ตอนที่ 80 จัดการไม่ได้

ลั่วหนานจือรู้สึกประหลาดใจมาก เพราะคุณย่าไม่เคยก้าวก่ายเรื่องความรักของเธอเลย ทำเพียงคอยกำชับให้เธอมองคนให้ทะลุปรุโปร่ง อย่าโลภในทรัพย์สินของคนอื่น ผู้ชายต้องมีความสามารถด้วยตัวเองถึงจะใช้ได้ อะไรทำนองนั้น

การที่จู่ๆ อู๋เหมยก็บอกให้ลั่วหนานจือไปคบกับเซียวเฟิง ทำเอาลั่วหนานจือตั้งรับแทบไม่ทันอยู่บ้าง

"เอาเถอะ ย่าก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ แต่ย่ารู้สึกจริงๆ นะว่าพ่อหนุ่มเซียวเฟิงคนนั้นนิสัยใช้ได้เลย มีความทะเยอทะยาน มีมารยาทกับคนอื่น แถมหน้าตาก็หล่อเหลาไม่เบา หลานจะไม่ลองพิจารณาดูหน่อยเหรอ?"

ลั่วหนานจือกุมขมับ "พอเถอะค่ะคุณย่า เลิกคิดเรื่องนี้ได้แล้ว พวกเรารีบเก็บของกลับบ้านกันเถอะค่ะ"

พอพูดมาถึงตรงนี้ อู๋เหมยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังเก็บแผงลอยไม่เสร็จเลย

ที่แผนกการเงินบริษัทซินเฟิงซ่าง หลินหว่านถิงมองเสี่ยวหลงเปาในมือที่เพิ่งมาส่ง เธอหยิบตะเกียบขึ้นมากัดไปคำหนึ่ง สองแก้มยังคงพองลมด้วยความโกรธ "ไอ้บ้าเซียวเฟิง กล้าทิ้งแฟนสาวที่สวยหยดย้อยอย่างฉันไว้ตรงนั้นได้ยังไง!"

ถ้าเซียวเฟิงรู้ว่าหลินหว่านถิงคิดแบบนี้ เขาคงต้องร้องตะโกนว่าไม่ยุติธรรมอย่างแน่นอน

เซียวเฟิงอยากจะบอกเหลือเกินว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลหลินไม่ใช่คนที่บอกเองหรอกเหรอว่าต้องปิดบังความสัมพันธ์ของเราเอาไว้น่ะ?

แต่ในเวลานี้เซียวเฟิงยังไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้ เพราะแผนกโปรแกรมเมอร์ที่เขาทำงานอยู่ กำลังถูกผังต้าไห่พาคนมาปิดล้อมเอาไว้แล้ว

จี้ฮุยยืนขวางอยู่ตรงหน้าเซียวเฟิงพลางจ้องผังต้าไห่ "ผังต้าไห่ นายอย่าให้มันมากเกินไปหน่อยเลย นายถึงกับขู่จะไล่เซียวเฟิงออกเพียงเพราะเรื่องซาลาเปาลูกเดียวเนี่ยนะ? ในสายตานายยังมีกฎระเบียบของบริษัทอยู่อีกไหม!"

ผังต้าไห่มีเนื้อเต็มหน้า เวลาหัวเราะที เนื้อบนใบหน้าก็กระเพื่อมดุ๊กดิ๊กไปมาตามจังหวะ จะว่าไปแล้วก็ดูน่าตลกอยู่เหมือนกัน

"ทำไม? จะเอากฎระเบียบมาอ้างกับฉันเหรอ? นายรู้ไหมว่าผู้ถือหุ้นที่แก้ไขกฎระเบียบนี้คือใคร? ฉันจะบอกให้นะ นั่นมันพ่อฉัน! จะมาคุยเรื่องกฎระเบียบบริษัทกับฉันเนี่ยนะ จี้ฮุย ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกนายนะ แต่นายคู่ควรเหรอ!"

"วันนี้ฉันจะไล่เซียวเฟิงออก ใครก็ขวางฉันไม่ได้ทั้งนั้น!"

ผังต้าไห่กำเริบเสิบสานถึงขีดสุด แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองที่ผังต้าไห่ทำแบบนี้ เขาถือดีว่าพ่อของตัวเองเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท จึงทำอะไรตามอำเภอใจมาโดยตลอด

เซียวเฟิงก้าวออกมาข้างหน้าในตอนนี้ "จะไล่ผมออกเหรอ? ได้สิ คุณบอกเหตุผลผมมาสิ"

สีหน้าของผังต้าไห่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที "ไอ้หนุ่มนี่ ใจกล้าไม่เบานี่หว่า กล้าพูดกับฉันแบบนี้เชียวเหรอ? ฉันเป็นลูกผู้ถือหุ้นของบริษัท ก็แค่หมั่นไส้แก อยากจะไล่แกออกก็ไล่ออกสิวะ! แกจะทำไมฉันได้?"

อันที่จริงผังต้าไห่ไม่ได้อยากไล่เซียวเฟิงออกจริงๆ หรอก เพียงแค่อยากเอาเรื่องงานมาข่มขวัญเซียวเฟิงสักหน่อยเท่านั้น เพราะการไล่โปรแกรมเมอร์ออกไม่เหมือนพนักงานขาย ต้องเข้าใจด้วยว่าโปรแกรมเมอร์เก่งๆ นั้นหายากมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือแรงงานราคาถูกและดีอย่างเซียวเฟิง

ถ้าหากเซียวเฟิงเรียนจบจากมหาวิทยาลัยไห่เฉิง ด้วยฝีมือระดับเดิมของเขา เงินเดือนของเซียวเฟิงก็เริ่มต้นที่อย่างน้อยห้าหมื่นหยวนต่อเดือนแล้ว

ตอนนี้ที่ห้องทำงานผู้จัดการแผนกการเงิน เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอก หลินหว่านถิงก็ยัดซาลาเปาลูกสุดท้ายเข้าปากแล้วเดินมาที่ประตู ก่อนจะได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ไม่ไกลนัก

ผังต้าไห่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เซียวเฟิง พลางตะโกนว่า "เซียวเฟิง ฉันอยากจะดูนักว่าวันนี้ใครจะช่วยแกได้"

แม้เซียวเฟิงจะรู้ว่านี่เป็นแผนยั่วยุ แต่เซียวเฟิงก็ไม่ได้ใส่ใจแล้ว ยังไงเสียจะยั่วช้ายั่วเร็วก็ต้องแตกหักกันอยู่ดี

เซียวเฟิงคิดว่าสู้ทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตไปเลยดีกว่า

เซียวเฟิงก้าวไปข้างหน้าแล้วตบหน้าผังต้าไห่ฉาดใหญ่ เรี่ยวแรงของเซียวเฟิงนั้นมหาศาลมาก ถึงกับฟาดผังต้าไห่ที่มีร่างกายอันกลวงโบ๋จากสุรานารีจนล้มลงไปกองกับพื้น

ตอนนี้ผังต้าไห่ที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยสภาพทุลักทุเลมีสีหน้าโกรธจัด ปากก็ยังพร่ำพูดว่า "ฉันเป็นลูกชายผู้ถือหุ้นนะเว้ย! ฉัน!"

เซียวเฟิงไม่รอให้ผังต้าไห่พูดจบก็สวนขึ้นมาทันที "ผู้อำนวยการผัง ผมจะบอกให้นะ วันนี้ต่อให้เจ้านายบริษัทมาเอง ก็ไม่มีทางไล่ผมไปได้ เข้าใจไหม พูดพล่ามอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด พ่อคุณเป็นผู้ถือหุ้น คุณพูดมาเป็นร้อยรอบแล้ว กลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้หรือไง?"

ผังต้าไห่เหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต เขาเอามือกุมท้องพลางระเบิดเสียงหัวเราะลั่นในทันที "ตลกชะมัด เซียวเฟิง แกกล้าพูดเต็มปากเต็มคำว่าเจ้านายของพวกเราจะไม่ไล่แกออกเนี่ยนะ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ แกมันก็แค่ไอ้ขยะที่โชคดีหน่อยเท่านั้นแหละ"

"งั้นเหรอคะ? ไม่รู้เลยนะคะเนี่ยว่าตอนนี้ผู้อำนวยการผังจะสามารถตัดสินใจแทนเจ้านายได้แล้ว คุณนี่ช่างเก่งกาจจริงๆ เลยนะคะ"

เสียงหัวเราะเยาะอันเย็นชาดังมาจากข้างหลังผังต้าไห่ ตอนนี้ผังต้าไห่ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง แค่สัมผัสถึงออร่าของหลินหว่านถิง ผังต้าไห่ก็ขาสั่นพั่บๆ แล้ว

"ผู้จัดการหลิน ไอ้หนุ่มแผนกโปรแกรมเมอร์ที่ชื่อเซียวเฟิงคนนี้มันพูดจายอกย้อนผม แถมยังตบผมด้วย หรือว่าผมไม่ควรไล่มันออกล่ะครับ?"

หลินหว่านถิงขี้เกียจฟังผังต้าไห่อธิบาย เพราะผังต้าไห่เป็นคนยังไง หลินหว่านถิงก็รู้ดีอยู่แล้ว ถึงอย่างไรก็เคยเกาะติดเธอแจเป็นปลิงมาตั้งหนึ่งเดือนเต็ม

"ฉันไม่อยากฟัง ยังไงสิ่งที่คุณทำในวันนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานอยู่แล้ว เรื่องวันนี้ที่ฉันยื่นมือเข้ามายุ่ง หลักๆ ก็แค่หมั่นไส้คุณค่ะ" หลินหว่านถิงไม่มีทางพูดหรอกว่าตัวเองมาเพราะเซียวเฟิง

ผังต้าไห่รู้สึกขมขื่นในใจ นับตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อปีก่อน กระทั่งหลินหว่านถิงกลับมาทำงานอีกครั้งช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เขาก็คอยหลบหน้าหลินหว่านถิงมาตลอด ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะยังต้องมาเจอเธอเข้าอีก แถมยังเจอตั้งสองครั้งติดๆ กัน

ผังต้าไห่มองเซียวเฟิงด้วยสายตาดุร้าย พลางคิดในใจว่าเซียวเฟิงต้องเป็นตัวซวยที่เกิดมาชงกับเขาแน่ๆ ทุกครั้งที่หมอนี่อยู่ด้วย หลินหว่านถิงเป็นต้องโผล่มาทุกที

พอคิดถึงตรงนี้ ผังต้าไห่ก็ฉุกคิดขึ้นมาแวบหนึ่ง หรือว่าหลินหว่านถิงจะชอบเซียวเฟิงเข้าแล้ว?

ทว่าผังต้าไห่ก็รีบปัดความคิดนี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว หลินหว่านถิงเป็นใครกัน? นั่นน่ะเทพธิดาน้ำแข็งผู้โด่งดังเชียวนะ จะไปชอบคนที่ไม่มีฐานะและภูมิหลังอะไรเลยได้ยังไงล่ะ

ผังต้าไห่ถลึงตาใส่เซียวเฟิงอย่างดุดัน "ไอ้แซ่เซียว ถ้าแกแน่จริงก็มุดหัวอยู่หลังผู้หญิงไปตลอดสิวะ! วันนี้ฉันจะปล่อยแกไปก่อน อย่าให้พลาดมาเข้ามือฉันบ้างก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นแกได้เห็นดีแน่!"

ผังต้าไห่ทิ้งคำขู่ไว้แค่นั้น แล้วเดินผละออกจากแผนกโปรแกรมเมอร์ไป

เซียวเฟิงคิดจะเอ่ยทักทายหลินหว่านถิงสักคำ ทว่าเธอกลับหันหลังเดินจากไปเสียแล้ว

เซียวเฟิงได้แต่จนใจ นิสัยของหลินหว่านถิงนี่ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง

"ไอ้หนุ่ม เอ็งนี่ดวงดีชะมัด มีผู้จัดการหลินออกหน้าแทนให้อย่างนี้ เก้าอี้ในบริษัทของเอ็งคงมั่นคงแล้วล่ะนะ" จี้ฮุยตบไหล่เซียวเฟิงพลางพูด

เซียวเฟิงพยักหน้ารับ ก็แค่โชคช่วยเท่านั้นแหละ แต่เรื่องที่ผังต้าไห่ทำไว้ในบริษัท เจ้านายไม่รู้เรื่องเลยหรือไง ทำตัวกำเริบเสิบสานขนาดนี้ จะไม่จัดการอะไรบ้างเลยเหรอ?

จี้ฮุยส่ายหน้าอย่างจนใจ "จัดการไม่ได้หรอก เจ้านายเองก็ทำอะไรผังต้าไห่ไม่ได้เหมือนกัน ก็พ่อของผังต้าไห่ถือหุ้นในบริษัทไว้ไม่น้อย ติดอันดับผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสามเชียวนะ เจ้านายถึงได้ไม่กล้าไปล่วงเกินผังต้าไห่ยังไงล่ะ"

ได้ฟังคำพูดของจี้ฮุยแล้ว เซียวเฟิงก็พยักหน้าเงียบๆ ดูท่าก่อนจะฝึกงานจบ คงต้องหาทางเขี่ยตัวปัญหาอย่างผังต้าไห่พ้นทางซะแล้ว ไม่อย่างนั้นคนในบริษัทคงต้องทนอึดอัดใจกันต่อไปแน่

อันที่จริงเรื่องนี้เซียวเฟิงจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเลยก็ได้ เพียงแต่หลังจากคลุกคลีกันมาหลายวัน เขากลับรู้สึกผูกพันและซาบซึ้งในน้ำใจของเพื่อนร่วมงานกลุ่มนี้ไม่น้อย

จี้ฮุยเห็นเซียวเฟิงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร ก็ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจพลางเอ่ยขึ้น "ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อนละ"

ว่าแล้วก็เดินออกจากแผนกโปรแกรมเมอร์เพื่อไปจัดการธุระของตัวเอง