ตอนที่ 79 หันหลังเรียกคน ตัวจริงปรากฏตัว

เมื่อเผชิญหน้ากับความเคร่งขรึมจริงจังที่กะทันหันของหลี่เหวิน สีหน้ารำคาญใจที่หัวหน้าหวังแสร้งทำขึ้นมาก็เริ่มคลายลงในที่สุด

"หัวหน้าครับ พวกเราต้องพูดกันด้วยเหตุผลสิครับ ก่อนที่โกดังจะล็อกก็เพิ่งตรวจนับสต๊อกกันไป ช่วงสองสามวันมานี้ไม่มีการนำสินค้าเข้าออกเลยสักชิ้น พวกคุณโผล่มาตรวจซ้ำเอาดื้อ ๆ แบบนี้ มันไม่เป็นการเสียเวลาของทุกคนเหรอครับ ทำไปก็เปล่าประโยชน์ ไร้ความหมายสิ้นดี"

คราวนี้ถึงคราวที่หลี่เหวินต้องตีหน้าขรึมบ้างแล้ว สองตาหรี่ลงประกายคมกริบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายตรง ๆ "คุณพูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ จะเสียเวลาหรือไม่มันเป็นเรื่องของพวกผม ถ้าคุณคิดว่าเสียเวลาของคุณ ก็เปิดประตูซะ คุณจะไปทำธุระของคุณก็ไป ผมจะอัดวิดีโอไว้ตลอดการตรวจสอบ ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้น บริษัทจ้งอี้ของพวกผมจะรับผิดชอบชี้แจงกับทางธนาคารและบริษัทฉางเซิ่งการค้าเอง"

คำพูดของหลี่เหวินหนักแน่นเฉียบขาด ประกอบกับรูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน และควันขาวที่พ่นออกมาจากรูจมูกเป็นระยะ แผ่รังสีของคนที่กล้าทำกล้ารับและไม่กลัวการมีเรื่องมีราวออกมาเต็มเปี่ยม ทำเอาพี่เสี่ยวจวินที่เมื่อครู่ยังทำตัวกร่างอยู่ถึงกับลืมก้าวออกมารับหน้าแทน

แตกต่างจากซ่งหรงจวินที่คอยพูดจาประนีประนอมทุกครั้ง ความแข็งกร้าวของหลี่เหวินกับหูอีเซียวทำเอาหัวหน้าหวังถึงกับตั้งรับไม่ทัน ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรไปชั่วขณะ

หากเป็นไปตามอารมณ์ที่เขาแสดงออกมาก่อนหน้านี้ การตอบสนองตามปกติควรจะเป็นการสะบัดหน้าเดินหนีไป พร้อมทิ้งท้ายไว้สักประโยคว่า "ถ้าพวกคุณจะรับผิดชอบก็ตามใจพวกคุณเลย ยังไงกุญแจโกดังก็ไม่ได้อยู่ที่ผม ผมให้ความร่วมมือไม่ได้หรอก"

ถ้าทรัพย์สินค้ำประกันในโกดังปกติดีทุกอย่าง เขาย่อมไม่กลัวที่จะถูกใครเข้ามาตรวจสอบอยู่แล้ว เผลอ ๆ ต่อให้พังประตูเข้าไป เขายังสามารถยืนตบมือเชียร์อยู่ข้าง ๆ ได้อย่างอารมณ์ดีด้วยซ้ำ

แต่ก็เพราะรู้ดีว่าของข้างในมันทนการตรวจสอบไม่ได้นี่แหละ หากตัวเองชิ่งหนีไป แล้วเจ้าหนุ่มหัวรั้นสองคนนี้ดันไปเอาคีมตัดเหล็กไฮดรอลิกมาตัดแม่กุญแจเข้าจริง ๆ เรื่องราวคงพังพินาศย่อยยับ และไม่อาจรายงานต่อเจ้านายได้

จะว่าไปแล้วหัวหน้าหวังก็เป็นแค่คนเฝ้าโกดังคนหนึ่งเท่านั้น อย่าเห็นว่าเขากับพี่เสี่ยวจวินทำตัวโวยวายเอะอะเสียงดังเชียว ตราบใดที่คนอื่นไม่หลงกลยอมท่าทีกวนประสาทไม่กลัวตายของเขา คนคนนี้ก็ไม่ได้มีความสามารถอะไรมากมายหรอก (ก็แน่ล่ะ ถ้ามีความสามารถสูงส่งจริง คงไม่มานั่งเฝ้าโกดังซอมซ่อแบบนี้หรอก)

"ประเด็นสำคัญคือกุญแจโกดังไม่ได้อยู่ที่พวกเราจริง ๆ ครับ เอาอย่างนี้ดีไหม ผมจะรีบติดต่ออาเฉินให้รีบกลับมา แล้วพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้พวกคุณค่อยมาใหม่ ถึงตอนนั้นค่าเดินทางไปกลับผมจะทำเรื่องเบิกกับบริษัทให้พวกคุณเอง ดีไหมครับ"

หัวหน้าหวังค่อย ๆ เก็บความหยิ่งยโสเมื่อครู่นี้ลงไป พยายามอ่อนท่าทีลงเพื่อเจรจา "แดดเปรี้ยงขนาดนี้พวกเราอย่ามามัวประชดประชันกันตรงนี้เลยครับ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ผมจะลองติดต่อท่านประธานหลิวของบริษัทดู แล้วพวกเราค่อยออกไปดื่มชายามบ่ายด้วยกัน รับรองว่าจะต้องหาทางออกที่น่าพอใจสำหรับทั้งสองฝ่ายได้แน่นอน ดีไหมครับ"

เมื่อหลี่เหวินแข็งขึ้นมาแล้วย่อมไม่ยอมอ่อนลงง่าย ๆ (เอ๊ะ ประโยคนี้ชักจะสองแง่สองง่ามแฮะ) เขาอัดบุหรี่เข้าปอดไปหนึ่งคำ พลางปรายตามองคนทั้งสองรอบหนึ่ง "ถ้าคุณตัดสินใจไม่ได้ก็ติดต่อเจ้านายของคุณซะ ผมจะรออยู่ข้าง ๆ สักครึ่งชั่วโมง ถ้ายังไม่มีข่าวคราวอะไรล่ะก็ ผมก็จะเรียกคนของผมมา"

พูดจบ หลี่เหวินก็สะบัดศีรษะ กอดคอหูอีเซียวเดินไปยังอีกฟากหนึ่งของร่มไม้ใหญ่ หลังจากสวมบทหน้ายักษ์เสร็จสิ้น ก็ปล่อยให้ซ่งหรงจวินกับเฉินชงดูว่าจะรับบทหน้าขาวใจดีต่อหรือไม่

เมื่อเดินมาถึงอีกด้าน ก้อนหิน "ทั้งเหม็นทั้งแข็ง" สองก้อนก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบแล้วเริ่มวางแผนลับ ๆ ทันที

หลี่เหวิน "พี่เซียว โปรเจกต์นี้น่าจะมีปัญหาใหญ่เข้าแล้วล่ะ พวกเราสองคนต้องร่วมมือกันให้เหนียวแน่น วันนี้ยังไงก็ต้องเข้าไปในโกดังเพื่อตรวจให้กระจ่างให้ได้!"

หูอีเซียวขบฟันกรามแน่นแล้วพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง

หลี่เหวินยุยงต่อไป "ถ้าไม่มาก็แล้วไป แต่วันนี้พวกเราอุตส่าห์ถ่อมากันถึงที่ ถ้าต้องล้มเลิกไปกลางคันแล้วอีกสักพักเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ถูกด่าสักยกน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่เรื่องสำคัญคือพวกเราสองคนจะเสียหน้านี่สิ"

หูอีเซียวสูดควันบุหรี่หนาทึบเข้าปอดคำใหญ่ เมื่อครู่นี้โดนเจ้าพี่เสี่ยวจวินนั่นพูดจายอกย้อนใส่ไปสองสามประโยค พี่เซียวเหยาก็อัดอั้นความโมโหไว้เต็มอก ชีวิตที่ราบรื่นมาตลอดเกือบจะกลืนกินความพยศในวัยหนุ่มไปจนหมด แต่ความบ้าบิ่นที่ซุกซ่อนอยู่บัดนี้ได้ผุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"ไอ้พวกสวะเวรนี่มันกร่างนัก อย่าว่าแต่โกดังนี้มีปัญหาเลย ต่อให้ไม่มีเรื่องอะไร ฉันก็จะหาเรื่องสร้างงานให้มันเดือดร้อนให้ได้"

"ฉางเซิ่งการค้าใช่ไหม เดี๋ยวฉันโทรหาคนเช็กประวัติสินเชื่อกับเงินทุนของพวกเขาที่ธนาคารอี้อันดูสักหน่อย เป็นโครงการของสาขาไหนกันแน่ คืนนี้จะฟ้องมันให้ยับ ไอ้หมาเวร เสือไม่คำรามคิดว่ากูเป็นเฮลโลคิตตี้เรอะ"

พี่เซียวเหยาคาบบุหรี่พลางใช้สองมือกดโทรศัพท์ ไม่นานก็หาเบอร์เจอแล้วกดโทรออก

หลี่เหวินรู้ดีว่าหูอีเซียวสามารถจัดการเรื่องที่หลายคนทำไม่ได้ในธนาคารอี้อันได้ อย่างเช่นที่เขาพูดเรื่องการเช็กประวัติบางอย่างของบริษัทในธนาคาร แม้จะดูเหมือนผิดระเบียบอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการที่มีคนยอมเข้าไปค้นในระบบแล้วมาบอกเขานี่นา ตราบใดที่ไม่ทิ้งร่องรอยไว้ชัดเจน ใครจะไปรู้ว่านี่ผิดระเบียบ?

ไม่ใช่ว่าหูอีเซียวจะเก่งกาจอะไรหรอก แต่เป็นเพราะสายน้าชายของเขาแผ่ขยายกว้างขวางในธนาคารอี้อันต่างหาก แล้วหมอนี่ยังชอบอ้างชื่อน้าชายเวลาเข้าสังคมกับคนอื่นอีก บุคลากรหลักที่กระจายตัวอยู่ตามสายงานต่าง ๆ ของธนาคารอี้อันจึงยอมไว้หน้าเขาไม่มากก็น้อย

หลี่เหวินเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว เวลาที่หูอีเซียวติดตามบอสหลัวเพ่ยไปเยี่ยมเยือนสาขาต่างเมือง ตอนแรกคนที่มาต้อนรับมักจะเป็นผู้จัดการฝ่ายโน้นฝ่ายนี้ แต่พอแนะนำหูอีเซียว แถมยังเปรยขึ้นมาคำหนึ่งว่าเป็นหลานชายแท้ ๆ ของใครเท่านั้นแหละ อย่างน้อยก็จะต้องมีรองผู้จัดการสาขาคนหนึ่งปลีกตัวมาร่วมดื่มสักสองจอก ทุกครั้งต้องจับมือพี่เซียวเหยาพูดคุยอย่างสนิทสนมเป็นกันเองสักสองสามคำ วิถีชีวิตและสายสัมพันธ์ทางสังคมในโลกแห่งความเป็นจริงมันก็สมจริงแบบนี้แหละ

พี่เซียวเหยากำลังคุยโทรศัพท์ หลี่เหวินเองก็ไม่ได้อยู่เฉย

สายแรกโทรหาอู๋เชียน หัวหน้าใหญ่ของสาขาหยางเฉิง เล่าข้อสงสัยและสถานการณ์หน้างานให้ฟังคร่าว ๆ หมอนี่เด็ดขาดกว่าซ่งหรงจวินมาก ตอบกลับมาทันทีว่า "พวกนายรออยู่ตรงนั้นเลย เดี๋ยวผมจะพาคนถือคีมกับเอกสารโครงการตามไป โครงการเฮงซวยนี่อยากทำก็ทำ ไม่อยากทำก็ช่างหัวมัน ไม่ให้ความร่วมมือกับการทำงานตามปกติอยู่เรื่อย อยากจะถอนตัวตั้งนานแล้ว"

สายที่สองโทรหาบอสหลี่หลิน รายงานสถานการณ์หน้างานเช่นกัน จากนั้นก็บอกชัดเจนว่าจะขอแตกหักกับทางโกดังนี้สักยก จะปล่อยให้งานกำกับดูแลตามปกติทำกันแบบผักชีโรยหน้า เอาความเสี่ยงด้านความปลอดภัยมาแขวนไว้บนหัวไม่ได้

บอสหลี่หลินย่อมสนับสนุนน้องชายคนนี้เต็มที่อยู่แล้ว ถึงกับยอมหยุดเล่นไพ่นกกระจอกแล้วพูดอย่างจริงจังว่า "อาเหวิน พวกนายทำถูกแล้ว จำได้ว่าเพราะโครงการนี้นี่แหละ ฉันยังเคยช่วยไปคุยกับสาขาถนนเป่ายวนตั้งสองครั้ง ดูท่าแล้วหลังจากนั้นก็ยังไม่มีผลอะไร พวกนายลุยได้เลยเต็มที่ ถ้าต้องการกำลังหนุนให้โทรหาฉันทันที ฉันกับอาถังจะพาคนไปช่วยเสริมทัพให้พวกนายเดี๋ยวนี้"

สายที่สามโทรตรงหาพี่เต๋อหัวที่เผิงเฉิง เขาเป็นผู้รับผิดชอบการควบคุมความเสี่ยงของบริษัท หลี่เหวินขยายการประเมินของตัวเองให้ดูใหญ่โตขึ้นหน่อย พี่เต๋อหัวก็แสดงจุดยืนอย่างชัดเจนและให้คำมั่นทันที "อาเหวิน เยี่ยมมาก เป็นตัวแทนบริษัทไปจะมารำมวยไทเก๊กไม่ได้ ตรงหน้างานทำตามความคิดนายได้เลย ถ้าตรวจเจอปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ให้โทรหาฉันทันที ไม่ว่าจะตอนไหน ฉันพร้อมพาคนไปสนับสนุนทุกเมื่อ"

เรียบร้อย พอเก็บโทรศัพท์ หลี่เหวินก็รู้ว่าตนเองได้ป้ายอาญาสิทธิ์มาไว้ในมือแล้ว หลังจากนี้ต่อให้จะทำเรื่องบุ่มบ่ามแค่ไหนก็มีบริษัทคอยหนุนหลัง ไม่ใช่การกระทำชั่ววูบเพราะหัวร้อนส่วนตัวอีกต่อไป

ทางด้านนั้นหูอีเซียวก็วางสายลงเช่นกัน เขาขยับเข้ามาใกล้ด้วยแววตาประหลาด "เชี่ยเอ๊ย นายว่าบังเอิญไหมล่ะ เพื่อนฝ่ายหลังบ้านบอกฉันว่า ฉางเซิ่งการค้ายื่นคำร้องขอโอนเงินออกจากบัญชีสินเชื่อเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ในบัญชียังมีเงินเหลืออยู่อีกสิบสองล้านกว่า คราวนี้จะโอนออกไปรวดเดียวเลย"

หลี่เหวินตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบถามเสียงเร่ง "โอนออกไปหรือยัง? นี่มันจะบังเอิญเกินไปแล้วไหมวะ?"

หูอีเซียวยิ้มอย่างมีเลศนัย เลิกคิ้วตอบอย่างภาคภูมิใจ "ในเมื่อฉันรู้สถานการณ์ของพวกเขาแล้ว มีหรือจะไม่ให้คนช่วยดึงเวลาไว้ก่อน ฝ่ายควบคุมความเสี่ยงสำนักงานใหญ่ฉันก็มีคนรู้จัก แค่ยกข้ออ้างเรื่องการเตือนความเสี่ยงขึ้นมา จะถ่วงเวลาพวกมันสักสองสามชั่วโมงก็ไม่ใช่ปัญหาเลย"

ดูเอาเถอะ นี่ไงที่เขาเรียกว่ายอมล่วงเกินวิญญูชนยังดีกว่าล่วงเกินพี่เซียว (หูอีเซียวคิดในใจ: เชี่ยเอ๊ย กูไม่ใช่ตัวร้ายหน้าตัวเมียนะโว้ย) ขอเพียงอยู่ในขอบเขตเส้นสายของเขา ความสามารถด้านอื่นอาจจะไม่มี แต่เรื่องช่วยเร่งความเร็วหรือดึงเวลาให้ช้าลง ขอแค่ยอมทิ้งหน้าตา หูอีเซียวก็จัดการให้ได้จริง ๆ

"โคตรเจ๋ง!" หลี่เหวินไม่หวงคำเยินยอ พลางยกนิ้วโป้งเป้ง ๆ ให้หูอีเซียว

ทางฝั่งนี้กำลังโทรหาเส้นสายไปทั่ว ส่วนทางฝั่งโน้นหัวหน้าหวังก็หมดมุกเมื่อเจอคำพูดไม้อ่อนเล่นบทคนดีแบบเดิม ๆ ของซ่งหรงจวิน พอเห็นหินทั้งเหม็นทั้งแข็งสองก้อนนี้กำลังรายงานผู้ใหญ่ เขาก็รีบผละออกไปสองสามก้าว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารายงานสถานการณ์ให้บรรดาเจ้านายทราบเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายในที่เกิดเหตุต่างส่งข้อมูลขึ้นไปยังเบื้องบน เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

ยังไม่ทันถึง "ครึ่งชั่วโมง" ตามที่หลี่เหวินลั่นวาจาไว้ รถเก๋งเบนซ์รุ่นเก่าคันหนึ่งก็แล่นพรวดเข้ามาอย่างเร่งรีบ ทันทีที่รถจอดสนิท ประตูฝั่งผู้โดยสารตอนหน้าก็เปิดออก ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีที่แต่งกายเนี้ยบกริบก็ก้าวลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าหวังกับพี่เสี่ยวจวินรีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ ทั้งสามคนยืนสุมหัวกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างประตูรถ

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที ชายวัยกลางคนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วรีบกดรับสายแนบหู จากนั้นก็พยักหน้ารับไปพลาง สีหน้ายิ่งทวีความเคร่งขรึมจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ

……