ตอนที่ 79 เงามืดของผังต้าไห่

วินาทีที่ผังต้าไห่เห็นหลินหว่านถิง ความหวาดกลัวในแววตาก็ฉายชัดจนไม่อาจปิดบัง ถึงกับเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

เซียวเฟิงเองก็สังเกตเห็นแววตาหวาดหวั่นของผังต้าไห่เช่นกัน ในใจพลอยนึกสงสัยว่าหลินหว่านถิงไปทำอะไรมา ทำไมผังต้าไห่ถึงได้กลัวเธอขนาดนี้?

หลินหว่านถิงจ้องมองผังต้าไห่พลางสาวเท้าเข้าไปหาทีละก้าว "ผังต้าไห่ ฉันเป็นแค่ผู้จัดการ ส่วนนายเป็นถึงผู้อำนวยการ จะกลัวอะไรกันล่ะคะ?"

ผังต้าไห่มีสีหน้าลุกลี้ลุกลน เขาถอยกรูดอย่างลืมตัวเพราะถูกแรงกดดันจากรังสีของหลินหว่านถิง ปากก็ละล่ำละลักออกมา "ใคร...ใครบอกว่าผมกลัว ลูกผู้ชายตัวจริงเขาไม่รังแกผู้หญิงต่างหาก ผมก็แค่ไม่อยากลดตัวไปทะเลาะกับผู้หญิงอย่างคุณเท่านั้นเอง"

หลินหว่านถิงเอามือไพล่หลัง "อ้อ? งั้นเหรอคะ?"

สายตาของหลินหว่านถิงคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดแทงทะลุหัวใจผังต้าไห่ เขาถอยร่นอย่างลนลาน "หลินหว่านถิง ไม่ใช่ว่าผมกลัวคุณนะ แต่นี่คือลูกผู้ชายตัวจริงไม่รังแกผู้หญิงต่างหาก พวกเราไป!"

พูดจบผังต้าไห่ก็พาลูกน้องในแผนกเผ่นหนีฝ่าวงล้อมฝูงชนออกไปอย่างเร่งรีบ

"ไอ้คนไม่ได้เรื่อง ถุย" หลินหว่านถิงถ่มน้ำลายพลางปรายตามองตามผังต้าไห่ที่เตลิดหนีไปด้วยความเหยียดหยาม

จากนั้นหลินหว่านถิงก็หันไปมองลั่วหนานจือที่เอาแต่จ้องเธอตาไม่กะพริบ "เธอคือลั่วหนานจือใช่ไหม?"

ลั่วหนานจือพยักหน้า "สวัสดีค่ะหลินหว่านถิง"

หลินหว่านถิงเป็นถึงดาวเด่นประจำมหาวิทยาลัยที่ใครๆ ต่างยอมรับ ลั่วหนานจือย่อมคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นธรรมดา แม้ว่าหน้าตาและรูปร่างของทั้งคู่จะกินกันไม่ลง แต่ลับหลังแล้ว หลายคนกลับมองว่าลั่วหนานจือยังเป็นรองหลินหว่านถิงอยู่ขั้นหนึ่ง ซึ่งสาเหตุหลักก็มาจากเบื้องหลังทางครอบครัวนั่นเอง

เพราะเวลาหลินหว่านถิงปรากฏตัว เธอมักจะรายล้อมไปด้วยรถหรูและของแบรนด์เนมเสมอ

ผิดกับลั่วหนานจือที่ทำได้แค่ปั่นจักรยานไปเรียน เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ล้วนเป็นของโนเนมตามตลาดนัด

แม้ลั่วหนานจือจะไม่เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ ด้วยรู้ดีว่าชาติกำเนิดเลือกไม่ได้ แต่การถูกคนอื่นจับไปเปรียบเทียบอยู่เรื่อยก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอยินดีนัก

"พวกเรามาแอดวีแชตกันเถอะ ถ้าวันหลังผังต้าไห่ยังตามมารังควานเธออีกก็บอกฉันได้เลยนะ อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันยังไงฉันก็ต้องช่วยเธออยู่แล้ว" หลินหว่านถิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยความหวังดี เตรียมจะแอดเพื่อนกับลั่วหนานจือ

แต่ลั่วหนานจือกลับลังเลเล็กน้อย เธอเหลือบมองเซียวเฟิงอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะหันกลับมามองหลินหว่านถิง ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ส่ายหน้า "ช่างมันเถอะค่ะ ยังไงวันนี้คนคนนั้นก็ถูกคุณสั่งสอนไปแล้ว น่าจะไม่กล้ามาอีกแล้วล่ะค่ะ"

หลินหว่านถิงอยากจะเตือนว่าผังต้าไห่ไม่ใช่คนที่จะยอมถอดใจง่ายๆ ขนาดนั้น แต่พอนึกดูอีกทีจึงพยักหน้ารับ "เอาเถอะ ถ้าเขามาหาเรื่องเธออีกแล้วเธอรับมือไม่ไหว ก็ไปหาฉันที่ออฟฟิศชั้นยี่สิบฝั่งตรงข้ามได้นะ ฉันอยู่แผนกการเงิน"

ลั่วหนานจือเพียงแค่พยักหน้ารับรู้

จังหวะนั้นเอง จางหยางกับโจวเจี๋ยก็วิ่งเหยาะๆ แหวกฝูงชนเข้ามาหาเซียวเฟิง พอเซียวเฟิงเห็นทั้งสองคนก็กลอกตาใส่ "ลูกพี่ทั้งสอง พวกนายเพิ่งจะมาถึงเนี่ยนะ อดดูงิ้วเรื่องเด็ดเลย"

โจวเจี๋ยกับจางหยางทำหน้างุนงงเป็นไก่ตาแตก "เรื่องเด็ดอะไร?"

เซียวเฟิงเอามือป้องปาก กระซิบข้างหูของทั้งสอง เล่าเรื่องที่หลินหว่านถิงขู่ผังต้าไห่จนกลัวหัวหดเมื่อครู่นี้ให้ฟัง

เดิมทีเซียวเฟิงนึกว่าจะได้เห็นสีหน้าตกตะลึงจนอ้าปากค้างของจางหยางกับโจวเจี๋ย ทว่าใบหน้าของทั้งคู่กลับไม่แสดงความแปลกใจออกมาเลยแม้แต่น้อย

เซียวเฟิงถึงกับประหลาดใจ "ทำไมพวกนายไม่เห็นตกใจกันเลยล่ะ?"

จางหยางผู้มีนิสัยชอบซุบซิบเหลือบมองหลินหว่านถิง เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้หันมาทางนี้จึงพูดขึ้น "โธ่เอ๊ย ปีก่อนนายไม่อยู่เลยไม่รู้อะไร ตอนที่หลินหว่านถิงเพิ่งเข้ามาฝึกงานที่บริษัท ผลงานของเธอก็โดดเด่นไม่เบา แต่ดันไปเตะตาผังต้าไห่เข้าเต็มเปา หมอนั่นส่งดอกไม้ให้ทุกวันติดต่อกันเป็นเดือน แถมยังถือดีว่าพ่อตัวเองเป็นหนึ่งในบอร์ดบริหาร เลยกล้าไปดักสารภาพรักแบบโต้งๆ ทำเอาหลินหว่านถิงโกรธจนควันออกหูเลยล่ะ"

โจวเจี๋ยโพล่งแทรกขึ้นมา "เรื่องนี้ฉันก็เห็นเหมือนกัน ที่แท้หลินหว่านถิงเป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินแห่งไห่เฉิง ผู้นำตระกูลหลินต่อสายกริ๊งเดียวไปหาเจ้านายแล้วก็พ่อของผังต้าไห่ พอวันรุ่งขึ้น ทั้งผังต้าไห่กับพ่อที่ชอบปกป้องลูกตัวเองก็ต้องมาคุกเข่าสำนึกผิดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของหลินหว่านถิงตั้งสามวันเต็มๆ ช่วงนั้นแทบจะกินขี้ปี้นอนกันอยู่ที่บริษัท แค่คิดก็สยองแล้ว"

จางหยางพยักหน้า "ใช่สิ คิดแล้วฉันยังขนลุกไปทั้งตัว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผังต้าไห่ก็กลัวหลินหว่านถิงจนต้องหนีห่าง พอเห็นหลินหว่านถิงทีไรก็ต้องเดินอ้อมหนีตลอด"

เซียวเฟิงมองไปยังหลินหว่านถิงที่ยังคงคุยอะไรบางอย่างกับลั่วหนานจือด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

จางหยางตบไหล่เซียวเฟิงเบาๆ "เอาล่ะ เลิกมองได้แล้ว ตาสีตาสาอย่างพวกเราน่ะ ไม่มีปัญญาไปแตะต้องสาวสวยสองคนนั้นหรอก ทำหน้าที่ของพวกเราให้ดีก็พอแล้ว"

โจวเจี๋ยเอ่ยสมทบ "ใช่สิ ว่าแต่นายเรียกพวกเรามาทำไมเนี่ย?"

เซียวเฟิงชี้ไปที่ซาลาเปาร้อยชุดบนพื้น "มาเอาซาลาเปาไง ทั้งหมดร้อยชุด ฉันเอาห้าสิบชุด พวกนายสองคนคนละยี่สิบห้า"

พูดจบ เซียวเฟิงก็โอนเงินให้อู๋เหมยแปดร้อยหยวนทันที จากนั้นก็เดินตามโจวเจี๋ยกับจางหยางขึ้นไปข้างบน

หลินหว่านถิงมองตามแผ่นหลังของเซียวเฟิงพลางคิดในใจ "ร้ายนักนะเซียวเฟิง ฉันอุตส่าห์ช่วยแก้วิกฤติของผังต้าไห่ให้นาย แต่นายกลับทำกับฉันแบบนี้ ไม่คิดจะรอฉันเลยสักนิด!"

"เพื่อนหลิน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" ลั่วหนานจือเห็นสีหน้าของหลินหว่านถิงดูแปลกไปก็อดเป็นห่วงไม่ได้

หลินหว่านถิงส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นไร เอาล่ะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว ขอตัวก่อนนะ ไว้มีโอกาสพวกเราค่อยคุยกันใหม่" พูดจบเธอก็หันหลังเดินตรงไปยังตึกออฟฟิศ

ลั่วหนานจือมองตามแผ่นหลังของหลินหว่านถิงพลางรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ ความจริงแล้วต่อให้เธอจะไม่คิดอะไรมากแค่ไหน แต่ก็ยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง อีกอย่าง เธอยังเรียนเอกดุริยางคศิลป์ซึ่งเป็นสาขาที่ผลาญเงินเป็นว่าเล่น หากมีเครื่องดนตรีดีๆ และคอนเนกชันดีๆ ด้วยพรสวรรค์ของเธอ คงกลายเป็นอัจฉริยะทางดนตรีที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปนานแล้ว

"จือจือ หนูคิดอะไรอยู่ลูก? ซาลาเปาขายเกือบหมดแล้ว พวกเราเก็บแผงกลับบ้านกันได้แล้วนะ" เสียงของอู๋เหมยดังมาจากด้านหลังของลั่วหนานจือ

ลั่วหนานจือได้สติกลับมาจึงรีบพยักหน้ารับ "อ๊ะ ค่ะคุณย่า หนูช่วยเก็บนะคะ"

จู่ๆ อู๋เหมยก็นึกอะไรขึ้นมาได้พลางมองลั่วหนานจือ "จริงสิจือจือ นักศึกษาหญิงคนเมื่อกี้กับเซียวเฟิงเหมือนจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยไห่เฉิงของพวกหนูเลยนะ พวกหนูรู้จักกันไหม?"

"เซียวเฟิง? พ่อหนุ่มคนนั้นเหรอคะ? ไม่คิดเลยว่าเขาจะอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเรา แถมชื่อเซียวเฟิงเนี่ยก็เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน" ลั่วหนานจือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกออก นี่ไม่ใช่รุ่นน้องปีหนึ่งที่ถูกสวมเขาอย่างโจ่งแจ้งหลังจากสอบปลายภาคเทอมที่แล้วหรอกเหรอ?

อู๋เหมยเห็นลั่วหนานจือเหมือนจะรู้จักจริงๆ จึงรีบพูดต่อ "พ่อหนุ่มคนนี้ใช้ได้เลยนะลูก นอกจากจะช่วยย่าเก็บซาลาเปาที่หล่นกระจัดกระจายจนเรียบร้อยแล้ว ยังบอกย่าอีกว่าซาลาเปาพวกนี้น่าจะสั่งแค่เดือนกว่าๆ ซึ่งก็พอดีเลย ย่าเองไม่ได้อยากจะค้าขายที่นี่ไปตลอดอยู่แล้ว แต่พ่อหนุ่มคนนี้เขามีน้ำใจ แถมหน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ยิ่งอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับหลานด้วย จือจือเอ๊ย หลานก็โตป่านนี้แล้วนะ ถึงเวลาต้องหาใครสักคนมาเป็นแฟนได้แล้ว"

พอได้ยินอู๋เหมยพูดแบบนั้น ลั่วหนานจือก็ถึงกับเหวอไป "คุณย่าคะ ย่าพูดว่าอะไรนะคะ? จะให้หนูไปคบกับเซียวเฟิงเนี่ยนะคะ?"