ตอนที่ 58 คุกเข่าซะ แกมีสิทธิ์ด้วยเหรอ

จงหลิงเอ๋อร์เป็นเพื่อนสนิทของเฉิงเยว่ ทั้งคู่สนิทสนมกันมากตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย แต่เซียวเฟิงรู้ดีว่าเฉิงเยว่ก็แค่มาเกาะคนรวยอย่างจงหลิงเอ๋อร์เท่านั้น

วัน ๆ เอาแต่คอยขอข้าวกิน ขอยืมเครื่องสำอางใช้

ส่วนจงหลิงเอ๋อร์ก็อาศัยการมีเพื่อนสนิทเป็นถึงดาวคณะอย่างเฉิงเยว่ เพื่อดึงดูดสายตาให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจ

ไม่อย่างนั้น หากตัดเรื่องชาติตระกูลออกไป ด้วยหน้าตาอย่างจงหลิงเอ๋อร์ อย่างมากก็เป็นได้แค่คนธรรมดาไร้ตัวตนที่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้เท่านั้น

"เซียวเฟิง! นายยืนบื้ออยู่ทำไม เชื่อไหมว่าฉันจะไปฟ้องเยว่เยว่ ให้เยว่เยว่ไม่สนใจนายไปตลอดเลย" จงหลิงเอ๋อร์เอามือไพล่หลัง วางท่าทางหยิ่งยโส

หลินหว่านถิงไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของเซียวเฟิงมาก่อน จึงเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย

เซียวเฟิงยักไหล่ ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา

เรื่องที่เขาโดนสวมเขา อย่าว่าแต่รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยเลย อย่างน้อยพวกเด็กปีหนึ่งก็น่าจะรู้กันหมดแล้ว

แล้วจงหลิงคนนี้เอาหน้าไหนมาชี้หน้าด่าเขา น่าขันสิ้นดี

แต่จงหลิงเอ๋อร์ยังคงทำตัวเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูก เธอพูดต่อ "เซียวเฟิง ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่านายหรอกนะ แต่ไอ้จนกรอบอย่างนายยังกล้า..."

ทว่าพอมองดูเซียวเฟิงให้ชัด ๆ จงหลิงเอ๋อร์กลับรู้สึกแปลกใจ ทำไมหมอนี่ถึงได้ดูหล่อขนาดนี้?

"ยังกล้าอะไร? เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยไม่ทราบ บ้านเธออยู่ติดทะเลหรือไงถึงได้ว่างมายุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันจะไปไหนมาไหนต้องให้เธอมาคอยก้าวก่ายด้วยเหรอ วัน ๆ ทำแต่เรื่องไร้สาระแถมยังชอบสอดรู้สอดเห็น" เซียวเฟิงขี้เกียจจะใส่ใจจงหลิง

"นี่แก!" จงหลิงรีบดึงแขนผู้ชายข้างกายแล้วฟ้องทันที "รุ่นพี่จิน ดูสิคะ เขารังแกฉัน"

เซียวเฟิงแปลกใจเล็กน้อย พอมองดูดี ๆ ปรากฏว่าผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ จงหลิงคือจินกว่างหลิง นักศึกษาปีสามเอกดุริยางคศิลป์งั้นเหรอ? เป็นถึงหัวกะทิของเอกดุริยางคศิลป์แท้ ๆ แต่กลับมาเกาะคนรวยเนี่ยนะ น่าขำชะมัด

"เซียวเฟิง แกเป็นผู้ชายอกสามศอก ไม่อายบ้างเหรอที่มารังแกผู้หญิงตัวเล็กบอบบางอย่างหลิงเอ๋อร์? ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือไง!" จินกว่างหลิงวางท่าผดุงความยุติธรรมอย่างเต็มที่

เซียวเฟิงรู้สึกแสบตาแทบบอดกับท่าทีนั้น "โห นี่มันน้องนีชาเขียวมาจากไหนเนี่ย แถมยังเป็นผู้ชายอีก จินกว่างหลิง ตาแกบอดหรือไง ฉันอยู่ในร้านของฉันดี ๆ เห็นชัด ๆ ว่าจงหลิงเป็นฝ่ายเข้ามากระแนะกระแหนหาเรื่อง แกคิดว่าฉันควรเป็นคนขอโทษเหรอ?"

จินกว่างหลิงแค่นหัวเราะ "การที่หลิงเอ๋อร์ยอมมาหาเรื่องแกก็ถือว่าให้เกียรติแกมากแล้ว เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งอย่างแกยังกล้ามีเรื่องกับตระกูลจงอีก แกรู้ไหมว่าตระกูลจงมีอำนาจแค่ไหน?"

เซียวเฟิงกลอกตามองบน เอาอีกแล้ว ทำไมเวลาที่มีคนมาหาเรื่องเขา ถึงต้องคอยยกภูมิหลังครอบครัวมาเบ่งด้วยนะ ป่วยกันไปหมดแล้วหรือไง

เมื่อเห็นเซียวเฟิงเงียบไป จงหลิงก็คิดว่าเขายอมจำนนแล้ว "เซียวเฟิง แกคุกเข่าขอโทษฉันซะ แล้วฉันจะให้โอกาส ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยไปพูดข้อดีของแกให้เยว่เยว่ฟัง ไม่แน่เยว่เยว่อาจจะยอมรับของขวัญของแก แล้วยอมให้แกกลับไปเป็นเบ๊คอยรับใช้อีกก็ได้ แต่เรื่องที่จะกลับไปคบกับเยว่เยว่น่ะ แกเลิกฝันไปได้เลย ฉันแนะนำเยว่เยว่ให้รู้จักกับซ่งไคไปแล้ว"

เซียวเฟิงคิดในใจ มิน่าล่ะเฉิงเยว่ถึงไปเกาะลูกเศรษฐีสารเลวอย่างซ่งไคได้ ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเธอนี่เอง ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดีจริง ๆ! แต่ไม่เป็นไรหรอก พอเปิดเทอมเมื่อไหร่ สองคนนั้นจะต้องมีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่มาฝากเธอแน่นอน

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "คุกเข่าเหรอ? เธอมีสิทธิ์ด้วยเหรอ"

จงหลิงเอ๋อร์เบิกตากว้าง "นี่แก!"

"เซียวเฟิง มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?" หลินหว่านถิงเดินออกมาจากโซนกระเป๋า พอเห็นว่าเขากำลังยืนประจันหน้ากับคนอื่นอยู่ก็อดสงสัยไม่ได้

ทันทีที่จงหลิงกับจินกว่างหลิงเห็นหลินหว่านถิง ทั้งสองคนก็ถึงกับตกตะลึง

จงหลิงถอยหลังไปสองก้าวด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณคือหลินหว่านถิงเหรอคะ?"

หลินหว่านถิงขมวดคิ้ว "คุณคือ?"

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องชาติตระกูล หน้าตา หรือผลการเรียน หลินหว่านถิงล้วนบดขยี้จงหลิงจนไม่เห็นฝุ่น เมื่อเทียบกับหลินหว่านถิงแล้ว จงหลิงก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาไร้ตัวตนที่ไม่มีใครสนใจเลยด้วยซ้ำ

จินกว่างหลิงที่อยู่ด้านข้างก็ตกใจมากเช่นกัน สำหรับเขาแล้ว หลินหว่านถิงคือเทพธิดาในดวงใจ ตั้งแต่ตอนที่เธอเพิ่งเข้าเรียน เขาก็อยากจะเข้าไปอยู่ในสายตาของเธอมาตลอด เพียงแต่รอบตัวหลินหว่านถิงมีแต่บรรดาลูกเศรษฐีตามจีบกันให้ควั่ก เด็กบ้านจนอย่างเขาจะไปได้รับความสนใจจากเธอได้อย่างไร และในจังหวะนั้นเองจงหลิงก็ปรากฏตัวขึ้น

ด้วยความสามารถในการเล่นเปียโนบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลา จินกว่างหลิงจึงจับลูกคุณหนูอย่างจงหลิงได้อย่างราบรื่น

แต่เมื่อได้เห็นหลินหว่านถิงในระยะประชิดแบบนี้ จินกว่างหลิงก็ยังคงมองจนเหม่อลอยจนถอนตัวไม่ขึ้น

"คุณเลือกเสร็จแล้วเหรอครับ? ทำไมเลือกน้อยจัง?" เซียวเฟิงขี้เกียจสนใจชายหญิงคู่นี้ จึงหันกลับไปหาหลินหว่านถิง

หลินหว่านถิงชูกระเป๋าสองใบในมือให้ดู "แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ ใบอื่นฉันก็ไม่ได้ชอบอะไร"

เซียวเฟิงพยักหน้า "งั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวเราค่อยไปดูร้านอื่นกัน ผมขอไปจ่ายเงินก่อนนะครับ"

เซียวเฟิงถือกระเป๋าทั้งสองใบเตรียมจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน แต่กลับถูกจงหลิงก้าวเข้ามาขวางไว้

เซียวเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "หมาดีไม่ขวางทาง ถอยไป"

จงหลิงเบิกตากว้าง ชี้นิ้วใส่หน้าเซียวเฟิง "นี่แก... แกกล้าด่าฉันเหรอ?"

"ด่าเธอแล้วทำไม ก็เธอสมควรโดนด่า ป่วยหรือเปล่าเนี่ย" เซียวเฟิงเดินเลี่ยงจงหลิงแล้วตรงไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงินทันที

พนักงานแคชเชียร์รับกระเป๋า LV ทั้งสองใบมาอย่างนอบน้อม พอสแกนเสร็จก็เอ่ยขึ้นว่า "สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย กระเป๋าสองใบราคารวม 129,000 หยวนค่ะ ไม่ทราบว่าสะดวกชำระเงินผ่านช่องทางไหนดีคะ?"

เซียวเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินของอาลีเพย์ทันที พอชำระเงินเรียบร้อย เขาก็เตรียมจะเดินออกจากร้าน

แต่จงหลิงกลับพาจินกว่างหลิงตามมารังควานเขาถึงตรงหน้า เธอชี้หน้าเซียวเฟิงด้วยความโมโห "เซียวเฟิง! ฉันได้ยินเยว่เยว่บอกว่าแกถูกหวย ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง แถมแกยังคิดจะเอากระเป๋าสองใบนี้มาหลอกรุ่นพี่หลินอีก แกมีแผนอะไรกันแน่?"

จินกว่างหลิงหันไปพูดกับหลินหว่านถิง "รุ่นน้องหลินครับ คุณอย่าไปหลงกลภาพลักษณ์ภายนอกของหมอนี่เด็ดขาดนะครับ มันก็แค่พวกเศรษฐีใหม่ที่บังเอิญถูกหวยไม่กี่ล้านเท่านั้น ไม่ใช่ลูกคนรวยอะไรเลยครับ"

หลินหว่านถิงขมวดคิ้ว "คุณเป็นใครคะ?"

หลินหว่านถิงอดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี้ตอนออกจากบ้านลืมพกสมองมาด้วยหรือเปล่า เธอกับเซียวเฟิงจะมาเดินเล่นที่นี่แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับพวกเขา ไปหนักหัวพวกเขาหรือไง?

พอโดนหลินหว่านถิงถามเข้าแบบนั้น จินกว่างหลิงก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จงหลิงจึงรีบก้าวออกมาพูดแทน "รุ่นพี่หลินคะ เขาคือรุ่นพี่จินกว่างหลิงค่ะ เป็นหนึ่งในอัจฉริยะเปียโนที่มีชื่อเสียงที่สุดของชั้นปีที่สาม รุ่นพี่รู้ไหมคะว่าศูนย์การค้าไห่ซิงยังเคยเชิญรุ่นพี่จินของเรามาแสดงที่นี่ด้วยนะ ช่วงนี้ก็เพิ่งจะแสดงไปตั้งสามรอบ ในโต่วอินมีผู้ติดตามตั้งหลายแสนคน ตอนนี้ถือว่าเป็นเน็ตไอดอลเลยล่ะค่ะ"

สบโอกาสจงหลิงก็เริ่มคุยโวเรื่องแฟนหนุ่มทันที สำหรับเธอแล้ว สถานะอัจฉริยะเปียโนของจินกว่างหลิงคือความมั่นใจอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ

เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "เก่งจังเลย เก่งสุด ๆ ไปเลย งั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วยนะ"

พูดจบเซียวเฟิงกับหลินหว่านถิงก็เดินตรงไปทางหน้าร้าน ทำเอาจงหลิงกับจินกว่างหลิงโกรธจนตัวสั่น เพราะในสายตาของทั้งคู่ การกระทำของเซียวเฟิงถือเป็นการดูถูกพวกเขาอย่างถึงที่สุด

จงหลิงรีบสาวเท้าเข้ามาขวางหน้าเซียวเฟิงไว้อีกครั้ง

เซียวเฟิงเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายใจ "เจ๊ ประสาทหรือเปล่าเนี่ย ไม่เห็นหรือไงว่าฉันขี้เกียจจะสนใจเธอน่ะ"

จงหลิงแค่นหัวเราะ "ฉันจะบอกอะไรให้นะเซียวเฟิง อยู่ให้ห่างจากรุ่นพี่หลินของเราหน่อย เธอไม่ใช่คนที่คนอย่างนายจะแตะต้องได้"

เซียวเฟิงกลอกตา ดึงมือหลินหว่านถิงขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าจงหลิง "ฉันก็แตะแล้วนี่ไง จะทำไมล่ะ ประสาท"

ก่อนหน้านี้ทำไมเซียวเฟิงถึงไม่ทันสังเกตเลยว่าในหัวของผู้หญิงที่ชื่อจงหลิงจะมีแต่เรื่องมโนเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้