ตอนที่ 76 มุ่งหน้าสู่หยางเฉิง กิจวัตรการเดินทางไปทำงาน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังกินอาหารเช้าเสร็จ บอสหลี่หลินก็กระตือรือร้นวิ่งแจ้นไปยังห้องทำงานของบอสหลัวเพ่ย พี่ใหญ่คนนี้เข้าหาคนเก่งมาก ก่อนเดินทางไปทำงานต่างพื้นที่ก็ต้องแวะไปขอคำแนะนำต่อหน้าผู้นำ แสดงออกถึงความทุ่มเทรับผิดชอบในหน้าที่การงาน พร้อมกับถามไถ่ว่าผู้นำมีคำสั่งอะไรเป็นพิเศษหรือไม่

หลี่เหวินเปิดคอมพิวเตอร์ ดูความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นและฟิวเจอร์สหลังเปิดตลาด ทว่าพอนึกขึ้นได้ เวลาก็เพิ่งจะเก้าโมงกว่า ตลาดฟิวเจอร์สเปิดแล้ว แต่ตลาดหุ้นยังไม่ถึงช่วงเปิดประมูลราคาก่อนเปิดตลาดเลยด้วยซ้ำ

สัญญาหลักของเหล็กเส้นก่อสร้างหลังจากเปิดชอร์ตขายไปเมื่อวานก็ไม่ฟื้นตัวเลยแม้แต่น้อย ราคายังคงไหลรูดลงเรื่อยๆ จนทำกำไรทางบัญชีไปแล้ว 50 จุด อีกไม่ไกลก็จะหลุดแนวรับรูปแบบธงสะสมพลังแล้ว สัญญาชอร์ต 5 ล็อตที่ถืออยู่ข้างในจึงปลอดภัยหายห่วง

แต่ "เจ้อเจียงตงรื่อ" เมื่อวานกลับเปิดโดดขึ้นแล้วปิดเป็นแท่งเทียนลบขนาดเล็ก ที่น่าแปลกคือราคาปิดดันเท่ากับราคาปิดของวันศุกร์ที่แล้วเป๊ะๆ คือ 12.01 กราฟแท่งเทียนสองแท่งเกิดเป็นรูปแบบ "เส้นนัดพบ" นี่มันเป็นจังหวะขู่ขวัญชัดๆ ขู่ให้นักลงทุนรายย่อยรีบโยนทิ้งไปซะ แต่พอเหลือบมองปริมาณการซื้อขาย หากมองแบบคนที่รู้คำตอบอยู่แล้ว นี่ก็คือรายใหญ่กำลังรับของและทยอยเก็บหุ้นเพิ่มต่อเนื่อง ด้วยเหตุนี้ หลี่เหวินจึงประเมินว่าวันนี้มีโอกาสที่จะกลับมาปรับตัวขึ้นต่อสูงมาก

"ช่างเถอะ ยังไม่ถึงเป้าหมายก็ไม่ยอมปล่อยหรอก" หลี่เหวินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะพับคอมพิวเตอร์เก็บใส่กระเป๋า วันนี้ต้องออกไปทำงานข้างนอก หิ้วโน้ตบุ๊กไปด้วยจะได้ดูเป็นมืออาชีพขึ้นมาหน่อย ส่วนจะได้ใช้หรือไม่นั้นค่อยว่ากันอีกที

ไม่นานนัก บอสหลี่หลินก็เดินยิ้มแย้มออกมาจากห้องทำงานของเจ้านาย บอสหลัวเพ่ยยังคงยืนอยู่ตรงประตู ยิ้มพลางกำชับกับหลี่เหวิน "อาเหวิน ไปถึงหยางเฉิงแล้วก็ช่วยสุ่มตรวจโครงการดูละเอียดๆ สักสองโครงการนะ การควบคุมความเสี่ยงหลังปล่อยสินเชื่อภายในของเราห้ามทำแค่ผักชีโรยหน้าเด็ดขาด เหนื่อยหน่อยนะ"

หลี่เหวินยกมือขึ้นรับทราบทันที "ได้ครับบอส ผมจะถ่ายทอดคำสั่งของคุณลงไปแน่นอนครับ"

ดังนั้น ทีมทำงานต่างพื้นที่จึงเก็บสัมภาระอย่างกระฉับกระเฉงแล้วออกเดินทาง แต่ละคนมีกระเป๋าเอกสารหนึ่งใบกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กอีกหนึ่งใบ พอลงไปข้างล่างก็แค่โยนใส่กระโปรงท้ายรถเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

รถเกรทวอลล์ ฮาวาล H2 เครื่องดีเซล เกียร์ธรรมดา สีเทาเงินคันนี้เพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน รูปลักษณ์ภายนอกดูสูงใหญ่โอ่อ่า แถมยังมีจอควบคุมตรงกลางซึ่งยุคนี้ยังหาได้ไม่บ่อยนัก ขับขี่ได้คล่องมือทีเดียว

เพียงแต่หลี่เหวินรู้ดีว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าคงไม่มีใครอยากขับมันอีก ปัญหาจุกจิกเยอะเกินไป ขอแค่บำรุงรักษาไม่ทันท่วงที ไม่ว่าจะเป็นคลัตช์ เบรก หรือคันเร่งก็ล้วนเหยียบยากเหยียบเย็นจนแทบขาดใจ ไม่มีความทนทานสมบุกสมบันเหมือนรุ่นน้องอย่าง H6 ในอนาคตเลยแม้แต่น้อย

ทว่าตอนนี้มันยังถือเป็นรถสภาพป้ายแดงอยู่ เครื่องดีเซลนอกจากจะเติมน้ำมันยุ่งยากกว่าหน่อยแล้ว พอเหยียบคันเร่งลงไปทีหนึ่งกำลังเครื่องยนต์ก็ยังถือว่าเหลือเฟือทีเดียว

หลี่เหวินอายุน้อยที่สุดและตำแหน่งต่ำสุด ย่อมต้องรับหน้าที่เป็นคนขับ แม้จะไม่ได้ขับรถเกียร์ธรรมดามานานมากแล้ว แต่พอได้นั่งอยู่หลังพวงมาลัยของเจ้าเพื่อนยากคันนี้ ความจำของกล้ามเนื้อก็ยังคงทำงานได้ดี

รอจนพี่ใหญ่ทั้งสองคนขึ้นรถนั่งประจำที่เรียบร้อย หลี่เหวินก็บังคับเจ้าคันโตคันนี้แล่นออกจากลานจอดรถอย่างสบายๆ จะว่าไปแล้ว คนขับรถเก๋าเกมเวลาขับเกียร์ธรรมดาก็ยิ่งรู้สึกสนุก มีข้อแม้ว่าต้องเป็นช่วงที่รถคันนี้ยังขับง่ายอยู่ หากคลัตช์ฝืดหนักจนเหมือนกำลังออกกำลังกายท่าสควอต นั่นแหละถึงจะเรียกว่าตกนรกทั้งเป็น

รถแล่นขึ้นทางด่วนอย่างรวดเร็ว นี่คือทางด่วนที่พลุกพล่านและทำเงินได้มากที่สุดในประเทศ วิ่งจากเผิงเฉิงผ่านก่วนเฉิงตรงดิ่งไปสู่หยางเฉิง จนกระทั่งลงจากทางด่วนก็เป็นระยะทางหนึ่งร้อยกิโลเมตรพอดีเป๊ะ

ฝีมือการขับรถของหลี่เหวินยอดเยี่ยมมาก เมื่อก่อนเขาขับเรียบร้อยไม่เคยเหยียบเกิน 120 เลย แต่หลังจากเกิดใหม่กลับมารู้สึกว่าควบคุมความเร็วได้ดั่งใจนึก ดังนั้นนอกจากช่วงที่เห็นกล้องตรวจจับความเร็วแล้ว เขาก็รักษาระดับความเร็วไว้ที่ช่วง 130-140 ตลอดทาง นับจากออกจากบริษัทจนกระทั่งลงทางด่วนใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

ลงจากทางด่วนแล้ววิ่งต่อไปอีกประมาณสิบนาที รถก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของอาคารซิ่นอี๋ที่มีความสูงราวๆ ยี่สิบชั้น ด้านหน้าอาคารเป็นถนนสายหลักอย่างถนนกว่างหยวน ด้านหลังเป็นชุมชนเมืองขนาดใหญ่ ส่วนด้านข้างก็มีภัตตาคารกว่างหยวนตั้งตระหง่านอยู่

ที่น่าสนใจก็คือ ภัตตาคารแห่งนี้กินพื้นที่กว้างขวางกว่าอาคารข้างๆ เสียอีก ตัวอาคารหลักเป็นเพียงตึกแถวโบราณสองชั้น ลานจอดรถปูด้วยทรายและหินกรวดด้านหน้าสามารถจอดรถได้มากกว่าอาคารข้างๆ ถึงห้าหกเท่า ทุกช่วงเที่ยงและช่วงเย็น ลูกค้าที่มารับประทานอาหารจะจอดรถกันจนแน่นขนัดเต็มลาน

เมื่อมองดูคนหลายคนที่เดินออกมาต้อนรับ หลี่เหวินผู้ฉลาดหลักแหลมจึงยังไม่ยอมดับเครื่องยนต์หรือลงจากรถเลยแม้แต่น้อย

คนที่เดินมาต่างพากันร้องทักเรียกพี่หลินไม่ขาดสาย แสดงให้เห็นว่าคนพวกนี้ยังสนิทสนมคุ้นเคยกับรองฯ หลี่หลินมากทีเดียว

ชายหนุ่มสามคน สูง ต่ำ ดำ ขาว อ้วน ผอม มองปราดเดียวก็แยกออก หนุ่มหล่อร่างสูงชื่ออู๋เชียน (ไม่ใช่อู๋คนนั้นที่เป็นไม้จิ้มฟัน) พี่เชียนเป็นเบอร์หนึ่งของสาขาหยางเฉิง และถูกซื้อตัวมาจากบริษัทอื่นเหมือนกับติงเทียนโย่ว

อู๋เชียนวัยยี่สิบแปดถึงยี่สิบเก้าปีเป็นคนท้องถิ่นมณฑลกวางตุ้ง ความสามารถแปรผันตามนิสัย มีความเย่อหยิ่งถือดีอยู่บ้าง หลายปีมานี้เขามีส่วนช่วยพัฒนาบริษัทอย่างมาก แต่เพราะโดยนิสัยมองไม่เข้าตารองฯ โหว จึงพลอยดูแคลนประธานหลัวเพ่ยไปด้วย ส่วนรองฯ หลี่หลินนั้น อย่างน้อยผิวเผินเขายังไว้หน้าให้อยู่บ้าง ตอนนี้ในบริษัทไม่มีพื้นที่ให้เขาเติบโตอีกแล้ว ช่วงนี้จึงกำลังคิดเรื่องตอบรับการทาบทามจากธนาคารเพื่อไปหาอนาคตใหม่

ชายร่างเตี้ยอ้วนชื่อหลัวถัง เมื่อวานคนที่ได้เลื่อนตำแหน่งพร้อมกับพวกหลี่เหวินก็มีเขาอยู่ด้วย วัยยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี ใบหน้ายังมีรอยหลุมสิว ฝีปาก ความสามารถ และอุปนิสัยในตอนนี้ดูจะไม่ค่อยเข้ากัน อาศัยเส้นสายความสัมพันธ์กับประธานหลัวเพ่ย ความเลือดร้อนตามประสาคนหนุ่มทำให้เขาชอบมองข้ามหัวคนอื่นในบริษัท แต่ก็ยังยอมไว้หน้าให้รองฯ หลี่หลินอยู่

หลัวถังเป็นคนฉลาดและมีความย้อนแย้งในตัว ตอนหนุ่มๆ อยู่ในบริษัทเขาเห็นใครก็รู้สึกว่าไม่มีน้ำยา อย่ามองว่าการศึกษาธรรมดา หน้าตาก็ขี้เหร่ ทว่าความกล้าของเขานั้นไม่ธรรมดา เปลี่ยนแฟนบ่อยเป็นว่าเล่น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ราวๆ ครึ่งปีหลังนี้เขาก็ยังแต่งงานกับรักแรกที่บ้านเกิด ธงแดงในบ้านไม่เคยล้มลงเลย นับเป็นคนหนุ่มคนแรกในบริษัทที่แต่งงานจัดงานเลี้ยง

ความฉลาดของเขาแสดงออกทางการเติบโตและปรับเปลี่ยนตัวเอง พอหลัวถังแต่งงานมีลูกแล้วก็เพลาๆ นิสัยลง แม้จะยังมีความมั่นใจเกินเหตุอยู่บ้าง แต่ก็รู้จักถ่อมตัวในเวลาที่ควรถ่อม ค่อยๆ เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ดีขึ้น และไม่เป็นที่รังเกียจของคนอื่นอีกต่อไป

ชายหนุ่มที่ไม่อ้วนไม่ผอม ไม่สูงไม่เตี้ย ชื่อซ่งหรงจวิน เป็นรองผู้จัดการสาขาหยางเฉิง พออู๋เชียนลาออกไป เขาก็ได้เลื่อนขึ้นเป็นผู้จัดการสาขาแทน

ซ่งหรงจวินเป็นคนขยันใฝ่รู้ จบสาขาสถิติจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ท่าทางเหมือนบัณฑิตผู้คงแก่เรียน ถึงนิสัยจะดีมาก แต่ไม่ใช่คนประเภทที่จะทำการใหญ่ได้

สาเหตุก็เพราะหมอนี่มีนิสัยขี้เหนียวคับแคบเกินไป ยกตัวอย่างข้อเดียวก็มองออกแล้ว ปกติรองผู้จัดการซ่งพกเงินสดติดตัวออกจากบ้านไม่เคยเกินหนึ่งร้อยหยวน วันไหนบังเอิญใช้เงินเกิน พอขับรถผ่านด่านเก็บค่าผ่านทางถึงกับไม่มีเงินจ่ายค่าทางด่วน คิดดูสิว่าพิลึกพิลั่นขนาดไหน

อู๋เชียนหนุ่มหล่อเท้าแขนกับหน้าต่างฝั่งข้างคนขับพลางยิ้มทักทายพวกหลี่เหวิน จากนั้นค่อยเอ่ยอย่างขออภัย "ขอโทษด้วยนะพี่หลิน ให้อาถังกับหรงจวินพาพวกพี่ไปเปิดห้องที่โรงแรมก่อนเลย ข้างบนผมยังมีเรื่องยุ่งปลีกตัวไม่ได้ ไว้ตอนเที่ยงจะตามไปกินข้าวด้วยครับ"

เมื่อเห็นว่าเวลาเพิ่งจะสิบโมงเศษ ด้วยนิสัยเฉื่อยชาของรองฯ หลี่หลินย่อมไม่คิดจะขึ้นไปนั่งเล่นที่ออฟฟิศสาขาอยู่แล้ว อีกทั้งยังรู้ดีว่าการที่อู๋เชียนยอมลงมาทักทายต่อหน้าก็นับว่าให้เกียรติมากแล้ว จึงยิ้มตอบกลับไป "ไม่เป็นไร อาเชียน นายรีบไปทำงานสำคัญเถอะ มื้อเที่ยงต้องมาให้ได้นะ"

ทักทายกันเสร็จ หลัวถังกับซ่งหรงจวินก็ขับรถนิสสัน ลิวิน่า นำหน้าไปแล้ว หลี่เหวินโบกมือลาอู๋เชียนแล้วขับตามไป พอพ้นลานจอดรถก็แล่นไปตามถนนกว่างหยวน ผ่านอีกสองไฟแดง เลี้ยวซ้ายเข้าซอยเล็กๆ ขับต่อไปอีกราวร้อยเมตรก็เจอกับโรงแรมท้องถิ่นแห่งหนึ่ง

รถเลี้ยวเข้าลานจอดรถเฉพาะของโรงแรม โรงแรมนี้คงได้มาตรฐานระดับสามดาว แต่บรรยากาศนับว่าใช้ได้ ตัวอาคารหลักมีเพียงหกชั้น ชั้นหนึ่งยังมีร้านอาหารหูหนานรสเด็ดอยู่ด้วย คนของบริษัทจ้งอี้มาทีไรก็พักที่นี่ตลอด

เก็บข้าวของเสร็จก็ลงจากรถ ซ่งหรงจวินพาหลี่เหวินไปเปิดห้อง ตามธรรมเนียมของการเดินทางไปทำงานนอกสถานที่ ใครตำแหน่งต่ำสุดก็ต้องรับหน้าที่จัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้ เว้นแต่จะมีพนักงานฝ่ายธุรการติดตามมาด้วย

พอได้เดินด้วยกันตามลำพังกับหลี่เหวิน ซ่งหรงจวินก็ยกแขนขึ้นกอดคอหลี่เหวินด้วยรอยยิ้มจริงใจ "พี่เหวิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ยินดีด้วยครับ ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือน คืนนี้ผมดื่มเป็นเพื่อนพี่สักสองแก้ว"

"ขอบคุณครับพี่จวิน คืนนี้เราสองคนไม่เมาไม่เลิก" หลี่เหวินกอดคอตอบพลางพูดแหย่ให้ตื่นเต้น เพราะถ้าว่ากันเรื่องดื่มเหล้าแล้ว หลี่เหวินคนเดิมยังซดคนเดียวสู้ซ่งหรงจวินได้สิบคน ประสาอะไรกับบิ๊กบอสเหวินในตอนนี้

ซ่งหรงจวินรู้ดีว่าหลี่เหวินกำลังรุกไล่ต้อนเขา จึงรีบยอมแพ้และปฏิเสธออกมาง่ายๆ "เชี่ย~ พี่เหวิน พี่เริ่มร้ายแล้วนะ รู้อยู่แก่ใจว่าผมคออ่อนยังจะพูดแบบนี้อีก รีบเอาบัตรประชาชนออกมาเร็ว สองห้องหรือสามห้องล่ะ?"

หลี่เหวินยื่นบัตรประชาชนสามใบให้พนักงานต้อนรับ ตามระเบียบการเบิกค่าเดินทางของฝ่ายธุรการ ตำแหน่งรองผู้จัดการขึ้นไปขอแค่ไม่เกินวงเงินที่กำหนดก็สามารถเปิดห้องเดี่ยวพักคนเดียวได้ เมื่อก่อนตอนเป็นหนุ่มละอ่อนมักจะคิดประหยัดเงินให้บริษัท ทุกครั้งเลยนอนห้องเตียงคู่กับคนอื่น แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางหาเรื่องลำบากให้ตัวเองเด็ดขาด

"สามห้องครับ ห้องของพี่หลินเอาเกรดสูงขึ้นมาหน่อยก็ได้ ห้องสวีทที่นี่ดูเหมือนจะไม่แพงใช่ไหม?"

ซ่งหรงจวินพยักหน้า รับบัตรประชาชนยื่นให้พนักงานต้อนรับ แจ้งชื่อบริษัทคู่ค้า พอเซ็นข้อตกลงก็ได้รับส่วนลดและการบริการพิเศษ พอบริกรแจ้งหมายเลขห้องแล้ว เพื่อนคนนี้ก็ส่งสายตาให้หลี่เหวินอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา "ลูกพี่ จ่ายเงินสิครับ แขกจากสำนักงานใหญ่มา พวกผมไม่มีงบออกค่าใช้จ่ายให้หรอกนะ"

หลี่เหวินยิ้มพลางส่ายหน้า เพื่อนคนนี้แม้แต่เรื่องออกเงินสำรองจ่ายไปก่อนเพื่อเบิกทีหลังยังขี้เหนียวได้ขนาดนี้ ช่างไม่มีใครเกินจริงๆ เขาไม่อยากล้อเล่นเรื่องนี้กับอีกฝ่าย จึงรูดบัตรวางเงินมัดจำห้องพักไปอย่างสบายๆ

ทุกคนขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นห้าด้วยกัน หลี่เหวินกับหูอีเซียวได้ห้องเตียงใหญ่ที่เปิดติดกันตรงกลางชั้นห้า ส่วนผู้ช่วยฯ หลี่หลินถูกจัดให้อยู่ห้องสวีทหรูตรงสุดทางเดิน

ต่างคนต่างเก็บของเข้าที่ จากนั้นก็พากันไปที่ห้องของผู้ช่วยฯ หลี่หลิน ผังห้องเป็นแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ห้องนั่งเล่นยังมีระเบียงที่มองลงไปเห็นสวนด้านล่าง พูดตามตรง ด้วยราคาแค่สามสี่ร้อยในเมืองเอกของมณฑล แต่ได้พักโรงแรมที่สภาพดีขนาดนี้ คุ้มค่าคุ้มราคาสุดๆ

หลัวถังนั่งลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ รอจนผู้ช่วยฯ หลี่หลินเดินออกมาจากห้องนอนแล้วชี้ไปยังโต๊ะไพ่นกกระจอกในห้องนั่งเล่นถามขึ้นทันที "พี่หลิน ยังเหลือเวลาอีกราวๆ ชั่วโมงหนึ่งกว่าจะถึงมื้อเที่ยง เล่นเพลินๆ สักหน่อยไหมครับ ร้านอาหารหูหนานชั้นล่างรสชาติดีมาก จะลงไปกินข้างล่างหรือสั่งให้บริกรยกขึ้นมาส่งก็สะดวกทั้งนั้น"

เยี่ยมเลย ในบริษัทตอนนี้ ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว มีแค่หลัวถังคนเดียวนี่แหละที่กล้าเป็นฝ่ายคุมเกมเวลาพูดคุยกับสี่จตุรเทพ และเสนอความคิดเห็นที่ตัวเองเห็นว่าเข้าท่าออกมา

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินลังเลไปนิด ช่วงนี้พี่ใหญ่คนนี้เล่นไพ่เสียไปไม่น้อย แถมการเล่นไพ่ตั้งแต่สายโด่งแบบนี้ก็ชวนให้รู้สึกผิดอยู่บ้าง

แต่ใครใช้ให้ชีวิตเขามีความสุขอยู่แค่สามอย่างกันล่ะ นั่นคือกินข้าว จีบสาว และเล่นไพ่นกกระจอก กินข้าวคือชอบตั้งวงมีคนนั่งร่วมโต๊ะ จีบสาวคือหลังดื่มเหล้าแล้วไม่อยากนอนเหงาคนเดียว ส่วนเล่นไพ่นกกระจอกคือกีฬาผสมผสานที่ต้องใช้ทั้งสมอง แรงกาย และความอดทน รสนิยมทางโลกธรรมดาๆ แบบนี้ ไม่ถือว่าแปลกประหลาดอะไรใช่ไหมล่ะ?

หลังลังเลอยู่สองวินาที ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็เกลี้ยกล่อมตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เขาอัดบุหรี่เข้าปอดไปหนึ่งคำแล้วพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ "อืม~ เอาสิ ถือว่าเล่นเพลินๆ เป็นเพื่อนพวกน้องๆ แล้วกัน..."

ด้วยเหตุนี้ ไปทำงานต่างถิ่นก็อยู่เฉยไม่เป็น ขอวุ่นวายกับกิจกรรมสันทนาการปลอบขวัญกันก่อน... แกรกๆๆ... แกรกกรากๆๆ...