ตอนที่ 77 ตรวจคลังตามปกติ เกิดข้อสงสัยสมเหตุสมผล

ก่อนกินข้าวหลี่เหวินร่วมวงไพ่ แม้ไม่ได้ใช้บัฟ "แท็กทีม" แต่ก็ยังชนะได้เงินค่าขนมมาสี่ร้อยกว่าหยวน ซ่งหรงจวินคอยนั่งเชียร์อยู่ด้านหลังบรรดาหัวหน้าตลอด เจ้าหมอนี่มีเงินติดตัวแค่แปดสิบหยวน ย่อมไม่คิดจะร่วมเล่นจริงอยู่แล้ว

มื้อเที่ยงยังคงลงไปกินข้าวด้านล่าง ไม่เพียงแต่อู๋เชียนจะมา แต่ยังมีชายหนุ่มสองคนกับหญิงสาวอีกหนึ่งคนตามมาด้วย

ชายหนุ่มคนแรกคือเฉินชงที่เข้าบริษัทมาพร้อมกับหลี่เหวิน ตอนนี้เขารับผิดชอบทั้งการขยายธุรกิจและการบริหารของสาขาเพียงลำพัง มีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการ หลังกินข้าวเสร็จจะร่วมเดินทางไปตรวจกิจการกับพวกหลี่เหวิน

ชายหนุ่มอีกคนคือฟู่จิ้นซง ชายร่างบึกบึนเปี่ยมฮอร์โมนสูงร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร ก่อนหน้านี้เคยไปบุกเบิกสาขาจินเหมินกับหลี่เหวิน และกลับมากวางตุ้งก่อนหลี่เหวินครึ่งปี เขาเป็นคนหมู่บ้านเดียวกับหลัวถังและเป็นลูกสมุนคนสนิท ปัจจุบันเป็นเจ้าหน้าที่บริหารงานฝ่ายตรวจนับคลังสินค้า

ส่วนหญิงสาวชื่อถังฮุ่ยซิน สาวสวยวัยใสสูงร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในหยางเฉิงแล้วเข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่การเงินรับจ่ายของสาขา แต่อย่าเข้าใจผิดว่าเธอมาเพื่อสร้างบรรยากาศ เพราะสาวน้อยคนนี้เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของภรรยาผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย ฐานะทางบ้านเพียบพร้อม ทั้งบริษัทไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าตาเธอเลยสักคน

มื้อเที่ยงนี้ถ้าว่าตามคำพูดของผู้ช่วยฯ หลี่หลิน ก็คือมาเพื่อเยี่ยมเยียนทุกคนในนามของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย ไม่พูดเรื่องงาน คุยแต่เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ ทำให้คนหนุ่มสาวทั้งโต๊ะกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ

กินข้าวเสร็จก็แยกย้าย หลี่เหวินกับหูอีเซียวออกไปทำงานทันที โดยมีซ่งหรงจวินกับเฉินชงในฐานะผู้ดูแลในพื้นที่ติดตามไปตรวจคลังสินค้า ส่วนหลัวถัง ฟู่จิ้นซง และถังฮุ่ยซินยังคงอยู่ที่โรงแรมเพื่อเล่นไพ่ผ่อนคลายกับผู้ช่วยฯ หลี่หลิน อู๋เชียนเองก็ชอบเล่นไพ่ แต่เขาไม่ลดตัวไปร่วมวงกับพวกหลัวถังและฟู่จิ้นซง จึงอ้างเรื่องงานอย่างไว้ตัวแล้วกลับเข้าออฟฟิศไป

จะหาว่าถังฮุ่ยซินเป็นสาวน้อยแล้วมาล้อมวงเล่นไพ่อะไรกับพวกผู้ชายฉกรรจ์งั้นหรือ เอาเป็นว่าถ้าพูดถึงฝีมือไพ่ ผู้ช่วยฯ หลี่หลินตาแก่วัยดึกที่ยึดการเล่นไพ่เป็นงานอดิเรกตลอดชีวิตยังเล่นสู้เธอไม่ได้เลย แถมเจ้าตัวยังไม่กลัวแพ้ชนะ หลัวถังกับฟู่จิ้นซงอยู่ลับหลังยังต้องคอยประจบเอาใจ แล้วเธอจะต้องกลัวอะไรล่ะ!

ทั้งสี่คนนั่งรถ H2 เครื่องดีเซลออกเดินทางไปด้วยกัน หลี่เหวินพบว่าตัวเองชักจะเสียเปรียบเข้าแล้ว ให้ตายสิ ตอนอยู่กับหูอีเซียวเขาขับรถก็ช่างเถอะ ตามหลักแล้วพอมาถึงถิ่นหยางเฉิง การไปคลังสินค้าของบริษัทคู่ค้าข้างล่างควรเป็นซ่งหรงจวินกับเฉินชงที่คุ้นเคยเส้นทางมากกว่า และถ้าเทียบตามตำแหน่งก็ไม่ควรเป็นเขาที่ต้องมาขับรถ

แต่เหตุผลของอีกฝ่ายก็ฟังขึ้นเหลือเกิน เกียร์กระปุกซ่งหรงจวินขับไม่เป็น ส่วนเฉินชงก็ไม่กล้าขับ บัดซบจริง หลี่เหวินรู้สึกเหมือนกลืนก้อนขม ได้แต่ยอมก้มหน้าเป็นวัวเป็นม้าขับรถพาพวกเขามุ่งหน้าไป

ก่อนออกเดินทางหลี่เหวินระบุชื่อ "การค้าฉางเซิ่ง" โดยตรง ระยะทางความจริงไม่ได้ไกลมาก อยู่ในนิคมโลจิสติกส์แห่งหนึ่งแถบชานเมืองหยางเฉิง พอนำรถเข้าสู่นิคมก็ได้รับสัญญาณนำทางให้มุ่งตรงไปยังมุมตะวันออกเฉียงเหนือ เลี้ยวอยู่หลายโค้งกว่าจะจอดลงข้างโกดังเก็บสินค้าทรงโรงงานแถวหนึ่ง

รถเพิ่งจอดสนิท คนสามคนก็เดินออกมาต้อนรับจากห้องข้างโกดังฝั่งซ้าย เฉินชงแนะนำว่าชายสูงวัยสองคนคือเหล่าหลี่กับเหล่าจาง ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่กำกับดูแลประจำคลังสินค้า ส่วนอาเฉียงวัยประมาณสามสิบเป็นหัวหน้าประจำเขต ซึ่งถูกเรียกตัวล่วงหน้าให้มารอตรวจเช็กพร้อมกันพอดี

หลังจากทักทายกันแล้วหลี่เหวินก็ไม่เกรงใจ ตรงเข้าไปในห้องทำงานข้างโกดังเพื่อตรวจดูข้อมูลในรายงานทันที ทั้งยังหยิบกล้องถ่ายรูปตัวหนึ่งส่งให้หูอีเซียว ให้พี่ชายท่านนี้รับบทเป็นผู้บันทึกการตรวจสอบชั่วคราว จุดไหนควรบันทึกภาพก็นิ่งถ่าย จุดไหนควรบันทึกวิดีโอก็อัดไว้ ซึ่งปกติจะนำกลับไปเป็นข้อมูลสำรองสำหรับตรวจสอบหน้างานที่บริษัท

เมื่อเปิดดูข้อมูลบันทึกการกำกับดูแลทั้งหมด หลี่เหวินพบว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมาหลักประกันแทบไม่มีบันทึกเข้าออกคลังเลย ความเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวคือวันนี้เบิกออกไปไม่กี่สิบเครื่อง พรุ่งนี้ก็นำมาเติมชดเชยไม่กี่สิบเครื่อง ส่วนใหญ่จำนวนที่เข้ากับออกมักจะเท่ากันเป๊ะ

"เหล่าหลี่ เหล่าจาง ตอนหลักประกันเข้าออกคลัง ได้ตรวจสอบหมายเลขแบทช์กันไหมครับ รหัสสินค้าของหลักประกันแต่ละชิ้นมีที่ซ้ำกันบ้างหรือเปล่า"

เหล่าหลี่ที่ดูหนุ่มกว่าเล็กน้อยในฐานะหัวหน้าชุดประจำคลังเกาศีรษะพลางตอบ "เวลาบริษัทนำเข้าออกคลังจะใช้รถโฟล์กลิฟต์ยกเข้าออกทีละทั้งพาเลตครับ บนฟิล์มยืดพันพาเลตมีระบุหมายเลขลำดับไว้ชัดเจน ตอนเอาของมาเติมเข้าคลังหมายเลขบนฟิล์มพันก็ไม่เหมือนกัน ในสมุดบัญชีมีลงบันทึกไว้ครับ"

หลี่เหวินพยักหน้า "แล้วการนับสต็อกวันละสองรอบเช้าเย็น ได้ทำตามปกติไหมครับ"

เหล่าหลี่ฟังแล้วจึงหันไปมองอาเฉียงที่เป็นหัวหน้าเขตพื้นที่ อาเฉียงจึงสอดคำขึ้นมาช่วยอธิบายว่า "คุณหลี่ครับ กุญแจประตูใหญ่สองบานของโกดังต่างฝ่ายต่างถือไว้คนละชุด จะต้องมีตอนที่มีการนำของเข้าออกคลังเท่านั้นพวกเราถึงจะทำการตรวจนับวันละสองรอบได้ ถ้าคลังไม่ได้เปิดปิดประตู พวกเราก็ไม่มีทางเข้าไปนับสต็อกข้างในได้เลยครับ เรื่องนี้พวกผู้ใหญ่น่าจะทราบดี"

ซ่งหรงจวินก็ช่วยอธิบายอยู่ข้างๆ อีกแรง "เรื่องนี้อาเฉียงเคยรายงานขึ้นไปแล้วครับ แม้จะไม่ถูกต้องตามขั้นตอนการกำกับดูแล แต่ทางบริษัทฝั่งนั้นยืนกรานหนักแน่นว่า ถ้าไม่มีการนำของเข้าออกก็ไม่อยากให้สุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปนับสต็อกในคลัง ขอแค่คุมทางเข้าออกให้ดี จำนวนหลักประกันก็จะไม่เปลี่ยนแปลง พวกเราเลยจำต้องยอมผ่อนปรนให้ แต่ทุกวันพวกเขาก็ยังคงยืนนับจำนวนกองสินค้าอยู่ริมหน้าต่างจากข้างนอก ตัวเลขพื้นฐานจึงไม่น่าจะผิดพลาดครับ"

หลี่เหวินพยักหน้าอีกครั้งโดยไม่แสดงความเห็น จากนั้นก็เปิดหารายการหลักประกันจากในเอกสาร ดูประเภทสินค้าในสต็อกและการประเมินราคาของธนาคารอย่างละเอียด

ประเภทหลักประกันส่วนใหญ่ประกอบด้วย โซนี่ BDP-S790, พานาโซนิค DMP-BDT500, โนอาห์สอาร์ก NP18 และรุ่นหลักๆ อีกสองสามรุ่น

ราคาประเมินในตลาดอยู่ที่ 2,000-2,500 หยวนไม่เท่ากัน หากคำนวณมูลค่าหลักประกันตามราคาตลาดจะสูงเกินกว่า 40 ล้านหยวน เมื่อคิดลดสี่สิบเปอร์เซ็นต์จะมีมูลค่า 24 ล้านหยวน ซึ่งครอบคลุมวงเงินกู้ยืมจำนอง 20 ล้านหยวนได้พอดี

ในปี 2012 ตอนนี้ พวกเครื่องเล่นบลูเรย์ดีวีดีระดับไฮเอนด์กับเครื่องช่วยการเรียนรู้ระดับไฮเอนด์เหล่านี้ยังพอมีตลาดอยู่บ้าง ทว่าก็เห็นได้ชัดว่าเข้าสู่ช่วงท้ายของวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์แล้ว หลี่เหวินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมธนาคารสาขาใหญ่ถึงยังยอมรับของพวกนี้มาเป็นหลักประกันสังหาริมทรัพย์ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องเก็บมาคิด

"เรื่องการสุ่มเปิดกล่องตรวจสอบทุกเดือนที่ระบุไว้ในสัญญาไตรภาคี ผมว่าน่าจะไม่ได้ทำมาหลายเดือนแล้วใช่ไหมครับ"

พอพูดถึงตรงนี้ อาเฉียงหัวหน้าเขตพื้นที่ก็ทำหน้าจนปัญญา "หัวหน้าครับ พวกเราก็หมดหนทางจริงๆ ทางบริษัทย้ำนักย้ำหนาว่าหลักประกันแทบไม่เคยขยับเขยื้อน ทุกครั้งที่นำของเข้าคลังเป็นชุดๆ พวกเขาก็เอาตัวอย่างวางไว้ด้านบนให้พวกเราตรวจเช็ก เพียงแต่ไม่อนุญาตให้แกะฟิล์มยืดออก อ้างว่าบนกล่องบรรจุมีซีลปิดผนึกแน่นหนา ถ้าแกะกล่องออกมากล่องหนึ่ง เครื่องใหม่ก็จะกลายเป็นเครื่องมือสองทันที แล้วจะให้พวกเรารับผิดชอบค่าเสียหาย พอรายงานธนาคารไป ทางนั้นก็ไม่มีความเห็นอะไรตามมาเลยครับ"

หูอีเซียวสอดคำขึ้นมาจากข้างๆ "ไม่แกะกล่องก็มีวิธีตรวจสอบตั้งเยอะตั้งแยะนี่ คิวอาร์โค้ดบนกล่องกับข้อมูลสินค้า น้ำหนัก หรือจะเอาออกไปสแกนเอกซเรย์ที่จุดตรวจความปลอดภัยรถไฟใต้ดินก็ยังได้เลย"

เฉินชงส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อน "พวกเราก็เคยยื่นข้อเสนอทำนองนี้ไปเหมือนกันครับ แต่คนดูแลคลังของบริษัทบอกว่าไม่มีเวลาว่างไปกับเรา ข้อมูลสินค้าที่ระบุไว้บนกล่องก็ตรงกับประเภทหลักประกัน เรื่องน้ำหนักพวกเราตรวจเช็กดูหลายรอบแล้วก็ไม่ได้ต่างกันมาก บางเรื่องบริษัทก็ให้ความร่วมมือดี แต่บางเรื่องพวกเขาก็ขู่ว่าจะเปลี่ยนบริษัทกำกับดูแล พวกเราเลยไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับพวกเขาเกินไปครับ"

"แม่งไม่ชอบมาพากลแล้ว! ไม่มีเหตุผลที่บริษัทจะไม่ให้ความร่วมมือขนาดนี้" หลี่เหวินตั้งข้อสงสัยอย่างสมเหตุสมผล "การจะเปลี่ยนบริษัทกำกับดูแลไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะมาตัดสินใจเองได้ สัญญาไตรภาคีเราเซ็นกันไว้ชัดเจนเป็นลายลักษณ์อักษร ถ้าพวกเขาไม่ให้ความร่วมมือ เราก็แค่รายงานตรงไปยังธนาคารสาขาใหญ่ให้ระงับวงเงินกู้ของพวกเขาไปเลยก็สิ้นเรื่อง เรื่องแค่นี้ยังจะยอมให้พวกเขาข่มหัวได้อีกเหรอ"

"รายงานไปแล้วครับ แต่ทุกครั้งสาขาย่อยก็เอาแต่เตะถ่วง โยนกันไปโยนกันมา สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไปตามระเบียบ เพราะงั้นตามหลักแล้วแค่ปิดประตูคลังสองบานก็เฝ้าง่ายขนาดนี้ ทำไมพวกเราถึงยังต้องส่งคนมาเฝ้าที่นี่ตั้งสองสามคน ก็เพราะกังวลว่าจะมีปัญหานี่แหละครับถึงต้องทำแบบนี้" ซ่งหรงจวินทำงานจริงจังมาก ทว่ากลับติดที่ค่อนข้างหัวอ่อน ขาดความกล้าที่จะเปิดโปงปัญหา

หลี่เหวินหันไปมองหูอีเซียวแล้วยักคิ้วให้ "เป็นไงพี่เซียว วันนี้พวกเรามางัดข้อกันสักตั้งไหม โกดังนี้มีพิรุธเยอะเกินไปแล้ว เราสองคนมาในฐานะตัวแทนของผู้จัดการใหญ่หลัว ยังไงก็ต้องแสดงจุดยืนของตัวเองหน่อยสิครับ"

หูอีเซียวไม่ค่อยได้เจอเรื่องจริงจังเท่าไรนัก แต่ไอ้หมอนี่ถ้าอยู่ในอาณาเขตอิทธิพลของธนาคารอี้อันแล้วล่ะก็ เขามีปัญญาเคลียร์เรื่องราวต่างๆ ให้จบลงได้จริงๆ

พอได้ยินดังนั้นเจ้าตัวก็พยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องคิด "จะไปกลัวห่าอะไร ทำตามกฎไปเลย ควรจัดการยังไงก็จัดการอย่างนั้น อย่างแย่ที่สุดเราก็แค่ถอนตัวเลิกคุมคลัง ขอแค่เหตุผลอยู่ฝั่งเรา เรื่องทางธนาคารสาขาใหญ่เดี๋ยวคืนนี้ฉันจัดการให้เอง"

เมื่อคิดได้ว่าตอนค่ำยังนัดกินข้าวกับรองผู้จัดการสาขาธนาคารไว้ หลี่เหวินก็ยิ้มพลางเอียงศีรษะหันไปทางซ่งหรงจวิน "พี่จวิน วันนี้ก่อนออกเดินทาง ประธานหลัวกับผู้ช่วยฯ เต๋อหัวกำชับมาว่า ให้พวกเราตรวจสอบความเสี่ยงอย่างจริงจัง ห้ามทำแค่เป็นพิธี มาเจอปัญหาแบบนี้ของพวกพี่ วันนี้เรามาเอาจริงกันสักตั้งไหมครับ"

ซ่งหรงจวินลังเลอยู่สองวินาทีก่อนจะพยักหน้าลงอย่างหนักแน่น นิสัยเขาแม้จะดูหัวอ่อนไปบ้างแต่ก็มีความรับผิดชอบสูงมาก อีกทั้งยังรู้ดีว่าตัวตนที่ซ่อนอยู่ของหูอีเซียวคืออะไร ถ้าจะยอมแลกเพื่อช่วยกันแบกรับความรับผิดชอบ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

หลังจากชั่งน้ำหนักดูแล้ว ซ่งหรงจวินก็ชี้ไปที่อาเฉียงแล้วเอ่ยขึ้น "อาเฉียง ติดต่อคนคุมคลังของบริษัท อาชง โทรหาผู้จัดการจางฝ่ายการเงินของบริษัท บอกไปว่าผู้บริหารจากสำนักงานใหญ่ลงมาตรวจ ขอเชิญพวกเขามาประสานงานที่หน้างานหน่อย"

หลังจากสั่งการเรียบร้อย ตัวเขาเองก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ควานหาเบอร์ของอู่เซิ่งชิง หัวหน้าทีมตรวจสอบสินเชื่อเพื่อการค้าระหว่างประเทศประจำธนาคารสาขาแล้วโทรออก รายงานสถานการณ์หน้างานให้ทราบ เผื่อว่าทางบริษัทไม่ยอมให้ความร่วมมือ จะได้ให้เขามาช่วยหนุนหลังให้

อู่เซิ่งชิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบริษัทการเงินจ้งอี้ ทุกครั้งที่ผู้ช่วยฯ หลี่หลินมาก็มักจะลากเขาไปกินข้าวร่ำสุราด้วยเสมอ เทศกาลวันหยุดก็ไม่เคยขาดของฝากเยี่ยมเยียน เวลามีเรื่องมีราวเรียกเขามาช่วยยืนเข้าข้าง จึงนับว่าเหมาะสมทั้งในแง่ของน้ำใจและเหตุผล

เมื่อจุดไฟความเด็ดขาดของซ่งหรงจวินติดขึ้นมาได้อย่างยากเย็น หลี่เหวินก็กอดคอหูอีเซียวเดินห่างออกไปตรงที่โล่งพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วเอ่ยหยอกล้อ "พี่เซียว นานๆ ทีลงมาทำงานหน้างาน หาเรื่องตื่นเต้นทำบ้าง สนุกกว่าไปนั่งเล่นไพ่กับเหล่าหลี่ที่โรงแรมตั้งเยอะเลยว่าไหมครับ"

ช่วงนี้หูอีเซียวอยู่กับหลี่เหวินแล้วไม่เคยเจอเรื่องซวยอะไรเลย จึงพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วตอบกลับอย่างฮึกเหิม "ลุยให้เต็มที่เลย ขอแค่เรามีเหตุผล ถึงจะทำพลาดขึ้นมาจริงๆ เพื่อนคนนี้ก็จะยอมโดนลงโทษเป็นเพื่อนแกเอง"

……