ตอนที่ 72 โชคทวีคูณ กำหนดชัยชนะ

ทอยลูกเต๋าเสร็จ ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็เป็นคนเริ่มจั่วไพ่เป็นคนแรก พลางเหลือบมองหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นที่ยืนดูอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยแซวขึ้นมา "อาเซียวกับอาเหวินจับคู่กันแล้ว พวกนายสองคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน ไม่อยากแท็กทีมซื้อหม่าสักสองตัวบ้างเหรอ ซื้อสองตัวคุ้มค่ามากเลยนะ"

หูอีเซียวที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยยุส่ง "จะกลัวอะไรวะ ซื้อสองตัวโดนแค่ตัวเดียวก็ได้เงินแล้ว วัดดวงกันล้วนๆ"

หลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน "งั้นพวกผมขอแจมด้วยสองตัวแล้วกัน กิจกรรมกลุ่มแบบนี้ต้องมีส่วนร่วมหน่อย เผื่อฟลุกรวย ฮ่าๆ..."

จะว่าไป สองคนนี้ก็ติดเล่นไพ่อยู่เหมือนกัน ปกติไม่ชอบเล่นกีฬาและไม่ชอบเล่นเกมออนไลน์ เวลาว่างได้นัดเล่นไพ่กับคนคุ้นเคยถือเป็นกิจกรรมที่สนุกมากแล้ว

แต่ข้อดีคือ ในช่วงสิบกว่าปีหลังจากนี้ วงไพ่ของพวกหลิวเหวยเฉียงก็ยังคงเล่นกันตาละยี่สิบถึงสี่สิบหยวนเพื่อความบันเทิง ต่อให้รายได้สูงขึ้นก็ไม่เคยเพิ่มยอดได้เสีย ทุกคนไม่ได้หวังจะเอาเงินจริงจัง เพียงแค่มองเป็นกิจกรรมคลายเครียดฆ่าเวลาเท่านั้น

ตอนนี้ถึงแม้จะขยับขึ้นมาเป็นวงห้าสิบถึงหนึ่งร้อยหยวน แต่พอทั้งคู่ลงขันกัน ยอดได้เสียจากการซื้อหม่าก็ตกเท่ากับตอนเล่นกันปกติ และด้วยสภาพที่ตัวคนเดียวอิ่มท้องทั้งบ้านไม่เดือดร้อนในตอนนี้ พวกเขาก็รับไหวสบายๆ

ว่าแล้วก็เข้าเรื่อง...

เริ่มเปิดกระดานแรก หลี่เหวินหยิบไพ่ขึ้นมาก็ได้ไพ่คู่สามคู่กับไพ่ตองหนึ่งชุด ไม่ต้องคิดอะไรมาก เดินหน้าทำเผิงเผิงหูได้เลย

หูอีเซียวทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็งโดยยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งซ้อนหลังหลี่เหวิน ส่วนหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นแยกกันไปยืนข้างหลังผู้ช่วยฯ หลี่หลินกับรองฯ โหว ด้านพี่ใหญ่เผิงขุยอย่างไรก็เป็นคนนอก ในแง่ความรู้สึกแล้ว คนทั้งหกในห้องต่างหวังจะรุมเชือดหมูอ้วนตัวนี้กันทั้งนั้น เชือดคนนอกคนเดียวให้อีกหกคนอิ่มหนำสำราญ แถมไม่เสียความสามัคคีพวกเดียวกันอีกด้วย

อันที่จริงพี่ขุยผู้เป็นเหยื่ออันโอชะก็เป็นเสี่ยสายเปย์ตัวจริงเสียงจริง เพราะเวลาเล่นไพ่กับพวกบริษัทจ้งอี้ เขาไม่เคยสนใจเรื่องแพ้ชนะเลย แน่นอนว่าฝีมือหมอนี่ก็ธรรมดาๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความใจถึงของเขา ไพ่ที่คนอื่นไม่กล้าทิ้ง เขากล้าทิ้ง ไพ่ที่คนอื่นไม่กล้าเสี่ยง เขากล้าเสี่ยง ต่อให้ทิ้งไพ่ให้คนอื่นน็อคจนแพ้ คราวหน้าก็ยังคงเล่นทรงเดิมไม่เปลี่ยน

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้ช่วยฯ หลี่หลินกับรองฯ โหวถึงชอบชวนเขามาเล่นไพ่ล่ะ ด้วยความใจกว้างและนิสัยของเผิงขุย บวกกับฐานะกระเป๋าหนัก มีขาไพ่คนไหนบ้างจะไม่ชอบตัวตึงระดับพรีเมียมแบบนี้

"เอ้า~ เผิงหนึ่งหมื่น ทิ้งทิศใต้..." หลี่เหวินกระเป๋าตุง นั่งอยู่หน้าโต๊ะไพ่อย่างสุขุมเยือกเย็น แค่อาศัยดวงก็เหนือกว่าหูอีเซียวแล้ว ทำเอาหมอนั่นที่นั่งดูอยู่ข้างๆ รู้สึกสนุกไปด้วย

วนไปได้สองรอบ หลี่เหวินยกมือซ้ายขึ้น เหลือบมองเผิงขุยที่เป็นขาถัดไปพลางเอ่ยขอโทษอย่างเสแสร้ง "พี่ขุย ซอรี่นะจ๊ะ ขอกั่งเจ็ดเฉียวสักหน่อย ทิ้ง~ เชี่ย~ ทิศใต้อีกแล้ว..."

จั่วไปอีกสามรอบ หลี่เหวินแอบยักคิ้วให้หูอีเซียว ไพ่ในมือเปลี่ยนเป็นสองคู่กับหนึ่งตอง จ่อรอเข้าเผิงเผิงหูด้วยไพ่สามหมื่นกับทิศตะวันตกเรียบร้อย

พริบตาต่อมารองฯ โหวขาบนก็เผิงไพ่จากฝั่งตรงข้าม วนกลับมาถึงตาหลี่เหวินจั่วไพ่ หลี่เหวินดีดนิ้วเบาๆ จั่วไพ่ขึ้นมาแล้วหงายลงบนโต๊ะทันที จากนั้นก็หยิบไพ่จากกำแพงไพ่มาปิดไว้อีกสามใบ "ฮั่นแน่ ดวงดีจัด ขอกั่งอีกใบ ช่วงเวลาชี้ชะตามาถึงแล้ว ถึงกั่งซ่างไคฮวาจะไม่เพิ่มแต้ม... แต่มันก็ต้องเบ่งบานแล้วล่ะ!"

"โอ้~ โอ้~ โอ้~ บานสะพรั่งจริงๆ ด้วย..." หูอีเซียวที่อยู่ข้างหลังตื่นเต้นยิ่งกว่าหลี่เหวินเสียอีก เจ้านี่ไม่ชอบลงเล่นเอง แต่พอมายืนดูหลี่เหวินเล่นกลับดูมีความสุขมากกว่าเสียอย่างนั้น

"ไม่เลวเลยนี่ พวกนายสองคน" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินมองไพ่สามหมื่นที่หลี่เหวินหงายออกมา ยืนยันได้ว่าเขาจั่วเองจนเข้าเผิงเผิงหู จึงยิ้มพลางผลักไพ่ล้มลง แล้วหยิบไพ่หม่าสองตัวตรงหน้าตัวเองขึ้นมาหงายดู

นั่งทิศตะวันออกเป็นเจ้ามือ ไพ่หม่าออกแต้ม 1 กับ 2 ไม่มีตัวไหนตรงกับหลี่เหวินเลย ผู้ช่วยฯ หลี่หลินวางสองมือกดโต๊ะ รอให้คนอื่นเปิดไพ่หม่ารอบนอก เพื่อจะได้รู้ว่านอกจากจ่ายสามส่วนตามปกติแล้วจะต้องจ่ายเพิ่มอีกกี่ส่วน

หลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นมองหน้ากัน แล้วตัดสินใจมอบหมายหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการเปิดไพ่หม่าให้หลิวเหวยเฉียง ทว่าหลี่จิ้นก็ยังอดตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้ รีบขยับมายืนข้างๆ เพื่อนร่วมรุ่น

หลิวเหวยเฉียงทำท่าทีไม่ยี่หระ หยิบไพ่ขึ้นมาหนึ่งกองแล้วหงายออกทันที แต้มหม่าออก 2 กับ 3 ปรากฏว่าเข้าเป้าตรงกับหลี่เหวินไปหนึ่งตัว เนื่องจากหม่าไม่กินหม่า ซื้อสองตัวขอแค่เข้าเป้าตัวเดียวก็ได้เงิน ซื้อสองโดนหนึ่ง ตานี้พวกเขาสองคนจึงชนะได้เงินมาสองส่วน

สุดท้ายก็ถึงคิวคู่หูหูหลี่ หูอีเซียวฉลาดพอที่จะไม่ทำตัวเด่น ชี้นิ้วสั่งให้หลี่เหวินเป็นคนจั่วไพ่ซื้อหม่า ช่วงนี้เขารู้สึกเชื่อมั่นในตัวน้องชายคนนี้อย่างไม่มีเหตุผล

ตานี้มือขึ้นจนลื่นไหล หลี่เหวินแอบคิดในใจว่าการมีเงื่อนไข "ร่วมหุ้น" คอยหนุนหลังมันก็ได้ผลอยู่บ้าง ผลของการสะกดจิตตัวเองบางทีก็เห็นผลชัดเจนจริงๆ เขาตามหลังหลิวเหวยเฉียงไปหยิบไพ่มาสองใบ ไม่เล่นท่าอะไรทั้งนั้น เปิดหงายออกมาทันที

"โอ้โห~ 3 กับ 7 เข้าหมดเลย เชี่ยเอ๊ย เจ้าชายน้อยนักแทงม้าสมคำร่ำลือจริงๆ" หลังจากเผิงขุยอ่านตัวเลข รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น คนเป็นเถ้าแก่คงชอบให้คนรอบตัวมีดวงดีๆ อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นถ้างานที่หลี่เหวินแนะนำให้เขาทำสำเร็จ รายได้ตลอดปีกว่าๆ หลังจากนี้ก็มีหลักประกันแล้ว

รองผู้จัดการใหญ่โหวที่อยู่หัวขานอกส่ายหัวอย่างจนใจ "ให้ตายสิวะ พวกเด็กๆ บริษัทจ้งอี้ของเราทำไมมันดวงดีกันทุกคนแบบนี้ คลื่นลูกใหม่ซัดคลื่นลูกเก่าตายหาดชัดๆ!"

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็ส่ายหัวเช่นกัน แต่รอยยิ้มกลับแฝงความโล่งใจและเอ็นดูอยู่บ้าง น้องชายคนสนิทใต้บังคับบัญชา ยิ่งดวงดีเขาก็ยิ่งดีใจ ลูกพี่คนนี้มีคุณธรรมชั้นยอดเรื่องยินดีกับความสำเร็จของผู้อื่น ซึ่งกลบข้อเสียจุกจิกเรื่องการแก่งแย่งผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ของเขาไปจนหมด

หูอีเซียวลุกขึ้นยืนช่วยหลี่เหวินคิดเงิน "เผิงเผิงหูชุดละ 300 พวกเราแทงหม่าเข้าสองตัว ชนะเพียวๆ เก้าส่วน แล้วยังกินหม่าเจ้ามือสองตัว หม่านอกอีกหนึ่งตัว รวมทั้งหมดสิบสองส่วน เป็นเงิน 3,600 หยวน"

"แล้วก็มีหมิงกั่ง 150 อีกสามส่วน พวกเราได้ 450 อั้นกั่ง 100 อีกสิบสองส่วนได้ 1,200 รวมกันเป็น 5,250 โอ้โห ไม่น้อยเลยนะเนี่ย"

หลี่จิ้นก็คิดเงินที่เขาสองคนร่วมหุ้นชนะมาได้อย่างอารมณ์ดี "พวกเราคิดง่ายๆ เผิงเผิงหูกับอั้นกั่งซื้อสองเข้าเป้าหนึ่งชนะสองส่วน เตี่ยนกั่งชนะอีกหนึ่งส่วน รวมกันเป็น 950 หยวน ใช้ได้ๆ เก็บเล็กผสมน้อยไปเรื่อยๆ"

ผู้เฒ่าทั้งสามคนโดนไอ้หนุ่มสี่คนรุมตีกิน ต่างคนต่างควักเงินจ่ายด้วยสีหน้าที่หลากหลาย แต่เพิ่งจะเริ่มเกม บรรดาคนแก่ยังไม่ลนลานสักนิด

ล้างไพ่เล่นต่อ หลี่เหวินเป็นเจ้ามือ พอไพ่ขึ้นมือก็เลือกทิ้งไพ่ทิศเหนือออกไปก่อน จากนั้นค่อยเริ่มจัดเรียงไพ่ ต่อจากนั้น มือของหูอีเซียวก็สะกิดข้างเอวหลี่เหวินจากใต้เก้าอี้ ปรากฏว่าเป็นไพ่สามคู่บวกหนึ่งตองเหมือนตาก่อนหน้า รูปแบบไพ่แบบนี้เล่นง่ายมาก ลูกพี่ที่ยืนดูไพ่อยู่ด้านหลังจึงอดรู้สึกมีความสุขเล็กๆ ขึ้นมาไม่ได้

หลี่เหวินไม่เล่นท่ายาก ไม่คิดจะปั้นไปทางเจ็ดคู่ และไม่ดันทุรังทำเจ็ดคู่หรูหรา ไพ่เข้าก็เผิง มีกั่งก็กั่ง การชิงเปิดเกมวางรากฐานชัยชนะคือความถนัดของเขาอยู่แล้ว

เป็นไปตามคาด เล่นไปได้แค่ครึ่งตาหลี่เหวินก็รอฮูแล้ว ผ่านไปอีกไม่กี่รอบ ก็จั่วไพ่จื้อโมเองแบบไร้คู่ต่อสู้

"ฮิๆ คืนนี้ไพ่ตระกูลว่านถูกโฉลกกับเราแฮะ ตัดสินใจละ ตานี้ไปมีว่านก็เก็บว่านไว้ ดูซิว่าวันนี้จะชนะได้เงินกลับมาสักกี่หมื่น..." หลี่เหวินคิดในใจอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง พลางผลักไพ่ล้มหงายด้วยรอยยิ้ม

"หม่าเจ้ามือบวกหม่านอก ผมจะซื้อรวดเดียวสี่ตัวหรือแยกซื้อดีครับ" หลี่เหวินแกล้งเอ่ยถามทำเป็นไม่รู้

รองผู้จัดการใหญ่โหวไม่เชื่อเรื่องดวง เอามือกวนไพ่ตรงหน้าพลางเร่ง "เจ้ามือชนะจะทำยังไงก็ตามใจ พอหลุดเจ้ามือค่อยแยกซื้อ เร็วๆ เข้า อยากรู้เหมือนกันว่าจะเชือดพวกเราได้กี่น้ำ"

ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลี่เหวินก็ไม่เกรงใจแล้ว เขาแอบเอนหลังไปแตะโดนมือของหูอีเซียวที่วางอยู่ข้างหลัง สัมผัสได้ว่าเจ้าเพื่อนยากกำลังชูนิ้วโป้งให้อยู่

หลี่เหวินยิ้มพลางยื่นมือไปจับไพ่ กองสองชั้นสี่ใบจัดเรียงเรียบร้อยแล้วเปิดหงายในคราวเดียว ตัวเลขที่เปิดได้คือ 1, 1, 3, 5 เจ้ามือชนะซื้อสี่เข้าเป้าสาม หูอีเซียวที่อยู่ด้านหลังตื่นเต้นจนสะกิดสีข้างหลี่เหวินอีกรอบ

หันไปมองหลิวเหวยเฉียง พ่อหนุ่มก็ทำตามแบบแผนเดิมเป๊ะ ตามหลังการซื้อหม่าของหลี่เหวินมาหยิบไปสองใบแล้วเปิดหงาย ตัวเลขคือ 8 กับ 9 ยังคงซื้อสองเข้าเป้าหนึ่งเหมือนเดิม

ตานี้ข้างนอกไม่มีกั่ง คู่หูเฉียงจิ้นจึงชนะได้แค่สองส่วน รวมเป็นเงิน 800 หยวน

ส่วนคู่หูหูหลี่ตานี้เป็นเจ้ามือ อานุภาพทำลายล้างของหม่าเจ้ามือจึงรุนแรงกว่ามากทีเดียว

หูอีเซียวเต็มใจรับบทเป็นสมุห์บัญชีคิดเงินหลังจบเกม "ซื้อสี่เข้าสาม กินไปหนึ่งตัว ส่วนละ 300 รวมทั้งหมดสิบสามส่วน เป็นเงิน 3,900 หยวน ขอบคุณที่อุดหนุนครับ..."

"โคตรโหดเลยโว้ย~" รองผู้จัดการใหญ่โหวควักเงินจ่ายด้วยความปวดใจ ผลักไพ่ลงกลางวงพลางเร่งให้เริ่มตาใหม่ต่อ

สองตาฟันเงินสดมาได้เก้าพันกว่าหยวน หูอีเซียวช่วยจัดลิ้นชัก นับแยกเงินก้อนกลมๆ ห้าพันหยวนเก็บไว้ก่อน เหลือไว้สี่พันกว่าเป็นทุน ไม่อย่างนั้นเงินสดในลิ้นชักจะแน่นเกินไปจนติดซอกโต๊ะเอาได้ แม้เหตุผลนี้จะฟังดูแถๆ ไปหน่อย เขาเลยแอบจัดการอยู่ใต้โต๊ะเงียบๆ

ตาที่สามเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว วันนี้หลี่เหวินถูกโฉลกกับไพ่ว่านจริงๆ เปิดมาก็ได้ไพ่ว่านสิบใบโดยไม่มีไพ่ทิศเลยสักใบเดียว ตีไปได้ไม่กี่รอบก็พบว่าสถานการณ์ชักจะแปลกๆ

บนโต๊ะไม่มีใครทิ้งไพ่ทิศออกมาเลยสักคน ตัวหลี่เหวินเองจั่วไม่ได้ แต่พอดูท่าทางการทิ้งไพ่ของอีกสามขา ประกอบกับสีหน้าอมยิ้มเม้มปากของหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้น ก็ประเมินได้ทันทีว่าตานี้ต้องระวังตัวแล้ว

ตีไปอีกไม่กี่รอบ ยังคงไม่มีใครเผิงหรือกั่งไพ่ บนโต๊ะก็ยังไม่มีไพ่ทิศโผล่มาสักใบ คราวนี้หลี่เหวินมั่นใจแล้วว่า ขาอื่นอีกสามคนต้องมีคนกำลังทำสือซานเยาอยู่ และอาจมีคนกำลังสะสมไพ่ทำเผิงเผิงหูหัวท้ายหนึ่งกับเก้าอยู่แน่ๆ

เมื่อมองดูกองไพ่ที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ในมือตัวเองมีหนึ่งว่านสองใบกับเก้าว่านสามใบ หลี่เหวินก็ได้แต่แอบคิดในใจว่า ถ้าเดี๋ยวจั่วได้กั่งคว่ำแล้วจะกล้าเปิดกั่งออกมาไหม

ลิขิตฟ้าช่างน่าอัศจรรย์ เพิ่งจะคิดอยู่หยกๆ ว่าจะได้กั่งคว่ำหรือไม่ ไพ่ใบใหม่ที่มือขวาของหลี่เหวินจั่วขึ้นมาก็วางลงตรงหน้า และมันก็คือเก้าว่านใบสุดท้ายจริงๆ

……