ตอนที่ 71 ดีลคนกลางคืบหน้า ร่วมหุ้นเปิดเกม

ที่ทำงานกับที่กินข้าวอยู่คนละเขต หลี่เหวินจึงอาศัยช่วงที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานตามปกติ เหยียบคันเร่งขับรถซิ่งขึ้นเล็กน้อย

รถนิสสัน เทียน่าสีเงินของผู้ช่วยฯ หลี่หลินขับไม่คล่องมือเท่ารถของหูอีเซียวจริงๆ ด้วยความที่มีกลิ่นอายรถผู้บริหารมากกว่าเลยทำให้ตัวถังดูเทอะทะขึ้นรอบคัน ทว่าเครื่องยนต์หกสูบนำเข้าก็ยังถือว่าแรงดี ออกตัวตอนไฟเขียวได้ไม่เลวเลย

ก่อนที่ช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเย็นจะมาถึง เขาใช้เวลายี่สิบนาทีเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนสายเล็กทางตอนใต้ของเขตจินฝู ในยุคที่ถนนสองเลนยังไม่มีเกาะกลางกั้น ขอแค่เจอที่ว่างริมทางหน้าร้านอาหารก็จอดรถได้ตามใจชอบ

"อาเหวิน ขยับไปข้างหน้าอีกนิด ด้านหลังดิสคัฟเวอรี 4 ของพี่ขุยมีที่ว่างอยู่ เว้นตรงนี้ให้อาเฉียงกับพวกนั้นเถอะ" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินคอยบอกทางจอดรถ เท้ายังไม่ทันเหยียบเบรก เขาก็ดึงประตูเปิดขยับก้นลงรถไปแล้ว

หลี่เหวินก้าวลงจากรถแล้วกดล็อก หันหลังกลับไปโบกมือ ชี้ไปยังช่องว่างที่ห่างออกไปสองสามช่องจอด เป็นสัญญาณบอกให้รถนิสสัน ลิวิน่าของหลิวเหวยเฉียงเข้าไปจอดตรงนั้น

เป็นไปตามคาด ตราบใดที่รองผู้จัดการใหญ่โหวใช้รถบริษัทได้ เขาก็ไม่มีทางเอารถส่วนตัวออกมาใช้ แถมพรุ่งนี้ตอนหลิวเหวยเฉียงไปทำงานยังแวะรับเขาได้กลางทาง ประหยัดทั้งค่าน้ำมันและความเหนื่อยล้าจากการขับรถไปกลับอีกด้วย

"ฮัลโหล น้องๆ ไม่เจอกันนานเลยนะ" เผิงขุยเกาะหน้าต่างชั้นสองมองลงมา มือก็หยิบเมล็ดแตงโมเข้าปากแทะเป็นระยะ สีหน้าดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง

"พี่ขุยเท่จริง มาถึงไวขนาดนี้เลยเหรอครับ!" คนข้างล่างต่างพากันส่งเสียงทักทายขึ้นไป พี่ชายคนนี้สนิทชิดเชื้อจนคุ้นหน้าคุ้นตากับพวกตัวหลักของบริษัทการเงินจ้งอี้เป็นอย่างดีตั้งนานแล้ว

ไม่ต้องรอรวมกลุ่มกัน พอมองเห็นผู้ช่วยฯ หลี่หลินเดินลับหายไปตรงหัวมุมบันได หูอีเซียวก็ดันตัวหลี่เหวินให้เดินตามเข้าไป ก้าวขายาวๆ ไม่กี่ก้าวก็ขึ้นถึงชั้นสอง ฝั่งทิศตะวันออกมีประตูกระจกบานเปิดคู่ ด้านในมีเคาน์เตอร์แคชเชียร์เล็กๆ ป้ายชื่อร้านอาหารแขวนอยู่อย่างเรียบง่ายด้านหลังเคาน์เตอร์ ตัวอักษร "ร้านอาหารส่วนตัวเฉินจี้" ดูเหมือนจะจ้างคนมาเขียน ลายเส้นหนักแน่นทรงพลัง คนแปลกหน้าเห็นแล้วยังต้องหยุดยืนชมสักหน่อย

เจ้าของ "ร้านอาหารส่วนตัวเฉินจี้" ย่อมแซ่เฉิน ทั้งเขาและเถ้าแก่เนี้ยอายุราวสี่สิบกว่าปี ฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยม เปิดร้านเล็กๆ ที่มีห้องส่วนตัวห้าห้องแห่งนี้ รายได้ต่อปีไม่ได้น้อยไปกว่าเถ้าแก่โรงงานทั่วไปเลย

ร้านนี้เน้นอาหารพื้นบ้านรอบๆ เผิงเฉิงเป็นหลัก แน่นอนว่านอกจากนกพิราบย่างกับหอยนางรมแล้ว ท้องถิ่นเผิงเฉิงก็ไม่ได้มีของขึ้นชื่อมากนัก แต่เมืองข้างเคียงอย่างก่วนเฉิงและฮุ่ยเฉิงยังมีของดีชวนลิ้มลองอยู่อีกเพียบ

ไม่ว่าจะเป็นห่านพะโล้ซีอิ๊ว ไก่ห่อฟองเต้าหู้ ปลาไหลย่างซอสหวาน เนื้อแพะตุ๋นฟองเต้าหู้ และอื่นๆ ผสมผสานกับกุ้งหอยปูปลาและผักที่ปลูกเอง ก็รังสรรค์เป็นอาหารมื้อใหญ่ชวนน้ำลายสอได้เต็มโต๊ะอย่างง่ายดาย

เมื่อลูกค้าประจำมาเยือน เถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยก็ออกมารับแขกที่หน้าร้าน แจกบุหรี่เสร็จก็ถามว่ามากี่คน แนะนำว่าวันนี้มีวัตถุดิบชั้นดีอะไรบ้าง จากนั้นก็ไม่ต้องสั่งอาหาร แค่บอกว่า "จัดมาตามเห็นสมควรได้เลย" ก็เป็นอันเรียบร้อย

หลี่เหวินไม่มีอะไรทำจึงแวบเข้าไปในห้องส่วนตัวก่อน วันนี้เผิงขุยไม่ได้พาใครมาด้วย เขารู้ว่านี่เป็นมื้ออาหารของบริษัทจ้งอี้ จึงมาเพื่อร่วมวงสนุกสนานและสัมผัสบรรยากาศเท่านั้น

"พี่ขุย มาคนเดียวเหรอครับ" หลี่เหวินขยับไปข้างหน้าต่างแล้วจุดบุหรี่ อาศัยช่วงที่คนอื่นยังไม่เข้ามาเปิดประเด็นตรงๆ "เรื่องนั้นมีความคืบหน้าไหมครับ"

เผิงขุยเอียงตัวหยิบบุหรี่จากบนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบหนึ่งมวน พยักพเยิดคางไปทางหลี่เหวิน น้ำเสียงแฝงความผ่อนคลาย "คืบหน้าไปด้วยดี คุณสมบัติฝั่งพี่ถูกป้อนเข้าสู่ระบบซัพพลายเออร์ของพวกเขาแล้ว บริษัทที่จะมาร่วมฮั้วประมูลก็จัดหามาสองแห่งซึ่งผ่านเกณฑ์ทั้งคู่ ตอนนี้เริ่มทำเอกสารยื่นซองประมูลแล้ว ปลายเดือนนี้น่าจะตรวจประเมินซองได้"

พูดจบ เผิงขุยก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดแล้วกระซิบเสียงเบา "สัปดาห์นี้ดูหน่อยว่ามีเวลาว่างไหม อาเหวินช่วยนัดเพื่อนร่วมรุ่นนายออกมานั่งคุยกันหน่อย มีรายละเอียดบางอย่างอยากคุยกับพวกเขาต่อหน้าสักนิด"

หลี่เหวินย่อมไม่โง่พอที่จะพูดว่า "พวกพี่ก็รู้จักกันแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่นัดกันเองตรงๆ ล่ะครับ"

ไม่พูดถึงเรื่องที่ว่าในวงการนี้มีกฎเกณฑ์และข้อห้ามอะไรบ้าง การที่เผิงขุยให้หลี่เหวินเป็นคนนัด ย่อมช่วยดึงความสัมพันธ์กับพวกหูเจิ้งจวินให้ใกล้ชิดขึ้นโดยปริยาย และหลีกเลี่ยงการแอบคิดคำนวณผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ จนเกิดความระแวงต่อกัน ซึ่งจะบั่นทอนความไว้วางใจของทั้งสองฝ่ายไปโดยเปล่าประโยชน์

"ได้ครับ สองวันนี้ผมจะลองติดต่อไป กลางสัปดาห์น่าจะต้องไปหยางเฉิงกับพี่หลิน วันหยุดสุดสัปดาห์ผมจะนัดดึงตัวสองคนนั้นออกมา ถึงตอนนั้นพี่ขุยมีข้อสงสัยตรงไหน พวกเราค่อยมาเคลียร์กันให้ชัดเจนต่อหน้าครับ" หลี่เหวินไม่พูดพร่ำทำเพลง กำหนดเวลาลงมาทันที

คุยกันเพียงไม่กี่ประโยค ด้านนอกประตูกลุ่มคนก็คุยเล่นกับสองสามีภรรยาเจ้าของร้านเสร็จพอดี นำโดยผู้ช่วยฯ หลี่หลินที่กำลังเดินเข้ามาด้านใน เผิงขุยส่งสายตาให้ทันที ทั้งสองคนจึงทำเหมือนว่าเมื่อครู่ไม่ได้คุยเรื่องอื่นใดกันเลย

"ยังคงเป็นเถ้าแก่เผิงของเราที่สบายใจที่สุดจริง ๆ ไร้พันธะผูกมัด อยากทำอะไรก็ทำ" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก้าวเข้าประตูก็เอ่ยแซวก่อนเป็นอันดับแรก ไม่คิดจะไปนั่งที่โต๊ะอาหารเลยสักนิด แต่ตรงดิ่งไปยังโต๊ะไพ่นกกระจอกที่อยู่ตรงมุมห้องแทน

เผิงขุยขยับเข้าไปนั่งตำแหน่งหัวมือข้างผู้ช่วยฯ หลี่หลินอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง "ล้อเล่นน่า พี่หลินเรียกหา ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็ต้องรีบแจ้นมาสิครับ"

รองฯ โหวหาวหวอดหนึ่งทีก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างเผิงขุย "พี่ขุย วันนี้น้องชายตัวเล็ก ๆ ที่มาต่างก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนกันหมดแล้ว คุณเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ จะไม่พูดจาเพราะ ๆ แสดงความยินดีสักสองสามคำหน่อยเหรอ?"

หลี่จิ้นที่กำลังยกน้ำชารินน้ำ คิดในใจว่า: รองฯ โหวครับ ผมก็เป็นน้องชายตัวเล็ก ๆ นะ ผมม่ายได้เลื่อนตำแหน่ง แล้วก็ม่ายได้ขึ้นเงินเดือนด้วย ฮือ ๆ ๆ ๆ...

เผิงขุยได้ยินดังนั้นก็ร้อง "โอ้~" พลางทำสีหน้าตกใจ "เลื่อนตำแหน่งกันหมดเลยเหรอ? แหม~ แบบนี้ต้องแสดงความยินดีสักหน่อยแล้ว ขอให้น้องชายทั้งหลายก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้นไป อนาคตสดใส รุ่งโรจน์ร่ำรวย วันนี้พี่ขอยืมโชคดีของพวกนายหน่อย เดี๋ยวถ้าชนะไพ่ชุดใหญ่จะแจกอั่งเปาให้พวกนายนะ"

"ขอบคุณครับพี่ขุย พวกผมจะคอยเชียร์และเป็นกำลังใจให้อยู่ข้าง ๆ นะครับ" หลี่จิ้นคว้าโอกาสสอดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

รองฯ โหวแกล้งทำเป็นฉุนเฉียวอยู่ข้าง ๆ ยกมือขึ้นจะเขกหัวหลี่จิ้น "เจ้าเด็กเซ่อนี่ ลูกพี่แท้ ๆ สองคนนั่งอยู่ข้าง ๆ แกไม่เชียร์ กลัวว่าพวกเราชนะแล้วจะไม่แจกอั่งเปาหรือไงหืม"

หลี่จิ้นหน้าแดงก่ำรีบแก้ตัวพัลวัน "ไม่ใช่ครับไม่ใช่ เชียร์ทุกคนเลยครับ เชียร์ทุกคน..."

หูอีเซียวที่ยืนอ้อยอิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมขึ้นโต๊ะเสียที สบโอกาสก็เอ่ยแซวเขาว่า "ยังเป็นอาจิ้นที่ฉลาด เชียร์ลูกพี่ทั้งสามคน ไม่อย่างนั้นนายขึ้นโต๊ะเองเลยไม่ดีกว่าเหรอ ให้พวกลูกพี่รุ่นใหญ่ลบเจอลบเป็นบวก แล้วแจกอั่งเปากันตรง ๆ บนโต๊ะไพ่ไปเลย"

หลี่จิ้นสะดุ้งโหยงถอยกรูดไปถึงหน้าประตู ส่ายหัวดิกราวกับกลองป๋องแป๋ง "ไว้ชีวิตด้วยครับพี่เซียว ตัวประกอบกระจอก ๆ อย่างผม ไปเป็นเบี้ยบนโต๊ะคงยันไว้ไม่ถึงไม่กี่นาทีหรอก อย่าเสียเวลาให้ผมเปลืองแรงทำหน้าทำตาเลยครับ"

หลี่เหวินยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนต้องส่ายหน้าไปมา พลางคิดในใจว่ามิน่าเล่าหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นถึงไม่ชอบสุงสิงกับหูอีเซียว เจ้าหมอนี่ปกติชอบดูถูกคนอื่นจริง ๆ นั่นแหละ แน่นอนว่าหากมองในทางกลับกัน คนหนุ่มไฟแรงที่คิดว่าตัวเองมีความสามารถอย่างพวกหลิวเหวยเฉียง ก็ไม่เห็นเด็กเส้นอย่างหูอีเซียวอยู่ในสายตาเช่นกัน

รองฯ โหวเริ่มรอไม่ไหว หยิบไพ่ขึ้นมาเคาะโต๊ะดังป๊อก ๆ "เฮ้ย สองน้องชายที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งวันนี้ รีบส่งตัวแทนขึ้นมาเล่นสักคนสิ ไม่เห็นเหรอว่าผู้ช่วยฯ หลี่ของเราใจร้อนอยากจะทอดลูกเต๋าเต็มแก่แล้วเนี่ย?"

รองฯ โหวรู้ดีว่าฝีมือเล่นไพ่ของหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นค่อนข้างห่วยแตก อย่างไรเสียก็ถือเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของตัวเองแล้ว หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ที่ไม่มีคน ก็ต้องคอยปกป้องเอาไว้บ้าง

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินกวาดตามองคนในห้องก็รู้ว่าคงต้องให้น้องชายฝั่งตนเองลงสนาม จึงเอ่ยเร่งเบา ๆ ว่า "อาเซียวมา ถ้าไม่ไหวก็หุ้นกับอาเหวิน วันนี้จัดฉลองให้พวกนายสองคน จะมายืนดูเป็นผู้ชมอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้นะ"

หูอีเซียวไม่ได้ติดการเล่นไพ่เลยสักนิด นี่จึงเป็นเหตุผลหลักที่เขาอิดออดไม่ยอมขึ้นโต๊ะ พอได้ยินข้อเสนอของผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็รีบดันตัวหลี่เหวินไปนั่งที่เก้าอี้ทันที "เอ้อ แบบนี้เข้าท่า อาเหวินมือนำโชคขึ้นโต๊ะเล่นเลย ฉันเป็นแบ็กให้เอง แพ้ชนะเราหารครึ่ง"

หลี่เหวินไม่ได้รู้สึกกลัวอยู่แล้ว ทว่าพอได้ยินคำว่า "หุ้นกัน" ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหูชอบกล พอลองคิดดูก็นึกขึ้นได้ว่าสัปดาห์นี้เหมือนจะมีคำทำนายว่า [ควร: ร่วมหุ้น (+2)] เขาคิดในใจว่าคงไม่ได้หมายรวมถึงการเข้าหุ้นแบบนี้ด้วยหรอกนะ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คำพูดเดิมที่ตั้งใจจะบอกว่าขอดูแลเรื่องได้เสียคนเดียวก็ถูกกลืนกลับลงคอไป ยังไงเสียด้วยฝีมือของเขาก็ไม่กลัวตาแก่สามคนบนโต๊ะอยู่แล้ว หากการ "ร่วมหุ้น" สามารถช่วยเสริมดวงเพิ่มโชคได้จริง ๆ ก็คงช่วยเพิ่มความสนุกบนโต๊ะไพ่ให้ตัวเองได้ไม่น้อย

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ คู่หูหูหลี่ขอส่งเข้าประกวด ขอพี่ใหญ่ทั้งสามท่านโปรดเมตตาออมมือด้วยนะครับ" หลี่เหวินแสร้งทำท่ายกมือประสานหมัดคารวะรอบวง อีกสามคนบนโต๊ะต่างพากันเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินระงับความใจร้อนที่อยากจะกดทอยลูกเต๋าลงไปทันที แล้วเอ่ยถามตามสัญชาตญาณ "เล่นเอาสนุกยี่สิบสี่สิบ หรือว่าจะเอาอย่างไรดีล่ะ?"

รองฯ โหวที่คิดแต่จะล้างแค้นเรื่องที่แพ้ไพ่เมื่อสัปดาห์ก่อนจึงถลึงตาใส่ แล้วสวนกลับอย่างหงุดหงิด "ยี่สิบสี่สิบแล้วจะให้อาเซียวกับอาเหวินมาร่วมหุ้นกันทำไม เอากฎเดิมของสัปดาห์ก่อนนั่นแหละ จะได้ดูด้วยว่าพอเถ้าแก่เผิงของเราลงมาเล่นเองแล้วจะมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง"

เผิงขุยทำท่าทีไม่ยี่หระ ซ้ำยังเอ่ยถามหูอีเซียวอย่างนึกสนุก "สัปดาห์ก่อนเจ้าชายน้อยนักแทงม้าลงมาเล่นเองแล้ว อาเซียวจะซื้อหม่านอกวงแทนเจ้าชายน้อยสักสองสามตัวไหมล่ะ?"

หูอีเซียวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบถามหลี่เหวิน "ฉันควรซื้อสักสองตัวไหม ยังไงเราก็ร่วมหุ้นกันอยู่แล้ว ถึงเวลาแกเป็นคนจับม้า ให้ถือว่าฉันเป็นคนซื้อ ได้เสียรวมกันแล้วแบ่งครึ่ง!"

หลี่เหวินเงยหน้ามองตาแก่ทั้งสามคน รองฯ โหวไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าชายน้อยนักแทงม้าจะยังแม่นราวกับมีเวทมนตร์อยู่อีก จึงรีบชิงตอบ "ได้หมด จะอย่างไรก็ได้ ยังไงพวกนายสองคนก็ร่วมหุ้นกันอยู่แล้ว ได้เสียก็นับเป็นของพวกนาย ใครจะจับไพ่ก็ตามสบายเลย"

อีกสองคนก็พยักหน้าเห็นชอบด้วย ผู้ช่วยฯ หลี่หลินจึงนั่งตำแหน่งเจ้ามือทิศตะวันออก แล้วกดปุ่มทอยลูกเต๋าอย่างอารมณ์ดี เปิดฉากการร่วมหุ้น ศึกแย่งชิงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...