ตอนที่ 84 ข่มขู่เรอะ ฉันไม่รับหรอก

คนทั้งกลุ่มเดินมาถึงห้องวีไอพีหงไห่ ทันทีที่เซียวเฟิงก้าวพ้นประตูเข้าไปก็ถึงกับตะลึงงัน

หากวัดกันที่ความหรูหรา ห้องวีไอพีหงไห่แห่งนี้น่าจะเป็นห้องที่ตกแต่งได้อลังการที่สุดเท่าที่เซียวเฟิงเคยเห็นมา จนแทบไม่มีที่ไหนเทียบติด

นั่นเป็นเพราะเซียวเฟิงไม่ค่อยได้ไปกินข้าวในโรงแรมหรูๆ บ่อยนัก และเหตุผลที่สองก็คือการตกแต่งของห้องวีไอพีหงไห่นั้นวิจิตรตระการตาเกินไปจริงๆ

อันที่จริงจะใช้คำว่าหรูหราหรือวิจิตรตระการตาก็ยังไม่ตรงนัก เซียวเฟิงรู้สึกว่าเรียกว่าโอ่อ่าคลาสสิกน่าจะเหมาะกว่า

"น้องเซียว คุณนั่งตรงนี้นะครับ" ฮั่วทงเอ่ยทักพลางผายมือให้เซียวเฟิงนั่งข้างตน ท่าทางภายนอกของเขายังคงสุภาพกับเซียวเฟิงเป็นอย่างดี ในฐานะเจ้าภาพ ฮั่วทงจึงนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะด้านในสุดซึ่งตรงกับประตูพอดี

เพราะนี่คือตำแหน่งประธาน ทั้งยังมองเห็นสีหน้าของแขกทุกคนได้อย่างชัดเจน

ส่วนที่นั่งข้างตำแหน่งประธานย่อมเป็นตำแหน่งรองประธาน ซึ่งถือว่ามีความสำคัญเป็นอันดับสอง

การที่ฮั่วทงยกที่นั่งนี้ให้เซียวเฟิง แสดงให้เห็นว่าเขาให้เกียรติอีกฝ่ายไม่น้อยทีเดียว

แต่นั่นก็แค่ในสายตาคนนอกเท่านั้น เพราะเซียวเฟิงพอจะรู้นิสัยฮั่วทงอยู่บ้าง หมอนี่แสดงละครตบตาเก่งเป็นเลิศ ถ้าเขาไม่รู้ธาตุแท้ของฮั่วทง คงถูกท่าทีเที่ยงธรรมซื่อตรงนั่นหลอกเอาแน่ๆ

ถึงอย่างนั้น เซียวเฟิงก็ไม่ได้หย่อนกายนั่งลงข้างฮั่วทงไปเฉยๆ โดยไม่ทำอะไร

ไม่นานนัก ประธานกัวร่างลงพุงที่ยืนข้างฮั่วทงเมื่อครู่ก็พาคนอีกสามคนเดินเข้ามาในห้อง

ทั้งสี่คนยืนเรียงหน้ากระดาน ครั้นเห็นเซียวเฟิงกับฮั่วทงก็แสดงสีหน้านอบน้อม "สวัสดีครับคุณชายฮั่ว สวัสดีครับคุณชายเซียว!"

แม้ภายนอกเซียวเฟิงจะทำหน้านิ่งเฉย แต่ในใจกลับแค่นหัวเราะ ดันเรียกชื่อฮั่วทงก่อนหน้าฉันเนี่ยนะ?

ดูท่าเรื่องนี้ถ้าไม่ใช่ฮั่วทงจัดฉาก ก็คงเป็นพวกมันที่จงใจเอง แม้เซียวเฟิงจะไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน แต่เขาก็ตระหนักดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะข่มขวัญกันตั้งแต่เริ่ม

เซียวเฟิงไม่คิดจะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เขาเพียงปรายตามองคนเหล่านั้นพลางเอ่ย "นั่งสิครับ"

ได้ยินแบบนั้น ทั้งฮั่วทงและอีกสี่คนที่เหลือต่างพากันชะงัก การกระทำของเซียวเฟิงดูจะล้ำเส้นข้ามหน้าข้ามตาเจ้าภาพไปหน่อย เพราะอย่างไรนี่ก็คืองานเลี้ยงของฮั่วทง ซ้ำคนพวกนี้ก็เป็นคนที่ฮั่วทงเรียกมาเองกับมือ

แต่เซียวเฟิงกลับชิงบอกให้พวกเขานั่งก่อนเนี่ยนะ? หมายความว่ายังไง คิดจะแย่งซีนฮั่วทงงั้นเหรอ?

แม้ฮั่วทงจะไม่พอใจนัก แต่พอคิดอีกทีก็ลอบเยาะในใจ สมกับเป็นไอ้ลูกไม่มีพ่อที่โตมาริมถนนตั้งยี่สิบกว่าปี ช่างไร้มารยาทสิ้นดี อาศัยว่าเป็นลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งถึงได้ทำตัวกร่างแบบนี้ แต่ก็ดี เป็นไอ้ลูกแหง่ไร้เดียงสาแบบนี้แหละยิ่งรับมือง่าย

ฮั่วทงส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ทั้งสี่คนทำตามที่เซียวเฟิงบอกแล้วรีบนั่งลง

พวกเขาเอ่ยตอบอย่างสำรวม "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณชายเซียวครับ"

เซียวเฟิงต้องการผลลัพธ์แบบนี้อยู่แล้ว ยิ่งพวกเขามองข้ามตนเองเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเสียเปรียบยากขึ้นเท่านั้น

เมื่อทุกคนนั่งลงเรียบร้อย ฮั่วทงก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองมาทางเซียวเฟิง "น้องเซียว ผมขอแนะนำให้รู้จักหน่อย คนแรกทางซ้ายมือที่นั่งข้างผม เมื่อกี้ก็คงเห็นกันแล้ว เขาคือประธานกัว กัวเสียง เจ้าของหงไห่ซานจวงแห่งนี้ครับ"

เซียวเฟิงแกล้งทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ ที่แท้ก็ประธานกัวนี่เอง หงไห่ซานจวงของคุณไม่เลวเลยนะ"

กัวเสียงชะงักไปก่อนจะยิ้มรับด้วยความปลาบปลื้มใจ "แหม คุณชายเซียว คุณก็ชมเกินไปครับ วันหลังถ้าคุณมาที่หงไห่ซานจวงของเรา ผมให้กินฟรีทุกอย่างเลย ถือซะว่าเป็นการขอโทษจากผมนะครับ"

กัวเสียงนึกว่าเซียวเฟิงยังเคืองเรื่องเมื่อครู่อยู่

พอได้ยินแบบนี้เซียวเฟิงก็ไม่ยอม "อย่าเลย ในฐานะลูกชายของตระกูลเซียว ผมไม่เคยให้ใครมาเลี้ยงข้าวอยู่แล้ว ผมต้องการใช้เงินน่ะ เพราะงั้นบิลวันนี้ผมก็จ่ายเอง ใครใช้ให้ผมรวยล่ะ วันหลังก็ไม่ต้องมาลดแลกแจกแถมอะไรให้ผมหรอก!"

เซียวเฟิงคิดในใจ แม่งเอ๊ย กว่าฉันจะได้มาที่แพงๆ แบบนี้ วันหลังยังจะให้กินฟรีอีก แบบนี้มันจะไปมีเหตุผลได้ยังไงวะ?

กัวเสียงฟังแล้วก็ถึงกับอึ้งไปเลย แบบนี้ก็ได้เหรอ? เงินตระกูลเซียวของพวกคุณปลิวมากับลมหรือไง?

ฮั่วทงได้ยินคำพูดของเซียวเฟิงก็ยิ่งนึกดูแคลนหนักเข้าไปใหญ่ จึงกล่าวว่า "โธ่ ประธานกัว คุณชายเซียวมีฐานะอะไร จะไปขาดเงินแค่นั้นของคุณได้ยังไง? ส่วนเรื่องวันนี้ก็คงต้องรบกวนน้องเซียวแล้วล่ะครับ"

ฮั่วทงคิดว่ามื้อนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องหมดไปเป็นล้าน อยากจ่ายก็จ่ายไปเถอะ สมกับเป็นไอ้หนุ่มยากจนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง พอตอนนี้ได้กลับมาอยู่ตระกูลเซียว เลยอยากใช้เงินประชดชีวิตล้างแค้นความจน มันก็เรื่องปกติ

ถ้าเกิดเซียวหย่วนเฟิงกับเมิ่งฟางรู้เข้า คงได้โกรธจนกระอักเลือดแน่ๆ

"จริงสิ รปภ. ไม่กี่คนเมื่อกี้ ขอข้อมูลติดต่อกับที่อยู่บ้านให้ผมชุดนึงด้วยนะ ผมจะไปคิดบัญชีกับพวกมัน" เซียวเฟิงฉวยโอกาสขอที่อยู่ของ รปภ. ผิวคล้ำคนนั้น แต่เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย เขาเลยขอข้อมูลของทุกคนไปรวดเดียว

"เอ๊ะ? คุณชายเซียว เมื่อกี้คุณบอกว่าจะปล่อยพวกเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?" กัวเสียงเริ่มงง ไม่เข้าใจว่าเซียวเฟิงหมายความว่ายังไง

เซียวเฟิงแกล้งทำหน้าโมโหแล้วพูดว่า "ปล่อยไปเหรอ? เป็นไปได้ยังไง แค่ตอนนั้นคนอยู่เยอะ ผมไม่อยากให้คนอื่นมองว่าผมเป็นคนใจแคบก็เท่านั้นเอง"

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันพูดไม่ออก ตอนนี้คนก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเดิมเลยนะ คุณไม่รู้สึกว่าตัวเองใจแคบบ้างเลยเหรอ?

แต่คำพูดของเซียวเฟิงช่วยคลายความสงสัยของทุกคนรวมถึงฮั่วทงลงได้จริงๆ กัวเสียงจึงพูดอย่างจนใจ "ได้ครับๆ งั้นเดี๋ยวผมขอแอดคอนแทคคุณชายเซียวไว้ก่อน แล้วจะส่งข้อมูลไปให้นะครับ"

หลังแอดกัวเสียงแล้ว ไม่นานเซียวเฟิงก็ได้รับข้อมูลของคนในแผนกรักษาความปลอดภัยทั้งหมด ทั้งเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่อย่างละเอียด

ตอนนั้นเอง ฮั่วทงเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า "จริงสิ น้องเซียว รปภ. ห้าหกคนนั้นคุณจัดการพวกเขายังไงเหรอครับ ฝีมือไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

เซียวเฟิงทำหน้าเจื่อน "ก็ผมโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ใช่เหรอครับ หลังจากนั้นก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดมาตลอด เคยไปเป็นนักเลงอยู่พักหนึ่ง แถมยังตั้งใจไปเรียนสานต่ามาด้วย แต่พวก รปภ. ของประธานกัวก็แค่ระดับทั่วไปจริงๆ นั่นแหละครับ ถ้าเก่งกว่านี้อีกนิด ผมคงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน"

ฮั่วทงได้ยินดังนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้ทันที "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูท่าคุณชายเซียวของเราจะมีฝีมือจริงๆ นะครับเนี่ย จริงสิ ผมขอแนะนำต่อนะ คนที่สองทางซ้ายมือของผมคือ สวีซื่อหลง ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์หลงเฟิงแห่งไห่เฉิงของเรา เป็นบริษัทอสังหาฯ ระดับแนวหน้าของเมืองไห่เฉิงเลยล่ะ นอกจากอสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่แล้ว ก็ไม่มีบริษัทไหนแกร่งกว่าพวกเขาอีกแล้ว"

สวีซื่อหลงลุกขึ้นยืนพลางยิ้มให้ ในมือถือถ้วยน้ำชา "สวัสดีครับคุณชายเซียว ผมสวีซื่อหลง ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมขอดื่มชาแทนเหล้าเพื่อคารวะคุณสักแก้วนะครับ"

แน่นอนว่าเซียวเฟิงย่อมต้องไว้หน้าอีกฝ่าย เขาจิบชาไปอึกหนึ่ง แต่ก็ยังคงนั่งนิ่งไม่ลุกขึ้นยืนอยู่ดี

ฮั่วทงแนะนำต่อ "คนที่สาม คนนี้เพื่อนสนิทของผมเอง คุณชายกัวอวี่หางแห่งตระกูลกัวในเมืองไห่เฉิง แต่ไม่ได้เป็นครอบครัวเดียวกับประธานกัวเสียงนะครับ แค่บังเอิญแซ่เดียวกันเฉยๆ ฮ่าๆ"

คำพูดติดตลกของฮั่วทงทำให้คนอื่นๆ ในห้องพากันหัวเราะออกมา

สำหรับกัวอวี่หางนั้น เซียวเฟิงยังจำได้ดี และเพราะนี่เป็นการเจอกันครั้งที่สอง เขาจึงแสดงท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง "อ้อ คุณชายกัว คราวก่อนเราเคยเจอกันแล้วนี่ครับ"

กัวอวี่หางยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่ครับคุณชายเซียว ความใจป้ำของคุณชายเซียวทำเอาผมเปิดหูเปิดตาเลยทีเดียว"

จากนั้นฮั่วทงจึงแนะนำคนสุดท้าย "คุณชายเซียว ส่วนคนสุดท้ายนี้คือดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการการเงินของเรา ประธานหูจากบริษัทซินเฟิงซ่าง หูติ้งหย่วนครับ"

เซียวเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ซินเฟิงซ่างงั้นเหรอ?