนบ้านเถ้าแก่ไปไหนกันหมดล่ะครับ!"

เช้าวันจันทร์ตื่นนอน หลี่เหวินก็ดูดวงประจำสัปดาห์ด้วยความเคยชินตามปกติ

บันทึกปฏิทินฤกษ์ยามประจำสัปดาห์ (กลาง)

วันจันทร์ที่ 16 เมษายน 2012 — วันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน 2012

เหมาะ: เลื่อนตำแหน่ง (+1), ร่วมหุ้น (+2)

ควรเลี่ยง: ก่อตั้งกิจการ (+1), ตัดผม (+1)

รายการสัปดาห์นี้: 2 เหมาะ / 2 ควรเลี่ยง

......

พอเปลี่ยนเป็น "ชุดทำงานเทียม" ที่แก้ทรงจนพอดีตัวใส่สบายแล้ว หลี่เหวินก็มองรายการ [ควรเลี่ยง: ตัดผม (+1)] บนหน้าปฏิทินตรงหน้าด้วยความพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เขาเสยผมที่ยาวขึ้นมา ลูบหน้าตัวเองที่เริ่มเข้ารูปมีสันเหลี่ยม เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะใช้เวลาพักเที่ยงไปสระไดร์ตัดผมครบวงจรแทนการนอนพัก หลี่เหวินมองหน้าตัวเองจึงได้แต่ยอมล่าถอย ยกเลิกแผนแปลงร่างเป็นหนุ่มหล่อผมสั้นดูมีพลังในสัปดาห์นี้ไปก่อน ขืนไปแตะข้อห้ามเข้า แล้วช่างไถปัตตาเลี่ยนจนหัวแหว่งกึ่งล้านขึ้นมา มันจะไม่น่าดูเอาจริง ๆ!

ส่วนรายการ [เลื่อนตำแหน่ง (+1)] นั้นดูมีแววล่วงหน้าอยู่ หลี่เหวินเดาว่าสัปดาห์นี้น่าจะเข้าเค้า หลังจากกลับมาพักผ่อนปรับตัวไปสองสัปดาห์ ก็คงมีโอกาสสูงที่จะเริ่มยุ่งขึ้นมาทีละนิด

สำหรับ [ร่วมหุ้น (+2)] ว่าเป็นเรื่องผีสางอะไรนั้น หลี่เหวินบอกตามตรงว่าไม่ค่อยเข้าใจนัก รอเจอสถานการณ์จริงค่อยว่ากันก็ยังไม่สาย ต่อให้ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากมันก็ไม่เป็นไร เดิมทีเขาก็ไม่ได้กะจะพึ่งพาสิ่งเหล่านี้เพื่อทะยานขึ้นฟ้าในวันเดียวอยู่แล้ว ปล่อยให้เสียเปล่าไปก็ไม่น่าเสียดาย

ลงตึกไปทำงาน เดิมทีตั้งใจจะไปกินมื้อเช้าง่าย ๆ ที่โรงอาหาร มีทั้งข้าวต้ม ไข่ต้ม ผัดหมี่ ให้เลือกตามใจชอบในราคาแค่สองสามหยวน ทั้งคุ้มค่าและโภชนาการครบถ้วน แต่เดินอยู่กลางทางกลับได้รับโทรศัพท์จากหูอีเซียว เจ้าเพื่อนตัวดีวานให้หลี่เหวินช่วยแวะซื้ออาหารเช้าที่ร้านเคเอฟซีให้หน่อย จึงจำต้องเปลี่ยนรสชาติกินตามเลยไปก่อน

เขาเลือกเบอร์เกอร์กับกาแฟให้หูอีเซียว ส่วนตัวเองสั่งโจ๊กไข่เยี่ยวม้า ปาท่องโก๋ กับน้ำเต้าหู้ พอหิ้วของมาถึงหน้าลิฟต์ ก็เห็นรถนิสสัน เทียน่าสีดำเลี้ยวเข้ามาในลานจอดรถ หูอีเซียวกับถังหว่านหยุนภรรยาที่ค่อนข้างท้วมของเขาก้าวลงมาจากรถ

หลี่เหวินแกล้งเดินเข้าไปทักทาย ยิ้มพลางพูดกับถังหว่านหยุนว่า "พี่สะใภ้สวัสดีครับ ตอนพี่เซียวบอกให้ผมซื้อข้าวเช้าไม่ได้บอกละเอียด ผมเลยลืมซื้อเผื่อพี่ไปเลย"

ถังหว่านหยุนมองสำรวจหลี่เหวินตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มพลางโบกมือ "ไม่ต้องหรอกจ้ะ พี่กินมาจากบ้านแล้ว ได้ยินตั้งนานแล้วว่าอาเหวินกลับมา แต่ครึ่งเดือนมานี้ไม่ยักเจอกันในตึกเลย ว่าง ๆ ไปกินข้าวที่บ้านนะ"

"ได้เลยครับ ผมรอพี่เซียวเรียกตัวอยู่นะ" หลี่เหวินเดินตามสองสามีภรรยาออกไป

หูอีเซียวเดินไปพลางจัดขากางเกงไปพลาง หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของคู่สามีภรรยา แม้จะเกิดปีเดียวกัน แต่ภาพลักษณ์ของหมอนี่ดูหนุ่มกว่าเมียตัวเองอย่างน้อยสักสามสี่ปีได้

เมื่อเห็นว่าถังหว่านหยุนยังจะคุยกับหลี่เหวินต่ออีกสองสามประโยค หูอีเซียวก็ตัดบทอย่างรำคาญใจ "พอแล้ว เธอไปทำงานได้แล้ว พวกเราต้องรีบขึ้นไปตอนที่คนในลิฟต์ยังน้อย"

ถังหว่านหยุนไม่ได้โกรธเคือง ยิ้มบอกลาหลี่เหวินแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหน้าตึก

เธอเดิมทีทำงานอยู่แผนกบัตรเครดิตของธนาคาร แล้วหูอีเซียวก็วิ่งเต้นย้ายเธอลงมาเป็นผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ที่ธนาคารสาขาหยุนโจวตรงชั้นล่าง เพราะรองผู้จัดการฝ่ายธุรกิจของสาขาข้างล่างเป็นเพื่อนสนิทของเขา ดังนั้นอย่าดูถูกว่าเธอเป็นแค่ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจหน้าใหม่ เพราะงานสบายกว่าเดิมแถมรายได้ยังสูงขึ้นกว่าเดิมโข

ดังนั้น หากหลี่เหวินคิดจะย้ายไปทำงานที่ธนาคารจริง ๆ แค่เอ่ยปากบอกหูอีเซียวคำเดียว ก็สามารถผ่านเส้นสายของเขาขยับไปอยู่ในตำแหน่งที่ดีได้ในพริบตา เส้นสายของหมอนี่ในธนาคารอี้อันมันแข็งปึ้กขนาดนั้นเลย

แน่นอน ถ้าจะถามว่าในเมื่อเส้นใหญ่ขนาดนี้แล้วทำไมเขาถึงไม่ย้ายไปเสียเอง นั่นก็เพราะน้าแท้ ๆ ไม่อยากให้เขาไป หากไปแล้วก็คงถูกจำกัดความก้าวหน้า (แถมตัวเขาเองก็ไม่มีความสามารถจะไต่เต้าอะไรด้วย) เด็กเส้นโจ่งแจ้งเกินไป เหตุผลง่าย ๆ แค่นั้นเอง

ชาติก่อนหลี่เหวินอยากไปทำงานธนาคาร แต่ก็มัวแต่รีรอและไม่กล้าเอ่ยปาก มาตอนนี้ที่หน้าด้านพอแล้วกลับไม่อยากไปซะงั้น ประสบการณ์ชีวิตคนเรามันช่างคาดเดาไม่ได้จริง ๆ

อาศัยจังหวะที่คนยังน้อย ทั้งสองขึ้นลิฟต์มาถึงออฟฟิศ แถมยังรูดบัตรเข้างานตรงหน้าประตูอย่างไม่รีบร้อน อย่างไรก็ไม่เสียเวลาอะไร ถือว่าไว้หน้าหยางเหวินเจียฝ่ายบุคคลและธุรการไปในตัว

วางข้าวของ เปิดคอมพิวเตอร์ ทั้งสองก็รูดบัตรเปิดประตูห้องทำงานของบอสหลี่หลิน หิ้วมื้อเช้าไปนั่งกินที่โซฟา

ไม่นานบอสหลี่หลินก็ตามเข้ามา พี่ใหญ่คนนี้หิ้วอาหารเช้าแบบเดียวกับหูอีเซียวมาถุงหนึ่ง ภรรยาของเขาเป็นแม่บ้านเต็มตัว แต่ถูกตามใจจนแทบไม่เคยเข้าครัว พี่ใหญ่คนนี้เลยต้องกินข้าวนอกบ้านตลอด เหตุผลก็หนักแน่นอย่างยิ่ง นั่นคือ กลับบ้านไปไม่มีข้าวให้กินน่ะสิ!

ทั้งสามคนอุดอู้อยู่ในห้องทำงาน กินมื้อเช้าเสร็จก็ค่อย ๆ จิบกาแฟกับน้ำเต้าหู้ กำลังคิดจะจุดบุหรี่สูบคลายเครียดสักมวน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

หลี่เหวินลุกขึ้นไปเปิดประตู หยางเหวินเจียยืนยิ้มอยู่หน้าประตูพลางกวักมือเรียก "บอสหลัวสั่งมา ให้ทุกคนสละเวลาสักสองสามนาทีออกไปประชุมเช้าข้างนอก มีการแต่งตั้งโยกย้ายตำแหน่งจะประกาศต่อหน้าทุกคนครับ"

ขณะพูด หยางเหวินเจียยังยักคิ้วให้หลี่เหวิน ส่งสัญญาณชัดเจนว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหลี่เหวินแน่นอน

ทุกคนจึงไม่โอ้เอ้ เดินออกจากห้องทำงานไปยืนประจำตำแหน่งของตัวเองเพื่อรอให้คนมาครบ

ไม่ถึงหนึ่งนาที พนักงานที่สำนักงานใหญ่ก็มายืนเข้าแถวในพื้นที่ส่วนกลางของออฟฟิศกันครบ แม้แต่ผู้บริหารสองสามคนที่ปกติอยู่เขตหลัววันและไม่ค่อยได้มาสำนักงานใหญ่ก็ยังมายืนพิงกำแพงอยู่ด้วย

นอกจากนี้ เซี่ยงเฉียนยังช่วยหยางเหวินเจียจัดเตรียมอุปกรณ์ประชุมสายทางโทรศัพท์ เพียงครู่เดียวก็เชื่อมต่อไปยังสาขาหยางเฉิง เซี่ยงไฮ้ และจินเหมินพร้อมกัน เสียงพนักงานจากทางนั้นทยอยรายงานความพร้อมเข้ามา

เวลาประมาณแปดโมงสี่สิบนาที บอสหลัวเพ่ยในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินยิ้มแย้มออกมาจากห้องทำงาน ตรงมายืนในจุดที่เด่นที่สุด ก่อนจะพยักหน้าให้บอสเต๋อหัว "ถ้าคนมาครบแล้ว ก็เริ่มได้เลย!"

บอสเต๋อหัวพยักหน้ารับ จากนั้นยืดอกขึ้นแล้วเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น "เช้าวันจันทร์อีกแล้ว วันนี้บริษัทเรียกประชุมผู้บริหารทุกคน วัตถุประสงค์หลักคือประกาศการปรับเปลี่ยนตำแหน่งหน้าที่ของเพื่อนร่วมงานที่เกี่ยวข้องครับ"

บอสเต๋อหัวหยุดพูดชั่วคราว ยิ้มพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นบอสหลัวเพ่ยส่งสัญญาณยิ้ม ๆ ให้ ถึงได้รับแฟ้มเอกสารจากหยางเหวินเจียมาเปิดออก

"'ประกาศการแต่งตั้งและถอดถอนบุคลากรของบริษัทบริการทางการเงินเผิงเฉิงจ้งอี้ จำกัด' ถึงสำนักผู้จัดการใหญ่ แต่ละแผนก และสาขาต่าง ๆ ตลอดห้าปีแห่งการพัฒนาของบริษัทการเงินจ้งอี้ ธุรกิจหลักขยายตัวอย่างรวดเร็ว ขอบเขตและความท้าทายในการบริหารจัดการธุรกิจเพิ่มสูงขึ้นตามลำดับ... เพื่อให้สอดรับกับการเติบโตของบริษัทและยกระดับการบริหารจัดการ จึงขอปรับเปลี่ยนตำแหน่งและระดับชั้นงานของบุคลากรดังต่อไปนี้..."

"หนึ่ง ปลดหูอีเซียวจากตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกวิจัยและพัฒนาธุรกิจ แต่งตั้งเป็นผู้จัดการแผนกวิจัยและพัฒนาธุรกิจ โดยขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง

สอง ปลดหยางเหวินเจียจากตำแหน่งรองผู้จัดการฝ่ายบุคคลและธุรการ แต่งตั้งเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลและธุรการ โดยขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง

สาม ปลดหลัวถังจากตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกตรวจนับคลังสินค้า แต่งตั้งเป็นผู้จัดการแผนกบริหารจัดการธุรกิจตรวจนับคลังสินค้า โดยขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง

สี่ ปลดหลิวเหวยเฉียงจากตำแหน่งรองผู้จัดการแผนกขยายธุรกิจ แต่งตั้งเป็นรองผู้จัดการแผนกธุรกิจกำกับดูแล ระดับชั้นงานโอนย้ายตามตำแหน่ง รับผิดชอบงานบริหารจัดการประจำวันของธุรกิจกำกับดูแล

ห้า ปลดหลี่เหวินจากตำแหน่งรองผู้จัดการสาขาจินเหมิน แต่งตั้งเป็นรองผู้จัดการแผนกขยายธุรกิจของบริษัท เลื่อนระดับชั้นงานจากผู้ช่วยผู้จัดการขึ้นเป็นรองผู้จัดการ รับผิดชอบงานบริหารหลักของแผนกขยายธุรกิจ

หก ปลดเซี่ยงเฉียนจากตำแหน่งรองผู้จัดการฝ่ายบริหารธุรกิจสาขาหยางเฉิง แต่งตั้งเป็นเจ้าหน้าที่แผนกบริหารความเสี่ยง คงระดับชั้นงานผู้ช่วยผู้จัดการไว้ รับผิดชอบงานที่เกี่ยวข้องของแผนกบริหารความเสี่ยง"

รายชื่อการปรับเปลี่ยนตำแหน่งอันยาวเหยียด ทุกครั้งที่บอสเต๋อหัวอ่านชื่อใคร สายตาของคนรอบข้างก็จับจ้องไปยังคนผู้นั้น นอกจากหลัวถังที่อยู่หยางเฉิงแล้ว อีกห้าคนที่เหลือต่างยืนอยู่ในออฟฟิศ ทุกคนต่างเม้มปากทำหน้าตาถ่อมตนและจริงจัง กลัวว่าจะถูกคนอื่นจับได้ว่ากำลังดีใจจนเนื้อเต้น

พับแฟ้มเอกสารเก็บ พี่เต๋อหัวก็เงยหน้ายืดอกขึ้น "การเลื่อนตำแหน่งและแต่งตั้งโยกย้ายของเพื่อนร่วมงานดังกล่าวข้างต้น ล้วนผ่านการประเมินและหารือร่วมกันของสำนักผู้จัดการใหญ่และฝ่ายบุคคล อีกทั้งยังรายงานและได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการบริษัทแล้ว การพัฒนาของบริษัทขับเคลื่อนการเติบโตของพนักงาน ความทุ่มเทของพนักงานก็ช่วยผลักดันให้บริษัทก้าวหน้า หวังว่าเพื่อนร่วมงานทุกท่านที่ได้รับการปรับเปลี่ยนตำแหน่งและหน้าที่การงานจะพยายามต่อไป เพื่อสร้างคุณประโยชน์ให้กับการพัฒนาอย่างยั่งยืนของบริษัทการเงินจ้งอี้ครับ"

"ดีมาก~ ปรบมือสิ..." สิ้นเสียงพี่เต๋อหัว บอสหลี่หลินที่เป็นสายลูกคู่ชงมุกก็ตะโกนลั่นขึ้นมาทันควันพร้อมกับนำปรบมือ ทำเอาบอสหลัวเพ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจ

แปะๆๆๆๆๆ...

เสียงปรบมือดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่คนหนุ่มสาวบางคนกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ทำให้บอสหลี่หลินที่เพิ่งรู้ตัวตามหลัง แอบมีใบหน้าแก่ ๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างหาได้ยาก

เสียงหัวเราะรอบข้างทำให้บอสหลัวเพ่ยพลอยยิ้มหัวเราะตามไปด้วย คนกันเองทั้งนั้น เขาจึงไม่ตำหนิบอสหลี่หลินอยู่แล้ว กลับเอ่ยล้อเล่นขึ้นมาแทนว่า "เห็นไหมล่ะ เพื่อนร่วมงานได้เลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือน บอสหลี่ดีใจยิ่งกว่าทุกคนเสียอีก หูอีเซียว หยางเหวินเจีย หลัวถัง หลิวเหวยเฉียง หลี่เหวิน และเซี่ยงเฉียน อย่าทำให้พี่ใหญ่ของบริษัทเราผิดหวังล่ะ พวกเรามาร่วมแรงร่วมใจกัน พยายามผลักดันให้บริษัทการเงินจ้งอี้เติบใหญ่แข็งแกร่ง และกลายเป็นป้อมปราการอันมั่นคงสำหรับการตั้งหลักปักฐานของพวกเราทุกคนกันเถอะ"

"เยี่ยมเลยครับ~ เติบใหญ่แข็งแกร่ง..."

"บอสหลัวสุดยอด... จ้งอี้จงเจริญ..."

เสียงขานรับดังระงม ประโยคแรกคือเสียงตะโกนอย่างสะเปะสะปะของทุกคน ส่วนประโยคหลังเป็นคำประจบสอพลอที่หลี่เหวินคนหน้าหนาจงใจส่งออกไป ประจวบเหมาะกับที่บอสหลัวเพ่ยได้ยินความแตกต่างพอดี ถึงกับชี้นิ้วมาทางเขาอย่างเจาะจง อาการแสร้งทำเป็นบ่นกระปอดกระแปดถูกสายตาที่แฝงรอยยิ้มทรยศจนหมดสิ้น ความฟินในใจของหมอนี่ไม่มีทางรอดพ้นการสังเกตของหลี่เหวินไปได้

เมื่อภารกิจหลักของการประชุมเช้าเสร็จสิ้น ถัดจากนั้นยังคงเป็นบอสเต๋อหัวดำเนินรายการต่อ เขาได้แจ้งสถานการณ์และความคืบหน้าของธุรกิจหลักทั้งสองด้านของบริษัทให้ทราบอีกครั้ง เน้นย้ำเรื่องการบรรลุเป้าหมายผลประกอบการในช่วงครึ่งปีแรก และให้กำลังใจเพื่อนร่วมงานที่ได้เลื่อนตำแหน่งและโยกย้ายหน้าที่ให้รีบปรับตัวโดยเร็ว เพื่อนำพาแผนกของตนสร้างผลงานที่โดดเด่นยิ่งขึ้น

เสียงปรบมือเกรียวกราวดังขึ้นอีกครั้ง พี่เต๋อหัวส่งสายตาขอความเห็นจากบอสหลัวเพ่ยและรองผู้จัดการใหญ่โหว เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่มีเรื่องอื่นจะพูดแล้ว จึงประกาศปิดการประชุมเช้าโดยตรง

การประชุมเช้าทั้งหมดใช้เวลาราว ๆ สิบนาที นับว่ากระชับฉับไวอย่างแท้จริง ปัจจุบันบริษัทยังอยู่ในช่วงกำลังไต่เต้า บอสหลัวเพ่ยจึงยังไม่ติดนิสัยชอบพูดยืดยาวเพื่อแสดงตัวตนและโชว์ความขยัน

ลูกพี่ใหญ่ไม่พูดมาก รองผู้จัดการใหญ่โหวก็ไม่คิดจะก้าวก่ายแย่งซีนอยู่แล้ว บอสหลี่หลินยิ่งไม่มีทางหาเรื่องใส่ตัว คณะผู้บริหารของบริษัทการเงินจ้งอี้เช่นนี้ แม้จะยังมีความเป็นทีมเฉพาะกิจบ้าน ๆ อยู่บ้าง แต่ด้านความสามัคคีนั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ยามลุยศึกตามลมจึงทำผลงานได้เป็นชิ้นเป็นอันอย่างมีชีวิตชีวา

พร้อมกับเสียง "เลิกประชุม" ทุกคนในออฟฟิศต่างแยกย้ายกลับไปประจำที่ ทว่าคนทั้งหกที่เพิ่งถูกขานชื่อเมื่อครู่ ย่อมต้องรีบไปรายงานตัวกับลูกพี่ใหญ่เป็นอันดับแรกตามระเบียบ

……