ตอนที่ 82 หงไห่ซานจวง

เซียวเฟิงพยักหน้ารับ เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ เขาก็ลงมือทำงานต่อ

เรื่องของผังต้าไห่กับผังกวงเอาไว้ก่อนดีกว่า เพราะเมื่อเทียบกับฮั่วทง สองคนนั้นก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย ไม่คุ้มที่จะเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ

ด้วยทักษะด้านคอมพิวเตอร์อันยอดเยี่ยม เซียวเฟิงใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงก็เคลียร์งานซ่อมบำรุงของทั้งวันได้จนหมด

บ่ายวันนั้น เซียวเฟิงจึงพาทุกคนในแผนกนั่งจิบน้ำชาคุยเล่นกันอย่างสบายอารมณ์

จี้ฮุยเดินมาตรวจดูสองรอบแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เซียวเฟิงรู้สึกขอบคุณจี้ฮุยอยู่ไม่น้อย เพราะอีกฝ่ายดีกับลูกทีมมากจริง ๆ ขอแค่งานเสร็จเรียบร้อยตามมาตรฐานก็จะไม่เข้ามาก้าวก่ายเลย

จู่ ๆ เซียวเฟิงก็เกิดความคิดแวบขึ้นมาว่า จะมีโอกาสได้เป็นผู้ถือหุ้น หรือกระทั่งฮุบเอาบริษัทซินเฟิงซ่างแห่งนี้มาเป็นของตัวเองบ้างไหมนะ

อันที่จริงซินเฟิงซ่างมีแนวโน้มเติบโตได้ดีมาตลอด ตอนที่ดูแลระบบ เซียวเฟิงจึงถือโอกาสตรวจสอบงบการเงินช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ดูด้วย

ผลกำไรต่อปีไม่เคยต่ำกว่าสามสิบล้าน โดยเฉพาะสองปีหลังมานี้พุ่งไปถึงราว ๆ ห้าสิบล้านเลยทีเดียว ต้องรู้ก่อนว่าซินเฟิงซ่างมีพนักงานเกือบร้อยคน การเลี้ยงดูคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ แถมยังมีกำไรตั้งห้าสิบล้าน แม้จะยังไม่นับว่าโดดเด่นที่สุดในแวดวงการเงิน แต่ก็ถือว่ายืนหยัดได้อย่างมั่นคงทีเดียว

ตอนนี้เซียวเฟิงเองก็มีความรู้ความเชี่ยวชาญในสายการเงินแล้ว ส่วนหลินหว่านถิงก็กำลังฝึกงานอยู่ที่นี่ ถ้าในอนาคตมีโอกาสซื้อกิจการมาได้จริง ก็จะได้ใช้เป็นเวทีให้เธอลองประลองฝีมือไปในตัว

เพราะแบบนี้ เซียวเฟิงถึงยิ่งอยากจะเขี่ยผังกวงกับผังต้าไห่ให้พ้นทาง ไสหัวออกไปให้พ้นหูพ้นตาเร็ว ๆ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เซียวเฟิงก็รู้สึกว่าเรื่องนี้พอจะเป็นไปได้อยู่ แต่ก็ต้องรอจังหวะเวลาที่เหมาะสมเสียก่อน

ระหว่างที่เซียวเฟิงกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีคนมาตบหลังเขาจากด้านหลัง พอเซียวเฟิงหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นโจวเจี๋ย "หกโมงแล้วนะ นายยังไม่เลิกงานอีกเหรอ มัวแต่คิดอะไรอยู่เนี่ยเหม่อเชียว"

ตั้งแต่คบกับหลินหว่านถิง โดยพื้นฐานแล้วพอถึงเวลาเลิกงานปุ๊บ เซียวเฟิงก็ชิ่งกลับปั๊บ

บางครั้งยังโดนหลินหว่านถิงค้อนเข้าให้ว่า พอได้เป็นแฟนแล้วก็เริ่มหมดโปรแล้วใช่ไหมล่ะ

เซียวเฟิงนึกค้านในใจ ได้อะไรกันล่ะ จนถึงตอนนี้ นอกจากเรื่องที่หลิงหยวนวางแผนซ้อนแผนจนเขาได้หอมแก้มเธอไปฟอดหนึ่งเมื่อวาน เขายังไม่ได้แตะต้องอะไรสักอย่างเลยเถอะ

"อ้อ ไม่มีอะไรครับ ผมกำลังจะกลับแล้วล่ะ เมื่อกี้มองอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วคิดเพลินไปหน่อย" เซียวเฟิงตอบพลางคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาแล้วรีบลุกจากโต๊ะทันที

ตอนเดินออกไป เขายังไม่ลืมที่จะปรายตามองไปยังห้องทำงานของหลินหว่านถิง กระจกใสเผยให้เห็นว่าเธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดการเอกสารอยู่พอดี

ทว่าบังเอิญเหลือเกินที่ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่ หลินหว่านถิงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเซียวเฟิงพอดี ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เขาหนึ่งทีแล้วก้มหน้าทำงานต่อ

"นายนี่มันร้ายไม่เบานะ เมื่อกี้ผู้จัดการหลินส่งยิ้มให้นายใช่ไหมเนี่ย" โจวเจี๋ยตบหลังเซียวเฟิงด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

เซียวเฟิงแสร้งทำตาโตตกใจ "มีที่ไหนกันครับ ผู้จัดการหลินอะไร ผมไม่รู้เรื่องเลยนะ"

ยิ่งกว่านั้น โจวเจี๋ยไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วว่าดอกไม้งามอย่างหลินหว่านถิงจะยอมปักลงบนกองขี้วัวอย่างเซียวเฟิง "โธ่เอ๊ย ล้อเล่นน่า อย่าเพิ่งลนไป ผู้จัดการหลินน่ะเป็นถึงคุณหนูตระกูลหลินเชียวนะ คนธรรมดาเดินดินอย่างพวกเราจะไปเอื้อมถึงได้ยังไง"

เซียวเฟิงแกล้งทำหน้าตกใจ "อ้าว หรือว่าคุณคิดอะไรเกินเลยอยู่เหรอครับ"

โจวเจี๋ยรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "ไม่กล้าหรอก บุญไม่ถึงขนาดนั้น มนุษย์เงินเดือนหาเช้ากินค่ำอย่างฉัน แค่หาผู้หญิงดี ๆ สักคนที่ไม่สวมเขาให้ก็บุญหัวแล้ว จะไปหวังแต่งกับลูกสาวเศรษฐีได้ยังไง เพ้อเจ้อชัด ๆ"

——

ที่หงไห่ซานจวง ฮั่วทงเดินทางมาถึงตั้งแต่หัววัน งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้เขาเตรียมการมานานแล้ว และคืนนี้ก็ไม่ได้เชิญแค่เซียวเฟิงมาเพียงคนเดียวเสียด้วย เพราะเป้าหมายของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่การบีบให้อีกฝ่ายยอมคายที่ดินผืนนั้นออกมาเท่านั้น

ความทะเยอทะยานของฮั่วทงยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก จากบทเรียนคราวก่อน เขาพอจะจับทางเซียวเฟิงได้บ้างแล้ว

ในเมื่อเซียวเฟิงยอมควักเงินถึงสามร้อยล้านซื้อที่ดินได้หน้าตาเฉย ย่อมมีปัญญาควักเงินก้อนโตกว่านี้มาซื้ออย่างอื่นได้เหมือนกัน

ฮั่วทงจึงจงใจรวบรวมโปรเจกต์ขยะในเครือกรุ๊ปฮั่วมาจำนวนหนึ่ง พร้อมคัดเอาอันที่ห่วยแตกที่สุด กะจะโยนใส่หัวเซียวเฟิงให้หมดในคราวเดียว

ถึงตอนนั้น ชื่อเสียงในฐานะคุณชายเสเพลตัวพ่อของเซียวเฟิงจะได้กระฉ่อนไปทั่ววงการ ดีไม่ดีตระกูลเซียวอาจถึงคราวล่มจมเพราะไอ้คุณชายไม่ได้เรื่องคนนี้เข้าจริง ๆ ก็ได้

อย่างไรเสีย ช่องว่างระหว่างตระกูลฮั่วกับตระกูลเซียว แม้จะยังห่างกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ไกลเกินเอื้อม หากปล่อยให้เวลาผ่านไป ฝ่ายหนึ่งค่อย ๆ อ่อนแอลง ขณะที่อีกฝ่ายเติบใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่แน่ว่าสิ่งที่คิดไว้อาจกลายเป็นจริงเข้าสักวัน

"เตรียมทุกอย่างพร้อมหรือยัง" ฮั่วทงเอ่ยถามพลางมองพนักงานเสิร์ฟในห้องส่วนตัว ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับทันที

เซียวเฟิงหารู้ไม่ว่าคืนนี้ฮั่วทงไม่ได้นัดเขามาเพื่อคุยเรื่องที่ดินเพียงอย่างเดียว ขณะนี้เขากำลังขับลัมโบร์กินีของตัวเองมุ่งหน้าไปยังหงไห่ซานจวง

อันที่จริงหงไห่ซานจวงไม่ได้อยู่ใกล้ใจกลางเมืองเลย เซียวเฟิงต้องใช้เวลาเกือบห้าสิบนาทีกว่าจะไปถึง

พอเข้าสู่เขตชานเมือง เซียวเฟิงก็มองเห็นเนินเขาอยู่ไม่ไกล ตรงบริเวณไหล่เขานั่นเองมีคฤหาสน์หลังใหญ่ตระการตาค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตา

คนทั่วไปคงไม่มีทางมองเห็นได้ชัดขนาดนี้ แต่หลังจากเซียวเฟิงเพิ่มค่าพละกำลัง เขาก็พบว่าสายตาพัฒนาขึ้นในระดับหนึ่ง จึงมองเห็นได้ไกลกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย

เซียวเฟิงขับรถขึ้นเขาไปตามถนนอันคดเคี้ยว ไม่นานนักก็เห็นป้ายบอกทางไปยังหงไห่ซานจวง

ทันทีที่เข้าสู่พื้นที่ของหงไห่ซานจวง เซียวเฟิงก็สัมผัสได้ทันทีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

ไม่ใช่แค่เพราะหงไห่ซานจวงนั้นหรูหรา โอ่อ่า และยังคงไว้ซึ่งความเรียบง่ายแบบโบราณที่แฝงไปด้วยรายละเอียดเท่านั้น เซียวเฟิงสังเกตเห็นว่าขนาดยังไม่ทันได้เข้าประตูซานจวงเลย ต้นไม้ใบหญ้าสองข้างทางเข้าซานจวงก็ล้วนถูกปลูกและตัดแต่งมาเป็นอย่างดี นี่เป็นเครื่องพิสูจน์ให้เห็นว่าเจ้าของหงไห่ซานจวงนั้นเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดมากแค่ไหน

แม้คนทั่วไปอาจไม่สังเกตเห็น แต่เซียวเฟิงมองออก และเมื่อผ่านประตูซานจวงเข้าไป ทิวทัศน์ด้านในก็ยิ่งงดงามตระการตายิ่งกว่าด้านนอกเสียอีก

บรรยากาศงดงามราวกับแดนสวรรค์ ทำให้เซียวเฟิงรู้สึกว่าการมาใช้จ่ายเงินที่นี่ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน

คงเพราะแบบนี้เอง หงไห่ซานจวงถึงเตะตาบรรดาเศรษฐีใหญ่ได้ แม้ทำเลที่ตั้งจะอยู่ห่างไกลก็ตามที

หลังจากจอดรถเรียบร้อย เซียวเฟิงก็เดินตรงไปยังประตูทางเข้าหลักของซานจวง ตอนนั้นเอง รปภ. ทั้งสองฝั่งประตูพอเห็นว่าเขาแต่งตัวธรรมดา ๆ ก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ทันที "แกเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่"

เซียวเฟิงขมวดคิ้ว "ผมเป็นแขกที่คุณฮั่วทงเชิญมา ผมแซ่เซียว ห้องของผมคือห้องส่วนตัวหงไห่"

"ห้องส่วนตัวหงไห่งั้นเหรอ" รปภ. ทั้งสองนายพอได้ยินว่าเซียวเฟิงจะไปที่ห้องส่วนตัวหงไห่ก็หันมามองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า แกจะทำให้ฉันขำตายรึไง ห้องส่วนตัวหงไห่คือห้องที่ดีที่สุดในซานจวงของเรา ไอ้กระจอกที่ใส่เสื้อผ้าตลาดนัดอย่างแกจะเข้าไปได้ยังไง ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแกไปรู้มาจากไหนว่าวันนี้คุณชายฮั่วจะเลี้ยงรับรองแขก แต่ที่นี่คือหงไห่ซานจวง ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาเพ่นพ่านได้ ไสหัวไปซะ"

พูดจบ รปภ. ทั้งสองนายก็เอื้อมมือจะมาคว้าตัวเซียวเฟิง หวังจะไล่ตะเพิดเขาออกไป

เซียวเฟิงมีหรือจะยอมให้รังแกได้ง่าย ๆ เขายกเท้าถีบเข้าที่หัวเข่าของ รปภ. นายหนึ่งเต็มแรง จนอีกฝ่ายทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นด้วยสีหน้ามึนงง