ตอนที่ 75 สังเกตเห็นแนวโน้ม เตรียมตัวไปดูงาน

พอขึ้นรถขับผ่านไปแค่สองไฟแดงก็มาถึงหน้าโครงการที่พักอาศัยของหูอีเซียว สองฝั่งถนนมีโครงการที่พักอาศัยตั้งอยู่คนละฝั่ง ฝั่งซ้ายสร้างมานานพอสมควรแล้ว ส่วนฝั่งขวาน่าจะเพิ่งพัฒนาขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีนี้

หูอีเซียวหิ้วกระเป๋าปราด้าเดินเข้าไปในโครงการฝั่งซ้าย ตอนนี้เขาพักอยู่กับคุณยายในห้องชุดหรูขนาดใหญ่กว่าสองร้อยตารางเมตร ทว่ากรรมสิทธิ์เป็นของน้าชาย เพียงแต่คุณยายอายุแปดสิบกว่าแล้ว น้าชายจึงให้ครอบครัวของพี่สาวย้ายมาอยู่ด้วยเพื่อช่วยดูแล

แน่นอนว่าในโครงการใหม่ฝั่งตรงข้าม ครอบครัวของหูอีเซียวยังมีห้องชุดอยู่อีกสองห้อง เป็นห้องใหญ่หนึ่งห้องและห้องเล็กหนึ่งห้อง นั่นเป็นอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวเขาเอง แถมยังได้โควตาเข้าโรงเรียนมัธยมชั้นนำ ปล่อยเช่าสองห้องก็ได้เงินหมื่นกว่าหยวนต่อเดือน มีรายได้มากกว่าคนทำงานหาเช้ากินค่ำทั่วไปเสียอีก

อายุสามสิบกว่าๆ ไม่มีหนี้บ้านไม่มีหนี้รถ ทั้งสามีภรรยาทำงานทั้งคู่ มีทั้งค่าเช่าและผลตอบแทนจากการลงทุนอื่นๆ ถึงความสามารถในการทำงานจะธรรมดา แต่พลิกหาทั่วทั้งเผิงเฉิง คนทำงานออฟฟิศทั่วไปจะมีสักกี่คนที่เทียบกับหูอีเซียวได้

ชาติก่อนหลี่เหวินเคยอิจฉาสภาพความเป็นอยู่ของหูอีเซียวอย่างยิ่ง พอมาวันนี้ได้ขับผ่านหน้าบ้านเขาอีกครั้ง หลี่เหวินก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าความกดดันเรื่องการหาเงินเพิ่มขึ้นมาอีกนิด แต่เรื่องพวกนี้ใจร้อนไม่ได้ เวลาไม่เคยก้มหัวให้ความตั้งใจ โอกาสเองก็ต้องค่อยๆ เฝ้ารอจนกว่าจะมาถึง

......

วันรุ่งขึ้น เขาไปรับบอสหลี่หลินที่ดูกระปรี้กระเปร่ากลับมาตรงเวลา พร้อมแวะซื้ออาหารเช้าจากเคเอฟซีมาสามชุด หนุ่มๆ แผนกพัฒนาธุรกิจนั่งกินมื้อเช้ากันอยู่ในห้องทำงาน พอกินเสร็จก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบแล้วคุยเรื่องแผนการเดินทางของวันพรุ่งนี้

"อาเหวิน วันนี้ไปขอกุญแจรถเอสยูวีคันนั้นกับเหวินเจียนะ พรุ่งนี้เราออกเดินทางสักเก้าโมงกว่า มื้อเที่ยงไปกินข้าวกับพวกหลัวถัง ตกเย็นอาเซียวช่วยนัดท่านผู้จัดการหลิวหน่อย หาร้านหรูๆ แถวข้างธนาคารสาขานั่งคุยกัน ไม่ได้เจอเขานานแล้ว งานของสาขาเรายังต้องพึ่งพาเขาช่วยสนับสนุนอยู่"

ลูกน้องทั้งสองคนพยักหน้าตาม หลี่เหวินนึกขึ้นได้ว่ามีโครงการหนึ่งในหยางเฉิงที่ส่อแววมีความเสี่ยง จึงเอ่ยปากเสนอว่า "ถ้าช่วงบ่ายพรุ่งนี้ไม่มีอะไร ผมลองไปถามทางบอสเต๋อหัวดูไหมครับว่ามีโครงการเดิมให้เราแวะไปตรวจสอบบ้างหรือเปล่า ยังไงพี่หลินก็มีภารกิจตรวจโกดังประจำปีอยู่แล้ว แวะไปเก็บผลงานลงบันทึกสักหน่อยก็ดีเหมือนกันครับ"

บอสหลี่หลินครุ่นคิดแล้วเห็นว่าเข้าท่า "งั้นเดี๋ยวแกไปถามทางเต๋อหัวดูแล้วกัน ถ้าบ่ายพรุ่งนี้ฉันติดธุระ แกกับอาเซียวก็แวะไปตรวจดูสักรอบ วันมะรืนช่วงเช้าค่อยเรียกประชุมสาขากับแผนกบริหารจัดการและตรวจสอบคลังพร้อมกัน กินมื้อเที่ยงเสร็จค่อยเดินทางกลับ"

เมื่อกำหนดการไปดูงานระยะสั้นลงตัวแล้ว หลี่เหวินสูบบุหรี่เสร็จก็เดินออกจากห้อง เลี้ยวซ้ายไปทักทายหยางเหวินเจียเพื่อจองคิวใช้รถเอสยูวีสำหรับวันพรุ่งนี้ ถึงอย่างไรก็ต้องขับพาหัวหน้าขึ้นทางด่วน รถนิสสัน ลิวิน่า ขับง่ายก็จริงแต่ตัวถังบางเบาเกินไป เลือกรถที่ดูแน่นหนาปลอดภัยย่อมเหมาะสมกว่า

จากนั้นเขาก็แวะเข้าไปในห้องทำงานของพี่เต๋อหัว พอยกเหตุผลที่ฟังดูเข้าท่าขึ้นมาอธิบาย พี่เต๋อหัวผู้ขยันขันแข็งและรับผิดชอบต่องานก็พยักหน้าขอบคุณทันที พร้อมเรียกให้เซี่ยงเฉียนส่งรายชื่อโครงการกำกับดูแลเดิมของสาขาหยางเฉิงมาให้หลี่เหวินหนึ่งชุด ทั้งยังอนุญาตด้วยวาจาให้เขาเป็นตัวแทนของทั้งฝ่ายพัฒนาธุรกิจและฝ่ายควบคุมความเสี่ยงไปสุ่มตรวจหน้างานเพื่อคัดกรองความเสี่ยงที่แฝงอยู่

การที่หลี่เหวินทำแบบนี้ก็แค่เพิ่มเกราะคุ้มกันให้ตัวเองอีกชั้นหนึ่งเท่านั้น เพราะต่อให้พี่เต๋อหัวไม่ได้รับปาก ในฐานะรองผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจ การที่เขาจะ "หาเรื่องใส่ตัว" ไปตรวจดูโครงการข้างล่างสักรอบก็มีเหตุผลรองรับอย่างชอบธรรมอยู่แล้ว

หลังจากประสานงานเสร็จทั้งสองจุด หลี่เหวินก็กลับมาที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์รับไฟล์เอกสารที่เซี่ยงเฉียนส่งมา พอกดเปิดแล้วกวาดสายตามองปราดเดียวก็ระบุตัวลูกค้าอย่าง "ฉางเซิ่งการค้า" ได้ทันที เนื่องจากหลักประกันที่ระบุไว้ในเอกสารคือ "เครื่องเล่นบลูเรย์ดีวีดีระดับไฮเอนด์นำเข้าและเครื่องช่วยเรียนรู้ระดับไฮเอนด์" ในบรรดาลูกค้าทั้งหมดของการเงินจ้งอี้ มีเพียงรายนี้รายเดียวที่ใช้ของพวกนี้เป็นหลักประกัน ต่อให้ไม่อยากจำก็ยังจำได้แม่น

พอตรวจดูจนแน่ใจแล้วหลี่เหวินก็ปิดไฟล์ทิ้ง หากเป็นไปตามวิถีเดิม บริษัทนี้จะถูกทีมตรวจสอบสินเชื่อเพื่อการค้าระหว่างประเทศของธนาคารสาขาจับพิรุธได้ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน

บริษัทการเงินจ้งอี้ถูกปรับไปเกือบล้านเพราะกำกับดูแลหละหลวมจนทำให้ธนาคารสูญเสียเงินกู้ คราวนี้ไปเปิดโปงล่วงหน้าสองเดือนเพื่อดูว่าเงินทุนของบริษัทยังอยู่ในระบบของธนาคารอี้อันหรือไม่ ถ้าเงินยังอยู่ ธนาคารสั่งอายัดได้ทันก็จะหลีกเลี่ยงความเสียหายได้ เมื่อบริษัทจ้งอี้ "สร้างผลงานชดเชยความผิด" เช่นนี้ ทั้งหน้าตาทั้งผลประโยชน์ก็กู้คืนมาได้ทั้งหมด โบนัสปลายปีของพนักงานทุกคนก็จะได้เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

พับเรื่องนี้เก็บไป หลี่เหวินก็หยิบบิลค่าใช้จ่ายเมื่อคืนออกมาจากกระเป๋าใบเล็ก แม่งเอ๊ย เมื่อคืนบอกว่าจะฉลองความสำเร็จให้เขากับหูอีเซียว สุดท้ายคนจ่ายเงินกลับเป็นน้องเล็กอย่างเขาเสียได้ ถึงแม้ก่อนและหลังมื้ออาหารจะได้เงินมาเยอะมาก แต่สิ่งที่หาเหตุผลมาเบิกได้ก็ต้องไม่ยอมควักเนื้อตัวเองเด็ดขาด การทำตัวเป็นหมูให้เขาเชือดไม่มีข้อดีอะไรเลยสักนิด

พอนับบิลรวมพันกว่าหยวนเรียบร้อย หลี่เหวินกำลังดูว่าจะแปะบิลและเขียนใบขอเบิกเงินย้อนหลังอย่างไร จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าช่วงสองวันนี้ต้องไปหยางเฉิง ไม่แน่ว่าอาจมีค่าใช้จ่ายที่ต้องสำรองจ่ายออกไปก่อน สู้รอให้กลับมาก่อนค่อยทำเรื่องเบิกพร้อมกันทีเดียวเลยจะดีกว่า

อาศัยความสัมพันธ์แนบแน่นดุจพี่น้องระหว่างเขากับทีมงานสตรีฝ่ายการเงิน (ฉีฉี & เหยาเหยา : กล้าพูดอีกทีสิ) ส่งบิลวันไหนก็เบิกได้วันนั้นเลย ชิลสุดๆ!

พอนึกถึงตรงนี้ หลี่เหวินก็จำได้ว่าเที่ยงนี้ยังต้องเลี้ยงข้าวมื้อฉลองแก่พวกผู้หญิงอยู่ เพราะเมื่อวานตอนเที่ยงถูกหูอีเซียวชิงตัดหน้าไปก่อน ลูกผู้ชายแท้ๆ ย่อมต้องรักษาคำพูดกับพวกผู้หญิง โดยเฉพาะบรรดาผู้หญิงขาใหญ่แห่งฝ่ายการเงินพวกนี้ (ฉีฉี & เหยาเหยา : นายตายแน่ อีตาคุณนาย ต่อไปไม่ต้องมาเบิกเงินเลยนะ)

เขายิ้มคิกคักพลางเก็บใบเสร็จ หลี่เหวินมองดูเวลาก็เห็นว่าใกล้ถึงเวลาตลาดหุ้นเปิดแล้ว จึงรีบโอนเงินสดที่ฝากเข้าธนาคารหลังกลับมาเมื่อคืนเข้าบัญชีหุ้นทันที

ทว่าพอเปิดดู "เจ้อเจียงตงรื่อ" ก็พบว่า โอ้โห เมื่อวานปิดที่ 12.01 วันนี้เปิดกระโดดขึ้นไปถึง 12.54 เชี่ยเอ๊ย แบบนี้ถือไปขายแถว 17 ก็ได้กำไรไม่เท่าไหร่แล้วสิ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กราฟแท่งเทียนก็พุ่งขึ้นไปอีก คราวนี้หลี่เหวินยิ่งหมดอารมณ์จะซื้อเพิ่มเข้าไปใหญ่

ไม่ได้การ ฝั่งนี้ไม่รุ่งก็ต้องมีฝั่งอื่น เงินเหลือสองหมื่นกว่าหยวนนี้ก็ต้องหาช่องทางเพิ่มมูลค่าที่ไว้ใจได้ เอาแช่ไว้ในบัญชีมีแต่จะด้อยค่าลง หลี่เหวินคิดว่าในกระบวนการสะสมเงินทุนนั้นตนเองจะหย่อนยานไม่ได้

ว่าแล้วเขาก็สลับไปเปิดโปรแกรมเทรดฟิวเจอร์ส ส่องสินค้าไม่กี่ตัวในรายการที่เล็งไว้ตามปกติ เงินทุนน้อยก็ดูเหล็กเส้นที่คุ้นเคยก่อน เขาเลือกสัญญาหลัก 1210 กวาดตามองกราฟสัปดาห์และกราฟวันแวบเดียว เซนส์การเทรดและความทรงจำเกี่ยวกับสภาวะตลาดที่ฝังลึกถึงกระดูกดำก็แล่นเข้ามาทันที

เห็นได้ชัดว่ากราฟสัปดาห์ของสัญญานี้เกิดรูปแบบธงลอยขึ้นที่เป็นสัญญาณพักตัวต่อเนื่องตามแนวโน้มขาลงอย่างชัดเจน พอสลับมาดูกราฟวัน วันศุกร์ที่แล้วเกิดแท่งเทียนกลืนกินขาลง วันนี้เปิดตลาดยังกระโดดลงมานิดหน่อยอีก แบบนี้ยังต้องคิดอะไรอีก ชัดเจนว่าเป็นจุดขายชอร์ตที่ได้เปรียบ ซึ่งตัดขาดทุนน้อยแต่ได้ตามแนวโน้มใหญ่ชัดๆ

หลี่เหวินมั่นใจในการตัดสินใจครั้งนี้อย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าในอดีตเขาเคยลงมือวาดกราฟเดือน กราฟสัปดาห์ และกราฟวันของสินค้ากลุ่มนี้ด้วยตัวเองมาแล้ว นั่นเป็นการย้อนดูกราฟทบทวนสถิติของสินค้าทุกตัวตั้งแต่วันแรกที่เข้าตลาดจนถึงวันเปิดทำการ เพื่อนำมาพิสูจน์และปรับปรุงข้อดีข้อเสียของระบบเทรดตัวเอง

ดังนั้นถึงจะไม่พูดถึงระดับราคาเป๊ะๆ ในแต่ละช่วงเวลา แต่อย่างน้อยการขึ้นลงในแต่ละรอบและรูปแบบแท่งเทียนเฉพาะเจาะจง หลี่เหวินก็ได้ทบทวนความทรงจำตอน "ศึกษาเรียนรู้" ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้ว นี่จึงเป็นที่มาของความมั่นใจว่าชาตินี้เขาจะไม่มีวันกลับไปจนอีกชั่วชีวิต

"ราคา 4350 มาร์จิน 7% สัญญาละ 10 ตัน งั้น 1 สัญญาก็ตกประมาณ 3050 เข้าออเดอร์ตามกราฟวัน ตั้งจุดตัดขาดทุนเหนือช่องว่างที่กระโดดลงมาสัก 60 จุด ถ้าชนสต็อปลอสก็เสียแค่ 3,000 หยวนเอง ปลอดภัยสุดๆ ถ้าเปิดสถานะขาย 5 สัญญา จะใช้เงินทุนประมาณ 15300 ในบัญชีมีอยู่ 22,000 กว่าหยวน (ก่อนหน้านี้มีเงินเหลือจากการเติมไม้ทุกครั้ง) อัตราการใช้เงินทุนจะอยู่ที่ราวๆ 70% ไม่ได้เสี่ยงเกินไปเลยสักนิด..."

เลื่อนเมาส์เพียงไม่กี่ที หลี่เหวินก็คำนวณตัวเลขต่างๆ ได้อย่างชัดเจน จึงไม่ลังเลที่จะโยกเงินทุนเข้ามา แล้วส่งคำสั่งเปิดสถานะขาย 5 สัญญาจนจับคู่เสร็จสิ้นในพริบตา ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องค่าธรรมเนียมอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะบัญชีนี้เปิดผ่านคนรู้จัก มาร์จินที่กำหนดก็ต่ำ ไม่ได้เทรดความถี่สูง ค่าธรรมเนียมจึงแทบมองข้ามไปได้เลย

หลังจากจับคู่คำสั่งซื้อขายสำเร็จ หลี่เหวินก็เปิดกราฟแท่งเทียน 1 ชั่วโมงและ 15 นาทีขึ้นมาเฝ้าดูอยู่ครึ่งชั่วโมง เมื่อเห็นราคาปรับตัวลดลงมาอยู่ที่ราวๆ 4330 เขาก็รู้ว่าแนวโน้มเริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว จึงซ่อนหน้าต่างโปรแกรมลงไปโดยไม่ลังเล

นั่งทำงานสบายๆ จนถึงเที่ยง ก๊วนเดิมเมื่อวานก็รวมตัวกันมุ่งหน้าลงไปทางทิศใต้อีกครั้ง ความจริงแล้วคนเรามักมีความเคยชินในการใช้จ่ายและเดินเล่น เพราะทางออกรถไฟใต้ดินอยู่ทางทิศเหนือ เหล่ามนุษย์เงินเดือนที่ทำงานในตึกนี้จึงคุ้นเคยกับทิศนั้นมากกว่า ทั้งที่จริงแล้วถนนหลายสายทางทิศใต้มีร้านอาหารดีๆ ให้เลือกเยอะกว่ามาก

รุ่นพี่เก๋าเกมอย่างหูอีเซียวเป็นคนนำทาง หมอนี่รู้ว่าช่วงนี้หลี่เหวินเพิ่งได้เงินก้อนมา จึงไม่มีความคิดที่จะช่วยประหยัดเงินให้แม้แต่น้อย เมื่อวานตกลงกันไว้ว่าจะกินอาหารแคะ วันนี้เขาก็พาเลี้ยวเข้าไปในร้านที่มีคนแน่นที่สุดทันที

อาศัยช่วงเวลาว่างตอนกินข้าว หลี่เหวินก็กำชับงานกับเผิงต้าจวินอีกรอบว่าพรุ่งนี้ตนต้องไปดูงานต่างพื้นที่กับหัวหน้า ส่วนโครงการ "ไห่ซินเอเนอร์จี" ที่ผ่านการอนุมัติในที่ประชุมเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ถูกจัดตารางให้ประสานงานกับธนาคารสาขาเพื่อตรวจสอบก่อนอนุมัติสินเชื่อในวันพรุ่งนี้เช่นกัน ซึ่งหลังจากตรวจสอบความถูกต้องหน้างานเสร็จสิ้น ก็จะสามารถเปิดคลังและส่งคนเข้าไปประจำการได้ทันที

หลี่เหวินไม่รู้ว่าหน้างานจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง คราวก่อนบริษัทนี้ก็ถูกจางจี้ชวนจากฝ่ายตรวจสอบสินเชื่อของธนาคารสาขาปฏิเสธทิ้งต่อหน้าต่อตาในระหว่างการตรวจสอบหน้างาน คราวนี้จะเป็นแบบนั้นอีกหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้

เขาทำได้เพียงเตือนเผิงต้าจวินว่าตอนที่ร่วมมือกับหลัวเปียวพาคนไปที่นั่นอย่าพูดจาส่งเดช คอยดูจางจี้ชวนจากธนาคารสาขาเล่นละครไปก็พอ ไม่ว่าจะเปิดคลังสำเร็จหรือไม่ พอกลับมาก็แค่รายงานหัวหน้าไปตามความจริงเท่านั้น

เมื่อสั่งเสียงานประจำวันกับลูกน้องสายตรงทั้งสองคนเรียบร้อยก่อนจะเดินทางไปต่างพื้นที่ หลี่เหวินก็รู้สึกปลอดโปร่งไร้กังวล แถมยังนึกตั้งตารอการปะทะอันดุเดือดที่อาจจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้อยู่นิดๆ เสียด้วยซ้ำ

……