ตอนที่ 59 สองนาที

จงหลิงแทบไม่อยากเชื่อสายตา ดาวโรงเรียนหลินผู้เย่อหยิ่งเย็นชา กลับยอมให้ไอ้กระจอกอย่างเซียวเฟิงจับมือไว้โดยไม่คิดจะขัดขืนเลยเนี่ยนะ?

"เซียวเฟิง! นายต้องวางยารุ่นพี่หลินแน่ๆ! ไอ้คนต่ำช้าเอ๊ย!" จงหลิงชี้หน้าด่าเซียวเฟิงเสียงดังลั่น

จินกว่างหลิงก้าวมายืนตรงหน้าเซียวเฟิงแล้วเอ่ยสำทับ "รุ่นน้องเซียว หลิงเอ๋อร์พูดถูกแล้ว นายไม่คู่ควรกับรุ่นน้องหลินหรอก อีกอย่างที่นี่คือจัตุรัสการค้าไห่ซิง ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างนายจะมาเดินเพ่นพ่าน เชิญออกไปคนเดียวเถอะ"

เซียวเฟิงถึงกับพูดไม่ออก "นายยังคิดจะไล่ฉันไปอีกเหรอ?"

จินกว่างหลิงเอามือไพล่หลัง วางท่าหยิ่งผยองเต็มประดา "ใช่ เสียงเปียโนของฉันดึงดูดคนมาที่ย่านการค้านี้ได้ตั้งเท่าไหร่ ผู้จัดการของไห่ซิงคอมเมอร์เชียลต้องไว้หน้าฉันและไล่นายออกไปแน่ เพราะงั้นอย่าดิ้นรนเลย รีบไสหัวไปซะตอนที่ฉันยังไม่โมโห ส่วนรุ่นน้องหลิน พวกเราจะไปส่งเธอเอง"

เซียวเฟิงมองจินกว่างหลิงด้วยสายตาราวกับมองคนบ้า ความคิดของอีกฝ่ายอ่านง่ายเหลือเกิน จงใจเหยียบหัวเขาเพื่อยกตัวเองให้ดูเด่นขึ้นมาชัดๆ

คิดจะมาเรียกร้องความสนใจต่อหน้าหว่านถิงงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ เซียวเฟิงแค่นหัวเราะ "โอ้? งั้นเหรอ แล้วถ้าฉันไม่ไป แถมพวกเขาไล่ฉันไม่ได้ล่ะ?"

จินกว่างหลิงกับจงหลิงสบตากันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ "ฮ่าๆๆ เซียวเฟิง นายกำลังฝันกลางวันอยู่หรือไง รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? ไห่ซิงคอมเมอร์เชียล ถึงจะไม่ได้เป็นของตระกูลใหญ่ตระกูลไหน แต่ก็เป็นศูนย์การค้าครบวงจรที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเมืองไห่เฉิง มีมูลค่าตลาดกว่าหมื่นล้าน นายคิดว่ามาทำตัวดื้อดึงอยู่ที่นี่แล้วจะมีประโยชน์อะไร?"

เซียวเฟิงลอบถอนหายใจ ก่อนหันไปพูดกับหลินหว่านถิง "เอ่อ เธอรอฉันแป๊บนะ ขอฉันโทรศัพท์หน่อย สองคนนี้น่ารำคาญชะมัด"

แม้หลินหว่านถิงจะไม่รู้ว่าเซียวเฟิงคิดจะทำอะไร แต่เธอก็ยังคงเลือกที่จะเชื่อใจเขา

เซียวเฟิงกดโทรหาสือซิงไห่ ผู้จัดการทั่วไปของไห่ซิงคอมเมอร์เชียล สัญญาณดังเพียงไม่กี่ครั้งปลายสายก็กดรับ

เวลานี้สือซิงไห่กำลังกลุ้มใจว่าจะต้อนรับเซียวเฟิงเจ้านายใหญ่ที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากฟ้าคนนี้อย่างไรดี เขากุมหัวคิดจนแทบแตก จู่ๆ เบอร์แปลกที่โทรเข้ามาก็ขัดจังหวะความคิดของเขา

"ฮัลโหล ใครเนี่ย ไม่เห็นหรือไงว่าฉันยุ่งอยู่?" สือซิงไห่ที่ถูกขัดจังหวะเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด

เซียวเฟิงได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "ฉันเซียวเฟิง"

สมองของสือซิงไห่ขาวโพลนไปชั่วขณะ ไม่กี่วินาทีต่อมาถึงได้สติ ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที "บอส! ในที่สุดท่านก็โทรหาผม ท่านมีคำสั่งอะไรไหมครับ?"

เซียวเฟิงตอบ "คำสั่งน่ะไม่มีหรอก ตอนนี้ฉันอยู่หน้าร้าน LV ของไห่ซิงคอมเมอร์เชียล มีสองคนคอยตามมาระรานฉันกับแฟนไม่เลิก รบกวนนายมาช่วยจัดการให้หน่อย"

สือซิงไห่ดีดตัวลุกขึ้นยืนทันควัน "ได้ครับ! ขอเวลาผมห้านาที ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ไม่สิ สามนาที!"

สือซิงไห่คว้าเสื้อสูทมาใส่ไปวิ่งไป พลางตะโกนเสียงหลง "เร็วเข้า! บอสมาแล้ว ระดับหัวหน้าขึ้นไปตามผมมา!" หลังจากวางสาย เซียวเฟิงไม่ได้มองจินกว่างหลิงและจงหลิงเลยแม้แต่น้อย แต่หันไปมองหลินหว่านถิง "ขอโทษนะ มีคนบ้าสองคนมาทำลายบรรยากาศของเรา แต่เดี๋ยวก็เรียบร้อยแล้วล่ะ ขอเวลาสามนาที"

หลินหว่านถิงพยักหน้า "ไม่เป็นไรหรอก"

เซียวเฟิงมองท่าทางว่าง่ายของหลินหว่านถิงแล้ว ในใจก็นึกอยากจะพุ่งเข้าไปงับสักคำ น่ารักเกินไปแล้ว

แต่เซียวเฟิงรู้ดีแก่ใจ ขืนเข้าไปกัดจริงๆ มีหวังโดนหลินหว่านถิงตบจนหน้าหันจำทิศจำทางไม่ได้แน่

ช่างเถอะ อดทนไว้ก่อน ไม่ช้าก็เร็ว นายน้อยอย่างฉันจะต้องจับเธอรวบหัวรวบหางให้ได้

ในใจของเซียวเฟิง การรวบหัวรวบหางหลินหว่านถิงถือเป็นภารกิจอันดับหนึ่ง เพราะถ้าเผด็จศึกหลินหว่านถิงได้สำเร็จ เขาถึงจะสามารถไปรวบสาวงามคนอื่นๆ อย่างชีหรูเสวี่ยและไป๋ซีได้

จินกว่างหลิงเห็นเซียวเฟิงยังคงเก๊กท่าก็รู้สึกหมั่นไส้จนทนไม่ไหว "เซียวเฟิง แกจะมาทำเท่ทำไม ยังคิดจะหลอกรุ่นน้องหลินต่อไปอีกเหรอ? ฉันจะบอกให้ วางมาดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกเว้ย ฉันเป็นถึงแขกรับเชิญพิเศษของไห่ซิงคอมเมอร์เชียล เคยสร้างผลงานให้ที่นี่! แล้วแกเป็นตัวอะไรวะ?!"

เซียวเฟิงขี้เกียจใส่ใจคนมักใหญ่ใฝ่สูงอย่างจินกว่างหลิง เขาชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว "สองนาที พวกนายต้องไสหัวออกไปแน่นอน"

จงหลิงหัวเราะ "เซียวเฟิง นายสติแตกไปแล้วใช่ไหม? คิดว่าพูดแบบนี้ต่อหน้ารุ่นพี่หลินแล้วเธอจะมองนายดีขึ้นหรือไง? ไม่มีทาง! ได้! แค่สองนาที ถ้าผ่านไปสองนาทีแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะก็ ฉันจะเล่นงานนายให้ดู!"

เซียวเฟิงพยักหน้า เวลาบนนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์รุ่นคลาสสิกบนข้อมือเดินผ่านไปทีละวินาที

ทันทีที่ครบสองนาที จงหลิงก็หัวเราะร่วน "เซียวเฟิง! สองนาทีผ่านไปแล้ว ที่นายขี้โม้ไว้ก็ได้เวลาพิสูจน์แล้วล่ะ! ไม่งั้นก็ไสหัวออกไปซะ"

"เธอสั่งให้ใครไสหัวออกไปนะ?!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังตวาดขึ้น

ขณะเดียวกันก็ดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้หันมามุงดู

เซียวเฟิงมองดูคนนับสิบที่เดินตามหลังสือซิงไห่มาเป็นพรวนด้วยใบหน้าดำทะมึน บัดซบ นายน้อยอย่างฉันอยากจะทำตัวเรียบๆ ไอ้อ้วนเอ๊ย แกจะพาคนมาเยอะแยะทำไมเนี่ย?

สือซิงไห่วิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวเฟิงแล้วเอ่ยขึ้น "ขออภัยครับ บอ..."

สือซิงไห่ถูกเซียวเฟิงถลึงตาใส่เข้าให้ คำว่าบอสที่กำลังจะหลุดจากปากจึงต้องรีบกลืนกลับลงคอไปทันที

สือซิงไห่คร่ำหวอดในวงการธุรกิจมานาน เรื่องแค่อ่านสีหน้าท่าทางย่อมช่ำชองอยู่แล้ว เขารีบเอ่ยปากทันที "ต้องขออภัยทั้งสองท่านด้วยครับ ไห่ซิงคอมเมอร์เชียลดูแลได้ไม่ดีพอ ทำให้พวกท่านทั้งสองต้องถูกรบกวน รปภ.! โยนสองคนนี้ออกไป ต่อไปห้ามให้พวกเขาเข้ามาในไห่ซิงคอมเมอร์เชียลอีก!"

จินกว่างหลิงกับจงหลิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

จินกว่างหลิงตะโกนลั่น "คุณ... คุณเป็นใคร! ฉันรู้จักผู้จัดการหวัง ไปเรียกเขามาหาฉันเดี๋ยวนี้ ฉันเป็นถึงนักเปียโนที่ไห่ซิงคอมเมอร์เชียลเชิญมานะ! พวกคุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!"

สือซิงไห่แค่นเสียงเย็น "ผู้จัดการหวังบ้าบออะไร นักเปียโนงั้นเหรอ? ได้ ฉันจะให้โอกาสแก เสี่ยวกาว ไปเรียกหวังเลี่ยงจากแผนกประชาสัมพันธ์มาหาฉันเดี๋ยวนี้"

เมื่อได้ยินชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมตรงหน้าเรียกผู้จัดการหวังด้วยชื่อจริงว่าหวังเลี่ยง จินกว่างหลิงก็เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา หวังเลี่ยงก็วิ่งกระหืดกระหอบพลางปาดเหงื่อกาฬมาหยุดอยู่ตรงหน้าสือซิงไห่ "ประธานสือ ท่านเรียกหาผมเหรอครับ?"

สือซิงไห่พยักหน้ารับ "อืม ไอ้หมอนี่คือนักเปียโนที่นายเรียกมาเล่นเพลงงั้นเหรอ?"

หวังเลี่ยงหันไปมอง พอเห็นจินกว่างหลิงถูกพวกรปภ.ล็อกตัวไว้ก็รีบพยักหน้ารับ "ใช่ครับ ไอ้เด็กนี่มาอ้อนวอนผมตั้งครึ่งค่อนวัน บอกว่าจะช่วยดึงคนมาที่ไห่ซิงคอมเมอร์เชียลของเราได้ เลยขอทำงานเป็นนักเปียโน ผมเห็นว่าฝีมือเล่นเปียโนของเขาก็พอใช้ได้ แถมยังเป็นเด็กสู้ชีวิต ก็เลยตกลงรับไว้ครับ"

ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ พอได้ยินหวังเลี่ยงฉีกหน้าแฉเปลือกนอกของจินกว่างหลิง ต่างก็พากันหลุดขำออกมา

เวลานี้จินกว่างหลิงกับจงหลิงรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

สือซิงไห่พยักหน้า "งั้นต่อไปก็ไม่ต้องใช้เขาแล้ว รีบไล่ตะเพิดออกไปเดี๋ยวนี้!"

จินกว่างหลิงกับจงหลิงโวยวายไม่ยอมท่าเดียว ก่อนจะถูกพวกรปภ.หิ้วปีกพาตัวออกไปนอกประตูทันที

สือซิงไห่เดินมาหยุดตรงหน้าเซียวเฟิง โค้งคำนับอย่างนอบน้อมแล้วกล่าว "ขออภัยครับบอส ผมไม่รู้จริงๆ ว่าวันนี้ท่านจะมา โปรดอภัยให้ผมด้วยครับ"

เซียวเฟิงโบกมือ "ไม่เป็นไร นายมาได้เร็วมากแล้ว เอาล่ะ อย่ามารบกวนเวลาฉันกับแฟนเดินช็อปปิงเลย"