ตอนที่ 82 เผชิญหน้าตรงๆ สบช่องพลิกเกม

ทันทีที่ฉีกฟิล์มห่อหุ้มเนื้อนุ่มออก ในร่องโฟมกันกระแทกที่ทำช่องเว้าเอาไว้ก็ปรากฏวัตถุชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่อย่างเด่นชัด ขนาดของมันพอดีกับร่องโฟมเป๊ะราวกับสั่งทำขึ้นมาเพื่อไซส์นี้โดยเฉพาะ

หลี่เหวินใช้ปลายมีดกรีดลงไปสองสามที ก่อนจะหยิบสิ่งนั้นออกมาลองกะน้ำหนักดูในมือ อย่าว่าไปเชียว น้ำหนักของมันแทบไม่ต่างจากที่ระบุไว้บนบรรจุภัณฑ์เลยสักนิด

เมื่อพลิกดูไปมาอย่างละเอียด หลี่เหวินถึงได้รู้ว่ามันคือบล็อกคอนกรีตมวลเบาที่ตัดเป็นก้อน ของแบบนี้ขอแค่มีเส้นสายก็สั่งทำกับผู้รับเหมาก่อสร้างได้สบายๆ แถมยังกำหนดน้ำหนักและขนาดได้สะดวกกว่าอิฐมอญกลวงเยอะ

หลี่เหวินกัดริมฝีปากล่างพลางพยักหน้าอย่างยอมใจ เขานับถือเถ้าแก่ของบริษัทนี้จริงๆ ต่อให้ทำของปลอม แต่น้ำหนัก ขนาด รวมถึงการห่อหุ้มทีละชั้นของสินค้าเก๊ล้วนผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบ ขอแค่ไม่แกะกล่องออกมาดู จากภายนอกก็แทบไม่มีทางจับพิรุธได้เลย

มิน่าล่ะ ในบันทึกการกำกับดูแลหน้างาน ถึงมีแต่การสุ่มตรวจแค่ผิวเผินเพราะแรงกดดันจากทางบริษัท ไม่ว่าจะเป็นวันเดือนปีที่ผลิต น้ำหนักสินค้า รหัสคิวอาร์โค้ด ไปจนถึงสติกเกอร์กันปลอมที่จงใจทำขึ้นมา ภายใต้การประกบติดของพนักงานบริษัท ต่อให้คิดจะแอบแง้มส่องความจริงผ่านซอกบรรจุภัณฑ์ก็ยังมองไม่เห็นช่องโหว่แม้แต่น้อย

"คุณหลิวครับ วันนี้ผมตั้งใจมาไม่ได้จะมาทะเลาะกับคุณ เรื่องสุ่มแกะกล่องตรวจเช็กพวกคุณก็บ่ายเบี่ยงผัดผ่อนมาตลอด ครั้งนี้ไม่ว่ายังไงก็อย่ามองกฎระเบียบของเราเป็นเรื่องเล่นๆ อีกเลย..."

เมื่อเทียบกับซ่งหรงจวินแล้ว อู๋เชียนมีทั้งอารมณ์และลูกฮึดที่เหนือกว่ามาก ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดมั่นใจในบริษัทการเงินจ้งอี้ ขอแค่คิดว่าตัวเองทำถูกต้อง ต่อให้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยมาเองก็เอาไม่อยู่ ส่วนพวกรองผู้จัดการใหญ่อย่างโหวเทา เขาพร้อมจะหักหน้าตรงๆ โดยไม่กะพริบตาเสียด้วยซ้ำ

อีกทั้งเพราะเขาวางแผนจะย้ายงานในอีกไม่ช้า อู๋เชียนที่รักชื่อเสียงของตัวเองจึงยอมหักหน้าบริษัทลูกค้า ดีกว่าจะต้องมาแบกรับโครงการที่มีความเสี่ยงติดตัวไปก่อนจะลาออก

ก่อนหน้านี้ก็เป็นเพราะโครงการของ "ฉางเซิ่งการค้า" ไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรใหญ่โต แถมยังมีผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของธนาคารสาขาคอยช่วยเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย อู๋เชียนจึงไม่มีแรงจูงใจที่จะลุกขึ้นมาตรวจเข้มเรื่องความเสี่ยงอย่างกะทันหัน แต่หนนี้พอดีหลี่เหวินเป็นคนเปิดประเด็นความขัดแย้งขึ้นมา เขาจึงถือโอกาสนี้เข้ามาสะสางความเสี่ยงให้กระจ่าง

"สุ่มตรวจได้สิครับ แกะกล่องก็ได้ คุณอู๋อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย ผมกับผู้จัดการหูก็กำลังคุยกันอยู่นี่ไง บนกองสินค้าแต่ละกองในโกดังพวกเราก็เว้นสินค้ากล่องย่อยเอาไว้ตั้งเยอะแยะ พวกคุณจะเลือกสักสองสามชิ้นหรือสี่ห้าชิ้นก็ย่อมได้ แกะกล่องแล้วพวกเราเอาไปขายต่อไม่ได้ จะถือเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มอบให้ระดับหัวหน้าก็ไม่เป็นไรหรอก..."

อู๋เชียนไม่รอให้หลิวจวิ้นอู่พูดต่อ พลางหันไปสั่งลูกน้องทันที "ถ้าอย่างนั้นก็สุ่มแกะกล่องเดี๋ยวนี้เลย อาเฉียง ไปยกลังสีน้ำเงินบนกองข้างหลังนั่นลงมา จดบันทึกประเภทสินค้าให้เรียบร้อย เอากล้องมาถ่ายภาพเก็บเป็นหลักฐานด้วย สี่ห้าเดือนมานี้กระทั่งบันทึกสุ่มเปิดกล่องสักใบก็ยังไม่มี ทำบ้าอะไรกันอยู่..."

พี่แกเวลาแบบนี้มีมาดเก๋าเกมอยู่ไม่น้อยจริงๆ พอใบหน้าหล่อเหลาปั้นปึงขึ้นมาก็ไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ชวนให้รู้สึกว่าถ้าเขาโมโหขึ้นมา ต่อให้หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนก็ไม่เกรงใจแน่นอน

ตอนที่หลี่เหวินได้ยินความเคลื่อนไหวทางฝั่งนั้น เขาเพิ่งจะแกะกล่องแรกเสร็จพอดี เพื่อเพิ่มผลลัพธ์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เขาจึงรีบรวบ "ของเก๊" ที่กระจัดกระจายยัดกลับเข้ากล่องอย่างลวกๆ พลิกตัวไต่บันไดลงมา พร้อมกับถือสินค้าชิ้นนั้นทั้งกล่องและฟิล์มหุ้มลงมาวางไว้บนพื้น

จากนั้นก็แบกบันไดตรงไปยังกองสินค้าอีกกองที่อยู่ข้างๆ อย่างรวดเร็ว แล้วปีนขึ้นไปด้านบนด้วยวิธีเดิม ก่อนจะล้วงเอาบรรจุภัณฑ์แบบเดียวกันออกมาแกะดูอีกกล่อง ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ!

ถึงตรงนี้ หลี่เหวินก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรอีกแล้ว แม้เวลาจะเลื่อนเร็วขึ้นกว่าเดิมถึงสองเดือน แต่บริษัทฉางเซิ่งการค้าก็ได้สับเปลี่ยนสังหาริมทรัพย์ที่ใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันทั้งหมดไปก่อนหน้านี้แล้ว จึงไม่มีทางที่ผลลัพธ์จะเปลี่ยนแปลงไปเพราะความต่างของเวลา

ในชาติก่อน โครงการนี้ถูกสำนักงานใหญ่ของธนาคารสุ่มตรวจในอีกสองเดือนให้หลัง และเพราะข้อบกพร่องในรายละเอียดการกำกับดูแล จึงถูกฝ่ายบริหารความเสี่ยงของสำนักงานใหญ่ที่ไม่ไว้หน้าใครสุ่มเปิดกล่องตรวจ จนพบความเสี่ยงเรื่องการปลอมแปลงหลักทรัพย์ค้ำประกันเพื่อฉ้อโกงเงินกู้ ซึ่งกลายเป็นกรณีศึกษาด้านลบที่เป็นแบบฉบับในแวดวงธุรกิจนี้เลยทีเดียว

หลี่เหวินเก็บข้าวของที่แกะออกมาจากกล่องที่สองอย่างลวกๆ แล้วนำลงมาที่พื้นพร้อมกัน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู พบว่ากล้องยังคงบันทึกการกระทำของเขาอยู่อย่างต่อเนื่องโดยไม่ขาดตอน หลี่เหวินย่อตัวลง อุ้มกล่องทั้งสองใบขึ้นมาข้างละกล่อง เนื่องจากเก็บของกลับเข้าไปไม่ค่อยเรียบร้อย สองมือที่โอบอุ้มของไว้จึงไม่มั่นคงเอาเสียเลย ทำได้เพียงใช้คางกดทับด้านบนของกล่องฝั่งซ้ายไว้ แล้วก้าวเดินด้วยท่าทางแปลกๆ มุ่งหน้าไปยังประตูโกดังอย่างช้าๆ

เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่เมตร หูอีเซียวก็โผล่พรวดออกมาจากหัวมุมกองสินค้า พอเห็นสภาพของหลี่เหวินก็เบิกตากว้างทันที "เชี่ย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"

เป็นเพราะหลังจากอู๋เชียนเดินเข้ามาก็ดึงดูดทุกสายตาไปที่เขาในทันที พี่ชายคนนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่ารับมือยากกว่าหูอีเซียว หลิวจวิ้นอู่จึงพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เขา หูอีเซียวจึงสบโอกาสแอบย่องมาหาหลี่เหวินทันที ด้วยสัญชาตญาณเขารู้สึกว่าความลับทางฝั่งนี้น่าจะตื่นเต้นเร้าใจกว่าเป็นแน่

หลี่เหวินจำต้องค่อยๆ วางของลงบนพื้นอีกครั้ง ก่อนจะชี้ไปยังกล่องบรรจุภัณฑ์ที่เปิดอ้าพลางกดเสียงต่ำ "แม่มของปลอมทั้งนั้น อิฐมวลเบาซีเมนต์โฟม ลูกพี่อยากไปตบหน้าพวกมันไหมล่ะครับ"

"หึๆ~" หูอีเซียวไม่เพียงไม่โกรธแต่กลับตื่นเต้นขึ้นมา เจ้าหมอนี่กินเงินเดือนฟรีในบริษัทจ้งอี้มาสองปีกว่า ย่อมมีความต้องการที่จะสำแดงคุณค่าของตัวเองอยู่บ้าง "อะไรคืออยากไม่อยากวะ รู้อยู่แล้วว่าไอ้น้องอย่างนายต้องมองทะลุปรุโปร่ง อย่าเพิ่งรีบร้อน ให้ไอ้ผู้จัดการหลิวเฮงซวยนั่นได้แสดงฝีมือต่ออีกหน่อย"

หูอีเซียวที่ก่อนหน้านี้โดนพี่เสี่ยวจวินคนนั้นขู่ใส่ยังคงผูกใจเจ็บอยู่ เวลานี้จึงระงับอารมณ์อยากจะอาละวาดในทันทีเอาไว้ได้ แล้วควักโทรศัพท์มือถือผลไม้ 4S ของตัวเองออกมา กดชัตเตอร์ถ่ายภาพกล่องสองใบที่ถูกแกะออกรัวๆ "แชะ แชะ แชะ"

"ฉันจะส่งรูปสองสามใบไปให้ทางเพื่อนหน่อย คนอื่นเขาช่วยถ่วงเวลาคำขอโอนเงินของฉางเซิ่งไว้ให้ ต้องมีอะไรไปรายงานพวกเขาสักนิด..." หูอีเซียวไม่สนหรอกว่านี่จะผิดระเบียบหรือไม่ ตราบใดที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูก เขาก็มีเหตุผลนับไม่ถ้วนมาสนับสนุนการกระทำของตัวเองได้เสมอ

บรรยายมาตั้งยาวเหยียด แต่ในความเป็นจริงก็แค่เวลาชั่วหนึ่งหรือสองนาทีเท่านั้น ทางฝั่งอู๋เชียนให้คนสุ่มหยิบสินค้าสองประเภทลงมาแล้ว พี่ชายคนนี้เพิ่งมาถึงอาจจะยังคิดไม่ลึกซึ้งขนาดนั้น จึงไม่ได้คิดจะรื้อบรรจุภัณฑ์ทั้งพาเลทเพื่อสุ่มตรวจสินค้าจากด้านใน

หรืออาจเป็นเพราะภาพจำเดิมๆ ที่เกิดขึ้นจากการกำกับดูแลอย่างต่อเนื่อง บริษัทฉางเซิ่งการค้ามักจะใช้ลูกไม้กดดันและชี้นำฝ่ายกำกับดูแลเวลาสุ่มตรวจ จนทำให้ในฐานะผู้บริหารสาขา จึงเกิดปฏิกิริยาตอบสนองโดยไม่กล้าไปแตะต้องจุดอ่อนไหวที่ทางบริษัทไม่อนุญาตให้แกะบรรจุภัณฑ์ทั้งพาเลท

หัวหน้าอาเฉียงและพี่ๆ เจ้าหน้าที่กำกับดูแลสองคนย่อตัวลงลงมือทำ ใช้คัตเตอร์สะกิดสติกเกอร์กันปลอมออกอย่างระมัดระวัง แม้จะรู้ว่าของสิ่งนี้พอแกะออกแล้วก็หมดความหมาย แต่พวกเขาก็ยังคงใช้พฤติกรรมที่ระมัดระวังรอบคอบเช่นนี้ เพื่อลดทอนความไม่พอใจที่ทางบริษัทยื่นกู้มักจะแสดงออกมาเวลาถูกสุ่มตรวจ

พอดูแบบนี้อาจจะดูย้อนแย้ง ทว่าในการดำเนินธุรกิจจริงก็เป็นเช่นนี้เอง เจ้าหน้าที่กำกับดูแลที่ถูกส่งมาประจำหน้างานค่อนข้างจะน่าสงสารและกลืนไม่เข้าคายไม่ออก บางครั้งเพื่อแสดงถึงการให้บริการและทำให้บริษัทยื่นกู้พึงพอใจยิ่งขึ้น บรรดาผู้บริหารส่วนหลังบ้านของบริษัทจ้งอี้จึงเกรงอกเกรงใจพวกเขาเป็นพิเศษ

นี่จึงเป็นเหตุผลที่บริษัทยื่นกู้บางแห่งประจบสอพลอต่อหน้าธนาคาร แต่กลับมาทำหน้าบูดหน้าบึ้งใส่บริษัทผู้ให้บริการภายนอกที่เป็นตัวแทนกำกับดูแลของธนาคาร พูดสั้นๆ คำเดียว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะถูกตามใจจนเคยตัว

ใช้เวลาไม่กี่นาที หัวหน้าอาเฉียงกับพวกก็แกะกล่องบรรจุภัณฑ์ที่สมบูรณ์ทั้งสองกล่องออกอย่างละเอียด แล้วนำสินค้าที่อยู่ข้างในออกมาแสดงต่อหน้าทุกคนอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองไปยังสินค้านำเข้าสภาพใหม่เอี่ยมทั้งสองเครื่อง หลิวจวิ้นอู่ก็ยิ้มพลางชี้นิ้วไปที่พวกมันแล้วพูดว่า "ผู้จัดการอู๋ ถูกต้องใช่ไหมล่ะครับ สินค้านำเข้าระดับไฮเอนด์จากญี่ปุ่น ถึงตอนนี้จะไม่ค่อยเป็นที่นิยมแล้ว แต่ราคาในตลาดก็อยู่ที่สามพันขึ้นไป เรายังมีลูกค้าในตลาดระดับล่างต้องการอีกมาก ภายในไม่กี่ปีนี้ ธุรกิจนี้ยังคงทำกำไรได้อย่างมั่นคงแน่นอนครับ"

อู๋เชียนพยักหน้า เขากลับไม่ได้ระมัดระวังตัวขนาดนั้น ก้มตัวลงยกเครื่องขึ้นมาตรวจสอบตรงๆ สังเกตความประณีตของชิ้นงาน สัมผัสเนื้อผิว ส่องดูโครงสร้างภายในผ่านช่องระบายความร้อน พยายามประเมินความเป็นของแท้หรือมูลค่าของสินค้าเท่าที่จะทำได้ในมุมมองของหนุ่มสายศิลป์คนหนึ่ง

"คุณอู๋วางใจได้ครับ เครื่องสองเครื่องนี้แกะออกมาแล้ว ทางเราคงเอาไปขายต่อไม่ได้ เอาเป็นว่าคุณกับผู้จัดการซ่งเอากลับไปช่วยเราทดสอบประสิทธิภาพเครื่อง ถือเสียว่าทำฟีดแบ็กการใช้งานของลูกค้าให้พวกเราก็แล้วกัน" หลิวจวิ้นข่ายคลายใจที่แขวนอยู่ลงไปบ้าง พลางคิดในใจว่า แกะสินค้าของฉันไปสองชิ้นแล้ว ถ้ายังกล้าสุ่มตรวจอันอื่นอีกล่ะก็ คอยดูเถอะว่าฉันจะตอกกลับยังไง

อู๋เชียนขมวดคิ้ว รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลังครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที เขาก็ยื่นสินค้าในมือให้เฉินชงถือไว้ แล้วชี้นิ้วไปยังกองสินค้าด้านข้างพลางเอ่ยสั่ง "อาเฉียง แกะกล่องตรงกลางกองนี้ออกมาตรวจ"

หลิวจวิ้นอู่ได้ยินดังนั้นก็ขนลุกซู่ รีบก้าวเข้าไปขวางด้านหน้า ยกมือทั้งสองข้างขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเต็มที่ "คุณอู๋ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ คุณขอสุ่มตรวจเราก็ให้ความร่วมมือสุ่มตรวจแล้ว ความเสียหายจากการสุ่มตรวจของแยกชิ้นทางเรารับผิดชอบเอง แต่นี่เป็นสินค้าทั้งพาเลทที่แพ็กตามข้อกำหนดเฉพาะของลูกค้าหลังผ่านพิธีการศุลกากร พาเลทหนึ่งมูลค่าเกือบสองแสน แกะออกมาแล้วผมแบกรับความเสียหายไม่ไหวหรอกครับ"

อู๋เชียนไม่รู้ตื้นลึกหนาบางในวงการที่อีกฝ่ายพูด ถึงแม้เขาจะมีนิสัยหยิ่งทะนง แต่ด้วยตำแหน่งหน้าที่ เรื่องยุ่งยากหลายอย่างก็ไม่กล้าหักด้ามพร้าด้วยเข่า "ห่อด้วยฟิล์มยืด แกะออกแล้วอย่างมากก็แค่พันเข้าไปใหม่ คุณหลิวอย่าเอาตัวเลขสองแสนมาขู่ผมเลย ไม่มีลูกค้าที่ไหนตั้งเงื่อนไขแปลกประหลาดแบบนี้หรอกครับ"

หลิวจวิ้นอู่ล้วงโทรศัพท์มือถือผลไม้ของตัวเองออกมาจากกระเป๋า เลื่อนดูรูปถ่ายแล้วหาเอกสารสองฉบับยื่นให้อู๋เชียนดู "คุณอู๋ดูสิครับ นี่คือสัญญาการนำเข้าเพื่อจำหน่ายต่อที่เราเซ็นกับลูกค้า ระบุคำนิยามของสภาพบรรจุภัณฑ์ที่สมบูรณ์และวิธีการชดเชยความเสียหายไว้อย่างชัดเจน สินค้าบนพาเลทนี้แค่แกะออก เราก็จะถูกหักเงินค่าสินค้าไปสองแสน มีเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจนเลยนะครับ"

เมื่อเห็นอู๋เชียนรับโทรศัพท์ไปตรวจดูรายละเอียดข้อสัญญาทีละข้อ หลิวจวิ้นอู่ก็ไม่รู้ว่าเกิดนึกสนุกอยากล้อเล่นขึ้นมาจากไหน ใบหน้าผุดรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่นขึ้นมา

"คุณอู๋ พวกเราต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันหน่อยเถอะครับ ความลำบากของเราก็วางอยู่ตรงนี้แล้ว แน่นอนว่าถ้าบริษัทของคุณยินดีรับผิดชอบความเสียหายส่วนนี้ ไม่ต้องทั้งหมดหรอก ขอแค่ช่วยรับผิดชอบสักครึ่งหนึ่ง งั้นบรรจุภัณฑ์ทั้งหมดในโกดังนี้พวกคุณจะแกะสุ่มตรวจตรงไหนก็ได้ตามสบายเลย ส่วนความเสียหายของบริษัทฉางเซิ่ง ผมจะจ่ายเองเป็นการส่วนตัว"

ในสายตาของหลิวจวิ้นอู่ ไม่ว่าคุณจะเป็นธนาคารหรือบริษัทกำกับดูแล คนที่ออกมาทำงานก็เป็นแค่ลูกจ้างกินเงินเดือนทั้งนั้น บางครั้งผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ อาจจูงใจไม่ได้ผล แต่ถ้าใช้แรงกดดันเรื่องค่าเสียหายก้อนโตเข้าขู่กลับไป ผลลัพธ์อาจจะดีกว่าเสียอีก

อู๋เชียนถือโทรศัพท์ของอีกฝ่ายพลางกวาดตาดูทีละประโยค ความจริงเพียงแค่มองปราดเดียวก็เข้าใจใจความคร่าวๆ แล้ว เอกสารในรูปถ่ายในโทรศัพท์ไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอม ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายยกเหตุผลขึ้นมาเป็นโล่ป้องกัน เขาก็จำเป็นต้องหาข้ออ้างที่คมกริบกว่าเดิมมาเป็นหอกทะลวงให้ได้

ความเป็นจริงก็คือ นอกจากจะยกสัญญาความร่วมมือมาพูดวนไปวนมาแล้ว ชั่วขณะนี้อู๋เชียนไม่มีข้ออ้างดีๆ ที่จะเจาะทะลุโล่ของอีกฝ่ายได้เลยจริงๆ ขณะที่เขากำลังจะคืนโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย แล้วค่อยหาทางถอยด้วยการสุ่มเปิดกล่องสินค้าแยกชิ้นอีกสักสองชิ้น หางตาก็เหลือบไปเห็นหลี่เหวินที่ไม่ปรากฏตัวมาตลอด

เห็นเพียงหูอีเซียวกับหลี่เหวินเดินเคียงข้างกันออกมาจากหัวมุม ในมือของแต่ละคนอุ้มกล่องที่ถูกแกะหีบห่อแล้วไว้คนละใบ หากฉากนี้มีเพลงประกอบล่ะก็ คงต้องเปิดเพลงเปิดตัวสุดคลาสสิกของคนตัดคนถึงจะเข้ากับบรรยากาศ จากนั้นก็ปรับความเร็วภาพให้ช้าลงเหลือ 0.5 เท่า...

"คุณหลิวรับผิดชอบครึ่งหนึ่ง งั้นผม หูอีเซียว ขอรับผิดชอบอีกครึ่งหนึ่งเอง..."

เส้นผมสลวยของหูอีเซียวพลิ้วไหว ในวินาทีนี้เขารู้สึกว่าตลอดระยะเวลาเกือบสามปีในบริษัทการเงินจ้งอี้ ไม่เคยมีครั้งไหนที่สะใจและโล่งอกเท่านี้มาก่อน เขาเชิดหน้าตะโกนก้อง เสียงดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโกดัง

"สินค้าทั้งหมดในโกดังแกะตรวจให้หมด ความเสียหายทั้งหมดผมกับหลี่เหวินจะรับผิดชอบเป็นการส่วนตัวเอง..."

เดิมทีหลี่เหวินยืนมองหมอนี่เก๊กหล่อเงียบๆ นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะใส่ชื่อเขาเข้าไปด้วย ทำเอาเขาตกใจจนก้าวขาพันกัน แถมยังเหยียบโดนปากกาที่ใครทำตกไว้บนพื้นพอดี เซถลาไปทีหนึ่ง กล่องในมือจึงลอยละลิ่วออกไปทันที

......