ตอนที่ 85 ขายไปแล้ว

เซียวเฟิงรู้สึกเหมือนสมองดับไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ก็เห็นหูติ้งหย่วนยืนทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่ตรงหน้า

"เอ่อ ประธานหูใช่ไหมครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เชิญนั่งก่อนครับ" เซียวเฟิงยกชาขึ้นจิบแก้เขิน

เซียวเฟิงไม่คิดเลยว่าคนทรยศอย่างฮั่วทงจะทำเรื่องดีๆ กับเขาเป็นด้วย วันนี้เขายังคิดอยู่เลยว่าจะหาทางเข้าพบเจ้านายของซินเฟิงซ่างเพื่อคุยเรื่องซื้อกิจการอย่างไรดี ใครจะคิดว่าพอตกเย็นจะได้เจอตัวจริงง่ายๆ แบบนี้

เซียวเฟิงถึงกับต้องคิดทบทวนใหม่ว่า หรือตนควรคบค้าสมาคมกับคนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างฮั่วทงให้บ่อยขึ้น เผื่อหมอนี่จะมีประโยชน์อะไรขึ้นมาอีก

พอฮั่วทงแนะนำทุกคนจนครบ ก็ส่งสัญญาณให้พนักงานเริ่มทยอยยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ

เรื่องรสชาติและหน้าตาอาหารคงไม่ต้องพูดถึง ย่อมต้องเป็นเมนูระดับท็อปของหงไห่ซานจวงอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เซียวเฟิงแปลกใจอยู่บ้างก็คือ ในบรรดาอาหารเหล่านั้นมีของป่าอยู่ไม่น้อย จนแม้แต่เขายังอดคีบเข้าปากไปหลายคำไม่ได้

ถึงอย่างไรของป่าก็ใช่ว่าจะหากินกันได้ทั่วไป แถมหลายอย่างยังผิดกฎหมายอีกด้วย แน่นอนว่าในหมู่คนที่คุ้นเคยกันดีไม่มีทางเอาไปป่าวประกาศข้างนอก ในเมื่อได้กินแล้วก็ถือว่าได้ลิ้มลองของดี

หลังชนแก้วกันไปได้สามรอบ ฮั่วทงก็เริ่มเข้าประเด็น "น้องเซียวครับ ที่วันนี้เชิญคุณมา จริงๆ แล้วผมอยากคุยเรื่องที่ดินแปลงคราวก่อนน่ะครับ"

เซียวเฟิงแกล้งทำเป็นไขสือ "ที่ดินคราวก่อนเหรอครับ? อ๋อ แปลงที่ผมควักไปสามร้อยล้านนั่นน่ะเหรอ?"

พอได้ยินคำพูดของเซียวเฟิง สีหน้าของฮั่วทงก็เริ่มดูไม่ค่อยดี เพราะการเทขายที่ดินซึ่งตอนนี้มีมูลค่าแตะสองพันล้านไปในราคาสามร้อยล้านในคราวนั้น ทำให้คนในตระกูลไม่น้อยต่างพากันหัวเราะเยาะว่าเขาเป็นไอ้โง่ดักดาน

ฮั่วทงรีบปรับสีหน้าแล้วพูดปั้นยิ้ม "ใช่ๆๆ ที่ดินแปลงนั้นแหละครับ ผมจำได้ว่าธุรกิจหลักของบริษัทคุณลุงเซียวกับคุณป้าเมิ่งเป็นพวกปัญญาประดิษฐ์กับการแพทย์ใช่ไหมล่ะครับ ดูท่าทางจะไม่ค่อยถนัดสายอสังหาริมทรัพย์เท่าไหร่ วันนี้ผมเลยพาประธานสวีมาด้วย ถึงตอนนั้นเรามาร่วมกันพัฒนาโครงการ คุณเห็นว่ายังไงครับ?"

เซียวเฟิงแค่นยิ้มในใจ ว่าแล้วเชียว หมอนี่ไม่มีทางหวังดีแน่ คิดจะไปลากบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ไหนมาไม่รู้เพื่อมาขอแบ่งเค้กชิ้นโตงั้นเหรอ? ล้อเล่นหรือไง คิดว่าเขาโง่ขนาดนั้นเชียว?

แต่ที่ผ่านมาเซียวเฟิงก็มักจะแสดงตัวเป็นไอ้โง่ต่อหน้าพวกเขานั่นแหละ

เซียวเฟิงแสร้งทำตาโตด้วยความสนใจ "อ้อ? จะร่วมมือกันยังไงเหรอครับคุณชายฮั่ว"

ฮั่วทงฟังแล้วก็คิดว่าเข้าทาง "แหม คุณชายเซียวครับ เฟสหลังของโครงการนี้ต้องใช้เงินอีกอย่างน้อยหนึ่งพันล้าน เอาแบบนี้ดีไหม คุณลงขันครึ่งหนึ่ง ผมออกสามส่วน แล้วให้ประธานสวีกับคุณชายกัวออกอีกสองส่วน ถึงเวลาเราก็แบ่งกำไรตามสัดส่วนหุ้นกัน เราสองคนก็นอนตีพุงเป็นเถ้าแก่คอยนั่งนับเงินก็พอ แล้วปล่อยให้คุณชายกัวกับประธานสวีเป็นคนคุมโปรเจกต์ไป ผมรับรองว่ากำไรชัวร์ๆ โปรเจกต์นี้ฟันกำไรอย่างต่ำก็มีหนึ่งร้อยล้านเลยนะ!"

เซียวเฟิงได้ยินแล้วก็แอบสบถด่าในใจ แม่งเอ๊ย เห็นกูเป็นไอ้โง่จริงๆ สินะ? ให้กูออกทุนครึ่งหนึ่งแต่สุดท้ายแบ่งกำไรให้แค่ร้อยล้านเนี่ยนะ ทั้งที่นี่มันโปรเจกต์กำไรเกินสองพันล้านแท้ๆ กะจะเล่นตุกติกแต่งบัญชีฮุบเงินเข้ากระเป๋าตัวเองหมด แล้วโยนเศษเนื้อร้อยล้านมาให้กู คิดว่ากูเป็นหมูในอวยให้เชือดง่ายๆ หรือไง?

เมื่อเห็นเซียวเฟิงมีท่าทีลังเล สวีซื่อหลงก็รีบเสริมขึ้นมา "เอ่อ ความจริงก็ไม่ได้มีแค่ร้อยล้านหรอกนะครับ เผลอๆ อาจจะได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ คุณชายเซียว ผลตอบแทนระดับนี้ถือว่าสูงมากแล้วนะครับ หรือว่าอยากจะลองปรึกษาคุณพ่อของคุณดูก่อนไหมครับ?"

ความหมายของสวีซื่อหลงชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง เขาแค่อยากหยั่งเชิงดูว่าเรื่องที่เซียวเฟิงทำอยู่นี้ เซียวหย่วนเฟิงเห็นชอบด้วยหรือไม่ เพราะหากเซียวหย่วนเฟิงรู้เรื่องเข้า เรื่องนี้คงจัดการไม่ง่ายแน่

เซียวเฟิงขมวดคิ้วมุ่น "จะไปคุยกับตาแก่พ่อผมนั่นทำไมล่ะ? เงินของเขาก็เหมือนเงินของผม ผมอยากจะใช้ยังไงก็ใช้ เขาก็เอาเงินของผมไปใช้เหมือนกันนั่นแหละ รอเขาตายไป เงินทองก็ต้องตกเป็นของผมอยู่ดีไม่ใช่เหรอ แต่ว่า..."

พอได้ยินเซียวเฟิงเรียกเซียวหย่วนเฟิงว่าตาแก่ ทุกคนในห้องต่างพากันตกตะลึงตาค้าง เซียวหย่วนเฟิงคือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิงเชียวนะ ผู้ทรงอิทธิพลระดับที่แค่กระทืบเท้าก็สะเทือนไปทั้งเมือง แต่กลับถูกลูกชายแท้ๆ เรียกว่าตาแก่เนี่ยนะ?

ฮั่วทงจับสังเกตน้ำเสียงของเซียวเฟิงได้ทันที "คุณชายเซียว มีปัญหาอะไรตรงไหนหรือเปล่าครับ?"

เซียวเฟิงแสร้งทำสีหน้าเสียดายสุดขีด "โธ่เอ๊ย คุณชายฮั่ว คุณมาช้าไปก้าวหนึ่งแล้วล่ะ ที่ดินแปลงนั้นผมขายเปลี่ยนมือไปแล้วน่ะสิ ถ้ารู้แต่แรกว่าทำกำไรได้ตั้งร้อยล้าน คุณน่าจะรีบบอกผมก่อน ผมคงไม่ขายหรอก"

ฮั่วทง กัวอวี่หาง และสวีซื่อหลงต่างพากันอ้าปากค้าง "อะไรนะ?! ขายไปแล้วเหรอ?!"

ฮั่วทงถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ "เซียวเฟิง คุณรู้ไหมว่าที่ดินแปลงนั้นมันทำเงินได้มหาศาลขนาดไหน?! นี่คุณขายมันทิ้งไปเนี่ยนะ?"

เซียวเฟิงแกล้งชักสีหน้าไม่พอใจ "คุณชายฮั่ว คุณเป็นอะไรไปเนี่ย ก็แค่ที่ดินแปลงเดียวไม่ใช่เหรอ ขายไปแล้วก็แล้วไปสิ อีกอย่างก็แค่เงินร้อยล้านเองไม่ใช่หรือไง ไม่ได้กำไรก็ช่างมันเถอะ ตระกูลเซียวของเราไม่ได้ขัดสนจนขาดแคลนเงินแค่ร้อยล้านสักหน่อย"

ฮั่วทงโกรธแค้นจนกัดฟันกรอด แม่มึงสิ คิดว่ากูขาดเงินร้อยล้านหรือไง? ที่กูขาดคือสองพันล้านต่างหากโว้ย!

เดิมทีฮั่วทงวางแผนหลอกล่อให้เซียวเฟิงติดกับดัก จากนั้นค่อยให้เซียวเฟิงอัดฉีดเงินลงทุนเข้ามาแล้วฮุบอำนาจบริหารมาเป็นของตัวเอง สุดท้ายค่อยโยนเศษเนื้อให้เซียวเฟิงสักร้อยล้านเพื่อจะได้หลอกต่อได้ง่ายๆ ในครั้งหน้า แต่นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หน้าโง่เซียวเฟิงจะโง่บัดซบขนาดนี้ ถึงขั้นขายทิ้งไปดื้อๆ เลยเนี่ยนะ?

อย่าลืมนะว่า หลังจากฮั่วทงขายที่ดินไปได้แค่วันที่สอง เขาก็ได้รับข่าวเรื่องการสร้างเขตเศรษฐกิจใหม่ทันที นี่เซียวเฟิงไม่ได้ดูข่าวบ้างเลยหรือไง?

แต่พอลองคิดดูอีกที ลูกเศรษฐีใหม่ที่จู่ๆ ก็รวยพลิกฟ้าอย่างเซียวเฟิงจะทำเรื่องพรรค์นี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ และถ้ามองอีกมุม การที่เซียวเฟิงทำแบบนี้ เซียวหย่วนเฟิงไม่มีทางรู้เรื่องแน่ๆ เพราะถ้าเซียวหย่วนเฟิงรู้เข้า คงตีขาเซียวเฟิงหักไปตั้งนานแล้ว

แต่ฮั่วทงก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆ "เอ่อ คุณชายเซียวบอกผมได้ไหมครับว่าคุณขายที่ดินแปลงนี้ให้ใครไป? โปรเจกต์ดีๆ แบบนี้ ชวนพวกเขามาร่วมด้วยดีไหมครับ?"

เซียวเฟิงแกล้งทำสีหน้าลำบากใจ "เรื่องนี้... อีกฝ่ายเขาขอไม่ให้ผมบอกใครน่ะสิครับ"

ฮั่วทงรินเหล้าให้เซียวเฟิงแก้วหนึ่งพลางพูดว่า "โธ่ คุณชายเซียว พวกเราเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจแบ่งเขาแบ่งเราหรอกครับ ไม่ใช่คนนอกสักหน่อย บอกมาเถอะครับ"

สวีซื่อหลงกับกัวอวี่หางก็ช่วยกันเกลี้ยกล่อม "นั่นสิครับคุณชายเซียว คุณบอกมาเถอะ"

เซียวเฟิงแกล้งทำหน้าจริงจัง "ใช่แล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่ ผมขายให้คนที่ชื่อโจวอวิ๋นไปแล้วล่ะ เหมือนจะมาจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่อะไรสักอย่างนี่แหละ ผมขายไปตั้งสามร้อยห้าสิบล้านแน่ะ ไม่ขาดทุนเลย พวกคุณรู้จักเขาไหมล่ะครับ?"

พอฮั่วทงได้ยินชื่อโจวอวิ๋น รวมถึงอสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่ หัวใจก็กระตุกวูบ จบกัน คราวนี้จบเห่ของจริง อสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่เป็นถึงบริษัทอสังหาฯ ที่มีมูลค่าตลาดหลักหมื่นล้าน จะให้พวกเขายอมคายที่ดินแปลงนี้ออกมาแทบเป็นไปไม่ได้เลย แถมด้วยเครือข่ายข่าวสารของอสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่ เกรงว่าคงจะรู้มูลค่าของที่ดินแปลงนี้เร็วกว่าเขาไปก้าวหนึ่งเสียด้วยซ้ำ

พอเห็นท่าทางสิ้นหวังของฮั่วทง ในใจเซียวเฟิงก็เบิกบานจนสุดจะบรรยาย แม่งเอ๊ย เสือกอยากหาวิธีมาหลอกกูดีนัก พ่อจะเล่นให้มึงตายไปเลย

ถึงอย่างนั้นเซียวเฟิงก็ยังแกล้งปลอบใจ "โธ่ คุณชายฮั่ว ก็แค่เงินร้อยล้านเองไม่ใช่เหรอครับ ไปลงทุนมั่วๆ สักสองสามโปรเจกต์เดี๋ยวก็ได้คืนมาแล้ว อย่าใส่ใจไปเลยน่า~"

ฮั่วทงโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม คิดในใจว่าแม่มึงเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะมึง พ่อจะพลาดเงินไปมากมายขนาดนี้ได้ยังไงวะ เงินตั้งร้อยล้าน มันใช่เรื่องธรรมดาซะที่ไหน? ไอ้ลูกล้างผลาญ ไอ้หน้าโง่เอ๊ย ได้กำไรมาแค่ห้าสิบล้านยังจะมาทำเป็นระริกระรี้อีก

ฮั่วทงไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าเขานั่นแหละที่โง่ยิ่งกว่าเซียวเฟิงเสียอีก