ตอนที่ 81 โต้เถียงสุ่มตรวจ แอบเปิดกล่องสุ่ม

คนสิบกว่าคนทยอยเดินเข้าไปในโกดัง ด้านในมีพื้นที่กว้างขวางทีเดียว ทว่าการระบายอากาศกลับไม่ค่อยดีนัก พอไม่มีคนเข้ามาหลายวัน ความอบอ้าวผสมโรงกับฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งจึงทำให้คุณภาพอากาศค่อนข้างแย่

หลี่เหวินโบกมือพัดตรงหน้าจมูก แล้วเอ่ยสั่งการเสียงดัง "เหล่าซ่งกับเสี่ยวเฉิน พวกคุณพาเพื่อนร่วมงานไปคนละคน เริ่มตรวจนับจากทางเข้าไปข้างใน แถวละหนึ่งกลุ่ม บอสหูประสานงานกับหัวหน้าอาเฉียงตรวจนับจำนวนแถวด้านนอกสุดด้วยกัน แยกแยะประเภทของสินค้าค้ำประกันแล้วนับจำนวนอย่างละเอียด ดูว่าการวางกองสินค้าสมบูรณ์เรียบร้อยไหม ตรวจสอบข้อมูลบนบรรจุภัณฑ์..."

เมื่อแจกแจงงานเสร็จสรรพ พี่น้องชาวบริษัทจ้งอี้ก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร ต่างให้ความร่วมมือแยกย้ายกันเดินไปยังพื้นที่เป้าหมาย

ในความเป็นจริงงานตรวจสอบประเภทนี้จะไม่มีคนมาเยอะขนาดนี้ ดังนั้นพอคนกระจายตัวกันไป ทางฝั่งหลิวจวิ้นอู่จึงจัดสรรคนมา "ช่วยดูแล" ลำบากในทันที อีกทั้งสามคนที่ตามมาทีหลังก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่คลังสินค้า และไม่รู้ผังพื้นที่รวมถึงเนื้อหางานที่ต้องทำอย่างละเอียดเลยแม้แต่น้อย

ยังคงเป็นหัวหน้าหวังที่มีประสบการณ์ รีบแยกกับพี่เสี่ยวจวินแล้วเดินตามซ่งหรงจวินกับเฉินชงไป ส่วนหลิวจวิ้นอู่เห็นหูอีเซียวถือปากกาเคาะฟิล์มยืดพันพาเลทไปพลางเดินไปพลาง ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะแทงทะลุจนเห็นพิรุธเข้า จึงรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

อันที่จริงนี่ก็เป็นเพียงอาการกินปูนร้อนท้องเท่านั้น ฟิล์มยืดนี้เดิมทีก็โปร่งใสอยู่แล้ว มองผ่านฟิล์มบาง ๆ ก็เห็นข้อมูลบนบรรจุภัณฑ์ด้านในได้ชัดเจน ต่อให้ขาดไปก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรเลย

หลี่เหวินกระจายคนออกไปในคราวเดียว รอบตัวเขาจึงเหลือแค่พนักงานใหม่สามคนที่เพิ่งตามมาทีหลังกับคนขับรถของหลิวจวิ้นอู่เท่านั้น

โดยไม่สนใจว่าคนพวกนั้นจะยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร หลี่เหวินเดินตามหลังกลุ่มของเฉินชงไปทำทีเป็นคอยสังเกตการณ์ ครั้นเลี้ยวผ่านกองสินค้ากองหนึ่งและเห็นว่าทุกคนพุ่งความสนใจไปที่การตรวจเช็กข้อมูลสินค้ากันหมดแล้ว เขาจึงหมุนตัวเดินลึกเข้าไปด้านในอย่างเป็นธรรมชาติ

คนขับรถของหลิวจวิ้นอู่น่าจะเป็นระดับผู้บริหารในบริษัทของพวกเขาเช่นกัน พอนึกขึ้นได้ก็รีบก้าวเท้ายาว ๆ ไล่ตามหลี่เหวินมาทันที ทั้งยังยิ้มแย้มพลางยื่นนามบัตรใส่มือหลี่เหวิน "บอสหลี่ครับ ผมหลิวหมิงอี้ ผู้จัดการฝ่ายธุรกิจของบริษัทฉางเซิ่งการค้า เรื่องขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนหน้านี้คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะครับ พวกนั้นเป็นเด็กเส้นทั้งนั้น ทำงานก็ชอบลักไก่อู้งาน บางครั้งพวกผมก็จนปัญญาเหมือนกัน"

หลี่เหวินคิดในใจว่าแม่งเอ๊ยยังสลัดไม่หลุดอีก แสดงว่าระแวงกันขนาดไหน เขายกนามบัตรขึ้นมาดูสองตาก่อนจะยิ้มตอบ "ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วล่ะครับ ตอนที่พวกคุณยังไม่มา หัวหน้าหวังคนนี้เชิดหน้าชูคอชี้ฟ้าไปโน่นเลย ต่างคนต่างทำงานแท้ ๆ ไม่มีเหตุผลต้องมาสร้างความลำบากใจให้กันจริง ๆ"

"ใช่ครับ ๆๆ ความรับผิดชอบอยู่ที่บริษัทเราทั้งหมด คราวหน้าถ้าบอสหลี่มาหยางเฉิงโทรหาผมได้เลยนะครับ ของดีอย่างอื่นไม่มี แต่เรื่องต้อนรับขับสู้ในฐานะเจ้าบ้าน ผมยังรู้จักที่เด็ด ๆ อีกเพียบเลยครับ" หลิวหมิงอี้ทำงานสายเซลส์ ทักษะการตีเนียนเข้าหาคนจึงเต็มร้อยไม่มีตก

ทั้งสองคนเดินคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย ๆ ไม่ช้าก็ใกล้จะเดินถึงสุดทางโกดัง แม้ผิวเผินหลี่เหวินจะกลับมาคุยกันดี ๆ แล้ว แต่ในใจยังคงแอบร้อนรนอยู่บ้าง

เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไป อย่าเห็นว่าโกดังไม่เล็ก และสินค้าค้ำประกันที่วางกองอยู่นั้นถ้านับเป็นกล่องย่อยก็มีตั้งหนึ่งหรือสองพันชิ้นเชียวนะ ทว่าการเรียงกองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทำให้การนับจริง ๆ ใช้เวลาไม่นานเลยสักนิด

หากตนไม่ฉวยโอกาสจู่โจมแกะกล่องตรวจตอนนี้ แล้วปล่อยให้นับเสร็จค่อยมาเถียงเรื่องสุ่มตรวจทีหลัง ก็คงต้องเสียเวลาทะเลาะถกเถียงกันวุ่นวายอีก ซึ่งดูจะไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลย

ในขณะที่หลี่เหวินกำลังคิดว่าจะหาทางกันหลิวหมิงอี้ออกไปอย่างไรดี ทางด้านหูอีเซียวกลับเกิดการโต้เถียงกับหลิวจวิ้นอู่ขึ้นมาพอดี

ได้ยินเพียงเสียงที่ดังก้องไปทั่วโกดัง ซึ่งทั้งเสียงของหูอีเซียวและหลิวจวิ้นอู่ต่างก็ดังพอกัน

"เดี๋ยวถึงยังไงก็ต้องสุ่มตรวจอยู่แล้ว ตอนนี้นับถึงตรงไหนผมก็สุ่มตรวจตรงนั้น มันมีอะไรไม่ถูกต้องตรงไหนไม่ทราบ" นี่คือเสียงอันหนักแน่นทรงพลังของหูอีเซียว

"คุณหู สุ่มตรวจก็อย่าทำลายการห่อของทั้งตั้งสิครับ ของพวกนี้น่ะทำไมเราถึงต้องใช้ฟิล์มยืดพันไว้แถมยังติดฉลาก ก็เพราะของแต่ละล็อตสั่งนำเข้ามาตามความต้องการของลูกค้าโดยเฉพาะ แกะบรรจุภัณฑ์ทีเดียว ข้อมูลหลังบ้านของผมต้องปรับแก้ใหม่บานเบอะ ช่วยเห็นใจพวกเราหน่อยเถอะครับ" น้ำเสียงของหลิวจวิ้นอู่ไม่ได้เบาเช่นกัน แต่ในคำพูดยังฟังออกว่าพยายามข่มอารมณ์อยู่

"สุ่มตรวจ สุ่มตรวจ ก็นี่ก็ไม่ให้สุ่ม นั่นก็ไม่ให้แตะ สรุปว่าผมมาทำงานต้องทำตามความต้องการของพวกคุณงั้นสิ ถ้างั้นคุณว่ามา ผมสุ่มกล่องไหนถึงจะไม่กระทบพวกคุณ หรือคุณจะหยิบลงมาให้ผมสักสองสามกล่องเองเลยล่ะ..."

"คุณหู ได้โปรดเห็นใจกันหน่อยเถอะครับ คุณดูสิ ด้านบนของแต่ละตั้งเราก็มีวางเครื่องแยกไว้ตั้งหลายเครื่อง กล่องเล็กด้านในก็เป็นของนำเข้าของแท้จากโรงงานทั้งนั้น ผมรับประกันเลยว่าพวกมันเหมือนกับสินค้าที่อยู่ในฟิล์มพันพาเลทเป๊ะๆ เครื่องสมรรถนะสูงระดับพรีเมียมเชียวนะครับ ถ้าคุณรู้สึกว่ามีปัญหา ผมยกให้คุณเครื่องหนึ่งเอากลับไปบ้านค่อยๆ ลองใช้เลยก็ได้ พวกเราทำตามขั้นตอน คุณช่วยผ่อนปรนให้หน่อยเถอะ พวกเราคนทำธุรกิจ กว่าจะกู้เงินผ่านช่องทางถูกกฎหมายออกมาได้มันไม่ง่ายเลยนะครับ..."

ประจวบเหมาะกับเวลานี้เอง ที่หน้าประตูโกดังก็มีเสียงดังแว่วเข้ามาอีก "อาเหวิน หรงจวิน เฉินชง เริ่มตรวจนับหรือยัง มีสุ่มตรวจบ้างไหม"

ที่แท้ก็คืออู๋เชียน ผู้จัดการสาขาที่หลี่เหวินโทรศัพท์ไปตามตัวมาก่อนหน้านี้ พี่ชายคนนี้พาเพื่อนร่วมงานสองคนรีบร้อนรุดหน้ามาถึงพอดี

ทันทีที่มาถึงหน้างานก็เห็นว่าประตูโกดังเปิดอยู่แล้ว อู๋เชียนจึงไม่ได้ให้เพื่อนร่วมงานหยิบคีมตัดไฮดรอลิกที่ท้ายรถออกมา หากแต่พาคนเดินเข้ามาข้างใน เตรียมที่จะเข้ามาช่วยตรวจนับและสุ่มตรวจเช็กให้ละเอียดอีกรอบ

เสียงของอู๋เชียนดึงดูดความสนใจของทางฝั่งนี้ได้ในที่สุด หลี่เหวินแกล้งทำเป็นหันหลังเดินไปทางประตูโกดัง หลิวหมิงอี้คล้ายกลัวว่าหลิวจวิ้นอู่ทางนั้นจะเถียงสู้ฝ่ายหูอีเซียวที่มีคนมากกว่าไม่ได้ จึงก้าวเท้ายาวๆ ตามหลังกลับไปเร็วขึ้นหลายก้าว

เดินผ่านไปสองกองตั้ง หลี่เหวินก็ทิ้งระยะห่างไปข้างหลังถึงห้าหกก้าวแล้ว หลังจากหลิวหมิงอี้ที่อยู่ข้างหน้าเลี้ยวตรงหัวมุม หลี่เหวินก็หยุดกึกกะทันหันแล้วหันหลังเดินย้อนกลับไปทันที

ไม่ว่าทางฝั่งหน้าประตูโกดังจะทุ่มเถียงอะไรกัน หลี่เหวินสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังกองตั้งสินค้าที่เล็งไว้ก่อนหน้านี้ บังเอิญว่าด้านในตรงข้างกำแพงมีบันไดพับทรงเออะลูมิเนียมวางอยู่ตัวหนึ่ง เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ยกมันมากางตั้งไว้เรียบร้อย

ขณะเดียวกัน หลี่เหวินก็เปิดฟังก์ชันถ่ายวิดีโอบนโทรศัพท์มือถือ แพนกล้องถ่ายกวาดไปรอบทิศทางรอบหนึ่ง จากนั้นก็เสียบมันลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตที่หน้าอกซ้าย เลนส์กล้องโผล่ออกมาข้างนอกพอดี สามารถบันทึกทุกการกระทำของเขาได้แบบเรียลไทม์

หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ หลี่เหวินก็จับกองตั้งสินค้าแล้วปีนขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าจะเหยียบบรรจุภัณฑ์ของเขาเสียหายหรือไม่ เมื่อยืนถึงยอดบันได เขาก็เกาะกองตั้งสินค้าสูงกว่าสามเมตรแล้วอาศัยแรงส่งปีนขึ้นไปด้านบน

เมื่อเดินมาถึงตรงกลางกองตั้งสินค้า เขาก็ล้วงมีดพับกรงเล็บขนาดกะทัดรัดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง นี่คือสิ่งที่เขาไปหาซื้อมาจากตลาดนัดขายของเบ็ดเตล็ดใต้หอพัก เตรียมการไว้เพื่อการกระทำในวันนี้โดยเฉพาะ

ครั้นเลือกตำแหน่งได้แล้ว หลี่เหวินก็ดีดมีดกรงเล็บออก แล้วกรีดฟิล์มพันพาเลทด้านบนไม่กี่ฉับจนขาด เขาฉีกแผ่นฟิล์มออก ย้ายกล่องขนาดเล็กมาตรฐานสองสามกล่องด้านบนออกไปวางไว้ข้างๆ ก่อน เพื่อให้ได้ผลชะงัดในการลงมือเพียงครั้งเดียว เขาจึงตัดใจไม่แกะกล่องด้านนอกสองสามกล่องนั้น แล้วก้มตัวดึงกล่องอีกกล่องจากชั้นล่างขึ้นมาวางไว้ใต้ฝ่าเท้า

ผิวกล่องสีฟ้าอ่อนเคลือบสารกันน้ำอย่างประณีต ตัวกระดาษลูกฟูกคุณภาพดีเยี่ยม ข้อมูลผลิตภัณฑ์ สติกเกอร์ผนึกปากกล่อง และน้ำหนักล้วนให้ความรู้สึกสมจริงไร้ที่ติ หากไม่ใช่คนที่มาจากอนาคต ใครก็คงคิดว่านี่คือสินค้าอิเล็กทรอนิกส์นำเข้าระดับพรีเมียมเป็นแน่

หลี่เหวินไม่มีเวลามาชื่นชมอย่างละเอียด มีดกรงเล็บกรีดผ่านสติกเกอร์ผนึกไปทีเดียว รอยเปิดก็คลายออก สองมือประสานงานกัน ไม่นานก็เปิดฝากล่องด้านบนของบรรจุภัณฑ์ออกได้

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือถุงพลาสติกกันฝุ่นแบบใสอีกชั้นหนึ่ง ใต้ถุงยังมีโฟมกันกระแทกสีขาวตามมาตรฐานล็อกไว้อย่างดี ถึงขั้นตอนนี้ก็ยังมองไม่เห็นหน้าตาของสินค้าอยู่ดี

หลี่เหวินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพื่อไม่ให้เสียเวลา มีดกรงเล็บในมือจึงกรีดลงไปอีกไม่กี่ที ถุงพลาสติกกันฝุ่นก็ถูกกรีดเปิดออก

เขาตวัดมีดพับไปไว้ด้านหลังมือ สองมือร่วมแรงกัน มือหนึ่งกดกล่องด้านนอกไว้ อีกมือหนึ่งดึงถุงกันฝุ่น หลี่เหวินออกแรงอย่างสม่ำเสมอ บรรจุภัณฑ์นี้ผนึกแน่นหนาเสียจนตอนที่ดึงออกจากกล่องยังเกิดแรงดันอากาศที่แตกต่าง ดังนั้น "สินค้า" ที่ห่อหุ้มด้วยโฟมจึงทำได้เพียงค่อยๆ ถูกดึงออกจากกล่องทีละน้อย

เมื่อโฟมกันกระแทกหลุดพ้นจากตัวกล่อง หลี่เหวินก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่ในใจ กล่องโฟมประกบปิดสนิททั้งสองด้าน หากอยากจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน ก็ต้องวางของลงแทบเท้าแล้วฉีกถุงกันฝุ่นออกให้หมดเสียก่อน

มีดกรงเล็บในมือตวัดกลับมาอีกครั้ง กรีดไปตามรอยต่อตรงกลางกล่องโฟมจนครบรอบ ในที่สุดเทปกาวด้านเดียวที่ทำหน้าที่ยึดโฟมทั้งสองด้านไว้ด้วยกันก็หมดหน้าที่ลง

หัวใจของหลี่เหวินเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง สองมือประคองกล่องโฟมครึ่งบนแล้วเปิดยกขึ้น

"ร่วมเป็นพยานแห่งปาฏิหาริย์... กับผีน่ะสิ..."

หลี่เหวินโดนหลอกตาเข้าอีกรอบ เมื่อพบว่าในกล่องโฟมยังมีบรรจุภัณฑ์เนื้อนุ่มแบบทึบแสงอยู่อีกชั้นหนึ่ง ซึ่งห่อหุ้ม "สินค้า" ทรงลูกบาศก์ด้านในเอาไว้อย่างมิดชิดแน่นหนา

ใกล้จะถึงความจริงเข้าไปทุกที หลี่เหวินสะบัดมีดกรงเล็บอีกครั้ง กรีดลงบนบรรจุภัณฑ์เนื้อนุ่มหนึ่งที ปลายมีดในที่สุดก็สัมผัสโดนวัตถุแข็งที่อยู่ด้านล่าง

จนถึงตอนนี้นี่เอง มุมปากของหลี่เหวินถึงค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นมา เพราะความรู้สึกยามปลายมีดกรีดผ่านของแข็งนั้นหยาบเกินไป ไม่สอดคล้องกับคุณลักษณะอันเรียบเนียนและละเอียดประณีตของตัวบอดี้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เลยแม้แต่น้อย

เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป หลี่เหวินกรีดมีดลงไปอีกหลายจุดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากฟิล์มห่อหุ้มเนื้อนุ่มออกในคราวเดียว และแล้ว โฉมหน้าที่แท้จริงของ "สินค้า" ภายใต้การปกป้องอันแน่นหนาหลายชั้น ก็เผยออกมาให้เห็นจนได้

......