ตอนที่ 86 เลือดกำเดาไหล

พอเรื่องมาถึงขั้นนี้ ฮั่วทงก็ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเซียวเฟิงพูดชื่อของโจวอวิ๋นออกมาได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเรื่องนี้เป็นความจริงไปถึงแปดเก้าส่วน

ประกอบกับช่วงนี้ฮั่วทงบังเอิญได้ยินมาว่า อสังหาริมทรัพย์จิ้งไห่กำลังพัฒนาที่ดินผืนใหม่ทางตอนใต้ของไห่เฉิง ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นที่ดินผืนนั้นของเขานั่นเอง

พอนึกถึงตรงนี้ ฮั่วทงก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังหลั่งเลือด

แต่เขาก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ฮั่วทงปรายตาไปสบตากับกัวอวี่หางแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเซียวเฟิง "คุณชายเซียวครับ ในเมื่อเรื่องนั้นมันผ่านไปแล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ พวกเรายังมีอีกโปรเจกต์หนึ่งที่ค่อนข้างดี ผลตอบแทนตั้งร้อยล้าน ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหมครับ?"

เซียวเฟิงคิดในใจว่าตาแก่นี่จะมาไม้ไหนอีก จึงแกล้งทำเป็นตื่นเต้นแล้วพูดว่า "จริงเหรอครับ? ยังทำเงินได้อีกเหรอ? โปรเจกต์อะไรล่ะครับ?"

เมื่อเห็นท่าทีของเซียวเฟิง ทั้งกัวอวี่หางและฮั่วทงต่างก็คิดตรงกันทันทีว่า เซียวเฟิงนี่มันไอ้หน้าโง่จริง ๆ

ฮั่วทงแกล้งทำหน้าเสียดายแล้วว่า "เอ่อ คืออย่างนี้นะครับ พอดีคุณชายกัวของพวกเรามีเหมืองทองอยู่แห่งหนึ่ง อยู่ที่ประเทศอันดาน่ะครับ แต่ตอนนี้ในมือของพวกเรายังมีโปรเจกต์อื่นค้างอยู่ เลยดึงเงินทุนออกมาไม่ได้ ก็เลยอยากจะปล่อยเหมืองทองนี้ไป ไม่ทราบว่าคุณชายเซียวสนใจไหมครับ?"

เซียวเฟิงทำหน้าสงสัย "เหมืองทองเหรอ?"

อันที่จริงธุรกิจส่วนหนึ่งของซินเฟิงซ่างก็เน้นไปที่เหมืองทอง เท่าที่เซียวเฟิงรู้มา ช่วงนี้ธุรกิจเหมืองทองไม่ค่อยสู้ดีนัก ฮั่วทงคิดจะเล่นตุกติกอะไรอีกล่ะ ดูท่าเหมืองทองแห่งนี้น่าจะเป็นตระกูลฮั่วกับตระกูลกัวร่วมหุ้นกันพัฒนามาตั้งแต่หลายปีก่อน ตอนนี้ทางอันดามีปัญหาเข้าหน่อย ก็เลยอยากจะโยนมาให้เขารับช่วงต่อแทนอย่างนั้นสิ?

แต่เรื่องนี้ไม่ได้มีผลอะไรกับเซียวเฟิงเลย ขาดทุนก็ขาดทุนสิ ยังไงเขาก็มีระบบคืนเงินอยู่แล้วจะกลัวอะไร? ถึงอย่างนั้นเพราะเป็นทรัพย์สินในต่างประเทศ เซียวเฟิงจึงต้องระมัดระวังให้มากหน่อย

"อืม โปรเจกต์นี้ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เอาเป็นว่าไม่ลงทุนดีกว่าครับ" เซียวเฟิงพูด

ฮั่วทงขมวดคิ้ว หรือว่าไอ้หน้าโง่เซียวเฟิงจะตาสว่างแล้ว? เหมืองทองเป็นโปรเจกต์ที่ใช้หลอกคนได้ง่ายที่สุด ซ้ำยังเป็นโปรเจกต์ขยะที่สุดในมือของฮั่วทงตอนนี้ด้วย เมื่อก่อนทุ่มเงินลงทุนขุดเจาะไปตั้งสองพันล้าน แต่ตอนนี้แค่พันล้านยังถอนทุนคืนไม่ได้เลย

ถ้าขายให้เซียวเฟิงได้ ไม่เพียงแต่จะได้กระแสเงินสดกลับมาก้อนโต แต่ยังช่วยยกระดับสถานะของเขาในตระกูลได้อีกด้วย

ทว่าฮั่วทงกับกัวอวี่หางคิดไม่ถึงเลยว่าเซียวเฟิงจะไม่เอาด้วย

พอเห็นเซียวเฟิงปฏิเสธ ฮั่วทงกับกัวอวี่หางก็พยายามหว่านล้อมอีกสองรอบ แต่เซียวเฟิงก็ยังคงปฏิเสธ สุดท้ายทั้งคู่จึงต้องยอมแพ้ไป

ความจริงไม่ใช่ว่าเซียวเฟิงไม่อยากได้ เพียงแต่เขากลัวว่าจะมีลับลมคมในแอบแฝงอยู่ ถึงอย่างไรก็เป็นทรัพย์สินต่างประเทศที่เขายังไม่ค่อยเข้าใจนัก ต่างจากที่ดินก่อนหน้านี้ที่ต่อให้ขาดทุนยังไง เขาก็ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน

ทั้งหมดดื่มกันต่อไปอีกสักพัก เซียวเฟิงก็หันไปมองกัวเสียง "ประธานกัวครับ ไม่ทราบว่าหงไห่ซานจวงของคุณขายไหม? ผมว่าที่นี่ก็ค่อนข้างดีเลยนะ"

กัวเสียงมีท่าทีมึนงงเล็กน้อย "คุณชายเซียว นี่คุณถูกใจหงไห่ซานจวงของผมเหรอครับ?"

เซียวเฟิงพยักหน้า "แค่รู้สึกว่าที่นี่ไม่เลวเลย ไม่อย่างนั้นคุณลองพิจารณาขายให้ผมดูไหม? ราคาคุณเสนอมาได้เลย"

ข้อเสนอนี้ของเซียวเฟิง อันที่จริงกัวเสียงไม่อยากตอบตกลงเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาไม่เหมือนพวกฮั่วทง หงไห่ซานจวงเป็นทรัพย์สินเพียงชิ้นเดียวของเขา อีกทั้งแต่ละปียังทำกำไรได้อย่างมั่นคงถึงหลายสิบล้าน

นอกจากนี้ยังใช้สะสมเส้นสายและทรัพยากรได้ไม่น้อย แต่ถ้าปฏิเสธ กัวเสียงก็กลัวว่าจะไปล่วงเกินเซียวเฟิงเข้า หากตระกูลเซียวหันมาเล่นงานเขาจะทำยังไง?

ฮั่วทงรีบเอ่ยขัดขึ้นทันควัน "โธ่ คุณชายเซียว คุณจะเอาสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ไปทำไมกัน ประธานกัวเขาขาดทุนติดต่อกันมาหลายปีแล้ว คุณรับช่วงต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ แล้วผมขอบอกความจริงกับคุณเลยนะ ประธานกัวเขามีธุรกิจนี้แค่อย่างเดียว ถ้าคุณซื้อไปถึงตอนนั้นจะให้เขาไปกินลมกินแล้งที่ไหนล่ะครับ?"

ฮั่วทงไม่มีทางปล่อยให้เซียวเฟิงสมหวังเด็ดขาด ตัวเขาเองก็เล็งหงไห่ซานจวงแห่งนี้มานานแล้วเหมือนกัน ติดตรงที่กัวเสียงปากแข็งไม่ยอมขายสักที หากวันนี้ถูกเซียวเฟิงซื้อตัดหน้าไป ฮั่วทงคงได้กระอักเลือดแน่

เซียวเฟิงพยักหน้า "งั้นก็ได้ครับ ผมก็ไม่ฝืนใจใครแล้วกัน"

อันที่จริงเซียวเฟิงก็ไม่ได้อยากซื้อหงไห่ซานจวงนี้เท่าไหร่นัก แน่นอนว่าถ้าซื้อได้ย่อมดีที่สุด แต่ถ้าซื้อไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เขาแค่อยากดูว่ากัวเสียงคนนี้อยู่เรือลำเดียวกับฮั่วทงหรือเปล่า และพอจะผูกมิตรด้วยได้หรือไม่

เท่าที่ดูตอนนี้คงไม่ใช่ จากการกระทำของฮั่วทง เจ้าตัวก็น่าจะอยากได้หงไห่ซานจวงแห่งนี้เหมือนกัน เพียงแต่กัวเสียงไม่ยอมตกลงมาตลอดก็เท่านั้น

เมื่อเซียวเฟิงได้ข้อสรุปนี้แล้ว ก็รู้ว่าต่อไปควรจะทำอย่างไร

ฮั่วทงเห็นว่าวันนี้หลอกเซียวเฟิงไม่ได้แล้ว ผ่านไปไม่นานจึงเอ่ยปากชวนแยกย้ายกันไป

ตอนที่กำลังจะกลับ หูติ้งหย่วนก็ดึงแขนเสื้อของเซียวเฟิงไว้แล้วพูดว่า "คุณชายเซียวครับ ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาไหม พวกเราย้ายไปดื่มชาที่ห้องชากันดีไหมครับ?"

ก่อนหน้านี้เซียวเฟิงมัวแต่รับมือกับฮั่วทงจนลืมหูติ้งหย่วนไปสนิท พอหันมามองอีกฝ่าย ชายคนนี้น่าจะอายุราวสี่สิบกว่าปี รูปร่างค่อนข้างผอมเล็ก สูงอย่างมากก็แค่ร้อยเจ็ดสิบ แต่ท่าทางดูฉลาดหลักแหลมและคล่องแคล่วไม่เบา

เซียวเฟิงยิ้ม "ได้สิครับประธานหู งั้นเราหาที่นั่งคุยกันสักหน่อยไหม แต่ไม่ต้องดื่มชาหรอก ไปแช่น้ำพุร้อนกันดีกว่า"

กัวเสียงสั่งให้พนักงานทำความสะอาดห้องส่วนตัวเสร็จพอดีจึงเดินออกมา "ประธานหู คุณชายเซียว พวกคุณจะไปแช่น้ำพุร้อนกันเหรอครับ พอดีเลย ผมก็จะไปเหมือนกัน"

หูติ้งหย่วนลังเลเล็กน้อย "พวกเราเพิ่งดื่มเหล้ากันมาแล้วไปแช่น้ำพุร้อน มันจะ..."

กัวเสียงหัวเราะร่า "ประธานหู คุณคิดมากไปแล้วครับ น้ำพุร้อนหินแดงของหงไห่ซานจวงเรา นอกจากจะไม่ส่งผลเสียต่อหลอดเลือดหัวใจและสมองแล้ว แร่ธาตุพิเศษข้างในยังช่วยสร่างเมาได้ด้วยนะ! มีประโยชน์ต่อร่างกายมากเลยล่ะครับ"

ได้ยินกัวเสียงพูดแบบนั้น เซียวเฟิงก็เริ่มสนใจขึ้นมาจึงเอ่ยว่า "อ้อ? อย่างนั้นเหรอ ได้ ๆ ๆ ไปด้วยกันสิ"

พอเห็นเซียวเฟิงตกลง หูติ้งหย่วนก็ไม่กล้าปฏิเสธ ถึงอย่างไรตอนนี้เซียวเฟิงก็เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเขาแล้ว

ทั้งสามคนพากันมาที่บ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวบริเวณภูเขาด้านหลัง กัวเสียงจงใจเปิดบ่อน้ำพุร้อนแยกต่างหากไว้หนึ่งบ่อ พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทั้งสามก็เดินมาที่ริมบ่อ

เมื่อหูติ้งหย่วนกับกัวเสียงเห็นรูปร่างของเซียวเฟิงก็อดทึ่งไม่ได้ กัวเสียงทำหน้าอิจฉา "คุณชายเซียว รูปร่างแบบนี้ออกกำลังกายบ่อยใช่ไหมครับเนี่ย โอ้โห ทั้งกล้ามท้องกล้ามอกนี่ สุดยอดไปเลย"

หูติ้งหย่วนเองก็อิจฉาไม่แพ้กัน เขาก้มมองรูปร่างผอมแห้งจนเห็นซี่โครงของตัวเองแล้วส่ายหน้าถอนหายใจ "แก่แล้วจริง ๆ สู้คุณชายเซียวที่ยังหนุ่มแน่นแข็งแรงไม่ได้เลย"

ทั้งสามคนสวมเพียงกางเกงชั้นในแบบใช้แล้วทิ้ง เมื่อมองดูน้ำพุร้อนสีแดงฉาน เซียวเฟิงซึ่งเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกก็เอ่ยขึ้น "สีแบบนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับบ่อเลือดเลยนะ"

กัวเสียงหัวเราะลั่น "จริงครับ แขกหลายคนยังแซวเลยว่าหงไห่ซานจวงของเราน่าจะเรียกว่าบ่อเลือดซานจวงมากกว่า ก็เพราะน้ำพุร้อนหินแดงของเรานี่แหละ"

พอก้าวลงไปในบ่อน้ำพุร้อน เซียวเฟิงก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเลือดลมในกายสูบฉีดเร็วขึ้นเล็กน้อย ทั้งสมองยังปลอดโปร่งโล่งสบายกว่าเมื่อครู่นี้ขึ้นมาจริง ๆ

ทั้งสามแช่ไปได้ไม่กี่นาที จู่ ๆ เซียวเฟิงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง แถมไม่ได้มีแค่คนเดียว เซียวเฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นี่มันบ่อส่วนตัวไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมีคนเข้ามาได้ล่ะ แถมยังไม่ได้มาแค่คนเดียวเสียด้วย

พอเซียวเฟิงหันกลับไปมองตรงทางเข้า ก็ถึงกับตาค้าง เลือดกำเดาแทบจะพุ่งออกมา