ตอนที่ 76 ความในใจของหลินหว่านถิง

ได้ยินคำพูดของเซียวเฟิง หลินหว่านถิงก็ชะงักไป เธอหยิบโทรศัพท์ข้างตัวขึ้นมาดู แล้วพบว่ามีสายที่ไม่ได้รับนับสิบสายจริง ๆ

หลินหว่านถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้โทรกลับ เพียงแค่เปิดวีแชตแล้วส่งข้อความหาพ่อว่า "ฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วง"

เซียวเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน แม้เขาจะพอเดาความคิดในใจของหลินหว่านถิงได้คร่าว ๆ แต่ก็อดถามไม่ได้ว่า "คุณไม่โทรกลับหน่อยเหรอครับ"

จริง ๆ แล้วเซียวเฟิงอยากช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่างหลินหว่านถิงกับพ่อดีขึ้น เรื่องที่เขาคบกับเธอนั้น หลินกั๋วต้งผู้เป็นพ่อเห็นดีเห็นงามด้วยเต็มร้อยอยู่แล้ว แถมเดิมทีตัวหลินหว่านถิงกับเซียวเฟิงก็มีสัญญาหมั้นหมายกันไว้

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเฟิงยังเป็นลูกชายของเซียวหย่วนเฟิง ทั้งเรียนเก่งและประพฤติดี เดิมทีเขามีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือตัวไม่ค่อยสูงและหน้าตาไม่โดดเด่น แต่หลังจากกินยาปรับรูปร่างเข้าไป เซียวเฟิงก็ไม่มีข้อเสียที่ว่านั้นอีกเลย

ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลังทางบ้านหรือคุณสมบัติส่วนตัว เซียวเฟิงล้วนไร้ที่ติ

แต่หลินหว่านถิงกลับไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้กับหลินกั๋วต้ง

หลินหว่านถิงรู้ดีว่าหลินกั๋วต้งต้องเห็นด้วยและดีใจมากแน่ ๆ ในความทรงจำของเธอ หลินกั๋วต้งเป็นคนเห็นแก่ตัวที่ในใจมีแต่งานกับเงินเท่านั้น

ถ้ารู้ว่าเธอคบกับเซียวเฟิงแล้ว หลินกั๋วต้งคงดีใจจนเนื้อเต้น

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังตกอยู่ในความเงียบงันเพราะเรื่องนี้ เสียงโทรศัพท์ของหลินหว่านถิงก็ดังขึ้น

หลินหว่านถิงแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาคือหลินกั๋วต้ง

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินหว่านถิงก็กดตัดสาย เธอไม่อยากรับสายของหลินกั๋วต้ง และยิ่งไม่อยากคุยด้วย

แต่สิ่งที่หลินหว่านถิงนึกไม่ถึงก็คือ หลินกั๋วต้งกลับโทรซ้ำเข้ามาอีกสาย

ตอนที่หลินหว่านถิงกำลังจะตัดสายอีกรอบ เซียวเฟิงก็เข้ามาห้ามไว้ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเธอ เซียวเฟิงกดรับสายแล้วเปิดลำโพงทันที

"สวัสดีครับคุณหลิน ผมเป็นหมอจากโรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งครับ" เซียวเฟิงชิงพูดขึ้นมาก่อนทันที

หลินหว่านถิงมองเขาด้วยความงุนงง เซียวเฟิงกำลังเล่นงิ้วบทไหนอยู่เนี่ย

หลินกั๋วต้งที่อยู่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด หมองั้นหรือ

หลินกั๋วต้งรีบปรับน้ำเสียงให้เคร่งเครียดขึ้น "เอ้อ สวัสดีครับหมอ ผมหลินกั๋วต้ง เป็นพ่อของหลินหว่านถิง ไม่ทราบว่าลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ"

เซียวเฟิงส่งสายตาให้หลินหว่านถิง เป็นเชิงบอกว่าถ้าเธอไม่ส่งเสียง พ่อของเธอไม่มีทางเชื่อแน่

หลินหว่านถิงรู้สึกลังเล แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ยอมพูดออกไป "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยก็เลยถูกส่งมาโรงพยาบาล"

พอได้ยินเสียงของหลินหว่านถิง หลินกั๋วต้งก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก เมื่อครู่เขาระแวงจริง ๆ ว่าหลินหว่านถิงถูกลักพาตัวหรือโดนข่มขู่หรือเปล่า

แต่พอน้ำเสียงของหลินหว่านถิงยังปกติดีเหมือนเคย ทั้งไม่ได้มีท่าทีหรือข้อเรียกร้องแปลกประหลาดอะไร หลินกั๋วต้งจึงเบาใจลงในเบื้องต้นว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรง

"อืม หว่านถิง ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม" หลินกั๋วต้งพยายามแสดงความห่วงใยหลินหว่านถิง

หลินหว่านถิงเงียบไป เซียวเฟิงรู้ว่าเธอไม่อยากพูดแล้วจึงเอ่ยขึ้น "คุณหลินครับ ลูกสาวคุณไม่มีปัญหาอะไรแล้วครับ ให้น้ำเกลือเสร็จขวดหนึ่งก็กลับบ้านได้แล้วครับ"

เรื่องที่หลินหว่านถิงไม่ยอมพูด ความจริงหลินกั๋วต้งเดาไว้อยู่แล้ว หากเขาไม่โทรมา หลินหว่านถิงก็คงไม่มีวันโทรหาเขาแน่

"ให้พ่อไปรับไหมหว่านถิง" หลินกั๋วต้งลองเอ่ยปากถาม

"ไม่ต้องค่ะ ฉันกลับเองได้" พอได้ยินว่าหลินกั๋วต้งจะมารับ ปฏิกิริยาแรกของหลินหว่านถิงคือปฏิเสธทันควัน

"เฮ้อ เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นพ่อให้คนขับรถไปรับก็แล้วกันนะ" หลินกั๋วต้งยังคงยืนกราน

หลินหว่านถิงกำลังจะอ้าปากปฏิเสธแต่ถูกเซียวเฟิงห้ามไว้ เมื่อสบตากับเขา เธอก็รู้ทันทีว่าเขาอยากให้เธอตอบตกลง ทนต่อความหวังดีของเซียวเฟิงไม่ไหว หลินหว่านถิงจึงจำต้องตอบรับ "ค่ะ"

พอได้ยินหลินหว่านถิงตอบตกลง หลินกั๋วต้งก็โล่งใจจริง ๆ "ดี พ่อจะให้ลุงหวังไปรับนะ"

ลุงหวังเป็นคนขับรถของหลินกั๋วต้ง ทำงานรับใช้ตระกูลหลินมาสิบกว่าปี เรียกว่าเห็นหลินหว่านถิงมาตั้งแต่เด็ก

หลังจากตอบรับไปคำหนึ่ง หลินหว่านถิงก็ตัดสายทิ้ง แล้วเงยหน้ามองเซียวเฟิงข้าง ๆ

เซียวเฟิงรู้ดีว่าหลินหว่านถิงกำลังรอคำอธิบายจากเขา จึงนั่งลงข้างเตียงแล้วกุมมือหลินหว่านถิงไว้ "ดึกป่านนี้จะปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวผมก็ไม่วางใจ ในเมื่อคุณยังไม่อยากให้คุณลุงหลินรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา กลางค่ำกลางคืนจะเรียกช่างก็ลำบาก แถมผมยังดื่มเหล้ามาอีก จะทำยังไงได้ล่ะครับ คุณว่าจริงไหม"

หลินหว่านถิงพยักหน้า "ถือว่าคุณพูดถูกก็แล้วกัน แล้วเดี๋ยวคุณจะกลับยังไงคะ"

เซียวเฟิงยิ้ม "วางใจเถอะครับ ไม่เป็นไรหรอก ตอนที่คุณหลับ ผมให้คนของที่บ้านแวะไปเอารถที่ร้านอาหารลั่วเยว่กลับมาแล้ว รถของคุณก็จอดอยู่ใต้ตึกบริษัท เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมารับคุณนะ"

พอได้ยินว่าเซียวเฟิงจะมารับในเช้าวันพรุ่งนี้ หลินหว่านถิงก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาเล็กน้อย "ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เช้าแปดโมงรอฉันที่หน้าหมู่บ้านวิลล่านะคะ"

ร่ำลาหลินหว่านถิงเสร็จ เซียวเฟิงก็เดินลงมาชั้นล่างตามลำพัง พอมาถึง เขาก็เห็นรถเบนท์ลีย์คันหนึ่งแล่นมาจอดตรงลานจอดรถหน้าประตูทางเข้า

ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำก้าวลงมาจากรถ เซียวเฟิงเดาว่าคนนี้น่าจะเป็นลุงหวังที่หลินหว่านถิงพูดถึง

เมื่อเห็นหวังเซินเดินผ่านหน้าไปด้วยท่าทางร้อนรน เซียวเฟิงก็ไม่ได้เอ่ยอะไร

เขาเดินตรงไปยังรถลัมโบร์กินีที่จอดเปิดไฟหน้าอยู่ตรงประตูทางเข้า

พอเห็นเซียวเฟิง ประตูรถลัมโบร์กินีก็เปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าเซียวเฟิง พลางค้อมตัวลงเล็กน้อย "มาแล้วเหรอครับนายน้อย ผมเป็นคนขับรถของประธานเซียว ชื่อลู่เฟิงครับ"

เซียวเฟิงพยักหน้า "ไปกันเถอะ"

ลู่เฟิงหันไปเปิดประตูให้เซียวเฟิง รอจนอีกฝ่ายเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแล้วปิดประตูให้เรียบร้อย ถึงได้เดินมาประจำที่นั่งคนขับ แล้วขับลัมโบร์กินีออกไป

——

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงตรง เซียวเฟิงขับลัมโบร์กินีมารอที่หน้าหมู่บ้านวิลล่าซื่อจี้ชุนเหอ ผ่านไปเพียงสองนาที ประตูหมู่บ้านก็เปิดออก

เซียวเฟิงมองเห็นร่างอ้อนแอ้นเดินออกมาจากด้านใน

เซียวเฟิงลงจากรถไปเปิดประตูให้หลินหว่านถิง เธอหิ้วกระเป๋าของตัวเองแล้วก้าวเข้าไปนั่ง

เมื่อกลับมานั่งประจำที่คนขับ เซียวเฟิงก็เอ่ยถาม "เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมครับ"

สีหน้าของหลินหว่านถิงดูไม่ค่อยดีนัก "ก็พอได้ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลข้างเคียงของยาตัวนั้นหรือเปล่า รู้สึกยังปวดหัวอยู่นิดหน่อย"

เซียวเฟิงทำท่าครุ่นคิด "ผมเดาว่าถ้าเมื่อคืนได้ปลดปล่อย ก็คงไม่ปวดหัวแล้วล่ะมั้ง ฤทธิ์ยาตัวนี้ค่อนข้างแรงเลยนะ เอาไว้คราวหน้าผมขอลองได้ไหม"

หลินหว่านถิงถลึงตาใส่เซียวเฟิงอย่างขุ่นเคือง "วางใจได้เลย! ไม่มีคราวหน้าแล้วค่ะ!"

โดนหลินหว่านถิงตอกกลับมาแบบนี้ เซียวเฟิงก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นรอยยิ้มจาง ๆ ตรงมุมปากของเธอ เซียวเฟิงจึงรู้ทันทีว่ายายหนูคนนี้ปากไม่ตรงกับใจเสียแล้ว

ยังไงก็ต้องหาโอกาสสั่งสอนให้เข็ดสักตั้ง