ตอนที่ 55 จูบแรก

สวี่หยวนเฮ่าร้องบอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด "พะ... พ่อฉันชื่อสวี่ชางผิง ปล่อยฉันไปเถอะ"

เซียวเฟิงพยักหน้ารับ ยอมปล่อยสวี่หยวนเฮ่า แล้วกรอกเสียงลงไปในสาย "ได้ยินไหมครับพ่อ คนชื่อสวี่ชางผิง พ่อรู้จักไหมครับ?"

เซียวหย่วนเฟิงขมวดคิ้ว เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่ามีคู่ค้าแซ่สวี่คนไหนบ้าง จึงหันไปถามเมิ่งฟางข้างกาย "ที่รัก คุณรู้ไหมว่าบริษัทเรามีคนชื่อสวี่ชางผิงมาทำธุรกิจด้วยหรือเปล่า?"

เมิ่งฟางนึกอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นึกออก "อ๋อ มีค่ะ! มีจริง ๆ ด้วย แต่ยอดสั่งซื้อน้อยมาก ปีหนึ่งแค่ร้อยกว่าล้านเอง เป็นซัพพลายเออร์ส่งของให้เราค่ะ"

เซียวหย่วนเฟิงพยักหน้าแล้วบอกลูกชายผ่านสายโทรศัพท์ "โอเค ลูกรอพ่อนาทีเดียวนะ เดี๋ยวพ่อจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ"

เซียวเฟิงยิ้มตอบ "ได้เลยครับ"

สวี่หยวนเฮ่าที่นอนกองอยู่บนพื้นยังคงปากดี "ไอ้เด็กเวร รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ตระกูลเซียวบดขยี้แกซะ!"

เซียวเฟิงยกนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "หนึ่งนาที ตระกูลสวี่ของแกก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ไห่เฉิงอีกต่อไปแล้ว"

สวี่หยวนเฮ่าหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในชีวิต "บดขยี้ตระกูลสวี่ของฉันเนี่ยนะ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ? ประธานเซียวหรือไง?!"

ขณะที่สวี่หยวนเฮ่ากำลังลำพองใจ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เซียวเฟิงก้มมองเวลา เพิ่งผ่านไปแค่ยี่สิบวินาทีเท่านั้น ดูท่าพ่อกับแม่จะลงมือเร็วเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย

สวี่หยวนเฮ่าล้วงโทรศัพท์ออกมา พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของสวี่ชางผิงผู้เป็นพ่อก็ทำหน้างง แต่พอกดรับสาย เสียงด่าทอก็ดังลั่นทะลุออกมาทันที "แม่งเอ๊ย กูมีลูกหมา ๆ อย่างมึงได้ยังไง รู้อย่างนี้ตอนนั้นกูน่าจะฉีดทิ้งใส่กำแพงซะก็ดี!"

สวี่หยวนเฮ่าทำหน้างงงวย "พ่อ พ่อด่าผมทำไมเนี่ย"

สวี่ชางผิงโกรธจนความดันพุ่งปรี๊ด "รีบขอโทษคนที่อยู่ตรงหน้ามึงเดี๋ยวนี้ ตระกูลสวี่ของเราล้มละลายแล้ว! ถ้าไม่ได้นายน้อยใหญ่ตระกูลเซียวให้อภัย วันนี้อย่าหวังเลยว่าพวกเราจะมีชีวิตรอดออกจากไห่เฉิงได้!"

สวี่หยวนเฮ่าช็อกตาตั้ง "อะไรนะ?! พ่อ พ่อพูดเรื่องอะไร นายน้อยใหญ่ตระกูลเซียวอะไรกัน ตรงนี้ไม่มีนายน้อยใหญ่ตระกูลเซียวสักหน่อย มีแต่ไอ้ขยะคนหนึ่ง"

ทันใดนั้นเหมือนเขาจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ สวี่หยวนเฮ่ามองเซียวเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "กะ... แกคือ?"

เซียวเฟิงคลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรสุด ๆ "อืม นั่งไม่เปลี่ยนชื่อ ยืนไม่เปลี่ยนแซ่ เซียวเฟิงนั่นแหละ"

"แกร๊ก" สวี่หยวนเฮ่ามองเซียวเฟิงด้วยความตกตะลึงจนทำโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น แต่ก็ยังได้ยินเสียงก่นด่าของสวี่ชางผิงเล็ดลอดออกมา

เซียวเฟิงย่อตัวก้มเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา "สวี่ชางผิง แกก็ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฉันไม่ใจร้ายถึงขั้นทำให้พวกแกออกจากไห่เฉิงไม่ได้หรอกนะ แต่ตระกูลสวี่ของพวกแก คงไม่มีความจำเป็นต้องมีที่ยืนในไห่เฉิงอีกต่อไปแล้วล่ะ"

พูดจบเซียวเฟิงก็ไม่เปิดโอกาสให้สวี่ชางผิงได้อธิบายอะไรอีก เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นทันที ก่อนจะหันไปหาไป๋ซี "ไปกันเถอะครับพี่ซี"

ไป๋ซีมองเขาด้วยความตื่นตะลึง "เซียวเฟิง นะ... นายเป็นคนของตระกูลเซียวเหรอ?"

เซียวเฟิงแกล้งทำหน้าซื่อ "ทำไมเหรอครับ? ผมดูไม่เหมือนคนตระกูลเซียวเหรอ?"

ไป๋ซีส่ายหน้า "ปะ... เปล่าหรอก แค่การแต่งตัวของนาย..." เธออยากจะบอกเหลือเกินว่านายแต่งตัวมอซอขนาดนี้ ใครจะไปคิดว่านายคือนายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเซียวที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งกันล่ะ

เซียวเฟิงทำหน้าเซ็ง "การแต่งตัวของผมมันมีปัญหาตรงไหนเหรอครับ? เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ก็ดูดีออกจะตาย"

ไป๋ซีพยักหน้าแกน ๆ "อืม ก็ดีแหละ"

ไป๋ซีแอบบ่นในใจ 'ดีกับผีน่ะสิ ถ้าไม่ได้เห็นนายใช้เงินมือเติบขนาดนั้น ใครจะไปคิดว่าคนที่ดูภายนอกจนยิ่งกว่านักศึกษาธรรมดาอย่างนาย จะเป็นถึงนายน้อยใหญ่ตระกูลเซียวยอดมหาเศรษฐีแห่งไห่เฉิงกันล่ะ'

"ไปกันเถอะครับพี่ซี เรากลับกันดีกว่า นี่ก็ดึกแล้ว ได้เวลาอาหารเย็นแล้วล่ะ" เซียวเฟิงโอบไหล่ไป๋ซีอย่างคุ้นเคย แล้วพากันเดินตรงไปยังเฟอร์รารี่ 488 ที่จอดอยู่ไม่ไกล

ด้านไป๋ซีเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ บริเวณทางเข้าหมู่บ้านวิลล่าชางไห่ทิงซวี่ของเมืองไห่เฉิง ซึ่งเป็นเขตวิลล่าของตระกูลเซียว

รถเฟอร์รารี่ 488 แล่นมาจอดเทียบหน้าประตู ก่อนที่ไป๋ซีและเซียวเฟิงจะก้าวลงมาจากรถ

ตลอดทางทั้งคู่แทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย เซียวเฟิงเดินมาหยุดยืนตรงหน้าไป๋ซี "มาถึงนี่แล้ว ไม่เข้าไปกินข้าวที่บ้านผมหน่อยเหรอครับ?"

ใบหน้าของไป๋ซีซับสีเลือด "เข้าไปกินข้าวเหรอ? ฉันยังไม่อยากไปพบคุณลุงคุณป้าแบบกะทันหันขนาดนี้นี่นา อีกอย่าง ฉันจะเข้าไปในฐานะอะไรล่ะ คนทั้งไห่เฉิงก็รู้กันหมดว่านายน้อยใหญ่ตระกูลเซียวมีสัญญาหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน หลินหว่านถิง แล้วฉันจะเข้าไปทำไมกัน"

เซียวเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "ทำไมล่ะครับ พี่ซีหึงผมเหรอ?"

ไป๋ซีสะบัดหน้าหนี "นายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ ฉันไม่ได้หึงสักหน่อย"

เซียวเฟิงยักไหล่ "งั้นก็โอเคครับ ไม่เข้าก็ไม่เข้า จริงสิพี่ซี ไหนพี่บอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์ให้ผมไม่ใช่เหรอครับ?"

ไป๋ซีชะงักไป เดิมทีเธอตั้งใจจะมอบบัตรสมาชิกกินข้าวฟรีให้เซียวเฟิง แต่ตอนนี้จู่ ๆ เธอกลับไม่อยากให้ขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

เมื่อมองดูเด็กหนุ่มตัวโตตรงหน้า ไป๋ซีกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นประทับรอยจูบลงบนริมฝีปากของเซียวเฟิง

เซียวเฟิงเบิกตากว้าง นี่มันจูบแรกของผมเลยนะ?! เสียไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?!

เนิ่นนานกว่าไป๋ซีจะผละออกจากเซียวเฟิง เธอรีบมุดเข้าไปในรถ เหยียบคันเร่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเฟิงยิ้มเจื่อน "แม่งเอ๊ย นี่มันกินเสร็จแล้วชิ่งชัด ๆ"

เขาส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก มองตามรถเฟอร์รารี่ 488 ที่ขับจากไป แล้วจึงเดินเข้าไปในเขตวิลล่า

เมื่อกลับถึงบ้าน เซียวเฟิงก็เห็นเซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะน้ำชาตอนนี้เต็มไปด้วยข้าวของที่เขาเพิ่งประมูลมาได้

สีหน้าของเซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางดูไม่สู้ดีนัก เซียวเฟิงยกมือตบหน้าผากตัวเอง รู้สึกได้ทันทีถึงลางซวยที่กำลังคืบคลานเข้ามา รู้อย่างนี้ไม่น่าให้โรงประมูลไห่เทียนส่งของมาที่บ้านเลย น่าจะส่งไปที่โรงแรมข่ายเยว่ซะก็หมดเรื่อง

"เสี่ยวเฟิงกลับมาแล้วเหรอลูก?" เสียงของเมิ่งฟางดังลอยมาจากในห้องนั่งเล่น

เซียวเฟิงได้แต่กลั้นใจขานรับ แล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"พ่อครับ แม่ครับ สวัสดีตอนเย็นครับ" เซียวเฟิงเอ่ยทักทายอย่างเก้อเขิน

"ไม่ต้องมาทำเนียนเลยนะ บอกมาเดี๋ยวนี้ วันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!" เมิ่งฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

เมื่อเห็นดังนั้น เซียวเฟิงจึงจำต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ว่าไป๋ซีมาชวนเขาไปงานประมูล แล้วก็บังเอิญไปเจอเข้ากับสวี่หยวนเฮ่า

พอฟังจบ เซียวหย่วนเฟิงก็ถามขึ้นมาทันที "แค่นี้เองเหรอ?!"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ครับ แค่นี้แหละครับ พ่อกับแม่..."

เมิ่งฟางพูดขึ้นอย่างมีอารมณ์ "ลูกทำแบบนี้ได้ยังไงเสี่ยวเฟิง ปล่อยสองพ่อลูกสวี่ชางผิงไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน! คนพรรค์นี้น่ะสมควรทำให้พวกมันหายไปจากไห่เฉิงและโลกใบนี้ซะด้วยซ้ำ!"

เซียวหย่วนเฟิงเห็นพ้องต้องกัน "แม่แกพูดถูก! ดันปล่อยไอ้เศษสวะสองตัวนั้นไปเนี่ยนะ? แกคิดอะไรอยู่ฮะ"

เซียวเฟิงทำหน้างง "พ่อครับ แม่ครับ? พ่อกับแม่ไม่สงสัยเหรอครับว่าผมเอาเงินมาจากไหน? แล้วที่ผมไปกระทืบคนตั้งเยอะแยะ พ่อกับแม่ไม่ด่าผมเหรอครับ?!"

เมิ่งฟางรู้สึกเดือดดาลแทนไป๋ซี "จะด่าทำไมล่ะ! ถ้าเป็นแม่นะ จะตีไอ้สัตว์เดรัจฉานสองตัวนั้นให้ตายก็ยังไม่สาสมเลย มารังแกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ขนาดนี้ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า"

เซียวหย่วนเฟิงกล่าว "เงินของแก แกก็จัดการเองเถอะ พ่อกับแม่จะไม่ถามหรอกว่าแกเอาเงินมาจากไหน นั่นมันความลับของแก เราจะไม่เข้าไปก้าวก่าย แต่เสี่ยวเฟิงเอ๊ย ขอแค่เงินของแกได้มาอย่างขาวสะอาด พ่อกับแม่ก็ขอแค่นี้แหละ ส่วนเรื่องอื่น ๆ เดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการเก็บกวาดให้แกเอง"

เซียวเฟิงขอบตาแดงก่ำ เขาไม่คิดเลยว่าพ่อกับแม่จะเชื่อใจเขาถึงขนาดนี้