ตอนที่ 78 ไล่ออก

"หอมจังเลย" ผังต้าไห่รู้สึกว่าบางส่วนในร่างกายเริ่มตื่นตัวขึ้นมาแล้ว

ตอนนี้ผังต้าไห่หน้ามืดตามัวไปหมด เขาคว้าหมับเข้าที่มือของลั่วหนานจือ "น้องสาวจ๊ะ เธอชื่ออะไรเหรอ ต่อไปนี้ฉันจะมาอุดหนุนวันละร้อยที่เลย อุดหนุนธุรกิจของพวกเธอขนาดนี้ แอดวีแชตกันหน่อยเป็นไงจ๊ะ"

ลั่วหนานจือตกใจสุดขีด แม้เรื่องถูกขอวีแชตแบบนี้เธอจะเจอแทบทุกวันเพียงแค่ก้าวออกจากบ้าน แต่คนหน้าตาดุร้ายน่ากลัวแบบผังต้าไห่นี่เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

"ปล่อยฉันนะ!" ลั่วหนานจือดิ้นรนสุดแรง แต่เรี่ยวแรงของเธอน้อยกว่าผังต้าไห่มาก จึงไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย

ตอนนี้ผังต้าไห่หน้ามืดจนกู่ไม่กลับแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ได้แทะโลมลั่วหนานจือสักหน่อย มีหรือที่เขาจะยอมรามือ

"ปล่อยหลานสาวฉันนะ ซาลาเปานี่ฉันไม่ขายให้พวกแกแล้ว!" อู๋เหมยเห็นดังนั้นก็รีบปราดเข้ามาขวางหน้าเพื่อปกป้องลั่วหนานจือเอาไว้

ทว่าการกระทำนี้กลับทำให้ผังต้าไห่ยอมปล่อยมือ

ผังต้าไห่แค่นหัวเราะแล้วถอยหลังไปสองก้าว "ยายแก่ ฉันขอเตือนให้แกรู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง พูดตรง ๆ นะ ฉันถูกใจหลานสาวแกว่ะ ถ้ารู้จักเจียมตัวก็ปล่อยให้หลานสาวแกไปกินข้าวกับฉันซะ แต่ถ้าไม่รู้ความล่ะก็ ฉันจะบอกให้เอาบุญ นิติบุคคลแถวนี้ฉันรู้จักหมด แค่ฉันพูดคำเดียว แกก็อย่าหวังว่าจะได้มาตั้งแผงแถวนี้อีกเลย ส่วนตรงไหนที่นิติฯ ดูแลไม่ถึง มันก็เป็นพื้นที่สาธารณะทั้งนั้นแหละ แค่แกกล้าตั้งแผง ฉันก็จะไปแจ้งเทศกิจมาจับแกซะ ดูซิว่าพวกแกจะมีปัญญาใช้ชีวิตกันยังไง!"

เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ผังต้าไห่ก็งัดไม้แข็งออกมาใช้ทันที แถมในใจยังแอบนึกเสียใจที่ดันไปรับงานงี่เง่าของเซียวเฟิงมา

พอได้ยินผังต้าไห่ขู่เช่นนั้น สีหน้าของอู๋เหมยก็ซีดเผือดลงถนัดตา ความจริงแล้วจะให้ตั้งแผงขายของแถวนี้หรือไม่เธอก็ไม่ได้สนใจนัก มันต่างกันแค่ได้กำไรมากหรือน้อยเท่านั้นเอง

แต่สามีของเธอ ซึ่งก็คือคุณปู่ของลั่วหนานจือจำเป็นต้องใช้เงินทุกวัน หากขาดรายได้ไปหลายวัน ยามที่คุณปู่ของลั่วหนานจือต้องไปฟอกไตก็จะไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา

ยิ่งไปกว่านั้น เดือนหน้าลั่วหนานจือก็ต้องจ่ายค่าเทอมแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าจะหาได้จากไหน เดิมทีอู๋เหมยตั้งใจจะไปขอยืมญาติมาหมุนก่อน แต่การปรากฏตัวของเซียวเฟิงได้มอบความหวังให้กับเธอ

ในจังหวะที่อู๋เหมยกำลังสิ้นหวัง จู่ ๆ ท่ามกลางฝูงชนก็มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินฝ่าออกมา "ผู้อำนวยการผัง คุณทำแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยมั้ง"

ทันทีที่เซียวเฟิงกับหลินหว่านถิงมาถึง ก็ได้ยินผังต้าไห่กำลังพูดจาวางก้ามใส่อู๋เหมยกับลั่วหนานจืออยู่พอดี

เรื่องนี้ทำให้เซียวเฟิงรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ทั้งยังรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ ถ้าเมื่อวานเขาเด็ดขาดกว่านี้สักหน่อย หรือวันนี้มาเร็วกว่านี้อีกนิด ย่าอู๋กับลั่วหนานจือก็คงไม่ต้องมาตกใจกลัวแบบนี้

จะว่าไป เรื่องนี้เซียวเฟิงก็เป็นต้นเหตุ เขาจึงเดินตรงเข้าไปหาผังต้าไห่ พร้อมกับจ้องหน้าไอ้อ้วนที่ตัวเตี้ยกว่าเขาครึ่งศีรษะ

ผังต้าไห่กำลังสงสัยอยู่พอดีว่าใครเรียก พอเห็นเซียวเฟิงยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำหน้าเยาะเย้ยใส่ "เซียวเฟิง แกมันก็แค่เด็กฝึกงาน เก่งคอมพิวเตอร์นิดหน่อยก็คิดว่าตัวเองแน่แล้วงั้นสิ ฉันจะบอกแกให้ เชื่อไหมว่าแค่ฉันพูดคำเดียว แกก็กระเด็นออกจากบริษัทไปได้เลย"

ตอนนั้นเองอู๋เหมยที่เห็นเซียวเฟิงปรากฏตัวก็เอ่ยขึ้น "พ่อหนุ่ม ทำไมเพิ่งมาล่ะ คนคนนี้บอกว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ จะมาเอาซาลาเปาแทนเธอน่ะ"

เมื่อเซียวเฟิงเห็นผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงและใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาของอู๋เหมย ความรู้สึกผิดในใจเขาก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก

ครั้นมองเห็นเสี่ยวหลงเปาที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนพื้น เซียวเฟิงจึงพูดขึ้น "ย่าอู๋ครับ ผมมารับของแล้วครับ เขาเป็นเพื่อนร่วมงานของผมจริง ๆ นั่นแหละ แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง"

อู๋เหมยได้ยินดังนั้นก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกลั่วหนานจือที่อยู่ข้าง ๆ ดึงตัวไว้ "คุณย่าคะ ย่าไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก ฉันรู้สึกว่าคนคนนี้นี่แหละเป็นคนพามา ไม่แน่ว่าสองคนนี้อาจจะเป็นพวกเดียวกันก็ได้"

ย่าอู๋เอ็ดเสียงเบา "จือจือ หลานพูดจาเหลวไหลอะไรกัน พ่อหนุ่มคนนี้ดูปุ๊บก็รู้ว่าเป็นคนจิตใจดี ไม่มีทางเป็นพวกเดียวกับไอ้อ้วนหน้าตาดุร้ายคนนั้นแน่ ๆ"

ลั่วหนานจือยังอยากจะพูดต่อ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผังต้าไห่ชี้หน้าด่าเซียวเฟิงอย่างเกรี้ยวกราด "เซียวเฟิง ที่ฉันพูดแกไม่ได้ยินหรือไง ถ้าแกไม่อยากโดนไล่ออกก็ไสหัวไปซะ! ไม่งั้นระวังฉันจะอัดแกนะ"

ตอนนี้ผังต้าไห่มั่นใจเต็มเปี่ยม ยังไงเสียฝ่ายขายของตัวเองก็มีคนอยู่ที่นี่ตั้งเจ็ดคน จะไปกลัวไอ้เซียวเฟิงคนเดียวได้ยังไงกัน

ในเวลานี้เซียวเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาใช้สายตาเย็นชามองไปที่ผังต้าไห่ "ผู้อำนวยการผัง ผมจะพูดอีกครั้งเดียวนะ ที่นี่ไม่มีธุระอะไรของคุณแล้ว รีบไสหัวกลับบริษัทไปซะ ไม่งั้นจะหาว่าผมไม่เตือน"

เซียวเฟิงเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว คำพูดเมื่อครู่ของผังต้าไห่เขาได้ยินทั้งหมด ไม่เพียงแอบอ้างชื่อเขาเพื่อหวังจะเอาเสี่ยวหลงเปา พอไม่สำเร็จยังคิดจะทำลายช่องทางทำมาหากินของอู๋เหมยอีก ทั้งหมดนี้ก็เพียงเพราะลั่วหนานจือคนเดียว

พอได้ยินเซียวเฟิงพูดแบบนั้น ผังต้าไห่ก็ระเบิดหัวเราะลั่นขึ้นมาทันควัน เขาตบไหล่เซียวเฟิงฉาดใหญ่ "เซียวเฟิง ฉันว่าแกคงไม่อยากทำงานต่อแล้วสินะ ไอ้ขยะอย่างแกคิดว่าเก่งคอมนิดหน่อยแล้วจะไม่โดนไล่ออกงั้นสิ ฉันจะบอกแกให้นะ ไอ้เด็กนักเรียนกระจอก ๆ อย่างแก ชาตินี้ทั้งชาติ..."

ผังต้าไห่ยังพูดไม่ทันขาดคำ ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นปราดจากท้องขึ้นสู่สมองทันที

ร่างหนักร่วมร้อยกิโลกรัมของผังต้าไห่ถูกถีบกระเด็นลอยไปไกลถึงสี่ห้าเมตร ก่อนจะพุ่งไปกระแทกคนรอบข้างจนล้มกลิ้งไปหลายคน

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ผู้คนรอบข้างต่างพากันอุทานลั่น "พระเจ้าช่วย ไอ้หนุ่มนี่แรงเยอะชะมัด! ไอ้อ้วนนี่หนักเกือบร้อยโลได้มั้งนั่น ยังโดนถีบกระเด็นไปไกลขนาดนั้นได้เลย"

"ถีบได้สะใจโว้ย! ไอ้อ้วนนี่เห็นแม่หนูเขาสวยเข้าหน่อยเป็นไม่ได้ เมื่อกี้ก็เพิ่งจะข่มขู่คุณย่าเขาไปหยก ๆ สันดานเลวระยำจริง ๆ"

เวลานี้ผังต้าไห่รู้สึกปั่นป่วนมวนท้องไปหมด ยังดีที่มื้อเช้ายังไม่ได้กินอะไร ไม่อย่างนั้นคงอ้วกแตกออกมาแล้ว

"แม่มเอ๊ย ลุยเข้าไปสิวะ! ใครอัดไอ้เด็กเวรนี่ให้หมอบได้ ฉันให้หมื่นนึง!" ผังต้าไห่โกรธจนสติขาด วันนี้เขาต้องทำให้เซียวเฟิงชดใช้อย่างสาสมให้ได้

พนักงานฝ่ายขายทั้งเจ็ดคนพอได้ยินแบบนั้นก็พุ่งเข้าใส่เซียวเฟิงทันที แต่ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตร เซียวเฟิงก็รัวเตะใส่คนทั้งเจ็ดจนล้มระเนระนาด ความเร็วของเขานั้นว่องไวเสียจนคนที่มองตามไม่ทัน ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าลูกเตะแรก ๆ นั้นเตะออกไปอย่างไร

พริบตาเดียว ณ ที่ตรงนั้นก็มีคนลงไปนอนโอดครวญอยู่บนพื้นเพิ่มอีกเจ็ดคน

เพียงแต่ครั้งนี้เซียวเฟิงยั้งแรงเอาไว้บ้าง ไม่ได้เตะหนักหน่วงเหมือนที่เตะผังต้าไห่

ผังต้าไห่พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก่อนจะชี้หน้าเซียวเฟิงด้วยความเคียดแค้น "เซียวเฟิง! แกเก่งนักใช่ไหม! ได้! ฉันจะบอกให้! วันนี้ฉันจะต้องให้บริษัทไล่แกออกให้ได้ แกคอยดูเถอะ!"

พอได้ยินผังต้าไห่ขู่แบบนั้น เซียวเฟิงก็แค่นหัวเราะ "โอ้? งั้นเหรอ? มั่นใจเหรอครับ"

ผังต้าไห่คล้ายได้ยินเรื่องน่าขันจึงเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา "อย่ามาทำเป็นเก่งแถวนี้เลย ฉันจะบอกให้นะ พอถึงบริษัทเมื่อไหร่ ต่อให้แกคุกเข่าอ้อนวอนฉันก็ไม่มีประโยชน์ วันนี้แกเตรียมเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปได้เลย"

แต่ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงอันเย็นชาของใครบางคนก็ดังเข้าหูผังต้าไห่ ทำเอาเขาถึงกับชะงักไปทั้งตัว "งั้นเหรอคะ ผู้อำนวยการผังนี่ช่างมีอำนาจใหญ่โตเสียจริง ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเจ้านายรู้ว่าคุณไล่พนักงานออกโดยไม่แยกแยะผิดถูกแบบนี้ แถมยังเป็นพนักงานที่สำคัญต่อบริษัทมากด้วย เจ้านายจะคิดยังไงนะคะ"

ผังต้าไห่สะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยิน เขาคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี และเมื่อค่อย ๆ หันคอกลับไปอย่างแข็งทื่อ ผังต้าไห่ก็อุทานออกมาเสียงหลง "หลิน...หลินหว่านถิง?!"