ตอนที่ 77 ดูเพลินไหม

พอมาถึงใต้ตึกสำนักงานซินเฟิงซ่าง เซียวเฟิงก็มองไปยังแผงขายของลั่วหนานจือกับย่าอู๋เหมยโดยสัญชาตญาณ ตอนนี้ลั่วหนานจือกำลังช่วยอู๋เหมยตักเสี่ยวหลงเปาร้อยที่ใส่กล่องอาหารอยู่

"คุณย่าคะ ย่าแน่ใจเหรอคะว่าวันนี้เขาจะมาจริง ๆ เมื่อวานย่ายังอุตส่าห์ไปซื้อกล่องอาหารรักษ์โลกแบบใช้แล้วทิ้งมาอีก กล่องพวกนี้ตั้งใบละสองเหมาเลยนะคะ" ลั่วหนานจือไม่ค่อยอยากเชื่อว่าวันนี้เซียวเฟิงจะมาซื้อเสี่ยวหลงเปาจริง ๆ

อู๋เหมยที่กำลังจัดของใส่ถุงอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น "ไม่หรอกน่า พ่อหนุ่มคนนั้นหน้าตาไม่เหมือนพวกต้มตุ๋นสักนิด แถมเมื่อวานเขาก็เหมาไปตั้งสี่สิบกว่าที่ ย่าเชื่อว่าเขาพูดจริง"

"เฮ้อ" ลั่วหนานจือถอนหายใจในใจ เกรงว่าคุณย่าคงต้องผิดหวังเสียแล้ว นี่ก็แปดโมงครึ่งยังไม่มีใครมาเลยสักคน แต่ขาดทุนก็ขาดทุนไปเถอะ ยังไงเดือนหน้าเธอก็จะได้เงินค่าคอมมิชชันแล้ว ถึงตอนนั้นก็เอาไปรักษาคุณปู่ได้เสียที

ทุกวันนี้ลั่วหนานจือใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันอย่างทรมานใจ เธอแทบจะรอให้ได้ค่าคอมมิชชันมาจ่ายค่ารักษาคุณปู่ตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

แม้อาการยูรีเมียของคุณปู่จะยังพอประคองไปได้อีกระยะ แต่สุดท้ายก็ต้องหาไตบริจาคมาเปลี่ยนให้ได้อยู่ดีถึงจะแก้ปัญหาได้

ทันใดนั้น เสียงประชดประชันก็ดังขึ้นข้างตัวเซียวเฟิง "ยังจะมองอยู่อีก ตาจะถลนออกมาอยู่แล้วมั้งคะ"

ได้ยินเสียงนี้ เซียวเฟิงก็สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว เขารีบหันขวับไปมองหลินหว่านถิงที่กำลังจ้องเขม็งมาพอดี "เอ่อ หว่านถิง คุณฟังผมอธิบายก่อนนะ เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดหรอกครับ"

แต่หลินหว่านถิงไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น "งั้นเหรอคะ ฉันเห็นในซีรีส์พวกผู้ชายเฮงซวยเปิดปากมาก็พูดประโยคนี้กันทั้งนั้นแหละ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ ฟังผมอธิบายก่อน"

เซียวเฟิงถึงกับไปไม่เป็น มีแต่เครื่องหมายคำถามลอยเต็มหัว นึกด่าในใจว่านี่มันซีรีส์เรื่องไหนวะ กล้ามาแย่งบทพูดของเขาไปได้ ถ้ารู้ว่าเป็นเรื่องไหนล่ะก็ เขาจะสั่งให้สำนักงานวิทยุโทรทัศน์ถอดออกจากผังให้หมด

ตอนนั้นเองหลินหว่านถิงก็มองเห็นสองย่าหลานที่ขายเสี่ยวหลงเปาถนัดตา ดวงตาของเธอพลันสว่างวาบ "ลั่วหนานจือ?"

เซียวเฟิงรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบอยากจะหาปี๊บคลุมหัวมุดดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้

หลินหว่านถิงปรายตามองเซียวเฟิง "ฉันก็ว่าอยู่ว่าสาวสวยคนไหนเข้าตาคุณได้ ที่แท้ก็ลั่วหนานจือ หนึ่งในสามดาวเด่นแห่งเมืองไห่เฉิงของเรานี่เอง ทำไมคะ คุณชอบเหรอ ถ้าชอบฉันไปขอวีแชตให้เอาไหม"

ตอนนี้เซียวเฟิงไม่รู้จะตอบยังไงดี ขืนบอกว่าไม่ชอบ ตัวเองก็ดันมีวีแชตของลั่วหนานจืออยู่แล้ว แต่ถ้าบอกว่าชอบ เขาก็เชื่อสนิทใจเลยว่าหลินหว่านถิงต้องกล้าเดินไปขอวีแชตจากลั่วหนานจือจริง ๆ แน่

พอเซียวเฟิงจอดรถเสร็จ เขาก็หันไปพูดกับหลินหว่านถิง "โธ่ หว่านถิง มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดจริง ๆ นะครับ"

จากนั้นเซียวเฟิงก็เล่าเรื่องที่บังเอิญเจอลั่วหนานจือกับอู๋เหมยเมื่อวานให้หลินหว่านถิงฟัง

พอหลินหว่านถิงฟังจบก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน "คุณว่าไงนะ เสี่ยวหลงเปาที่คุณซื้อมาเมื่อวานพวกเธอเป็นคนทำเหรอ"

เซียวเฟิงพยักหน้า "อืม ใช่ครับ ผมก็แค่อยากช่วยพวกเขานิดหน่อยนี่นา ยังไงก็ไม่ได้ใช้เงินมากมายอะไร แถมผมยังคิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่าจะกลายมาเป็นสวัสดิการให้เพื่อนร่วมงานในบริษัทได้ ยิ่งไปกว่านั้นผมก็ไม่นึกเลยว่าเถ้าแก่จะยอมให้บริษัทเป็นคนออกเงินส่วนนี้ด้วยซ้ำ"

หลินหว่านถิงได้ยินถึงตรงนี้ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดประตูรถแล้วเดินตรงดิ่งไปยังลิฟต์ทันที

เซียวเฟิงเห็นหลินหว่านถิงเป็นแบบนี้ ก็นึกว่าเธอโกรธเข้าให้แล้ว จึงรีบวิ่งตามไป "หว่านถิง คุณต้องเชื่อผมนะ ผมไม่ได้คิดอะไรกับลั่วหนานจือจริง ๆ"

ใครจะไปรู้ว่าหลินหว่านถิงจะพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า "ฟังคุณพูดแบบนี้ ผังต้าไห่ต้องเล็งลั่วหนานจือไว้แน่ ๆ คุณไม่รู้อะไร เมื่อกี้ฉันเห็นผังต้าไห่พาลูกน้องฝ่ายขายเดินไปทางนั้นแล้ว คุณไม่เห็นเหรอคะ"

เมื่อกี้เซียวเฟิงมัวแต่รีบร้อนอธิบายให้หลินหว่านถิงฟัง จะกล้าหันไปมองแผงของลั่วหนานจือต่อได้ยังไง พอคิดว่าเรื่องชักจะบานปลายแล้ว เซียวเฟิงก็รีบคว้าแขนหลินหว่านถิงวิ่งไปที่ลิฟต์

ทั้งสองคนลงลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง พอวิ่งออกจากตึกสำนักงานก็เห็นคนเจ็ดแปดคนยืนอออยู่หน้าแผงขายเสี่ยวหลงเปาฝั่งตรงข้ามเยื้อง ๆ แถมยังมีคนยืนมุงดูอยู่ด้วย

เซียวเฟิงกับหลินหว่านถิงสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาพร้อมกัน

ทั้งสองไม่มีเวลาให้คิดอะไรทั้งนั้น พุ่งตัวตรงไปยังแผงเสี่ยวหลงเปาทันที

ตอนนี้ที่หน้าแผงลอย ผังต้าไห่ทำหน้าตาถมึงทึง "ยายแก่ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็นเพื่อนร่วมงานของเซียวเฟิง เขาบอกว่าวันนี้ติดธุระมาไม่ได้ ก็เลยให้พวกฉันมาเอาซาลาเปาแทน นี่เงินแปดร้อยหยวน"

ผังต้าไห่ควักเงินสดแปดร้อยหยวนออกจากกระเป๋าสตางค์แล้วตบฉาดลงบนแผง ทำเอาลั่วหนานจือกับอู๋เหมยสะดุ้งตกใจ

ตอนนี้อู๋เหมยมีสีหน้างุนงงไปหมด "คุณเป็นเพื่อนร่วมงานของพ่อหนุ่มเมื่อวานเหรอคะ แต่ไม่ได้หรอก เป็นคนเราต้องมีสัจจะ เสี่ยวหลงเปานี่พ่อหนุ่มเมื่อวานเขาสั่งไว้ ถ้าเขาไม่มาฉันก็ให้คนอื่นเอาไปไม่ได้หรอก"

ผังต้าไห่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ยายแก่นี่ทำไมหัวรั้นนักนะ เขาแค่อยากจะรีบเอาของแล้วฉวยโอกาสขอวีแชตจากลั่วหนานจือต่างหาก

พูดถึงเรื่องนี้ ผังต้าไห่ก็ต้องขอบคุณเซียวเฟิงจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเฟิงจับพลัดจับผลูทำให้เบื้องบนของบริษัทตัดสินใจซื้อเสี่ยวหลงเปาร้อยที่ทุกวัน ผังต้าไห่ก็คงหาโอกาสเข้าไปตีสนิทลั่วหนานจืออย่างออกหน้าออกตาไม่ได้หรอก

เมื่อวานตอนผังต้าไห่ขับรถผ่านใต้ตึกบริษัท เขาก็ตกหลุมรักลั่วหนานจือที่งดงามราวกับนางฟ้าตั้งแต่แรกเห็น

นอกจากหลินหว่านถิงแล้ว ลั่วหนานจือก็เป็นผู้หญิงอีกคนที่ทำให้เขาอยากได้มาครอบครองตั้งแต่แรกพบ แต่หลินหว่านถิงเป็นถึงลูกสาวตระกูลหลิน ผังต้าไห่จึงหมดปัญญา

แต่สำหรับลั่วหนานจือ ผังต้าไห่สาบานเลยว่าจะต้องเอามาเป็นของตัวเองให้ได้ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าฐานะทางบ้านของลั่วหนานจือไม่ค่อยดี ต้องกำลังร้อนเงินแน่ ๆ

ในเมื่อผังต้าไห่มีเงิน แค่ยอมจ่ายสักหน่อย ลั่วหนานจือก็ต้องเสร็จเขาแน่นอน

นี่คือสิ่งที่ผังต้าไห่คิดในใจ ด้วยเหตุนี้เมื่อวานเขาถึงยอมลงทุนลงแรงไปแย่งงานเหนื่อยเปล่าแบบนี้มาจากเจ้านายตัวเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะลั่วหนานจือ ผังต้าไห่ไม่มีทางรับงานเฮงซวยแบบนี้มาทำเองหรอก อย่าว่าแต่เสี่ยวหลงเปานี่ก็แค่อร่อยนิดหน่อย ต่อให้อร่อยเหาะแค่ไหน ผังต้าไห่ก็ไม่มีวันยอมทำเด็ดขาด

แต่ในตอนที่ผังต้าไห่คิดว่าตัวเองกำลังจะทำสำเร็จ ใครจะรู้ว่ายายแก่ตรงหน้ากลับดื้อดึงไม่ยอมฟังอะไรเลย ตั้งแต่มาถึงแผงนี้ ผังต้าไห่พยายามจะเอาเสี่ยวหลงเปาที่เซียวเฟิงสั่งไว้ไป แต่อู๋เหมยก็ยืนกรานไม่ยอมให้ผังต้าไห่เอาไปท่าเดียว

ผังต้าไห่เริ่มรู้สึกว่าจัดการยาก จึงปิ๊งไอเดียขึ้นมากะทันหัน "ถ้าอย่างนั้น คุณห่อให้ฉันใหม่ร้อยที่ก็แล้วกัน ได้ไหม"

อู๋เหมยชะงักไปแล้วตอบอย่างลำบากใจ "แต่ของฉันก็เหลืออยู่แค่สิบกว่าที่เท่านั้นเอง ไม่พอหรอกค่ะ"

ผังต้าไห่อึ้งไป แบบนั้นก็ไม่ได้ แบบนี้ก็ไม่ได้ ผังต้าไห่ที่เริ่มร้อนใจจึงโพล่งออกมาว่า "ช่างแม่งแล้ว พวกเรายังไงก็จ่ายเงินไปแล้ว เข้าไปเอาเสี่ยวหลงเปามาก็พอ"

ผังต้าไห่ร้อนรนจริง ๆ ถ้าไม่ยัดเงินให้ยายแก่รับไว้ แล้วบทพระเอกแสนดีตอนท้ายเขาจะเล่นต่อยังไงล่ะ

พอเห็นผังต้าไห่นำทีมจะเข้ามาเอาเสี่ยวหลงเปา อู๋เหมยก็รีบเอาตัวเข้าไปขวางหน้าพวกเขาไว้ ลั่วหนานจือกลัวว่าคุณย่าจะได้รับบาดเจ็บจึงรีบเข้าไปช่วยขวางอีกแรง

ปรากฏว่าพอผังต้าไห่เห็นลั่วหนานจือก็จงใจชนเธอเข้าเต็มแรง

แม้ลั่วหนานจือจะตอบสนองได้เร็ว รีบยกสองแขนขึ้นมาบังหน้าอกไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองถูกลวนลาม

แต่พอโดนชนเข้า กลิ่นหอมเย้ายวนใจก็ลอยมาแตะจมูกผังต้าไห่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เลือดกำเดาก็แทบจะพุ่งขึ้นสมองทันที