ตอนที่ 69 พี่เซียวราบรื่น ขึ้นเงินเดือนคูณสอง

คนอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง หยางเหวินเจียกับเซี่ยงเฉียนตรงไปยังห้องทำงานของพี่เต๋อหัว หลิวเหวยเฉียงฝืนใจเคาะประตูเดินเข้าห้องของรองผู้จัดการใหญ่โหว ส่วนหลี่เหวินกับหูอีเซียวก็มุดเข้าไปในรังของบอสหลี่หลินอย่างเป็นธรรมชาติ

ทันทีที่ประตูปิดลง บุหรี่หลังอาหารที่เพิ่งอดกลั้นไว้ก็ถูกจุดขึ้นทันควัน ทั้งสามคนอัดควันเข้าปอดอย่างฟินๆ สองสามทีแล้วทิ้งตัวเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์

หูอีเซียวหัวเราะถามด้วยความดีใจปนประหลาดใจ "เลื่อนตำแหน่งให้ผมด้วยเนี่ย ทำเอาตั้งตัวไม่ทันเลยครับ พี่หลินพอจะรู้ไหมว่ามันเรื่องอะไรกันแน่"

บอสหลี่หลินย่อมรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่บอสหลัวเพ่ยเคยสัญญาไว้ก่อนจะดึงตัวหูอีเซียวมา ทว่าคำพูดไม่อาจเอ่ยออกไปตรงๆ แบบนั้น จึงได้แต่แสร้งทำสีหน้าท่าทางประมาณว่า 'พี่เองก็ช่วยดันเต็มที่แล้ว'

"ตอนประชุมภายในคุยกันเรื่องนี้ ข้าก็ช่วยผลักดันเอ็งกับอาเหวินสุดแรงเกิด เรื่องนี้ข้าแอบเป่าหูบอสหลัวไปตั้งไม่รู้กี่รอบ สองสัปดาห์ก่อนยังไม่ได้ข้อสรุปเลยไม่อยากบอกล่วงหน้า ต่อมาคงทำเรื่องเสนอขึ้นไปแล้วทางประธานกรรมการหยางอนุมัติลงมานั่นแหละ..."

"เอาเป็นว่าไม่ว่าจะยังไง สายงานพวกเราคราวนี้ได้ประโยชน์เต็มๆ การที่เรื่องเลื่อนตำแหน่งของเอ็งกับอาเหวินได้รับการอนุมัติพร้อมกันได้ ก็ต้องขอบคุณบอสหลัวเขาหน่อยล่ะนะ"

หูอีเซียวกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ทว่าต่อหน้าคนกันเองก็ยังอดระบายความอัดอั้นออกมาไม่ได้ "เฮ้อ~ ก่อนผมจะมาเข้าบริษัท บอสหลัวก็รับปากตำแหน่งผู้จัดการไว้แล้ว นี่ผ่านมาตั้งสองสามปีถึงเพิ่งเป็นจริง แต่ก็ถือว่ารักษาสัญญาละนะ"

หลี่เหวินซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้กลุ่มควันบุหรี่อันเลือนราง ในใจคิดว่าพวกมึงน่ะควรจะขอบคุณกูทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะกูไม่หลงกล แล้วเลือกจะอยู่แผนกพัฒนาธุรกิจด้วยตัวเอง นอกจากรอบนี้จะไม่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว พี่เซียวเหยาอย่างมึงก็ต้องโดนบอสหลัวเขม่นไปหลายเดือนเพราะดันลากเอากำลังสำคัญไปนั่งว่างงาน จนกำหนดการเลื่อนตำแหน่งถูกยืดออกไปอีกตั้งครึ่งปี

เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ หลี่เหวินก็ลองวิเคราะห์เพื่อนร่วมงานที่ได้เลื่อนตำแหน่งพร้อมกันในครั้งนี้ หยางเหวินเจียไม่ต้องพูดถึง ทั้งวุฒิการศึกษา ความสามารถ และความรับผิดชอบมีครบครัน แถมยังมีเส้นสายทางฝั่งประธานกรรมการ ติดอยู่แค่อายุน้อยเกินไปเท่านั้น ไม่อย่างนั้นคงได้นั่งเก้าอี้ผู้จัดการแผนกไปนานแล้ว

หลัวถังที่เพิ่งเปิดตัวก็เป็นรองผู้จัดการมาสองปีแล้วเหมือนกัน อีกทั้งหมอนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของบอสหลัวเพ่ย เข้ามาเป็นพนักงานรุ่นแรกตั้งแต่ตอนตั้งบริษัท วุฒิการศึกษาธรรมดา เคยทำงานเป็นผู้ช่วยตำรวจ หน้าตาไม่เอาอ่าว อารมณ์ยังไม่น่าคบหาอีก แต่ถ้าว่ากันตามตรงเรื่องความสามารถก็นับว่าไม่เลว การได้เลื่อนตำแหน่งครั้งนี้จึงสมเหตุสมผลอยู่แล้ว

ส่วนหลิวเหวยเฉียงเพิ่งเลื่อนเป็นรองผู้จัดการได้ไม่นาน ดังนั้นจึงได้แค่ย้ายตำแหน่งโดยไม่เลื่อนขั้น บางทีเงินเดือนตามระดับขั้นอาจจะปรับขึ้นมาหนึ่งขั้น ซึ่งการเปลี่ยนแปลงตรงนี้มีเพียงฝ่ายบุคคลกับฝ่ายการเงินเท่านั้นที่รู้ เพราะตามหลักการแล้วเงินเดือนพนักงานถือเป็นความลับ

การที่ตัวหลี่เหวินเองได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนก็นับว่าสมเหตุสมผล อย่างน้อยชาตินี้เขาก็ไม่ได้ทำให้บอสหลัวเพ่ยขุ่นเคือง ซ้ำพอกลับมายังประจบเอาใจได้เข้าทางจนเป็นที่ถูกใจมากขึ้น ประกอบกับบอสหลี่หลินดันลูกน้องตัวเองสุดตัว ไม่ว่าจะมองมุมไหนตนก็เป็นผู้สร้างผลงานกลับมาจากการถูกส่งไปเปิดสาขาต่างถิ่น แถมยังมีเรื่องความจำเป็นของตำแหน่งงานมาช่วยเสริมอีกแรง

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับชาติก่อน การเปลี่ยนทางเลือกตำแหน่งงานได้ช่วยดึงให้หูอีเซียวหลุดพ้นจากหลุมพรางที่เจ้าตัวขุดไว้เองไปด้วย ความเปลี่ยนแปลงในจุดนี้ถือว่าเหนือความคาดหมายของหลี่เหวินอยู่เหมือนกัน

คนสุดท้ายคือพี่เซี่ยงเฉียน ดังที่เคยบอกไปว่าหมอนี่มีทั้งวุฒิการศึกษา ความสามารถ และนิสัยใจคอที่หนักแน่นมั่นคง อีกทั้งยังเข้าทำงานรุ่นเดียวกับหลี่เหวิน แต่การที่เขากลับมาเผิงเฉิงนั้นเป็นการทำเรื่องขอย้ายกลับสำนักงานใหญ่ด้วยตัวเอง ต่อให้จะได้เลื่อนตำแหน่ง ก็คงต้องรอโชว์ฝีมือในตำแหน่งหน้าที่ใหม่เสียก่อน

การที่บริษัทจ้งอี้เลื่อนตำแหน่งบุคลากรระดับกลางขึ้นมารวดเดียวหลายคนในคราวนี้ ความจริงแล้วเกี่ยวข้องกับการเติบโตของบริษัทในช่วงสองสามปีที่ผ่านมาด้วย พวกรุ่นเก่าที่เป็นแกนหลักสำคัญซึ่งดึงตัวมาจากข้างนอกตอนเริ่มก่อตั้งบริษัท เช่น ติงเทียนโย่วผู้จัดการแผนกบริหารจัดการ และอู๋เชียนผู้จัดการสาขาหยางเฉิง โดยธรรมชาติของสถานะแล้วก็มาถึงเพดานของตำแหน่ง ข่าวเรื่องการลาออกย้ายไปอยู่ธนาคารก็แพร่สะพัดอยู่ภายในบริษัทมาตั้งนานแล้ว จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องดันกลุ่มคนที่บริษัทปลุกปั้นขึ้นมาเองขึ้นมารับช่วงต่อ

บริษัทจ้งอี้มีกำลังคนสำรองในด้านนี้ค่อนข้างดีทีเดียว คนหกเจ็ดคนที่เข้ามาทำงานรุ่นเดียวกับหลี่เหวินเวลานี้ยังคงปักหลักอยู่ในบริษัท คนกลุ่มนี้มีพื้นฐานการศึกษาที่แน่นหนา ความสามารถไม่ด้อย และเมื่อหลี่เหวินได้รับการเลื่อนขั้นเป็นรองผู้จัดการ คนเหล่านี้ในอีกสองปีข้างหน้าก็ต่างทยอยเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาตามกัน

แน่นอนว่าในช่วงไม่กี่ปีนี้ ก็มีสองสามคนลาออกไปอยู่ที่อื่น ไม่เหมือนหลี่เหวินที่โชคชะตาพาไปให้อยู่เคียงข้างบริษัทจ้งอี้ตั้งแต่ยุครุ่งเรืองจนกระทั่งถดถอย

สรุปแล้ว การเลื่อนตำแหน่งพนักงานในวงกว้างครั้งนี้จึงไม่ได้กะทันหันเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ชาติก่อนหลี่เหวินกับหูอีเซียวไม่ได้เกาะขบวนนี้ไปด้วยก็เท่านั้น

"เมื่อสัปดาห์ก่อนผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเปรยเป็นการภายในไว้แล้ว ว่ารอบนี้พวกน้องๆ ได้เลื่อนตำแหน่งพร้อมกัน ก็อย่าเพิ่งจัดงานฉลองใหญ่โตเลย ขอบเขตมันกว้างเกินไป ขืนรู้ไปถึงพวกนิติบุคคลอาคารกับประธานกรรมการมันจะดูไม่งาม" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินกดเสียงต่ำกระซิบอธิบาย เห็นได้ชัดว่าพี่ชายคนนี้รู้เรื่องล่วงหน้านานแล้ว น่าแปลกที่อุตส่าห์กลั้นใจไม่ยอมแพร่งพรายออกมาก่อนการประชุมเช้า

"เย็นนี้พวกเราค่อยนัดรวมตัวกันกลุ่มเล็กๆ ภายในก็แล้วกัน" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินยักคิ้วหลิ่วตา หยุดอยู่บ้านว่างๆ สองวันช่วงสุดสัปดาห์ พี่ใหญ่คนนี้ก็เริ่มอยู่ไม่สุขขึ้นมาอีกแล้ว

พูดพลาง ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูสมุดรายชื่ออย่างเคยชิน ครู่เดียวก็กดปุ่มโทรออกทันที "เฮ้ บอสใหญ่เผิง ไม่ได้เจอกันทั้งอาทิตย์ พี่คิดถึงนายจังเลยว่ะ เย็นนี้เจอกันที่ร้านอาหารส่วนตัวซ่างซาในเขตจินฝูนะ"

"เหตุผลอะไรน่ะเหรอ พี่คิดถึงนายยังต้องมีเหตุผลด้วยหรือไง น้องชายฉันอย่างอาเซียวกับอาเหวินวันนี้ได้เลื่อนตำแหน่งปรับขึ้นเงินเดือน ฉันในฐานะพี่ใหญ่จะจัดเลี้ยงฉลองให้พวกมันหน่อย เหตุผลนี้ฟังขึ้นพอไหมล่ะ..."

"งั้นตกลงตามนี้ ร้านไหนนายก็รู้อยู่แล้ว เย็นนี้ไม่เจอกันไม่เลิก แค่นี้นะ..."

พอเก็บโทรศัพท์ ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็ส่งสายตาแบบ 'พวกแกรู้กันนะ' มาให้สองหนุ่มรุ่นน้อง หูอีเซียวกับหลี่เหวินส่งยิ้มรับรู้ด้วยความยินดีทันที ล้อเล่นน่า ลูกพี่ใหญ่จะจัดเลี้ยงฉลองให้ มีหรือจะกระอักกระอ่วนไม่อยากไป!

"มีพี่หลินเป็นผู้นำ ทีมเล็กๆ ของพวกเราก็ยิ่งมองเห็นอนาคตสดใสขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิครับเนี่ย!" หลี่เหวินเอ่ยเยินยอพี่ใหญ่แบบเอาใจไปทีหนึ่ง ทำเอาผู้ช่วยฯ หลี่หลินหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันใด

ที่จริงคนอย่างผู้ช่วยฯ หลี่หลินเอาใจง่ายมาก ชาติก่อนหลี่เหวินยังทำตัวถือดี บางครั้งปากไม่ได้ไม่ดีแต่กลับชอบเก๊กวางมาด รู้สึกว่าการพูดจาประจบเอาใจสักสองสามประโยคมันจะทำให้เกียรติของตนเองด้อยลงไป หารู้ไม่ว่าหัวหน้าที่พร้อมออกหน้าหนุนหลังลูกน้องตัวเองอย่างไร้เหตุผลแบบผู้ช่วยฯ หลี่หลินเนี่ย จุดไต้หาฟืนยังหายากเลย

อย่าเพิ่งไปพูดถึงว่าเขามีความสามารถหรือไม่ หรือว่านั่งกินนอนกินรอวันเกษียณไปวันๆ อย่างน้อยผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็ไม่เคยขัดขวางทางก้าวหน้าร่ำรวยของลูกน้อง หากลูกน้องมีความสามารถ เขากลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองพลอยได้หน้าไปด้วยซ้ำ

นอกจากเวลาว่างชอบลากคนไปกินข้าวเล่นไพ่ด้วยแล้ว ที่จริงในฐานะพี่ใหญ่คนหนึ่ง ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็แทบไม่มีข้อเสียอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น เวลาออกไปใช้จ่ายข้างนอกก็ไม่เคยให้ลูกน้องต้องควักกระเป๋าตัวเอง ถึงแม้จะให้คุณออกเงินไปก่อน พอกลับมาเขาก็เบิกจ่ายคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์อยู่ดี ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าจะใช้เงินกงสีหรือไม่ แต่เมื่อเทียบกับรองผู้จัดการใหญ่โหวแล้ว เขาเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์มาโปรดอย่างแท้จริง

สมัยหนุ่มๆ ที่ยังไม่ประสีประสา หลี่เหวินเคยมีช่วงเวลาที่ดูแคลนผู้ช่วยฯ หลี่หลินอยู่เหมือนกัน พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ โคตรจะประสาทแดกเลย ในเมื่อเวลานี้ไม่ได้คิดจะกระโดดหนีไปข้างนอกอีกแล้ว การได้อยู่บนเรือลำเล็กอย่างบริษัทการเงินจ้งอี้ โดยมีลูกพี่แบบนี้คอยค้ำยันอยู่เบื้องหน้า หลี่เหวินรู้สึกว่าการทำงานแบบนี้มันแฮปปี้จะตายไป!

ทั้งสามคนคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยค หลี่เหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู กล่าวลาแล้วเดินออกจากห้องทำงาน เลี้ยวโค้งแอบย่องเข้าไปในห้องการเงินเงียบๆ

"ปิดประตู แล้วเข้ามานี่เลย!" หวังฟางยิ้มพลางกวักนิ้วเรียกหลี่เหวิน ส่วนน้องสาวสองคนข้างๆ ก็แอบมองอยู่เงียบๆ ด้วยสายตาเหมือนกำลังรอดักกินเจ้ามือใหญ่

หลี่เหวินเอื้อมมือไปปิดประตูเบาๆ แล้วทำหน้าทะเล้นซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาพี่สาวหวังเหมือนลูกสมุนตัวน้อย ท่าทางกวนโอ๊ยนั้นทำเอาน้องสาวข้างๆ ต้องยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

หลี่เหวินคิดในใจ: เฮ้อ ความจริงพวกผู้หญิงเอาใจง่ายจะตาย แค่ 'เล่นตลกกวนๆ' นิดหน่อยก็เรียกความเอ็นดูได้แล้ว เสียดายที่บางคนทำไม่เป็นตั้งแต่เกิด ไม่แยแสตั้งแต่เกิด แถมยังมองว่าพฤติกรรมแบบนี้ดูเสแสร้งน่ารังเกียจ ก็ช่วยไม่ได้ที่พวกนั้นไม่ใช่หวังชงชง สมควรแล้วที่ไม่มีดวงเรื่องผู้หญิง

หวังฟางแสร้งทำหน้างอนแล้วยกมือทุบหลี่เหวินไปสองที ก่อนจะดึงเขาเข้ามาใกล้ๆ ชี้ตารางบนหน้าจอพลางกระซิบข้างหูเขา "แกนี่มันโชคดีจริงๆ เพิ่งได้เลื่อนเป็นรองผู้จัดการ เงินเดือนและสวัสดิการตามระดับตำแหน่งก็ปรับขึ้นไปถึงระดับ L2 ทันทีเลย มื้อเย็นไม่เกี่ยว มื้อเที่ยงนี้แกต้องเลี้ยงข้าวพวกเราฝ่ายการเงินนะ"

หลี่เหวินเบิกตากว้างมองตารางการเงินบนหน้าจอ นี่คือบันทึกรายละเอียดการจ่ายเงินเดือนและค่าตอบแทนของพนักงานในบริษัท ด้านบนและด้านล่างถูกย่อซ่อนไว้จนแสดงเพียงข้อมูลของเขาคนเดียว ช่องที่หวังฟางทำไฮไลต์สีแดงไว้ระบุว่า "มาตรฐานระดับเงินเดือนตำแหน่งรองผู้จัดการ" และช่องใต้ชื่อของเขาแสดงระดับเป็น "L2"

"หมายความว่ายังไงครับพี่" หลี่เหวินถามอย่างงงๆ เล็กน้อย

หวังฟางปิดไฟล์ลง มือข้างล่างดึงชายเสื้อหลี่เหวินเบาๆ "แกนี่บื้อจริง เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนตามระดับก็ต้องเริ่มจาก L1 ขั้นพื้นฐานสิ สวัสดิการเงินเดือนรองผู้จัดการมี 5 ระดับ แต่ละระดับต่างกัน 500 หยวน เท่ากับว่านอกจากแกจะได้ขึ้นเงินเดือนจากการเลื่อนตำแหน่งแล้ว ยังได้รับการปรับระดับขึ้นไปอีกขั้นด้วย ได้เพิ่มอีกเดือนละ 500 ไงล่ะ"

หลี่เหวินแสร้งทำเป็นเพิ่งเข้าใจ แล้วถามต่ออย่างไม่อาย "ทำไมล่ะครับ ดวงผมดีขนาดนั้นเลยเหรอ"

หวังฟางเชิดคางขึ้น ยิ้มยิงฟัน "ทำไมงั้นเหรอ ก็เป็นผลงานของพี่คนนี้น่ะสิ! ในที่ประชุมประเมินระดับ พี่บอกว่าแกตอนอยู่จินเหมินได้เบี้ยเลี้ยงประจำการต่างถิ่น พอกลับมาถึงจะได้เลื่อนตำแหน่ง แต่เงินที่ได้รับจริงกลับน้อยกว่าเดิม แถมค่าครองชีพที่เผิงเฉิงยังสูงกว่า อาจจะไม่ได้ช่วยสร้างแรงจูงใจในการทำงานเลย"

หลังจากหยุดไปนิดหนึ่ง หวังฟางก็ทำหน้าเหมือนจะบอกว่าแกนี่โชคดีจริงๆ แล้วพูดต่อ "ถ้าพี่ไม่ทักขึ้นมา พวกผู้บริหารจะไปคิดถึงเรื่องพวกนี้ได้ยังไง บอสหลี่หลินเลยช่วยพูดสนับสนุนให้แกตรงนั้นเลย บอกว่าเลื่อนตำแหน่งแล้วจะให้เงินเดือนสุทธิลดลงไม่ได้ หัวหน้าของแกนี่ดีกับแกจริงๆ นะ"

หลี่เหวินพยักหน้าเงียบๆ ในใจคิดว่าพี่ใหญ่หลินสุดยอดไปเลย วันหลังผมจะไปกินข้าวเล่นไพ่เป็นเพื่อนพี่บ่อยๆ ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินเดือนขึ้นห้าร้อยหยวนหรอกนะ แต่เป็นเพราะน้ำใจอันประเสริฐที่พี่เห็นความสำคัญของผมต่างหาก

"ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยคิดอยู่นิดเดียวก็อนุมัติแล้ว ตอนนี้แกอยู่ระดับเดียวกับหลิวเหวยเฉียงเลย เขาเพิ่งเลื่อนตำแหน่งได้สองเดือน พอย้ายแผนกคราวนี้ก็ได้ปรับขึ้นมาอีกหนึ่งระดับเหมือนกัน" หวังฟางยังคงแอบกระซิบบอกข้อมูล เพื่อเปรียบเทียบให้หลี่เหวินเห็นภาพ "แกรักษาความลับให้ดีล่ะ อย่าเผลอหลุดปากพูดออกไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันทุบแกแน่"

ฟังคำพูดเข้าสิ... หลี่เหวินรีบโค้งตัวทำท่าประจบสอพลอทันที "พี่เป็นเหมือนพี่สาวแท้ๆ ของผมนะ ผมจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง เที่ยงนี้เจอกันข้างล่างตึกเลยครับ พี่อยากกินอะไรผมตามใจพี่หมด น้องคนนี้จ่ายให้ทุกบาททุกสตางค์เอง!"

"พูดแล้วห้ามคืนคำนะ ตกลงตามนี้ ไสหัวไปได้แล้ว!" หวังฟางหัวเราะร่าพลางโบกมือไล่

"น้อมรับบัญชา~ พี่สาวทำงานไปเถอะครับ ข้าน้อยขอตัวลา..." หลี่เหวินเล่นละครเล่นให้สุดทาง โค้งคำนับแบบขุนนางโบราณพลางค่อยๆ ถอยหลังออกไป เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากน้องสาวสองคนข้างๆ จนต้องเอามือปิดปากขำจนตัวสั่น