ตอนที่ 74 กวาดเงินปิดท้าย นัดหมายดูตัว

คู่หูหูหลี่ที่แท็กทีมกันประเดิมสามตาแรกด้วยการคุมเกมได้อย่างเด็ดขาด ความโหดเหี้ยมในการชิงความได้เปรียบช่วงเปิดเกมของหลี่เหวินนั้นไร้เทียมทาน ทั้งยังเป็นการเปิดฉากให้ทุกคนหลังจากนั้นต้องงัดไม้ตายออกมารับมือ

ด้วยเหตุนี้ บนโต๊ะไพ่จึงกลายสภาพเป็นสมรภูมิเดือดขึ้นมาทันควัน ทำเอาคู่หูเฉียงจิ้นที่คอยซื้อหม่าอยู่วงนอกต้องกระวนกระวายเหมือนตกอยู่ในสภาวะเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาวอยู่ตลอดเวลา

บ่อยครั้งที่พอแทงม้าถูกสองตัวก็ชนะได้เงินก้อนโต ครั้นแทงพลาดไม่เข้าเลยสักตัวก็เสียไปไม่น้อย ทว่าโดยภาพรวมแล้ว การซื้อหม่าสองตัวจากวงนอกนับว่าคุ้มค่าน่าเสี่ยงอยู่พอตัว หากเจอตานายบ่อนจื้อโมแล้วแทงถูกตัวเดียวก็ได้เงินสองส่วน ถ้าถูกสองตัวก็ได้ถึงหกส่วน และหากแทงพลาดทั้งสองตัวก็เสียแค่สองส่วนเท่านั้น

นอกจากโอกาสแทงถูกตัวผู้ชนะจะค่อนข้างน้อยไปสักหน่อยแล้ว ตอนท้ายสุดคู่หูเฉียงจิ้นก็พลิกสถานการณ์กลับมาถอนทุนคืนได้สำเร็จ พองานเลิกสองพี่น้องมานั่งเคลียร์บัญชีกัน แต่ละคนยังได้ส่วนแบ่งกำไรไปคนละสามสี่ร้อยหยวน ถือว่าพอๆ กับค่าแรงทำงานงกๆ เป็นวัวเป็นม้าทั้งวันเลยทีเดียว

หลี่เหวินยังถือว่ามีเมตตาอยู่บ้าง หลังจากกวาดชัยช่วงเปิดเกมไปแล้ว เขาก็ไม่กล้าใช้บัฟ "แท็กทีม" อย่างจริงจังต่ออีก เขาสังเกตเห็นว่าพอมีสิ่งนี้อยู่ แล้วหูอีเซียวยืนจ้องหลังเขาอย่างมีสมาธิเต็มเปี่ยม ดวงในการจั่วไพ่ของเขาก็ลื่นไหลเกินไปจริงๆ จนถึงขั้นที่ฝีมือระดับ "เซียนไพ่ประจำหมู่บ้าน" ของเขาต้องถูกเอามาใช้เพื่อหาวิธีเล่นให้แย่ลงแทน

บางจังหวะทำเอาหูอีเซียวที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับส่ายหัวดิก นึกอยากจะเปลี่ยนตัวหลี่เหวินออกแล้วลงไปเล่นเองให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ ไม่นานก็เข้าใจเจตนาของหลี่เหวิน เมื่อนึกถึงเงินสองหมื่นห้าพันหยวนที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าเอกสารพราด้าแล้ว จึงทำได้เพียงยอมรับท่าทีไม่ไล่ต้อนคนจนมุมของน้องชายคนนี้โดยปริยาย

ระหว่างพักกินข้าว สองคนขับรถ ห้าคนดื่มเหล้า โดยมีสุราเหมาไถขวดเล็กที่เถ้าแก่ใหญ่เผิงจัดหามาแบ่งกันดื่ม แม้จะบอกว่าเป็นงานฉลองเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้น้องชายคนเล็ก แต่ใจของพวกตาแก่ทั้งสามคนไม่ได้อยู่ที่เรื่องกินเลยแม้แต่น้อย

อาหารและสุราชั้นเลิศเต็มโต๊ะ มีเพียงหลี่เหวินกับหูอีเซียวที่ชนะได้เงินเท่านั้นที่รู้สึกว่ามันอร่อยเป็นพิเศษ ส่วนหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นต่างกินด้วยความคิดที่ว่าต้องกินให้เยอะเข้าไว้เพื่อเอาทุนคืน กระนั้นแล้ว ของที่เหลือบนโต๊ะก็ยังมากพอให้ห่อกลับไปกินต่อได้อีกสองสามวัน

หลี่จิ้นเป็นเด็กดี ทนเห็นความสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ไหว สุดท้ายเขาจึงเรียกเจ้าของร้านมาช่วยห่ออาหารที่เหลือ ด้วยความที่เขาพักอยู่คนเดียว เอากลับไปแช่ตู้เย็นจะได้ไม่ต้องปวดหัวคิดว่าจะกินอะไรไปอีกหลายวัน ยิ่งไปกว่านั้นวัตถุดิบล้วนเป็นของชั้นดี ไม่มีอะไรน่าอับอายเลยสักนิด

วงไพ่ดำเนินไปจนถึงเกือบเที่ยงคืนจึงเลิกรา ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินที่กำลังหงุดหงิดอารมณ์บ่จอยไม่อยากกลับบ้าน จึงลากพี่เผิงขุยไปเปิดห้องที่โรงแรมใหญ่ห่างออกไปเพียงสองร้อยเมตร พร้อมกับเรียกลูกกะเป๋งนักเลงอย่างอาอันมาช่วยจัดหากิจกรรมบันเทิงให้ ส่วนรถนิสสัน เทียน่า เครื่องหกสูบของตัวเองก็ยกให้หลี่เหวินขับกลับบริษัท แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยรบกวนขับวนมารับเขากลับไปทำงาน

หลี่เหวินเองก็จนปัญญา ในใจคิดว่า เวรเอ๊ย ตรูขาดแคลนเงินค่าแท็กซี่ขนาดนั้นเรอะ?

แต่ก็นั่นแหละ อีกฝ่ายเพิ่งเสียเงินมา ดึกดื่นค่ำมืดยังอุตส่าห์ให้เอารถกลับไปขับ แค่ขอให้วันรุ่งขึ้นแวะมารับหน่อย จะคิดยังไงก็ถือว่ามีน้ำใจอยู่ดี!

เมื่อหลี่เหวินเหลือบไปเห็นสีหน้าของหูอีเซียวที่ไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับ ก็จำต้อง "น้อมรับด้วยความยินดี" อย่างเสียมิได้ พี่ใหญ่เหวินที่เข้าใจธรรมเนียมโลกและการเข้าสังคมเป็นอย่างดี ไม่มัวมานั่งหงุดหงิดกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้อีก ลูกพี่ยกหน้าที่อะไรให้ก็ทำตามนั้น เปลืองน้ำลายเถียงไปก็สู้ทำตามน้ำไปไม่ได้

คนหนุ่มสาวจะขยันขึ้นอีกสักนิดจะเป็นไรไปล่ะ ก่อนจะมีอิสรภาพทางการเงิน อย่ามัวแต่คิดว่าตรงนั้นก็ไม่เป็นธรรม ตรงนี้ก็ไม่ได้ดั่งใจ อย่างไรเสียผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินก็ถือเป็นพี่ใหญ่ที่ปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี ถือเสียว่าเป็นการเคารพผู้อาวุโสดูแลผู้น้อยก็แล้วกัน นี่ไม่ใช่การที่คนเกิดใหม่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนยอมก้มหัวให้ใครหรอกนะ!

หลังโบกมือร่ำลาพวกหลิวเหวยเฉียง หลี่เหวินก็ขับรถพาหูอีเซียวอ้อมโค้งใหญ่มุ่งหน้าขึ้นเหนือไป ระหว่างทางพี่ใหญ่ท่านนี้ก็เริ่มตรวจนับผลงานทันที

"ก่อนกินข้าวฉันเก็บมาได้สองหมื่นห้า ตอนใกล้เลิกได้มาอีกห้าพัน ตอนลุกจากโต๊ะในลิ้นชักนายยังเหลืออยู่อีกกี่พันล่ะ" หูอีเซียวจัดเรียงธนบัตรเป็นปึกละหนึ่งหมื่นหยวนได้สามปึกพอดี

หลี่เหวินเอื้อมมือควานหยิบธนบัตรทั้งหมดออกมาจากกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่ตรงกล่องพักแขนโดยไม่ได้ละสายตาจากถนน แล้วยื่นส่งให้คนนั่งข้าง ตลอดทั้งคืนเขาแทบไม่ได้ควักเงินในกระเป๋าสตางค์ตัวเองออกมาเลย ดังนั้นเงินที่ปะปนอยู่อย่างระเกะระกะในกระเป๋าใบนี้จึงเป็นเงินที่เหลือสุทธิในคืนนี้ทั้งหมด ซึ่งเขาก็ยังไม่ได้นับดูจริงๆ นั่นแหละ

หูอีเซียวเปิดไฟเพดานรถ พลางหัวเราะแล้วจัดเงินต่อ "เชี่ยเอ๊ย อาเหวิน นายนี่แน่จริงว่ะ คราวหน้าถ้าก๊วนคนบ้านเดียวกันเล่นไพ่ต้องหนีบนายไปด้วยแล้ว แม่มเอ๊ย ฉันเสียให้พวกนั้นไปตั้งเยอะ ถึงตอนนั้นช่วยไปเอาคืนให้ฉันหน่อยนะ"

หลี่เหวินหัวเราะกวนๆ เสียงดังแหะๆ "ได้สิ ไว้คราวไหนฟีลฉันมา จะช่วยไปกู้หน้าคืนให้ ช่วงนี้ดวงขึ้นจริงๆ นั่นแหละ เฮ้อ~ ช่วยไม่ได้ สวรรค์ท่านประทานพรมาให้กินข้าวนี่นะ"

"สวรรค์ประทานพรบ้านนายสิว่าไปนั่น แล้วจะว่าไป สองรอบนี้กินเงินค่าขนมของรองผู้จัดการใหญ่โหวไปเกลี้ยงเลยมั้งเนี่ย พันสองที่เขาติดนายไว้จะยกยอดให้เขาไหมล่ะ" หูอีเซียวหัวเราะพลางยัดเงินสดสองปึกเข้าไปในกระเป๋าใบเล็กของหลี่เหวิน

"วันนี้พึ่งฝีมือนายล้วนๆ สองหมื่นถ้วนนี้เอาไป ที่เหลือพี่ขอน้อมรับไว้เอง พี่ชายเอาเปรียบนายแล้วว่ะ"

หลี่เหวินเอียงศีรษะมองกระเป๋าใบเล็ก เอื้อมมือไปควานหยิบธนบัตรใบหนึ่งออกมาส่งให้หูอีเซียว "หนึ่งหมื่นเก้าพันเก้าร้อยฟังดูเข้าท่ากว่า ผมไม่เอาเลขกลมๆ หรอก เหลือพื้นที่ว่างไว้สะสมโชคสำหรับเปิดศึกคราวหน้าดีกว่า"

หูอีเซียวมองธนบัตรใบละร้อยในมือ ก่อนจะเหลือบตามองหลี่เหวินอย่างชอบใจ "ไอ้หมอนี่ เล่ห์เหลี่ยมเยอะดีนี่หว่า ได้เลย~ เดี๋ยวแวะแถวบ้านฉันหากาแฟกินสักแก้ว กินขนมนิดหน่อย แม่ม ตาค้างไม่ง่วงเลยสักนิด"

หลี่เหวินหัวเราะเบาๆ มองดูหูอีเซียวจัดเรียงธนบัตรที่เหลือจนเป็นระเบียบ แล้วยัดใส่กระเป๋าพราด้าที่เจ้าตัวหวงนักหนาใบนั้น กะดูคร่าวๆ น่าจะสักหมื่นเจ็ดหมื่นแปดพันได้

ในแง่การเข้าสังคมและการวางตัว พี่ชายคนนี้มักจะเป็นพักๆ กับคนที่ชอบคบหาด้วยและคนที่มีตำแหน่งสูงส่ง หูอีเซียวสามารถทำได้อย่างไร้ที่ติ แต่กับคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า บ่อยครั้งกลับจงใจแสร้งทำเป็นเย็นชา ทำตัวให้ดูลึกลับยากหยั่งถึง อุปนิสัยค่อนข้างทำให้คนอื่นคาดเดาได้ยาก

"อันที่จริงในกระเป๋าตาแก่โหวเขายังมีเงินอยู่ แต่ตาแก่นั่นออกลายขี้โกงไปหน่อย หนี้พันสองนั่นตอนอยู่ในห้องน้ำผมก็ยกให้เขาไปแล้ว ถึงไม่ยกให้ คราวหน้ามานั่งเล่นด้วยกัน นายคิดว่าเขาจะจำได้เหรอ หรือต่อให้เขาจำได้ ผมก็กระดากปากไม่กล้าบอกให้เขาเอาเงินที่ชนะมาหักหนี้เก่าบนโต๊ะหรอก"

หลี่เหวินกดลดกระจกรถทั้งสองฝั่งลง ยื่นมือซ้ายออกไปนอกหน้าต่างรถ บางจังหวะก็เหยียบคันเร่งให้หนักขึ้นเพื่อสัมผัสรูปทรงของสายลม จะนวดเค้นอย่างไรล้วนควบคุมได้ด้วยตัวเอง

ความจริงนอกจากคำพูดพวกนี้แล้ว หลี่เหวินยังแอบบ่นพึมพำในใจว่า ถ้าไม่ยกยอดจำนวนนี้ให้ตาแก่โหว คราวหน้าบนโต๊ะไพ่ ตาแก่นี่คงหน้าหนาพอที่จะทบยอดเพิ่มเข้าไปอีกแน่ ยิ่งค้างทบไปเรื่อยๆ จะพานโดนตาแก่นั่นแกล้งหาเรื่องเอาเปล่าๆ สู้ยกหนี้ให้ไปเลยยังดีกว่า ถือเป็นการไว้หน้าเขาด้วย

หูอีเซียวส่ายหน้ายิ้มๆ "ตาแก่นี่น่าขายหน้าชะมัด ก็แค่ไม่กล้ามามีเรื่องกับฉันล่ะวะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ไม่มีหน้าอยู่ในบริษัทการเงินจ้งอี้ต่อไปเลย"

"เฮ้ยๆ พี่ใหญ่ ออกตัวแรงไปหน่อยแล้วนะ ตาแก่โหวเขาเกาะขาท่านผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยแน่นเชียว ไม่จำเป็นต้องทำให้เหล่าหลัวลำบากใจเพราะเขาหรอกน่า" หลี่เหวินพูดหยอกกลับไป ยิ้มๆ ความหมายแฝงคือ พี่ชาย จะเล่นงานเขาจริงๆ เลยไหมล่ะ

หูอีเซียวเองก็แค่พูดเล่น ย่อมฟังน้ำเสียงแซวของหลี่เหวินออก ทว่าปากยังคงแข็ง "นายอย่าไม่เชื่อนะ ถึงฉันไม่เล่นงานซึ่งๆ หน้า แต่ถ้าปล่อยข่าววงในผ่านทางสำนักงานใหญ่ไปสักหน่อย นายคอยดูเถอะว่าทางประธานกรรมการหยางจะสั่งตักเตือนตาแก่นี่ไหม แบบนี้เขาเรียกว่ายืมมือคนอื่นเชือดไก่ น้องชายพอจะเก็ทไหมล่ะ"

"อืม เข้าใจแล้วครับเข้าใจ พี่เซียวเก็บอิทธิฤทธิ์ไว้ก่อนเถอะ ให้บริษัทการเงินจ้งอี้มันสงบๆ หน่อย พวกเราจะได้อู้งานอย่างมีความสุขต่อไป ตาแก่นั่นน่ะ ช่างหัวเขาเถอะ เลิกพูดถึงดีกว่า"

คราวนี้หลี่เหวินปลอบใจอย่างจริงจัง จะว่าไป ถึงหูอีเซียวจะทำงานทำการเป็นชิ้นเป็นอันไม่ค่อยได้ แต่ถ้าแอบแทงข้างหลังแบบที่พูดขึ้นมาจริงๆ รองผู้จัดการใหญ่โหวคงต้องเสียท่าครั้งใหญ่แน่ และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมต่อให้หูอีเซียวจะนั่งอู้อยู่ในบริษัท ก็ไม่มีผู้บริหารคนไหนกล้าชักสีหน้าใส่เขาสักคน

เมื่อเห็นว่าหลี่เหวินเชื่อจริงๆ หูอีเซียวถึงได้ชี้ทางให้อย่างพึงพอใจ แล้วจอดรถริมถนน ทั้งสองคนลงจากรถ เดินมาถึงหน้าร้านคาเฟ่รอบดึกแห่งหนึ่งในย่านการค้าข้างทาง

"นายจองโต๊ะนะ ฉันกินคาปูชิโน นายเอาอะไรล่ะ" หูอีเซียววางกระเป๋าพราด้าของตัวเองลงบนโต๊ะกลมหน้าร้าน พยักพเยิดให้หลี่เหวินช่วยเฝ้าไว้

หลี่เหวินดึงเก้าอี้ออกมานั่งลง พลางลากเก้าอี้ตัวที่หูอีเซียววางกระเป๋าไว้เข้ามาใกล้ตัว "สั่งอเมริกาโนร้อนให้ผมแก้วหนึ่งก็พอ ของที่นายกินหวานเกินไป กินไม่ไหวหรอก"

ไม่นานหูอีเซียวก็สั่งเสร็จแล้วเดินออกมา ครู่ต่อมามีน้องสาวหน้าตาน่ารักสวมผ้ากันเปื้อนยูนิฟอร์มยกถาดเดินเข้ามา ในถาดมีกาแฟใส่แก้วสำหรับสั่งกลับบ้าน พร้อมด้วยเค้กสองชิ้นและมาการองอีกสองสามชิ้น

หลี่เหวินยังพอจิบกาแฟได้บ้าง แต่พวกเค้กชิ้นเล็กๆ หรือมาการองอะไรทำนองนี้ ในความทรงจำเขาเลิกชอบกินไปนานแล้ว ถ้ามีสาวสวยมานั่งอยู่ข้างๆ ยังพอร่วมชิมด้วยกันได้บ้าง แต่นั่งอยู่กับผู้ชายแท้ๆ อย่างหูอีเซียวแบบนี้ บอกตามตรงว่าไม่มีอารมณ์อยากกินของหวานเลยสักนิด

หูอีเซียวกลับค่อนข้างชินกับบรรยากาศแนวสโลว์ไลฟ์บ้านๆ แบบนี้ จิบกาแฟไปสองอึก ทานเค้กไปสองคำ ดูท่าทางเพลิดเพลินอยู่ไม่น้อย

"เฮ้~ คราวก่อนนายบอกว่าเลิกกับแฟนแล้วนี่ วันหลังฉันนัดเพื่อนนักเรียนหญิงไปกินข้าว จะให้พวกเขาพาสาวๆ น่ารักมาแนะนำให้นายรู้จัก ขอแค่นายอยาก คอนเนกชันระดับนี้ พี่ชายจัดให้นายได้ทุกสัปดาห์เลย"

หลี่เหวินจิบอเมริกาโนไปหนึ่งอึก รู้สึกว่ารสขมค่อนข้างเข้ม จึงไม่สนกฎเกณฑ์หรือวิธีดื่มอะไรทั้งนั้น หยิบนมกับน้ำตาลทรายแดงเทผสมลงไปตรงๆ จนกระทั่งรสชาติไม่หวานไม่ขมถึงค่อยยอมหยุด

"นัดบอดเหรอครับ? อย่างผมเนี่ยนะยังต้องหาแฟนด้วยวิธีนี้อีก?"

หูอีเซียวยกยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ "หว่านแหไปทั่วแล้วค่อยเลือกจับไง ถูกตาก็คือนัดบอด ไม่ถูกตาก็ถือว่าเพื่อนมากินข้าวด้วยกัน นายยังจะกังวลเรื่องค่าข้าวไม่กี่บาทนั่นอีก พี่ชายคนนี้เหมาจ่ายให้เอง"

คิดดูแล้วก็จริง ตั้งแต่หลี่เหวินกลับมาจากจินเหมิน หูอีเซียวก็ได้อานิสงส์จากหลี่เหวิน ช่วงนี้ชนะพนันไปไม่น้อย เลี้ยงข้าวจะหมดสักกี่บาทกันเชียว ยิ่งไปกว่านั้นคราวก่อนหลี่เหวินยังช่วยออกเงินค่าบริการก่วนเฉิงให้อีก ตอนนี้เขาจึงยิ่งรู้สึกพอใจในตัวน้องชายคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

พักนี้หลี่เหวินเองก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตวัยหนุ่มได้แล้ว โบราณว่าไว้ 'เชื่อคนเตือนไม่อดตาย' จึงพยักหน้าตอบรับด้วยความยินดี "มีเหตุผลครับ! ขอแค่ว่าง ลูกพี่จัดมาเต็มที่ได้เลย น้องคนนี้เรียกเมื่อไหร่ก็ไปเมื่อนั้น"

"เฮ้~ แบบนี้สิถึงจะเป็นอาเหวินที่ดี เกิดเจอคนที่ใช่ขึ้นมาจริงๆ พี่ชายอย่างฉันก็ถือว่าได้ทำบุญสร้างกุศล ถึงตอนนั้นอย่าลืมซื้อรองเท้าหนังดีๆ ให้ฉันสักคู่ล่ะ ของขวัญแม่สื่อขาดไม่ได้เชียวนะ"

หลี่เหวินยิ้มพลางเลิกคิ้ว ทำท่าทางสื่อว่า 'วางใจได้เลย'

พวกเขาคุยสัพเพเหระเรื่อยเปื่อยกันไปชั่วเวลาดื่มกาแฟหมดแก้ว ทั้งสองคนถึงได้ลุกขึ้นกลับบ้าน ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว พอนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้า หลี่เหวินก็รู้สึกว่าตัวเองสมองกลับไปแล้วจริงๆ มานั่งดื่มกาแฟบ้าบออะไรกันตอนนี้เนี่ย...