ตอนที่ 70 ฉลองผลงานเรียบง่าย รองฯ โหวร่วมวง

หลังเดินออกจากแผนกการเงิน หลี่เหวินก็หันเหความสนใจไปที่หน้าต่าง "ปฏิทินฤกษ์ยามชีวิต" ตรงหน้า แล้วก็เห็นว่าข้อความ "ควร: เลื่อนตำแหน่ง (+1)" ที่ยังไม่หายไปเมื่อครู่กำลังกะพริบแล้วค่อย ๆ เลือนหายไปจริง ๆ

"อ้าว ที่แท้ก็ 'ควร' กับเรื่องนี้นี่เอง!" หลี่เหวินเข้าใจกระจ่างแจ้งในใจ พลางคิดว่าแค่การตัดสินใจเลือกเปลี่ยนไปเล็กน้อย ผลกระทบลูกโซ่หลังจากนั้นก็ปรากฏออกมาทันที นึกย้อนไปถึงชาติก่อน การเลื่อนตำแหน่งช้าไปครึ่งปี ปรับขึ้นเงินเดือนก็ช้าไปอีกปีกว่า เสียรายได้ที่ควรจะได้ไปเปล่า ๆ ตั้งหลายหมื่น!

แน่นอนว่าชาตินี้หลี่เหวินย่อมไม่คิดจะพึ่งพารายได้จากการเป็นทาสแรงงานพวกนี้เพื่อสร้างความร่ำรวยอยู่แล้ว ทว่าส่วนของเขาก็ต้องไม่ขาดไปแม้แต่แดงเดียว ทาสแรงงานก็ต้องมีศักดิ์ศรีและความสำเร็จในแบบของทาสแรงงานเหมือนกัน

เขาฮัมเพลงเบา ๆ พลางเดินกลับไป พอเดินผ่านหน้าห้องทำงานของรองผู้จัดการใหญ่โหว หลิวเหวยเฉียงก็เปิดประตูออกมาพอดี อีกฝ่ายดึงตัวหลี่เหวินไว้ด้วยรอยยิ้ม "พี่เหวิน ยินดีด้วยนะครับ ไปห้องประชุมด้วยกันหน่อยสิ งานของผมต้องส่งมอบให้พี่แล้ว"

เมื่อเห็นว่าเพื่อนร่วมงานคนนี้ดูอารมณ์ดีไม่เบา หลี่เหวินจึงคิดในใจว่าอีกฝ่ายคงยังไม่รู้ว่าตนเองได้ปรับเป็นระดับและเงินเดือนเท่ากับเขาแล้ว จึงแสร้งทำสีหน้ายินดีตามปกติ เดินไปหยิบสมุดบันทึกที่โต๊ะแล้วเดินตามเข้าไปในห้องประชุมด้วยกัน

อันที่จริงการส่งมอบงานนั้นง่ายมาก มีเพียงข้อมูลบริษัท ช่องทางติดต่อของผู้จัดการสาขาธนาคารและผู้จัดการฝ่ายธุรกิจ รวมถึงข้อควรระวังบางประการในการทำงานที่เกี่ยวข้องเท่านั้น

การที่หลิวเหวยเฉียงย้ายไปฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจไม่ได้แปลว่าจะทิ้งงานขยายธุรกิจไปทั้งหมด เพราะในบริษัทเล็ก ๆ อย่างบริษัทการเงินจ้งอี้ การแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบของตำแหน่งไม่ได้เข้มงวดหรือตายตัวขนาดนั้น หากในงานประจำวันหลี่เหวินปลีกตัวไม่ได้ แล้วมีงานขยายธุรกิจใหม่เข้ามา เขาก็ยังต้องพาทีมไปช่วยอุดช่องว่างอยู่ดี

ในทางกลับกัน หากฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจต้องการกำลังคนสนับสนุนในด้านใด ฝ่ายขยายธุรกิจที่หลี่เหวินอยู่ก็ต้องเข้าไปมีส่วนร่วมกับงานที่ได้รับมอบหมายมาโดยเร็วที่สุดเช่นกัน

การที่ระบบมีความยืดหยุ่นและคลุมเครืออยู่บ้างถือเป็นเรื่องปกติของบริษัทเล็ก ซึ่งย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

เหมือนอย่างก่อนหน้านี้ที่ฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจอยู่ใต้การดูแลของติงเทียนโย่ว เนื่องจากคนคนนี้ถูกดึงตัวมาจากบริษัทอื่นตั้งแต่ช่วงแรก จึงมีช่องว่างทางความรู้สึกแปลกแยกกับคนที่บริษัทรับเข้ามาและฟูมฟักเองอย่างหลิวเหวยเฉียงและหลี่เหวินโดยธรรมชาติ

ดังนั้น พอระบบที่คลุมเครือมาเจอกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้จัดการแผนกที่ธรรมดาห่างเหิน ความเข้าขากันระหว่างสองฝ่ายจึงขาดการประสานที่ดี

ตัวอย่างเช่น คุณขอให้ผมช่วย ผมก็บอกว่าจัดตารางเวลาไปแล้วไม่มีเวลาว่าง หรือผมเสนอให้คุณพิจารณาปรับแผนงานของโครงการเพื่อลดต้นทุนด้านบุคลากร แต่คุณกลับฟังหูซ้ายทะลุหูขวาเพียงเพื่อความสะดวกในการจัดการของตัวเอง ซึ่งก็กลายเป็นการถ่วงความก้าวหน้าของบริษัทไปโดยปริยาย

ทว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงนับว่าสนิทชิดเชื้อถ้อยทีถ้อยอาศัยกันดี รออีกสักพักหลังจากติงเทียนโย่วลาออกไป สองแผนกนี้ก็น่าจะกลายเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน การดำเนินงานจึงย่อมราบรื่นกว่าเดิมมาก

ภายในห้องประชุม ทั้งสองคนสูบบุหรี่ไปพลางส่งมอบงานไปพลาง ระหว่างนั้นยังเรียกเผิงต้าจวินกับอู๋จวิ้นข่ายเข้ามาเพื่อจัดสรรแบ่งงานอย่างละเอียดสำหรับธุรกิจที่มีอยู่และงานขยายธุรกิจในแต่ละวันใหม่อีกครั้ง

ด้วยความสัมพันธ์ส่วนตัวที่สนิทสนมกัน หลิวเหวยเฉียงที่ยังไม่ได้เข้ากุมบังเหียนฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจอย่างเป็นทางการจึงเรียกหลี่จิ้น หลัวเปียว โหวชิงเหวิน ตลอดจนคู่หูอ้วนผอมและคนอื่น ๆ เข้ามาในห้องประชุมด้วย

ตอนที่ประธานหลัวเพ่ยเดินออกจากห้องเพื่อไปเข้าห้องน้ำและเห็นคนแน่นขนัดอยู่ในห้องประชุม จึงผลักประตูเข้ามาดูด้วยความสงสัย พอเห็นว่าเป็นสองแผนกธุรกิจหลักของบริษัทกำลังส่งมอบงานและปรึกษาหารือเรื่องการช่วยเหลือเกื้อกูลกันในการทำงานประจำวัน ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจจึงเอ่ยให้กำลังใจไปสองสามประโยคก่อนจะเดินออกจากห้องไป

การเห็นสิ่งเล็กน้อยสะท้อนภาพใหญ่ ประธานหลัวเพ่ยรู้สึกว่าการปรับเปลี่ยนบุคลากรระดับกลางของบริษัทในครั้งนี้เป็นไปตามความคาดหมายอย่างสมบูรณ์ คนที่ดึงตัวมาในตอนแรกอย่างติงเทียนโย่วและพวกพ้องย่อมไม่มีความผูกพันกับบริษัทตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แม้ความสามารถในการทำงานจะแน่นปึ้ก แต่เมื่อบัดนี้บริษัทเข้าที่เข้าทาง การที่คนกลุ่มนี้จากไปอาจจะตอบโจทย์การพัฒนาในอนาคตของบริษัทมากกว่า

ภายในห้องประชุมควันบุหรี่ตลบอบอวล ทว่าบรรยากาศกลับยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ไม่นานนักก็ลากเซี่ยงเฉียนเข้ามาร่วมวงด้วยอีกคน พ่อหนุ่มคนนี้ในอนาคตต้องรับผิดชอบเรื่องการควบคุมความเสี่ยงของธุรกิจ ซึ่งเท่ากับว่าขั้นตอนเดิมจะมีด่านของเขาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งด่าน จะมีประโยชน์หรือไม่นั้นยังไม่ต้องพูดถึง แต่การดึงเขาเข้ามาเป็นพวกพ้องในวงสนทนาส่วนตัวไว้ก่อน เพื่อที่ภายหลังเวลาประสานงานจะได้ไม่ติดขัดสะดุด ย่อมถือเป็นชัยชนะของทุกฝ่าย

การส่งมอบงานกินเวลาไปทั้งช่วงเช้า พอถึงมื้อเที่ยง ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยก็จงใจดึงพวกรองผู้จัดการใหญ่โหวไปด้วย เพื่อปล่อยให้พวกระดับบริหารชั้นกลางและชั้นต้นไปฉลองกันเอง ส่วนตอนเย็นจะนัดรวมตัวกันส่วนตัวอีกหรือไม่ พอถึงเวลานั้นเขากลับถึงบ้านแล้วก็ไม่ได้คิดจะไปยุ่งเกี่ยว

พวกผู้บริหารบางครั้งก็ชอบปิดหูขโมยกระดิ่งแบบนี้ ในใจคิดว่าอย่าทำตัวเอิกเกริกเกินไปนัก เพราะอย่างไรเสียทางบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นบริษัทพี่น้องกันรอบนี้ก็ไม่มีใครได้เลื่อนตำแหน่ง หากการฉลองภายในเกิดเอิกเกริกขึ้นมา แล้วเรื่องลอยไปเข้าหูสำนักงานใหญ่จนส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของประธานกรรมการ ถูกคนเอาไปพูดว่าลำเอียงเข้าข้างบริษัทการเงินมันจะฟังดูไม่ดี

มื้อเที่ยงหลี่เหวินปลีกตัวออกจากพวกหลิวเหวยเฉียง พาเผิงต้าจวินกับอู๋จวิ้นข่ายแอบไปรวมกลุ่มกับพวกป้าๆ ฝ่ายการเงิน (เสียงในใจของเสี่ยวฉีและรั่วเหยา: นายสิป้า! นายมันป้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย!) หูอีเซียวก็ก้าวตามหลี่เหวินมาติดๆ อย่างเป็นธรรมชาติ รวมถึงหลินหมิ่นเอ๋อร์จากฝ่ายธุรการและหม่าเหวินเชี่ยนจากฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจที่สนิทสนมกับหลี่เหวินโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ขอแค่มีตัวเลือกให้เลือก พวกเธอก็จะเข้าร่วมกิจกรรมฝั่งนี้อย่างไม่ลังเล

เมื่อมีหูอีเซียวมาร่วมด้วย การฉลองเลื่อนตำแหน่งปรับเงินเดือนวงเล็กๆ มื้อเที่ยงจึงกลายเป็นเรื่องของคนสองคน พี่เซียวเหยาใจป้ำมาก ประกาศทันทีว่ามื้อเที่ยงวันนี้เขาเลี้ยงเอง หลี่เหวินเลยถูกเลื่อนคิวไปเป็นมื้อเที่ยงวันพรุ่งนี้ ถึงตอนนั้นก็ยังเป็นคนกลุ่มเดิม แค่เปลี่ยนร้านไปฉลองกันอีกรอบ

นอกจากหลี่เหวินแล้ว คนอื่นๆ พอเห็นว่าจะได้กินมื้อใหญ่อีกมื้อ ก็พากันประจบประแจงพี่เซียวเหยากันยกใหญ่ จนหูอีเซียวฉีกยิ้มจนปากแทบจะถึงใบหู ร้องอุทานไม่หยุดว่าตั้งแต่หลี่เหวินกลับมา วันทำงานของเขาก็สบายขึ้นมาก ไม่ต้องเหงาหงอยแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

ระหว่างทางพอมองดูหูอีเซียวคุยจ้อกับพวกสาวๆ ไม่หยุด หลี่เหวินก็นึกสงสัยขึ้นมาว่า ถ้าตอนนั้นขอให้เขาช่วยวิ่งเต้นให้ตนไปทำงานที่ธนาคาร เจ้าหมอนี่คงจะเกลี้ยกล่อมไม่ให้ตนไป หรือไม่ก็คงยกสารพัดเหตุผลมาอธิบายว่าดำเนินการยากเพียงใด แท้จริงแล้วต้องอยากรั้งหลี่เหวินไว้ที่บริษัทจ้งอี้แน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะเหงาเฉาตายไปแล้ว!

พี่เซียวเหยานั้นใจกว้างจริงๆ เขาเลี่ยงทิศทางที่พวกฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจเดินไป เดินลงใต้ไปสองสี่แยกไฟแดงจนเจอร้านเก่าแก่ที่เน้นอาหารซุ่นเต๋อ มื้อเที่ยงเรียบง่ายแต่สั่งอาหารล้วนๆ ไปกว่าแปดร้อยหยวน ทำเอาผองเพื่อนร่วมบริษัทกินไปพลางเอ่ยชมไปพลางว่าเขาช่างรู้ใจเสียจริง

จากนั้น เหล่าคุณป้าทั้งหลาย (เสียงในใจประสานกันของฉี เหยา เชี่ยน หมิ่น: นายสิป้า! นายมันป้าทั้งเนื้อทั้งตัวนั่นแหละ!) ต่างพากันให้กำลังใจหลี่เหวิน ว่ามาตรฐานของวันพรุ่งนี้ต้องจัดเต็มตามอย่างพี่เซียวเหยา โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่า ยิ่งใจกว้างมากเท่าไร การเลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนในอนาคตก็จะยิ่งราบรื่นเท่านั้น...

แม้กระทั่งหูอีเซียวก็ยังร่วมเฮโลอยู่ด้านหลัง เขารู้ว่าช่วงนี้หลี่เหวินเล่นไพ่ซื้อหม่าได้เงินมาไม่น้อย คงไม่นึกเสียดายค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงข้าวแค่นี้หรอก "วันนี้กินอาหารซุ่นเต๋อ พรุ่งนี้เราเปลี่ยนไปกินอาหารแคะ ร้านเดี๋ยวฉันหาเอง รับรองไม่ทำให้พี่ๆ น้องๆ ผิดหวังแน่นอน ใช่ไหมล่ะ รองผู้จัดการเหวิน"

หลี่เหวินไม่ใช่ไอ้หนุ่มเมื่อวานซืนที่คอยตระหนี่ค่าเข้าสังคมคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาโบกมืออย่างใจป้ำ "พรุ่งนี้ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว เอามาตรฐานของพี่เซียวเหยาวันนี้เป็นขั้นต่ำ เราต้องทำให้พี่เซียวเหยาในวันพรุ่งนี้รู้สึกละอายใจกับความขี้เหนียวของตัวเองในวันนี้!"

สิ้นเสียง หนุ่มหล่อสาวสวยที่เดินอยู่บนถนนก็พร้อมใจกันเฮลั่น ไม่จำเป็นต้องสนใจสายตาของคนอื่นบนท้องถนนเลยสักนิด คนหนุ่มสาวในเรื่องแบบนี้มีความมั่นใจมากกว่าพวกคนรุ่นเก่าเยอะ

……

มื้อใหญ่มื้อนี้ผลาญเวลาพักเที่ยงของคนที่ออกไปข้างนอกจนหมดเกลี้ยง พอถึงเวลาเริ่มงานช่วงบ่าย หลายคนก็ง่วงจนหาวหวอดๆ คนที่เคยชินกับการนอนกลางวัน จู่ๆ ขาดเวลางีบหลับไปหลายสิบนาทีนั้นก็ทรมานเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

หลังจากหลี่เหวินลดน้ำหนักลงมาเหลือราวๆ 170 จิน เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมด้วยพลัง อาจเป็นเพราะสมรรถภาพทางกายได้รับการยกระดับขึ้นโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับคุณภาพการนอนตอนกลางคืนก็ยอดเยี่ยม กลางวันจึงไม่รู้สึกง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

เขาจัดเอกสารการส่งมอบงานอยู่ที่โต๊ะทำงานครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีอะไรทำจึงเปิดโปรแกรมดูหุ้นขึ้นมา เห็นว่าวันนี้ "เจ้อเจียงตงรื่อ" กำลังพุ่งขึ้นชนลิมิตบนอีกครั้ง ราคาซิลลิงที่ 12.01 กำลังมีการแย่งชิงซื้อขายกันอย่างดุเดือด จึงอดไม่ได้ที่จะหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมาตรวจนับดูว่า ยังมีเงินเหลือพอที่จะหย่อนใส่เข้าไปอีกหรือไม่

หลังจากแอบนับเงินเสร็จแล้วก็นึกทบทวนดู กระเป๋าสตางค์ยังคงตุงแน่นอยู่ สัปดาห์ก่อนเดิมทีก็เก็บเงินสดติดตัวไว้ห้าพันกว่า วันศุกร์ก็เชือดเจ้าพวกน้องชายไปอีกหกพันกว่า ทั้งยังมีหนี้ไพ่อีกสี่พันห้าร้อยที่ค้างอยู่ข้างนอก ตามหลักแล้วรวบรวมดูสักหน่อยก็น่าจะซื้อเพิ่มได้อีกสิบล็อต

แต่เมื่อวันเสาร์ซื้ออุปกรณ์ปีนเขารวมกับค่าอาหารไปสี่พันกว่า ซึ่งเดิมทีสามารถรูดบัตรเครดิตจ่ายได้ ทว่าน่าเสียดายที่ตอนนั้นหลี่เหวินคนโง่ดันอยากใช้เงินสดเพื่อลดภาระในกระเป๋าสตางค์ เลยทำให้เหลือเงินสดที่ใช้ได้เพียงเจ็ดพันสามร้อยกว่าหยวนเท่านั้น สำหรับใช้จ่ายทั่วไปน่ะถือว่าพอ แต่ถ้าจะเจียดออกมาเติมพอร์ตอีกก็ดูจะกะปริบกะปรอยไปหน่อย

"เฮ้อ~ เอาแบบนี้แล้วกัน คืนนี้ลองดูว่าพอจะหาลำไพ่พิเศษจากโต๊ะไพ่กลับมาได้ไหม พอรวบรวมเงินได้ครบสิบล็อตพรุ่งนี้ค่อยช้อนซื้อเพิ่ม ช่วงสะสมเงินทุนตั้งต้นแบบนี้ จะมาโทษว่าฉันคิดเล็กคิดน้อยไม่ได้หรอกนะ!"

แม้แต่หลี่เหวินเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว ว่าทำไมพอเจอบ่อนไพ่ทีไรถึงมีความรู้สึกเหมือนจะไป 'เติมสต็อกสินค้า' ทุกที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือ โชคชะตา หรือปัจจัยอื่นกันแน่ ที่ทำให้ตอนนี้เขามั่นใจในเรื่องนี้เหลือเกิน?

ทนเรื่อยๆ เปื่อยๆ จนถึงห้าโมงเย็น บอสหลัวเพ่ยพาเผิงต้าจวินออกจากออฟฟิศไปตั้งแต่สี่โมงกว่า คาดว่าคงไปคุมงานตกแต่งบ้านที่เต่าซ่างเฉิงปังของเขาอีกตามเคย

บอสหลี่หลินแอบเก็บกระเป๋าเอกสารของตัวเอง ออกจากห้องแล้วปิดประตู พยักพเยิดหน้าให้หลี่เหวินกับหูอีเซียวพลางกระซิบบอก "พวกนายสองคนลงไปก่อน เดี๋ยวฉันไปทักทายบอสโหวสักหน่อย"

ดูโอ้ลูกกระจ๊อกรับคำเงียบๆ ปิดคอมพิวเตอร์ ถือกระเป๋าห้อยลงต่ำระดับหน้าแข้งแบบตบตาตัวเอง แกล้งทำเหมือนไม่มีใครมองเห็นแล้วแวบออกจากออฟฟิศไป

ยืนรออยู่ชั้นล่างไม่ถึงชั่วสูบบุหรี่หมดมวน บอสหลี่หลินก็เดินออกมาจากโถงลิฟต์ ทว่าด้านหลังยังมีรองผู้จัดการใหญ่โหวกับหลิวเหวยเฉียงตามมาด้วย ผ่านไปอีกไม่กี่วินาทีหลี่จิ้นก็รีบสาวเท้าวิ่งตามออกมา

"แยกเป็นสองคันแล้วกัน รถอาเซียวไม่ต้องขับไป" บอสหลี่หลินพูดพลางยื่นกุญแจรถให้หลี่เหวิน ตัวเองเดินอ้อมไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

หลี่เหวินไม่ถามอะไร ก้าวขึ้นรถ ปรับเบาะเล็กน้อยแล้วสตาร์ตเครื่อง ขับรถออกจากลานจอดอย่างนุ่มนวล

"เฮ้อ แค่แวะไปทักทาย ก็โดนรองผู้จัดการใหญ่โหวเกาะติดมาด้วย แถมยังหนีบอาเฉียงกับหลี่จิ้นมาอีก ถือเสียว่าสายงานเราสองคนไปฉลองด้วยกันแล้วกัน" บอสหลี่หลินทำท่าทางเหมือนจนใจ แต่ในใจกลับมีความสุข มีน้องๆ ไปเยอะๆ ตอนกินข้าวถึงจะสนุก

หลี่เหวินสบตากับหูอีเซียวผ่านกระจกมองหลัง ทั้งคู่มีรอยยิ้มที่หางตา เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ตาแก่นี่หน้าไหว้หลังหลอก ยังคงฟังคำพูดเมื่อเช้าของบอสหลัวเพ่ยเป็นลมผ่านหูเหมือนเดิม

ช่างเถอะ ขอแค่ไม่ชวนพวกพี่น้องฝั่งนิติบุคคลไปด้วย ก็ถือว่าไม่ได้เอิกเกริกแล้ว หลี่เหวินช่วยแก้ตัวแทนบอสหลี่หลินอยู่ในใจแบบนี้...