ตอนที่ 57 ไปเดินเล่น

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ เซียวเฟิงรู้สึกว่างจนไม่มีอะไรทำเลยโทรหาหลัวข่าย ใครจะไปคิดว่าไอ้หลานตะพาบตัวดีดันพาหวังเชี่ยนไปเดินเล่น เซียวเฟิงจึงได้แต่โทรหาหลินหว่านถิงอย่างจนใจ "หว่านถิง ตอนบ่ายคุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

หลินหว่านถิงส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ มีอะไรเหรอคะ?"

เซียวเฟิงได้ยินแบบนั้นก็รีบชวนทันที "งั้นเราไปเดินเล่นที่ศูนย์การค้าไห่ซิงกันไหมครับ?"

หลินหว่านถิงได้ยินว่าเซียวเฟิงมาเพื่อชวนเธอออกเดต เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลง "ได้ค่ะ ที่ศูนย์การค้าไห่ซิงก็มีที่ให้เดินเล่นเยอะเหมือนกัน ให้ฉันขับรถไปรับไหมคะ?"

เซียวเฟิงรีบปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมขับรถไปรับคุณเอง ใบขับขี่ของผมเพิ่งส่งมาถึงเมื่อเช้านี้เอง"

พอได้ยินว่าเซียวเฟิงมีใบขับขี่แล้ว จู่ ๆ หลินหว่านถิงก็รู้สึกใจหายขึ้นมานิด ๆ "อ้อ ได้ค่ะ"

เซียวเฟิงจับความรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของหลินหว่านถิงดูแปลกไป แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากวางสาย เธอก็ส่งที่อยู่มาให้

หลินหว่านถิงแต่งตัวอย่างพิถีพิถันก่อนจะเดินลงบันไดมา พอลงมาถึงก็เห็นหลินกั๋วต้งผู้เป็นพ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

หลินหว่านถิงไม่ได้ทักทายอะไร เธอเปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที

คล้อยหลังที่หลินหว่านถิงก้าวพ้นประตู หลินกั๋วต้งก็ค่อย ๆ วางหนังสือพิมพ์ลง ในแววตามีความรู้สึกลำบากใจแฝงอยู่

ความจริงแล้ว เรื่องที่เขามีเมียน้อยจนเป็นต้นเหตุทางอ้อมให้แม่ของหลินหว่านถิงต้องจากไปนั้น หลินกั๋วต้งยังคงรู้สึกผิดอยู่เสมอ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยพาผู้หญิงข้างนอกเข้ามาเหยียบในบ้านเลย

แม้ผู้หญิงคนนั้นจะคลอดลูกชายให้เขาแล้วก็ตาม แต่สำหรับบ้านเก่าตระกูลหลินแห่งนี้ หลินกั๋วต้งไม่ยอมให้ทายาทคนอื่นนอกจากหลินหว่านถิงก้าวเข้ามาอย่างเด็ดขาด

ในใจของหลินกั๋วต้ง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อชดเชยให้กับลูกสาวของเขา

เพียงแต่หลายปีมานี้ หลินหว่านถิงไม่เคยเอ่ยปากเรียกหลินกั๋วต้งว่าพ่อเลยสักครั้ง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน หลินหว่านถิงก็เห็นรถลัมโบร์กินีสีแดงคันใหญ่จอดรออยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านคฤหาสน์

เขตคฤหาสน์ตระกูลเซียวอยู่ห่างจากเขตคฤหาสน์ตระกูลหลินไม่ไกล ขับรถเพียงยี่สิบนาทีก็ถึง

กระจกฝั่งคนขับของรถลัมโบร์กินีสีแดงเลื่อนลงมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเปล่งประกายอย่างที่สุด

หลินหว่านถิงที่ตอนแรกกำลังอารมณ์ดีถึงกับชะงักด้วยความตกใจ "คุณ... คุณเป็นใครคะ?"

เซียวเฟิงเก้อเขินเล็กน้อย "เอ่อ หว่านถิง ผมเองครับ ผมเซียวเฟิง"

หลินหว่านถิงเบิกตากว้าง "คุณ... คุณคือเซียวเฟิงเหรอคะ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะก้าวลงจากรถมายืนอยู่ตรงหน้าหลินหว่านถิง

ตอนนี้หลินหว่านถิงยืนอึ้งไปแล้ว เธอเอื้อมมือไปแตะแก้มเขา "คุณ... ไม่เจอกันแค่สองวัน คุณเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

เซียวเฟิงหัวเราะแหะ ๆ "คือว่า ผมกินยาตัวหนึ่งเข้าไปน่ะครับ มันช่วยปรับรูปร่างแล้วก็เปลี่ยนหน้าตาได้นิดหน่อย เป็นไงบ้าง เซอร์ไพรส์ไหมครับ?"

แต่สิ่งที่เซียวเฟิงได้รับกลับไม่ใช่ท่าทางเซอร์ไพรส์จากหลินหว่านถิง เธอส่ายหน้าเบา ๆ "ฉันว่าคุณเมื่อก่อนดูดีกว่านะคะ"

เซียวเฟิงรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ดูเหมือนหลินหว่านถิงจะไม่ได้ชอบเขาเพราะเงิน แต่ชอบที่ตัวตนของเขาจริง ๆ

จุดนี้ทำให้เซียวเฟิงรู้สึกมีความสุขมาก

แต่พอหลินหว่านถิงกวาดตามองเซียวเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอก็พบว่าหุ่นของเขาดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แถมยังดูแข็งแรงสุด ๆ

เมื่อความคิดเริ่มเตลิด ดาวโรงเรียนหลินผู้แสนบริสุทธิ์ก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที

เซียวเฟิงขมวดคิ้ว "เป็นอะไรไปครับหว่านถิง หน้าคุณแดงมากเลย"

หลินหว่านถิงรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน แล้วเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารเข้าไปนั่งทันที

เซียวเฟิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกลับเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ พอมองดูหลินหว่านถิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้

ผู้หญิงอย่างหลินหว่านถิงช่างไร้ที่ติจริง ๆ แค่ได้มองไม่กี่ครั้งก็รู้สึกว่าชีวิตดีขึ้นเป็นกอง

"คุณอย่าเอาแต่มองฉันสิคะ ฉันเขินนะ" หลินหว่านถิงถูกสายตาของเซียวเฟิงจ้องจนทำตัวไม่ถูก จึงรีบร้องห้าม

เซียวเฟิงดึงสายตาที่ชวนให้อึดอัดกลับมาแล้วถาม "เมื่อกี้ตอนที่ผมบอกว่าได้ใบขับขี่แล้ว คุณดูแปลก ๆ ไป เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

หลินหว่านถิงส่ายหน้า "ไม่มีอะไรค่ะ แค่รู้สึกว่าต่อไปคงไม่ได้ไปกลับที่ทำงานด้วยกันแล้ว ฉันก็เลยรู้สึกใจหายไปนิดหน่อยค่ะ"

เซียวเฟิงหัวเราะ "ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงซะไม่ว่าจะไปทำงานหรือไปเรียน ผมก็จะคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณอยู่แล้ว"

หลินหว่านถิงยิ้มบาง ๆ "นั่นสินะคะ"

เซียวเฟิงสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ของลัมโบร์กินีดังกระหึ่มขึ้น ก่อนรถจะทะยานออกจากเขตคฤหาสน์ไป

——

ศูนย์การค้าไห่ซิง เป็นคอมมูนิตี้มอลล์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเมืองไห่เฉิง ใช้ทุนสร้างไปนับหลายพันล้านเงินหัวเซี่ย

มีมูลค่าตลาดหลักหมื่นล้าน ประกอบไปด้วยอาคารสำนักงาน ศูนย์การค้า และโรงแรมระดับห้าดาวหนึ่งแห่ง

รถลัมโบร์กินีแล่นเข้ามาในลานจอดรถชั้นใต้ดินของศูนย์การค้าไห่ซิง หลังจากจอดรถเสร็จเรียบร้อย

หลินหว่านถิงก็เอ่ยชม "ถึงจะเพิ่งได้ใบขับขี่มา แต่ทักษะการขับรถของคุณดีมากเลยนะคะ เก่งกว่าคนขับรถที่มีประสบการณ์หลายคนเสียอีก"

เซียวเฟิงหัวเราะ "แน่นอนสิครับ ผมมันคนมีพรสวรรค์นี่นา"

เขาจูงมือหลินหว่านถิงลงจากรถ แล้วพากันขึ้นลิฟต์มายังโถงชั้นหนึ่งของศูนย์การค้า

ทันทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา เซียวเฟิงกับหลินหว่านถิงก็ดึงดูดสายตาของบรรดาหนุ่มสาวไปจนหมด

พวกผู้ชายที่มองหลินหว่านถิงต่างพากันก้าวขาไม่ออก ส่วนลูกค้าผู้หญิงที่มองเซียวเฟิง ในแววตาก็เต็มไปด้วยรูปหัวใจ

สำหรับหลินหว่านถิง เธอชินกับเรื่องแบบนี้มาตลอดทั้งยี่สิบปีแล้ว

ผิดกับเซียวเฟิงที่เมื่อก่อนเป็นแค่คนไร้ตัวตน พอต้องมาตกเป็นเป้าสายตาของคนมากมายขนาดนี้ จึงรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

เมื่อเดินเข้ามาในโถง เซียวเฟิงก็กุมมือเล็ก ๆ ของหลินหว่านถิง พาเดินเล่นไปเรื่อย ๆ

"หว่านถิง คุณอยากได้อะไรบอกผมได้เลยนะ ตอนนี้ผมหาเงินได้แล้ว" เซียวเฟิงหันไปส่งยิ้มให้หลินหว่านถิงที่อยู่ข้าง ๆ

หลินหว่านถิงส่ายหน้า "คุณเพิ่งเข้าบริษัทได้ไม่กี่วันเองนะ ก็บอกว่าหาเงินได้แล้วเหรอคะ?"

เซียวเฟิงหัวเราะแหะ ๆ "ผมก็มีวิธีอื่นของผมสิครับ แต่คุณวางใจได้นะว่าที่มาที่ไปใสสะอาดแน่นอน ต่อให้วันนี้คุณอยากได้ศูนย์การค้าไห่ซิงนี้ ผมก็หามาให้คุณได้ครับ"

หลินหว่านถิงเม้มปากยิ้ม "คุณนี่ช่างพูดจริง ๆ"

ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิง หลินหว่านถิงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น การช็อปปิงเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิงอยู่แล้ว พอมาถึงโซนสินค้าแบรนด์เนม เธอก็ถูกใจกระเป๋ารุ่นใหม่ที่หลุยส์วิตตองเพิ่งเปิดตัวออกมา

เมื่อเดินเข้าไปในร้าน LV พนักงานขายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็รีบเข้ามาต้อนรับ "สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าอยากดูสินค้าชิ้นไหนคะ? ฉันช่วยแนะนำได้นะคะ"

หลินหว่านถิงชี้ไปที่กระเป๋า LV รุ่นใหม่ที่แขวนอยู่แล้วเอ่ยขึ้น "ขอดูกระเป๋าใบที่แขวนอยู่ตรงโซนจัดแสดงหน่อยค่ะ"

พนักงานขายไม่ลังเลเลยสักนิด อย่าว่าแต่หลินหว่านถิงจะสวมแบรนด์เนมทั้งตัวเลย ต่อให้แต่งตัวธรรมดา ลำพังแค่ความสวยของเธอ พนักงานก็ไม่มีเหตุผลที่จะละเลยแล้ว

พอนำกระเป๋าลงมา หลินหว่านถิงก็ลองทาบกับกระจกพอเป็นพิธี ก่อนจะหันไปถามเซียวเฟิง "เซียวเฟิง คุณคิดว่าสวยไหมคะ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "การที่กระเป๋าใบนี้ถูกใจคุณ ถือเป็นเกียรติของมันเลยล่ะครับ"

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เรียบเฉยของหลินหว่านถิง "คุณนี่ปากหวานจัง"

แต่ในช่วงเวลาอันแสนหวานของทั้งสอง จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น "เซียวเฟิง? เป็นนายเองหรอกเหรอ? นายมาเดินร้าน LV ได้ยังไงเนี่ย?"

เซียวเฟิงหันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นจงหลิงเอ๋อร์? เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง