ตอนที่ 54 เจอหมาตัวหนึ่ง

เซียวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์แล้วรูดบัตรจ่ายเงินรวดเดียวจบ เฉินเจียวเจียวมองไป๋ซีที่ยืนอยู่ด้านหลังเซียวเฟิงแล้วถามขึ้น "แฟนของคุณโชคดีจังเลยนะคะ"

เซียวเฟิงรับสลิปชำระเงินมา พลางมองไป๋ซีที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้าง ๆ "เอ่อ ยังไม่ใช่หรอกครับ แต่ก็ใกล้แล้วล่ะครับ"

ไป๋ซีทั้งเขินทั้งโมโห รีบหยิกเอวเซียวเฟิงเต็มแรงจนเขาเจ็บจนหน้าแดงก่ำ

ไป๋ซีมองเซียวเฟิงด้วยสีหน้าสะใจ พลางคิดในใจ 'สมน้ำหน้า ใครใช้ให้นายพูดจาเหลวไหลล่ะ'

เฉินเจียวเจียวเห็นภาพนี้ก็อดปิดปากหัวเราะไม่ได้ "ตกลงค่ะ งั้นครั้งนี้คงต้องรบกวนคุณเซียวควักกระเป๋าแล้ว นี่คือแบล็คการ์ดของโรงประมูลไห่เทียนเราค่ะ เป็นบัตรสมาชิกระดับสูงสุด สำหรับการใช้จ่ายหลังจากนี้จะได้รับส่วนลดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ"

เซียวเฟิงพยักหน้ารับบัตรสมาชิกมา ตอนที่กำลังจะพาไป๋ซีเดินออกไป จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้จึงหันกลับไปถาม "จริงสิ ของพวกนี้ผมไม่ค่อยสะดวกถือกลับเท่าไหร่ ช่วยส่งไปที่บ้านผมได้ไหมครับ?"

เฉินเจียวเจียวพยักหน้ารับ "ได้แน่นอนค่ะ เอาอย่างนี้นะคะ ฉันขอแอดวีแชตของคุณไว้ แล้วคุณค่อยส่งที่อยู่มาให้ฉันค่ะ"

เซียวเฟิงพยักหน้าตกลง จากนั้นก็แอดวีแชตของเฉินเจียวเจียว แล้วส่งที่อยู่ไปให้ทันที

หลังจากเซียวเฟิงเดินจากไป ชายชราคนหนึ่งก็ก้าวมายืนอยู่ด้านหลังเฉินเจียวเจียว "เจียวเจียว เขาคือใครหรือ?"

เฉินเจียวเจียวเผยรอยยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "จะเป็นใครไปได้ล่ะคะ คนแซ่เซียว ก็ต้องเป็นนายน้อยใหญ่แห่งเมืองไห่เฉิงของเราสิคะ"

ชายชราตกใจมาก "อะไรนะ?! เป็นเขาอย่างนั้นหรือ?"

เฉินเจียวเจียวยืนเอามือไพล่หลัง "ไห่เฉิงคงจะไม่สงบสุขอีกต่อไปแล้วล่ะค่ะ"

——

ทั้งสองคนยังไม่ทันเดินไปถึงโถงงานประมูล เซียวเฟิงก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ "ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ใช้จ่ายสำเร็จ 530 ล้าน คืนเงินสำเร็จ 1,590 ล้าน ขอแสดงความยินดีที่ได้รับรางวัลธรรมดา 530 ครั้ง โปรดตรวจสอบ จำนวนรางวัลธรรมดาที่เหลือ 683 ครั้ง"

จากนั้นเซียวเฟิงก็ทำการถอนเงิน ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็เห็นว่ายอดเงินในบัญชีธนาคารของตัวเองมีเงินสดอยู่กว่า 1,700 ล้านแล้ว

แม้แต่ตัวเซียวเฟิงเองในตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป เงินก้อนนี้มันเยอะมากจริง ๆ เยอะเสียจนใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด

"น้องชาย วันนี้ขอบใจนายมากนะคะ ฉันไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงเลย เงินร้อยกว่าล้านนั่นฉันจะหามาคืนให้นะคะ" พอเดินออกจากงานประมูล ไป๋ซีก็ไม่รู้จะขอบคุณเซียวเฟิงอย่างไรดี

เซียวเฟิงลูบผมของไป๋ซีเบา ๆ ทำเอาเธอรู้สึกเขินอายขึ้นมา "พี่ซี พูดแบบนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้วครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง"

ในขณะที่บรรยากาศระหว่างไป๋ซีและเซียวเฟิงกำลังหวานซึ้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ฟังไม่เข้าหูดังขึ้นจากข้างหน้าของทั้งสองคน

"โห ยังจะมาจู๋จี๋กันอยู่อีกนะ นังตัวดี"

พอเงยหน้ามอง ไป๋ซีก็ขมวดคิ้ว "สวี่หยวนเฮ่า! นายด่าฉันว่าอะไรนะ? พูดอีกทีสิ"

เซียวเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ชำเลืองมองสวี่หยวนเฮ่า ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะยังไม่ไป ดูท่าลูกน้องสิบกว่าคนที่ยืนประกบอยู่ข้างตัวมันคงตั้งใจมารวมหัวกันหาเรื่องสินะ

"ระบบ! เอาแต้มความสามารถที่เหลือ 20 แต้มไปเพิ่มที่ความแข็งแกร่งของร่างกาย" เซียวเฟิงสั่งการกับระบบในใจเงียบ ๆ

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ยกระดับความแข็งแกร่งของร่างกายเป็น 44 แต้ม" เสียงของระบบดังขึ้น

เซียวเฟิงสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกายหนึ่งรอบ จากนั้นเขาก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าพละกำลังของตัวเองเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว

สวี่หยวนเฮ่ามองเซียวเฟิงแล้วพูดขู่ขึ้นมา "แม่งเอ๊ย ไอ้อ่อน วันนี้แกทำเรื่องดี ๆ ของฉันพัง แกมีเงินไม่ใช่หรือไง เอามาสักห้าร้อยล้านสิ แล้ววันนี้ฉันจะปล่อยแกไป อ้อ แล้วก็ไป๋ซี วันนี้เธอต้องไปกับฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ"

ไป๋ซีมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบหันไปมองเซียวเฟิง "เซียวเฟิง นายไปก่อน รีบหนีไปสิ"

สวี่หยวนเฮ่าเห็นไป๋ซีปกป้องเซียวเฟิงขนาดนี้ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง "แม่งเอ๊ย ไป๋ซี ฉันรักเธอมาตั้งนาน เธอไม่เคยรู้สึกดี ๆ กับฉันเลยสักนิด ไอ้เด็กนี่มันมีดีอะไร เธอถึงได้ปกป้องมันขนาดนี้!"

เซียวเฟิงรั้งไหล่ไป๋ซีดึงเข้ามาในอ้อมกอดตัวเอง "มีดีอะไรน่ะเหรอ? ก็ดีกว่าคนที่ไม่อาบน้ำแปรงฟัน หน้าตาก็ทุเรศ นอนกัดฟัน เรอ ตด อย่างแกไงล่ะ แล้วแกมีดีอะไรไม่ทราบ?"

สวี่หยวนเฮ่าโกรธจัด "แม่งเอ๊ย ไอ้อ่อน ตอนแรกถ้าแกยอมจ่ายเงินมาดี ๆ ฉันก็อาจจะไม่ทำร้ายแก แต่ตอนนี้ถึงแกจะจ่ายเงินมาก็ไม่มีประโยชน์แล้ว วันนี้ฉันจะต้องหักแขนหักขาแกแล้วโยนทิ้งไว้ข้างถนนให้เป็นขอทานให้ได้! พวกมึง ลุย!"

ไป๋ซีมองเซียวเฟิงด้วยความหวาดกลัว อยากจะดึงให้เขารีบหนีไป แต่เซียวเฟิงกลับตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วยิ้มให้ "พี่ซี แป๊บเดียวนะครับ รอผมด้วย ห้ามหนีไปไหนล่ะ"

พูดจบเซียวเฟิงก็ปล่อยมือจากไป๋ซี แล้วพุ่งเข้าใส่นักเลงสิบกว่าคนที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาหาเขาทันที

ไป๋ซีไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา เธอใช้มือข้างหนึ่งกอดกล่องเอาไว้ ส่วนอีกข้างยกขึ้นปิดตาตัวเอง ได้ยินเพียงเสียงร้องโหยหวนดังเข้ามาในหูไม่ขาดสาย

แต่แล้วไป๋ซีก็รู้สึกแปลกใจ เพราะไม่มีเสียงไหนเลยที่ฟังดูเหมือนเสียงของเซียวเฟิง กลับมีแต่เสียงร้องโอดโอยปนเปสับสนวุ่นวายไปหมด

ไป๋ซีแอบแง้มปลายนิ้วออกดู ก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลงด้วยความเหลือเชื่อ เธอเห็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงของเซียวเฟิงยืนเด่นอยู่ตรงกลาง ส่วนบนพื้นก็มีแต่ลูกน้องของสวี่หยวนเฮ่านอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดจนลุกไม่ขึ้น

ไป๋ซีตกใจมาก "เซียวเฟิง นี่... นี่นายเป็นคนทำทั้งหมดเลยเหรอ?" เธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเซียวเฟิงจะเก่งกาจขนาดนี้

เซียวเฟิงถือท่อนเหล็กไว้ในมือ ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาสวี่หยวนเฮ่าทีละก้าว เวลานี้สวี่หยวนเฮ่าตกใจกลัวความแข็งแกร่งของเซียวเฟิงจนทรุดลงไปกองกับพื้น ละล่ำละลักพูดว่า "กะ... แกทำอะไรฉันไม่ได้นะ ตระกูลสวี่ของฉันมีตระกูลเซียวที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิงหนุนหลังอยู่ ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน ตระกูลเซียวไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่"

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะเย็นชา ยังคงก้าวตรงไปหาสวี่หยวนเฮ่าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดชะงัก "สวี่หยวนเฮ่า ดูท่าแกคงจะใช้ชื่อตระกูลเซียวไปทำเรื่องชั่ว ๆ ไว้ไม่น้อยเลยสินะ?"

สวี่หยวนเฮ่าแค่นเสียงหัวเราะกลับบ้าง "แล้วยังไงล่ะ? ตระกูลสวี่ของเราก็คือหมาของตระกูลเซียวนั่นแหละ! ตีหมาก็ต้องดูหน้าเจ้านายด้วย แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ"

เซียวเฟิงแสร้งทำเป็นหวาดกลัว "โอ้โห อย่างนั้นเหรอเนี่ย ฉันกลัวจังเลย แต่แกลองคิดดูสิ จะเป็นยังไงถ้าฉันคือเจ้านายของแก?"

สวี่หยวนเฮ่าหัวเราะเยาะ "อย่างแกเนี่ยนะ? แกจำได้ไหมว่าตระกูลเซียวคือตัวตนระดับไหน? นั่นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิงเลยนะเว้ย! แกมันก็แค่ไอ้บ้านนอก!"

เซียวเฟิงไม่พูดอะไร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเซียวหย่วนเฟิง เมื่อเห็นเซียวเฟิงโทรศัพท์ สวี่หยวนเฮ่าก็แค่นเสียงเยาะ "ไอ้อ่อน ในที่สุดแกก็กลัวแล้วล่ะสิ ฉันจะบอกให้นะ ถ้าตอนนี้แกยอมคุกเข่าโขกศีรษะให้ฉัน ฉันอาจจะยอมปล่อยแกไป แต่ถ้าขืนปล่อยให้ฉันโทรหาพ่อ เพื่อให้เขาโทรไปหาประธานเซียวล่ะก็ เกรงว่าพรุ่งนี้แกจะไม่มีโอกาสได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก!"

"ฮัลโหล พ่อครับ เรามีธุรกิจร่วมกับตระกูลสวี่หรือเปล่าครับ?" เซียวเฟิงเอ่ยถามเมื่อปลายสายกดรับโทรศัพท์

เซียวหย่วนเฟิงงุนงงไปพักหนึ่ง "ตระกูลสวี่? ตระกูลสวี่ไหน? ในไห่เฉิงไม่เห็นจะมีตระกูลไหนแซ่สวี่เลยนะ"

ได้ยินเซียวหย่วนเฟิงพูดแบบนั้น เซียวเฟิงก็เข้าใจได้ทันที คาดว่าตระกูลสวี่คงเป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงอะไร

เซียวเฟิงหันไปมองสวี่หยวนเฮ่า "นี่ พ่อแกชื่ออะไร?"

สวี่หยวนเฮ่าทำหน้างง "แกจะถามไปทำไม ฉันบอกแกเลยนะ รีบคุกเข่าเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉัน โอ๊ย!!"

เซียวเฟิงกระทืบเท้าลงบนขาของเขาอย่างแรงจนสวี่หยวนเฮ่าร้องลั่น ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บปวด

เซียวหย่วนเฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติ "ลูก ลูกอยู่ที่ไหน โดนใครรังแกหรือเปล่า?"

เซียวเฟิงตอบ "อ๋อ ไม่มีอะไรครับ แค่เจอหมาตัวหนึ่ง มันบอกว่าเป็นหมาของตระกูลเซียวเราน่ะครับ"