ตอนที่ 83 ยอดฝีมือ

"แม่มเอ๊ย ไอ้เด็กเวร แกวอนหาที่ตายซะแล้ว!" รปภ. ที่ถูกเซียวเฟิงเตะจนทรุดลงไปคุกเข่า กัดฟันข่มความเจ็บปวดตะโกนลั่น

"พวกเรา มีคนมาก่อเรื่อง รีบมาที่นี่ด่วน!" รปภ. อีกนายรีบคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกพวก

เซียวเฟิงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า "ให้ตายสิ พวกนายยังจะเรียกพวกมาอีกเหรอเนี่ย งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

"ไอ้หนู วันนี้แกหนีไม่พ้นแน่!" รปภ. ทั้งสองนายกำหมัดแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่เซียวเฟิง หมายจะสั่งสอนไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ให้หลาบจำ

คราวนี้เซียวเฟิงไม่คิดจะออมมือให้อีก เพราะเมื่อครู่เขาก็ถือว่าปรานีมากแล้ว หากออกแรงเตะขาตามปกติ ขาของหมอนั่นคงหักสะบั้นไปแล้ว

ในเมื่อตอนนี้เซียวเฟิงมีพละกำลังมากกว่าปกติถึงสิบเท่า

"ปัง ๆ ~" เซียวเฟิงเตะรัวเป็นชุด ซัดร่างของ รปภ. ทั้งสองนายลงไปนอนร้องโอดโอยอยู่กับพื้นทันที

"ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ" รปภ. ถูกเตะจนแทบจะอ้วกเอาข้าวที่กินไปเมื่อคืนออกมา ได้แต่นอนกลิ้งเกลือกด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น

ตอนนี้ รปภ. ทั้งสองนายทำได้เพียงอ้อนวอนขอให้เซียวเฟิงรีบไป และอย่าลงมือกับพวกตนอีกเลย

เซียวเฟิงเองก็คิดตรงกัน คือไม่อยากจะไปถือสาหาความกับ รปภ. พวกนี้ให้เสียเวลา เขาจึงก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าเข้าไปด้านใน

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว รปภ. อีกเจ็ดแปดนายก็พุ่งพรวดออกมาจากหัวโค้ง เข้ามาขวางหน้าเซียวเฟิงเอาไว้

เซียวเฟิงลอบถอนหายใจ "แม่มเอ๊ย เร็วไม่พอจริง ๆ ด้วย ถ้าเร็วกว่านี้สักสิบกว่าวินาที ฉันคงเดินเข้าไปถึงข้างในแล้วแท้ ๆ "

ตอนนี้เซียวเฟิงถูกคนกลุ่มใหญ่ปิดล้อมจนจนปัญญา หากไม่ได้เจอฮั่วทงก็เกรงว่าคงต้องบุกฝ่าเข้าไปลูกเดียว

"ไอ้หนู ฉันขอเตือนให้แกตามพวกเรามาดี ๆ ตอนนี้แกทำร้ายคนของเรา แกต้องชดใช้ค่าเสียหายมาซะดี ๆ" หัวหน้า รปภ. วัยค่อนข้างมีอายุชี้กระบองในมือไปทางเซียวเฟิงแล้วขู่ตะคอก

"ชดใช้พ่องมึงสิ" เซียวเฟิงตวัดฝ่ามือตบหน้าหัวหน้า รปภ. ฉาดใหญ่ จนร่างล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น

หัวหน้า รปภ. เลือดกบปาก ทั้งยังถุยฟันที่หลุดออกมาซี่หนึ่ง

"อ๊าก ฟันฉัน พวกเรา ลุยเลย ตีมันให้ตาย!" หัวหน้า รปภ. โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ออกคำสั่งให้คนของตนเข้าไปรุมอัดเซียวเฟิงทันที

แต่เซียวเฟิงมีหรือจะกลัว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ รปภ. เจ็ดแปดนาย เขากลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ทว่ายิ่งสู้กลับยิ่งฮึกเหิม

เพียงแค่ไม่กี่หมัดไม่กี่เท้า เขาก็สามารถซัด รปภ. ห้าหกคนในกลุ่มนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นได้แล้ว

ขณะที่เซียวเฟิงกำลังคิดว่าพวกมันก็แค่พวกอ่อนหัด จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ รปภ. รูปร่างสูงใหญ่กำยำผิวคล้ำคนหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามาหาเขาจากแต่ไกล

เซียวเฟิงเบิกตากว้างเล็กน้อย เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่าท่วงท่าของ รปภ. คนนี้ไม่ธรรมดา ดูราวกับเป็นพวกมืออาชีพเลยทีเดียว

"ปัง" หมัดของเซียวเฟิงปะทะเข้ากับหมัดของอีกฝ่ายอย่างจัง ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมถอยให้กัน เมื่อหมัดปะทะกันต่างฝ่ายต่างก็กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เพียงแต่ชายผิวคล้ำถอยน้อยกว่าเซียวเฟิงเล็กน้อย

เซียวเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งแต่ได้รับระบบผลาญทรัพย์มา นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฟิงได้เจอคนที่สามารถต่อสู้กับเขาได้อย่างสูสีแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้นเซียวเฟิงยังรู้สึกได้ว่า แม้เรี่ยวแรงของอีกฝ่ายจะสู้เขาไม่ได้ แต่ความแข็งแกร่งของผิวหนังและกระดูกนั้นมีมากกว่าเขาเสียอีก

ส่วน รปภ. ผิวคล้ำที่อยู่ตรงหน้าก็ลอบตกใจอยู่ในใจเช่นกัน ตั้งแต่ปลดประจำการจากกองทัพกลับมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนที่ทำให้เขาต้องงัดเอาพละกำลังทั้งหมดออกมาใช้ ด้วยพลังการต่อสู้ของเขา ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษก็แทบจะหาคู่ต่อกรได้ยาก นับประสาอะไรกับคนที่จะมาต่อกรกับเขาได้อย่างสูสีแบบนี้

"น่าสนใจดีนี่" เซียวเฟิงคิดในใจ ชายคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ ถึงกับมาเป็นแค่ รปภ. ต๊อกต๋อยในหงไห่ซานจวงเนี่ยนะ ถ้าเป็นหัวหน้า รปภ. หรือบอดี้การ์ดของเจ้าของหงไห่ซานจวง เซียวเฟิงก็คงจะรู้สึกว่าสมเหตุสมผลอยู่บ้าง แต่นี่กลับเป็นแค่ รปภ. ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ซึ่งทำให้เซียวเฟิงไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไร

และในจังหวะที่เซียวเฟิงและชายผิวคล้ำกำลังจะลงมือกันอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงห้ามปรามดังมาจากโถงทางเดิน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

ฮั่วทงกำลังพาชายวัยกลางคนลงพุงคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากในโถง

เมื่อเห็นเซียวเฟิง เซียวเฟิงก็พบว่าชายผิวคล้ำคนนั้นล้มลงไปกองกับพื้นแล้วเช่นกัน

เซียวเฟิงกลอกตาไปมาเล็กน้อยก็เข้าใจได้ทันทีว่าชายคนนี้กำลังแกล้งทำเป็นล้มลงไป แต่ทำไมล่ะ

ขณะที่เซียวเฟิงกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด ฮั่วทงก็เดินมาถึงข้างกายเซียวเฟิงแล้ว "น้องเซียว ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ เป็นความผิดของผมเอง ไม่นึกเลยว่า รปภ. พวกนี้จะกล้าเข้ามาขวางทางคุณ วันนี้ผมจะให้เถ้าแก่กัวไล่พวกมันออกให้หมดเลย"

ฮั่วทงเหลือบมองชายวัยกลางคนลงพุงที่ยืนอยู่ข้างกาย ชายวัยกลางคนเองก็เข้าใจความหมายของฮั่วทง จึงหันไปมอง รปภ. ที่ยืนเรียงแถวกันอยู่แล้วเอ่ยขึ้นทันที "พวกแกรนหาที่ตายชัด ๆ ที่กล้ามาหาเรื่องคุณชายเซียว ตอนนี้พวกแกทุกคนถูกไล่ออกแล้ว รีบไปรับเงินเดือนเดือนนี้ที่ฝ่ายการเงินแล้วไสหัวไปซะ"

"เดี๋ยวก่อน" เซียวเฟิงเอ่ยห้ามประธานกัวเอาไว้

"มีอะไรหรือครับคุณชายเซียว หรือว่าผมลงโทษพวกมันเบาไป คุณวางใจได้เลย เดี๋ยวผมให้คนมาหักมือพวกมันก่อนแล้วค่อยไล่ออก" กัวเสียงพูด

เซียวเฟิงส่ายหน้า "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด วันนี้ก็ปล่อยผ่านไปเถอะครับ"

ความจริงแล้วเซียวเฟิงไม่ได้สนใจหรอกว่าจะไล่คนพวกนี้ออกหรือไม่ แต่เขาสังเกตเห็นความหวาดหวั่นและกังวลใจในแววตาของ รปภ. ผิวคล้ำคนนั้น ซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าอีกฝ่ายต้องการงานนี้มากเพียงใด

เซียวเฟิงเดาว่าชายคนนี้น่าจะกำลังขัดสนเรื่องเงินทองอยู่พอตัว แต่เหตุผลหลักจริง ๆ คือเขารู้สึกสนใจในตัวชายคนนี้เข้าแล้วต่างหาก

"ได้ครับ ๆ เอาตามที่คุณชายเซียวสบายใจเลยครับ ยังไม่รีบขอบคุณคุณชายเซียวอีก!" กัวเสียงค้อมตัวพยักหน้ารับยิ้ม ๆ แล้วหันหลังเดินผ่านกลุ่ม รปภ. ไป

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวคลี่คลายลงแล้ว ฮั่วทงจึงเอ่ยชวนเซียวเฟิงเข้าไปด้านใน "น้องเซียว ในเมื่อจัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เข้าไปข้างในกันเถอะ วันนี้พวกเราเตรียมสุราอาหารชั้นเลิศไว้ต้อนรับคุณเพียบเลยนะ"

เซียวเฟิงพยักหน้า ก่อนจะขมวดคิ้วถามขึ้นมาทันทีว่า "พวกเรางั้นเหรอ"

ฮั่วทงหัวเราะหึ ๆ "แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ผมกับคุณมากินข้าวกันสองคนหรอกครับ ผมยังพาเพื่อนมาอีกหลายคน ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตในไห่เฉิงทั้งนั้น กะว่าจะแนะนำให้คุณรู้จักน่ะครับ"

เซียวเฟิงแสร้งทำทีเป็นดีใจ "งั้นเหรอครับ ฮ่าฮ่าฮ่า ดีเลย ๆ คุณชายฮั่วนี่เก่งจริง ๆ ไปครับ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

เซียวเฟิงกับฮั่วทงต่างเอ่ยปากยกยอปอปั้นกันไปมา แล้วพากันเดินตรงเข้าไปด้านใน

ตอนที่เดินผ่าน รปภ. ผิวคล้ำคนนั้น เซียวเฟิงยังคงใช้หางตาเหลือบมอง สัญชาตญาณบอกเขาว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เพียงแต่การที่อีกฝ่ายมาทำงานที่นี่และไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น ถึงขั้นไม่ยอมทำตัวให้โดดเด่น กลับเป็นเรื่องที่เซียวเฟิงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก

ถ้าคนคนนี้ร้อนเงินจริง ๆ เขาก็น่าจะอยากไต่เต้าให้สูงกว่านี้ไม่ใช่หรือไง

ด้วยฝีมือระดับเขา อย่าว่าแต่ตำแหน่งหัวหน้า รปภ. เลย ต่อให้ไปเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ใครสักคนก็ยังเหลือเฟือ

จะมาทนเป็นแค่ รปภ. เงินเดือนไม่กี่พันหยวนในหงไห่ซานจวงไปทำไมกัน เรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่อย่างแน่นอน เพียงแต่เซียวเฟิงยังไม่รู้ก็เท่านั้น

แต่วันนี้ไม่ใช่เวลาที่เซียวเฟิงจะมาสวมบทเชอร์ล็อก โฮล์มส์ สิ่งที่เขาต้องให้ความสำคัญที่สุดคือ ฮั่วทงจงใจจัดฉากอะไรไว้รอเขากันแน่ และแผนการที่ว่านั้นมีลูกไม้อะไรแอบแฝงอยู่