ตอนที่ 78 เล่นละครสองหน้า โต้กลับเด็ดเดี่ยว

อันที่จริง ในฐานะผู้ควบคุมดูแล บริษัทการเงินจ้งอี้รู้หรือไม่ว่าโครงการ "การค้าฉางเซิ่ง" นี้มีปัญหา คำตอบย่อมเป็นรู้แน่นอนอยู่แล้ว

แต่คนในเหตุการณ์มักมองไม่ทะลุ ไม่เหมือนหลี่เหวินที่มองปัญหาจากมุมมองของผู้รู้ล่วงหน้า ในตอนที่ยังไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด ไม่มีใครอยากล่วงเกินสาขาธนาคารและลูกค้า และไม่มีความกล้าพอที่จะเอาผลประโยชน์ส่วนตัวไปเดิมพันกับความเสี่ยงแฝงที่ยังไม่รู้แน่ชัด

วันนี้หลี่เหวินกับหูอีเซียวมาถึงหน้างาน ในเมื่อทั้งสองคนยินดีจะรับบทเป็นหินโสโครกทั้งเหม็นทั้งแข็ง ซ่งหรงจวินย่อมยินดีให้ความร่วมมืออยู่แล้ว

พูดตามตรง โครงการนี้สำหรับสาขาแล้วเปรียบเสมือนโครงไก่ ทิ้งก็เสียดาย จะกินต่อก็กลืนไม่ลง หากเปิดโปงความเสี่ยงออกมาได้ตรงๆ ก็จะได้ตัดทิ้งอย่างเด็ดขาด แต่ถ้ากำจัดความเสี่ยงออกไปได้ก็ยังพอเก็บเศษเนื้อกินได้อย่างสบายใจ มีอะไรไม่ดีเล่า!

หลังติดต่อประสานงานไปพักใหญ่ ก็ไม่ได้การตอบรับที่รวดเร็วอย่างที่คิดไว้

หลี่เหวินเดินตามหัวหน้าทีมดูแลวนรอบโกดังทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสองรอบ ส่องมองเข้าไปข้างในผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างละเอียดเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ผู้ดูแลคลังสินค้าและผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทที่ติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ก็ยังมาไม่ถึงหน้างาน

ทว่าหลี่เหวินไม่รีบร้อน ยิ่งบริษัทมีท่าทีเช่นนี้ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ถูกต้องแล้ว

จากการสังเกตการจัดวางกองสินค้าค้ำประกันภายในโกดัง หลี่เหวินก็ระบุตำแหน่งคร่าวๆ ที่ชาติก่อนสุ่มตรวจเจอสิ่งผิดปกติได้แล้ว

แม้การมองย้อนหลังจะทำให้รู้ว่าสินค้าคงคลังที่นี่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ล้วนเป็นของปลอม ทว่าอีกฝ่ายก็วางสินค้าจริงบังหน้าเอาไว้ หากสุ่มตรวจไปโดนของจริงเข้าสักสองสามกล่อง คงกลายเป็นเรื่องตลกแน่

แน่นอนว่าหากต้องการจุดพลิกผันอันน่าตื่นเต้น ในฐานะหินทั้งเหม็นทั้งแข็ง การยืนกรานเปิดกล่องสุ่มตรวจต่อไปเรื่อยๆ อาจแสดงถึง "ความเด็ดเดี่ยว" ได้มากกว่า แบกรับแรงกดดันจากบริษัทและสาขาธนาคาร เปิดไปสามกล่อง ห้ากล่อง แปดกล่อง... จนกระทั่งเปิดเจอ "ของย้อมแมว" เพื่อใช้เป็นฉากตบหน้า แบบนั้นก็พอจะช่วยยกระดับความเก๋าได้อยู่

แต่ความเป็นจริงไม่มีทางยอมให้ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้นหรอก ตรวจสอบไปสองสามกล่องแล้วไม่มีปัญหา หากยังดึงดันจะเปิดตรวจเพิ่มอีกละก็ เหอะๆ คุณคิดว่าพวกลูกกระจ๊อกของบริษัทกินเจหรือยังไงกัน พวกเขาพร้อมจะโยนคุณออกจากโกดังได้ทุกนาที แล้วยังจะฟ้องว่าคุณทำตัวเหลวไหล ก่อกวนการบริหารคลังสินค้าตามปกติของบริษัทอีกด้วย

ดังนั้น ทันทีที่หลี่เหวินลงมือจะไม่ทิ้งข้อกังขาไว้ เมื่อล็อกตำแหน่งแน่นอนแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเล่นตุกติก แค่เปิดโปงในทีเดียวก็จบ มีเวลาเหลือไว้ดูแต่ละฝ่ายเล่นละครกันไม่สบายใจกว่าหรือ

หลี่เหวินที่วางใจลงได้แล้วจึงลากหูอีเซียวกับอาเฉียงซึ่งเป็นหัวหน้าเขตไปสูบบุหรี่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานโล่ง ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สองคนถึงค่อยเดินทอดน่องเข้ามาจากระยะไกล

"หัวหน้าหวัง พี่เสี่ยวจวิน รบกวนพวกคุณแล้วครับ เที่ยงตรงแบบนี้ยังต้องให้วิ่งมาอีกรอบ" อาเฉียงเอ่ยทักทายอย่างสุภาพพลางเดินเข้าไปต้อนรับ

ชายวัยสามสิบกว่าที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหวังสวมชุดทำงานแขนสั้นสีเทา กะดูแล้วน่าจะสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ท่อนแขนที่โผล่พ้นเสื้อเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่น เห็นได้ชัดว่าเคยผ่านงานใช้แรงงานมาไม่น้อย ตอหนวดบนใบหน้ายังโกนไม่ค่อยเกลี้ยงเกลา ชักสีหน้าบึ้งตึงเหมือนมีใครติดเงินเขาอย่างนั้นแหละ

พี่เสี่ยวจวินอายุน้อยกว่าสักปีสองปี เสื้อผ้าแบบเดียวกันสวมอยู่บนตัวดูหลวมไปสักหน่อย แต่แม้รูปร่างจะผอมเกร็งกลับไม่ได้ดูไร้เรี่ยวแรง ยามยกมือสูบบุหรี่ แขนเสื้อก็ไม่อาจบดบังรอยสักบนท่อนแขนได้ คาดว่าปีก่อนๆ คงเคยเป็นนักเลงข้างถนนมาบ้าง สีหน้าดูหม่นหมองไร้รอยยิ้ม

"หัวหน้าอาเฉียง พวกคุณนี่ไม่กลัวความยุ่งยากกันจริง ๆ พักเที่ยงพวกเรากำลังกินข้าวอยู่ข้างนอก พอได้รับสายพวกคุณก็ต้องรีบตาลีตาเหลือกบึ่งรถกลับมา สองสัปดาห์ก่อนไม่ใช่เพิ่งมากันรอบหนึ่งแล้วเหรอ" หัวหน้าหวังยกมือปัดบุหรี่ที่หลี่เหวินยื่นให้เบาๆ ทว่าหันหน้าไปพูดกับอาเฉียง แสดงท่าทางทำนองว่าฉันไม่ได้สนิทกับแก

หลี่เหวินไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย เขาจุดบุหรี่สูบเองพลางยืนรออยู่ข้างๆ นึกอยากจะดูเหมือนกันว่าคนพวกนี้จะแสดงละครกันอย่างไร

อาเฉียงเป็นคนอารมณ์ดี เขายิ้มประจบอย่างนอบน้อม "ต้องขอโทษจริง ๆ ครับที่รบกวนหัวหน้าหวัง คราวนี้เป็นผู้บริหารจากสำนักงานใหญ่ลงมาตรวจสมุดบัญชีควบคุมดูแล แล้วพบว่าการตรวจนับวันละสองรอบของพวกเรายังทำได้ไม่เรียบร้อย ก็เลยสั่งให้พวกเราให้ความร่วมมือตรวจนับสต๊อกจริงที่หน้างานน่ะครับ ช่วยไม่ได้จริง ๆ กฎระเบียบบริษัทสั่งมา รบกวนพี่เสี่ยวจวินช่วยหยิบกุญแจโกดังหน่อยครับ พวกเราเข้าไปตรวจนับทั้งหมดด้วยกันสักรอบ"

พี่เสี่ยวจวินเหลือบมองหัวหน้าหวังข้างกายแวบหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญใจ "พี่อาเฉียง กุญแจอยู่ที่อาเฉินครับ บริษัทไม่มีแผนส่งสินค้า ช่วงสองวันนี้เขากลับบ้านเกิดไปดูตัว ผมเองก็เปิดประตูไม่ได้เหมือนกัน"

ตอนนี้ซ่งหรงจวินก็เดินเข้ามาเช่นกัน เขาจับมือหัวหน้าหวังมาเขย่าอย่างสนิทสนม "หัวหน้าหวังช่วยหน่อยเถอะครับ ผู้บริหารสำนักงานใหญ่ลงมาตรวจ เห็นแก่หน้าผมช่วยให้ความร่วมมือหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นน้องชายคนนี้กลับไปคงโดนสวดยับแน่ ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนก็เก่าแก่กันมานาน คุณคงทนเห็นน้องชายคนนี้เดือดร้อนไม่ได้ใช่ไหมล่ะครับ"

ในที่สุดหัวหน้าหวังก็ยอมมองหน้าซ่งหรงจวินตรง ๆ พลางทำสีหน้าลำบากใจ "ผู้จัดการซ่ง มันไม่ใช่เรื่องหน้าตาหรอกครับ คุณลองคิดดู สองสัปดาห์ก่อนพวกคุณเพิ่งมาตรวจนับไป ผ่านไปไม่กี่วันก็มาอีกรอบ นี่ไม่ใช่ว่ากำลังสร้างความลำบากให้พวกเราอยู่เหรอครับ"

"อีกอย่างเมื่อกี้เสี่ยวจวินก็บอกไปแล้วว่ากุญแจอยู่ที่อาเฉินที่เป็นคนขับรถ เขาลาหยุดตามปกติ จะให้เรียกเขากลับมาตอนนี้ก็เป็นไปไม่ได้ เอาเป็นว่าคราวนี้ช่างมันเถอะนะ คราวหน้าก่อนที่ผู้บริหารจะมาก็แจ้งพวกเราล่วงหน้าก่อน จะได้ไม่ต้องวุ่นวายกันทั้งสองฝ่าย จริงไหมครับ"

หูอีเซียวที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่น อดรนทนไม่ไหวจนต้องโพล่งขึ้นมา "ก็แค่แม่กุญแจสองตัวไม่ใช่เหรอ คนของทั้งสองฝ่ายก็อยู่ที่นี่กันหมด เอาคีมมาตัดทิ้ง แล้วเดี๋ยวค่อยออกไปซื้อแม่กุญแจใหม่มาเปลี่ยนก็จบ ง่ายนิดเดียว"

"มึงบอกให้ตัดก็ตัดได้เลยเหรอ ของบ้านมึงหรือไง" พี่เสี่ยวจวินเบิกตากว้าง สันดานนักเลงเริ่มคุมไม่อยู่ น้ำเสียงแฝงการข่มขู่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

หูอีเซียวก็ไม่ใช่คนขี้กลัว เห็นหน้าตาขาวตี๋เหมือนพวกหนุ่มสำอางแบบนี้ แต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็เคยก่อเรื่องชกต่อยจนโดนไล่ออกมาแล้ว เพียงแต่พออายุมากขึ้น ปกติจึงไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับใครเท่านั้น

"ของบ้านใครมันไม่สำคัญหรอก แม่กุญแจแค่สองตัวผมมีปัญญาชดใช้ให้ นี่เป็นการตรวจสอบตามงานปกติ ในสัญญาก็ระบุไว้อย่างชัดเจน พวกคุณในฐานะบริษัทผู้กู้ยืมมีหน้าที่ต้องให้ความร่วมมือ คนก็มาถึงที่นี่กันแล้ว จะมายืดเยื้อ บ่ายเบี่ยงกันไปทำไม"

"เหอะ กุญแจโกดังของกู มึงมีความกล้าก็ลองตัดให้ดูหน่อยสิ" พี่เสี่ยวจวินทำหน้าเหี้ยมเกรียมก้าวประชิดเข้ามาสองสามก้าว ท่าทางเหมือนพูดไม่เข้าหูก็พร้อมจะถลกแขนเสื้อซัดกันสักตั้ง

"เฮ้ๆ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันสิครับ พวกเราเป็นคู่ค้ากันนะ อย่าทำแบบนี้เลย"

หลี่เหวินดีดก้นบุหรี่ทิ้งแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง กล้ามเนื้อแน่นตึงทั่วร่างเกร็งขึ้นมาเงียบ ๆ ขณะที่คนอื่น ๆ ของบริษัทจ้งอี้ก็รีบกรูเข้าไปห้ามปราม

หัวหน้าหวังที่อยู่ด้านข้างดึงรั้งพี่เสี่ยวจวินไว้ตามมารยาท เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนกำลังเล่นละครตบตากัน หัวหน้าหวังยังคงหันไปพูดกับซ่งหรงจวินที่กำลังปั้นหน้าเจื่อน "ผู้จัดการซ่ง ผู้บริหารบริษัทพวกคุณนี่อารมณ์ร้อนไปหน่อยนะ มีอะไรค่อยพูดจากันดี ๆ ไม่ได้เหรอครับ"

"ไม่ใช่มาถึงก็พูดเรื่องตัดกุญแจเรื่องหน้าที่อะไรนั่น นั่นมันเรื่องระหว่างสองบริษัท ตัวผมที่เป็นแค่ลูกจ้างตัวเล็ก ๆ ไม่เปลืองสมองไปคิดเรื่องพวกนั้นหรอก วันนี้ผมมีคำเดียวเลยนะ เดี๋ยวผมต้องรีบออกไปข้างนอก ไม่มีเวลามาอยู่ตรวจกับพวกคุณหรอกครับ"

ได้ทีเลยสินะ นี่ถึงกับยกเอาความเป็นคนตัวเล็ก ๆ มาเล่นแง่หน้าด้าน ๆ แถมยังกัดกลับ กล่าวหาว่าอีกฝ่ายอารมณ์ร้อน หูอีเซียวฟังแล้วโกรธจนหน้าแดงก่ำ ยังดีที่หลี่เหวินเอื้อมมือไปโอบไหล่ช่วยปรามไว้ ไม่อย่างนั้นเจ้าเพื่อนคนนี้คงพุ่งออกไปเป็นแนวหน้าเปิดศึกแน่

ซ่งหรงจวินรีบคว้ามือชายวัยกลางคนไว้ พลางยิ้มเจื่อนแล้วแกล้งโอดครวญต่อ "หัวหน้าหวัง พี่หวังของผม เมื่อก่อนพวกเราก็ร่วมงานกันราบรื่นดีออกครับ นี่ก็แค่การตรวจเช็กตามปกติและเป็นไปตามข้อตกลงของทั้งสองฝ่าย คุณช่วยสงเคราะห์หน่อยเถอะ เย็นนี้ผมเลี้ยงข้าวเอง อย่าทำให้น้องชายคนนี้ต้องถึงกับตกงานเลยนะครับ"

หัวหน้าหวังปัดมือของซ่งหรงจวินออก เห็นได้ชัดว่าวันนี้ไม่ยอมรับมุกเดิมๆ ของเขาแล้ว "ผู้จัดการซ่ง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยนะ แต่พวกคุณมาไม่ถูกเวลาเอง โกดังมันก็เห็นชัดอยู่ทนโท่ มองจากข้างนอกแวบเดียวก็รู้เรื่องแล้ว ตอนนี้อาเฉินก็ไม่อยู่ คุณมาบีบคั้นผมก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ"

หลี่เหวินเห็นดังนั้นจึงหันไปถามเฉินชง "อาชง เมื่อกี้ติดต่อไปหาประธานจางฝ่ายการเงินของพวกเขาหรือยัง ได้บอกไหมว่าจะมาถึงเมื่อไร"

เฉินชงขมวดคิ้วแน่น พลางส่ายหน้า แล้วพยักพเยิดไปทางหัวหน้าหวัง "ประธานจางบอกว่าเขาไปเผิงเฉิง ให้แค่หัวหน้าหวังกับคนดูแลคลังสินค้ามาให้ความร่วมมือกับพวกเราครับ"

หลี่เหวินฟังแล้วก็เข้าใจทันที นี่มันเป็นการเอาพนักงานระดับล่างมาคอยเตะถ่วง ปัดได้ก็ปัดไป ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยโยนความผิดให้คนพวกนี้ อย่างไรเสียจะลงโทษหรือไม่ก็เป็นเรื่องภายในของพวกเขาเอง

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลี่เหวินก็ดึงตัวซ่งหรงจวินไว้ทันที ก่อนจะพูดต่อหน้าทั้งสองคนว่า "หัวหน้าหวังครับ ผมคือหลี่เหวินจากฝ่ายบริหารความเสี่ยงสำนักงานใหญ่บริษัทการเงินจ้งอี้ (คงพูดไม่ได้ว่าอยู่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจ) นี่คือประธานหูหัวหน้าของผม วันนี้พวกเรามาด้วยเป้าหมายที่ชัดเจนมาก หนึ่งคือปฏิบัติตามกฎการตรวจนับสต็อกวันละสองครั้งของคลังสินค้าที่มีการกำกับดูแล และสองคือการสุ่มตรวจตัวอย่างตามรอบเวลา"

"ในเมื่อประธานจางฝ่ายการเงินของคุณมอบหมายให้คุณเป็นผู้ประสานงาน ไม่ว่าคุณจะมีเหตุผลอะไร วันนี้ภารกิจการทำงานของพวกเราต้องเสร็จสิ้น"

"พูดให้ชัดเจนเลยคือ ประธานจางของคุณจะกำชับคุณมาอย่างไรผมไม่รู้ แต่ถ้าให้ความร่วมมือ พวกเราก็ดำเนินการตามขั้นตอนให้จบลงอย่างง่ายดาย แต่ถ้าไม่ได้รับความร่วมมือ พวกเราก็คงต้องใช้วิธีของตัวเองเพื่อแก้ไขปัญหานี้แล้วครับ"

ความมั่นใจของผู้ที่ได้เกิดใหม่ ผนวกกับประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มขึ้นมาหลายสิบปี ทำให้หลี่เหวินร่างใหญ่แผ่รังสีน่าเกรงขามออกมาเต็มพิกัด สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของอีกฝ่าย ส่งต่อความเด็ดขาดมั่นคงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

......