ตอนที่ 80 วาจาอ่อนหวานติดสินบน ยอมถอยร่วมมือ

ชายวัยกลางคนชื่อหลิวจวิ้นอู่ เป็นรองผู้จัดการใหญ่ของบริษัทฉางเซิ่งการค้า เมื่อครู่คนที่เขาโทรศัพท์ติดต่อด้วยคือจางยวิ่นเหวย ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัท เรื่องที่คุยคือการโอนเงินออกจากบัญชีสินเชื่อถูกระงับล่าช้าไว้

ความจริงการที่พวกหลี่เหวินมาครั้งนี้ค่อนข้างกะทันหัน บริษัทฉางเซิ่งการค้าเปิดบัญชีนิติบุคคลไว้กับธนาคารอี้อัน เพื่อรักษาคุณสมบัติของกิจการให้อยู่ในเกณฑ์ดี อย่างน้อยก็ดีในทางผิวเผิน จึงจงใจหมุนเวียนเงินเข้าออกบางส่วนผ่านธนาคารอี้อันเพื่อเดินสเตทเมนต์ (ซึ่งเป็นข้อกำหนดของธนาคารเช่นกัน) นี่คือเหตุผลว่าทำไมในบัญชีของพวกเขายังคงมีเงินเหลืออยู่กว่าสิบสองล้านหยวน

ทางนี้คลังสินค้าค้ำประกันมีคนมาสุ่มตรวจกะทันหัน เพื่อให้แน่ใจว่าเงินหมุนเวียนของบริษัทยังอยู่ในมือตัวเอง สิ่งแรกที่คิดจึงเป็นการโอนเงินออกไป ส่วนหลังจากนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นจริง ขอเพียงเงินอยู่ในมือ ความเป็นฝ่ายคุมเกมก็ยังอยู่ จะไปถกเถียงโต้แย้งกันทีหลังอย่างไรค่อยว่ากัน อย่างน้อยก็ไม่ต้องถูกบีบคอจนส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานตามปกติของบริษัท

เมื่อเห็นว่ามาตรการป้องกันชั่วคราวถูกจำกัดลงแล้ว หลิวจวิ้นอู่จึงหันไปกระซิบสั่งการกับคนข้างหลังสองสามประโยค จากนั้นก็สั่งให้คนขับรถหิ้วถุงพลาสติกสีดำสองใบออกมาจากกระโปรงหลังรถ แล้วหยิบบัตรกำนัลช็อปปิ้งสองใบออกจากกระเป๋า ถือของเดินตรงไปทางหลี่เหวิน

ในเวลาเดียวกัน คนขับรถก็ปรี่เข้าไปขวางทางซ่งหรงจวินกับคนอื่นๆ ไม่ให้เข้ามาใกล้ คงเพราะเคยพบหน้ากันมาก่อน จึงถ่วงเวลาพวกเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย

หลิวจวิ้นอู่พาหัวหน้าหวังกับพี่เสี่ยวจวิ้นเดินเข้ามา ยังไม่ทันถึงตัว รอยยิ้มก็ผลิบานเต็มใบหน้าแล้ว "หัวหน้าทั้งสองท่านต้องขออภัยด้วยครับ บนถนนเสียเวลาไปหน่อย ต้อนรับไม่ทั่วถึงแล้ว ต้อนรับไม่ทั่วถึงจริงๆ..."

ในเมื่ออีกฝ่ายยิ้มแย้มมา หลี่เหวินจึงเก็บสีหน้าเคร่งขรึมลง จับมือกับผู้มาเยือนเล็กน้อย พยักหน้ากล่าว "สวัสดีครับ" ถือเป็นการทักทาย

"นี่คือประธานหลิวของบริษัทเรา พอรู้ว่าหัวหน้าทั้งสองท่านอยู่ที่นี่ ก็รีบเดินทางกลับมาจากข้างนอกเป็นพิเศษเลยครับ" หัวหน้าหวังเมื่อทิ้งท่าทางยโสโอหังไปแล้ว ก็เป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนหาเช้ากินค่ำคนหนึ่งเท่านั้น

พอกล่าวแนะนำจบ หลิวจวิ้นอู่ก็ปั้นหน้าบึ้งตำหนิทันที "หัวหน้าหวัง คุณทำงานไร้ความรับผิดชอบเกินไปแล้ว หัวหน้าจากบริษัทคู่ค้ามาเยือน ให้ความร่วมมือดีๆ ก็จบเรื่อง จะก่อเรื่องบ้าบอทำไมให้ทุกคนเสียอารมณ์กันหมด"

หัวหน้าหวังได้ยินดังนั้นก็ให้ความร่วมมือด้วยการยิ้มเจื่อนๆ พลางค้อมเอวพยักหน้าขอขมาไม่หยุด "ขอโทษครับประธานหลิว ตอนเที่ยงกินข้าวแล้วดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ให้ความร่วมมือไม่ดีเป็นความผิดของผมเอง ท่านตำหนิถูกต้องแล้วครับ"

หลิวจวิ้นอู่สะบัดมือตบมวนบุหรี่ในมือเสี่ยวจวิ้นร่วง กัดฟันด่ากราดอย่างดุเดือด "ไอ้โง่ วันๆ มึงคิดอะไรอยู่ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ถ้าหลังจากนี้กูเห็นมึงมาเล่นแง่อีก เก็บข้าวของม้วนเสื่อไสหัวไปเลย"

พี่เสี่ยวจวิ้นก้มหน้าก้มตาทำตัวหงอนกกระทา สภาพจิตใจถือว่าแข็งแกร่งมาก โดนด่าเช็ดเยี่ยงลูกหลานก็ไม่มีทีท่าจะหน้าแดงแต่อย่างใด

สั่งสอนลูกน้องเสร็จ หลิวจวิ้นอู่ก็หยิบถุงดำที่ห่อไว้อย่างดีขึ้นมา จงใจวางบัตรกำนัลทับไว้บนปากถุง บนบัตรแสดงตัวเลขมูลค่า 5,000 หยวน แล้วยัดใส่มือหลี่เหวินกับหูอีเซียวคนละใบ "น้องชายทั้งสองต้องขอโทษจริงๆ ครับ ผมเป็นตัวแทนบริษัทขอขมาพวกคุณ น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ถือว่าผูกมิตรกันไว้"

ลูกไม้แกล้งทำตัวต่ำต้อยขอขมาแล้วค่อยยัดผลประโยชน์ให้นี้ช่างลื่นไหลไร้รอยต่อ หลิวจวิ้นอู่สมเป็นคนเจนโลกผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน ทั้งยอมวางฟอร์มและควบคุมอารมณ์ได้พอดิบพอดี ราวกับเป็นพี่ชายใหญ่ที่ทำให้คนรู้สึกสนิทชิดเชื้อได้โดยไม่รู้สึกขัดเขินเลยสักนิด

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เจอกับเด็กหนุ่มหน้าบาง หากเป็นพวกเผิงต้าจวินมาเจอเข้า เรื่องจะรับของไว้หรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่างน้อยคงรู้สึกเกรงอกเกรงใจจนไม่กล้าทำให้อีกฝ่ายลำบากใจต่อ

ทว่าหลี่เหวินกับหูอีเซียว สองหนุ่มรุ่นเดอะกลับรู้ใจกันราวกับฝาแฝด ต่างยกมือขึ้นห้ามพร้อมกันแถมยังถอยหลังหนีไปหลายก้าว

"ประธานหลิวพูดง่ายเกินไปแล้ว ของพวกนี้เก็บคืนไปก่อนเถอะครับ ทางนั้นเพื่อนร่วมงานสี่ห้าคนมองอยู่ นี่คุณคิดจะผูกมิตร หรือคิดจะทำร้ายเพื่อนกันแน่ครับ?"

โดนย้อนกลับไปหนึ่งประโยค หลิวจวิ้นอู่กลับไม่กระดากอายแม้แต่น้อย เขารีบชักของในมือกลับคืนไป แล้วยิ้มกล่าวขอโทษทันที "โธ่~ เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบเอง เดี๋ยวผมจัดเลี้ยงเหล้าขอขมาให้ ตอนจะกลับค่อยเอาไปวางไว้บนรถของหัวหน้านะครับ"

หลี่เหวินไม่อยากเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเขา จึงส่งสัญญาณไปทางหัวหน้าหวัง "หัวหน้าหวัง ประธานหลิวก็มาถึงแล้ว วันนี้เรื่องที่เราจะเปิดคลังตรวจนับสินค้ากับสุ่มตรวจตัวอย่างจะจัดการได้หรือยังครับ? งานตรวจตามปกติง่าย ๆ แค่นี้ กลับดึงดันต้องเรียกเจ้านายมาให้ได้ ผมชักสงสัยแล้วสิว่าพวกคุณมีอะไรตุกติกจริงหรือเปล่า ขโมยของตัวเองหรือเปล่าครับ?"

จงใจเดาไปในทางแง่ร้าย ไม่ว่าจะมีผลหรือไม่ เป้าหมายก็เพื่อให้พวกเขายอมผ่อนท่าทีไม่ดึงดันต่อ หลักการของหลี่เหวินคือประหยัดแรงได้หนึ่งส่วนก็ไม่จำเป็นต้องถือดาบถือปืนบุกตะลุยตรง ๆ

หัวหน้าหวังยังคงหน้าหนาพอสมควร สีหน้าลำบากใจยังคงไม่เปลี่ยน "ผู้จัดการหลี่พูดเล่นเกินไปแล้วครับ อุปกรณ์และสินค้าในคลังถึงจะมีมูลค่าสูง แต่จำนวนที่ตรวจนับมีตัวเลขชัดเจน อย่าว่าแต่พวกเราขโมยของตัวเองเลย แค่บรรจุภัณฑ์เสียหายไปนิดเดียวก็ต้องบันทึกไว้ชัดเจนแล้ว จะมีอะไรตุกติกได้ยังไงกันครับ"

"ประธานหลิวก็อยู่ด้วย อาเฉินที่เป็นคนขับรถพกกุญแจกลับบ้านเกิดไปจริง ๆ เมียเขาจะคลอดลูก ส่งกุญแจทางพัสดุด่วนมาอย่างเร็วที่สุดก็พรุ่งนี้บ่าย นี่เป็นความสะเพร่าในการทำงานของผมเอง ผมยินดีรับการลงโทษจากบริษัทครับ..."

หลี่เหวินยกมือขึ้นขัดการแก้ตัวของเขา พลางหัวเราะในลำคอแล้วส่ายหน้า "หัวหน้าหวัง ถ้าผมจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้เพื่อนร่วมงานของคุณที่ชื่อเสี่ยวจวินบอกว่าอาเฉินกลับบ้านเกิดไปดูตัว ไหงจู่ ๆ กลายเป็นเมียจะคลอดลูกไปได้ล่ะครับ?"

หัวหน้าหวังโดนย้อนจนอึกอักไปชั่วขณะ ก่อนจะหันขวับไปด่าหลิวจวินอย่างดุเดือด "ไอ้ชาติหมาหลิวจวิน ตกลงอาเฉินลางานไปดูตัวหรือเมียจะคลอดลูกกันแน่ มารดามันเถอะ พวกมึงสองคนเห็นกูเป็นลิงให้ปั่นหัวเล่นหรือไงวะ?"

ด่าเสร็จแล้วเขาก็หันกลับมาอธิบายต่อ "ท่านผู้นำครับ เรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้นะ คนข้างล่างพึ่งพาอะไรไม่ได้เลย แค่จะขอลางานก็กุเหตุผลขึ้นมาได้สารพัด แต่มันก็ช่วยไม่ได้ งานผู้ดูแลคลังสินค้าประเภทนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ จ้างคนมีคุณภาพสูง ๆ ไม่ได้หรอกครับ"

หลี่เหวินเองก็นึกยอมรับว่าสมองของหมอนี่หมุนเร็วเหลือเกิน จึงเลิกสนใจเขาแล้วหันไปพูดกับหลิวจวิ้นอู่โดยตรง "ประธานหลิวครับ จริง ๆ แล้วนี่เป็นการตรวจตราตามปกติที่ง่ายมาก ในสัญญาควบคุมดูแลสามฝ่ายก็ระบุไว้อย่างชัดเจน นี่เป็นทั้งหน้าที่และความรับผิดชอบในการทำงานของบริษัทจ้งอี้เรา"

เมื่อเห็นหลิวจวิ้นอู่พยักหน้าพลางตั้งใจฟัง หลี่เหวินก็กล่าวต่อว่า "ผมกับผู้จัดการหูมาทำงานนอกสถานที่เลยแวะมาตรวจสอบ พอพบว่าเจ้าหน้าที่กำกับดูแลที่ส่งมาประจำไม่ได้ตรวจนับวันละสองรอบตามกำหนด ตามหลักแล้วนี่เป็นความรับผิดชอบของเราเอง ดังนั้นผมจึงขอให้ตรวจนับทั้งหมดต่อหน้าให้ครบตามกฎ ในฐานะผู้ประกอบการพวกคุณควรจะสนับสนุนแนวทางนี้ของผม การตรวจนับได้ตัวเลขที่แม่นยำก็เป็นประโยชน์ต่อพวกคุณเองเช่นกัน..."

"ถึงแม้ตัวเลขของทั้งสองฝ่ายจะมีความคลาดเคลื่อน ในขอบเขตที่เหมาะสมก็ยังอนุญาตให้สถานประกอบการเติมสินค้าคงคลังให้ครบได้ การที่พวกคุณมาหาเหตุผลแบบนี้หน้างานเพื่อไม่ให้ความร่วมมือกับเรา มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย คุณว่าจริงไหมครับ?"

หลิวจวิ้นอู่ย่อมรู้ดีว่าฝ่ายตัวเองมีอะไรตุกติก จึงรีบยกมือไหว้ขอโทษขอโพย "ใช่ครับ ๆ ผู้จัดการหลี่พูดถูกต้องทุกอย่าง บัญชีสต็อกสินค้าของเราชัดเจนอยู่แล้ว ตรวจนับใหม่ทั้งหมดรอบเดียวก็ไม่ได้เปลืองแรงเท่าไหร่ ต้องโทษลูกน้องพวกนี้ของผมที่ขี้เกียจกลัวจะยุ่งยาก"

พูดจบ หลิวจวิ้นอู่ก็ชี้ไปยังคนสามคนที่เดินมาจากที่ไกล ๆ "เอาอย่างนี้แล้วกันครับผู้จัดการหลี่ กุญแจฝั่งเราเดี๋ยวตัดทิ้งทันทีเลย ให้เพื่อนร่วมงานพวกนี้มาช่วยร่วมมือกับพวกคุณ ต้องตรวจนับอะไรก็นับไปเลย เสียเวลาพวกคุณมานานมากแล้ว เรามาเพิ่มประสิทธิภาพกันดีกว่า พอเสร็จงานแล้วจะได้มีเวลาว่าง ให้เกียรติให้โอกาสพวกเราสักหน่อย ไปกินมื้อเย็นด้วยกันเพื่อกระชับมิตรภาพ ดีไหมครับ?"

หลี่เหวินย่อมเข้าใจความหมายของเขา จึงผายมือออกไปโดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "เรื่องนั้นไว้ว่ากันทีหลังครับ ทำงานให้เสร็จก่อนคือสิ่งสำคัญ ถ้าบริษัทคู่ค้าของเราทุกรายเป็นเหมือนอย่างวันนี้ ต่อให้ผมรับคนเพิ่มอีกยี่สิบคนก็คงทำไม่ทันหรอกครับ"

พูดจบเขาก็เดินนำคนตรงไปยังโกดัง ระหว่างทางก็ขยับเข้าไปใกล้ข้างหูของหูอีเซียวพลางกดเสียงต่ำ "เข้าโกดังก่อน ดูสถานการณ์แล้วค่อยลงมือ เดี๋ยวแกเป็นคนเปิดประเด็นเรื่องสุ่มตรวจตัวอย่าง ช่วยดึงดูดสายตาแทนฉันหน่อย"

โทสะของหูอีเซียวยังไม่ทันมอดดับ พอได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย "อืม~ วางใจได้เลย!"

ชั่วเวลาคุยกันแค่สองสามประโยค คนกลุ่มใหญ่รวมสิบกว่าคนก็มารวมตัวกันที่จุดเดียว หลี่เหวินกระซิบสั่งการเพื่อนร่วมงานฝั่งตนเอง พี่เจ้าหน้าที่กำกับดูแลสองคนรีบกลับไปหยิบอุปกรณ์ตรวจนับที่โต๊ะทำงานของตน ทั้งยังหยิบกระดาษกับปากกาเพิ่มอีกหลายชุดมาแจกจ่ายให้พวกซ่งหรงจวินด้วยความใส่ใจ

หลิวจวิ้นอู่ก็กำชับพวกหัวหน้าหวังระหว่างทางเช่นกัน เขาไม่วางมาดเป็นเจ้านาย เจตนาพับแขนเสื้อเชิ้ตแขนยาวขึ้น ท่าทางเหมือนจะร่วมลงแรงทำงานด้วยเต็มที่

คนหนุ่มสามคนที่ตามมาทีหลังเอากรรไกรตัดเหล็กขนาดใหญ่ติดมือมาด้วยจริง ๆ ประตูม้วนโกดังมีแม่กุญแจคล้องอยู่สองตัว เจ้าหน้าที่กำกับดูแลหยิบลูกกุญแจออกมาไขเปิดตัวหนึ่ง ส่วนพวกเขาก็ใช้กรรไกรตัดเหล็กตัดแม่กุญแจอีกตัวขาดสะบั้นเสียง "แกร๊ก" อย่างคล่องแคล่ว

ประตูม้วนถูกดึงขึ้นตามเสียงดังโครมคราม สินค้าค้ำประกันที่วางซ้อนเป็นระเบียบสองแถวในสภาพบรรจุภัณฑ์สมบูรณ์แบบก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน

......