ตอนที่ 83 เฮยไป๋หูอวี๋ดูรังแกง่ายนักหรือไง

"มีสองบริษัทที่ลอกเลียนแบบครับ ไม่ใช่แค่เจ้าเดียว แถมความเหมือนยังเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยด้วย"

หวางไข่เฟิงตอบด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"บริษัทไหนบ้าง"

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้กังวลเรื่องที่บริษัทอื่นลอกเลียนแบบ ขอแค่ไม่ใช่เทนเซ็นต์ก็พอ ฐานผู้ใช้ระดับร้อยล้านคนของเทนเซ็นต์น่ากลัวเกินไป ต่อให้ได้เกิดใหม่ เขาก็ยังรู้สึกว่ายากจะต่อกรอยู่ดี

เว้นแต่ว่าเขาจะลงมาทำโปรแกรมส่งข้อความทันใจด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้คิดจะทำโปรแกรมส่งข้อความทันใจมันยากเกินไป นอกเสียจากว่าจะมีเงินให้เผาเล่นไม่รู้จบ ถึงพอจะงัดข้อกับคิวคิวได้บ้าง

ต้องคอยทุ่มเงินก้อนโตทำโฆษณาไปเรื่อย ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นได้แค่เครื่องมือสื่อสารภายในองค์กรเท่านั้น

หวางไข่เฟิงรู้สึกว่าจ้าวฉู่หยุนสนใจผิดประเด็น บริษัทไหนลอกเลียนแบบมันสำคัญตรงไหน ประเด็นหลักคือมีถึงสองบริษัทที่ลอกเลียนแบบต่างหาก

ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบออกไป "บริษัทฉีอวี้กับรุ่ยเฉิงครับ ประธานจ้าวคงไม่เคยได้ยินชื่อ สองบริษัทนี้ไม่ได้ใหญ่อะไร"

"อืม"

จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ร่างกายที่เกร็งแน่นพลันผ่อนคลายลง

"ประธานจ้าวครับ"

หวางไข่เฟิงประหลาดใจอยู่บ้าง ทำไมจู่ ๆ ประธานจ้าวถึงไม่เดือดเนื้อ

"พี่หวาง คุณวางใจเถอะ พวกนั้นสร้างกระแสอะไรไม่ได้หรอก"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยปลอบใจ ในใจคิดว่าเกมแฮปปี้ฟาร์มในชาติก่อนก็ไม่มีใครลอกเลียนแบบ ทั้งไคซินหว่าง เหรินเหรินหว่าง รวมถึงเทนเซ็นต์ต่างก็เป็นพาร์ตเนอร์ร่วมมือกันทั้งนั้น พวกนี้คงเห็นว่าเฮยไป๋หูอวี๋รังแกง่ายสินะ

ตอนนั้นเอง จูเหม่ยถิงกับโจวปินก็พรวดพราดเข้ามา ทั้งสองคนได้ยินข่าวนี้แล้วต่างก็โมโหโกรธา

โจวปินใจร้อนทนไม่ไหว "ไปฟ้องศาลเลย ลอกเลียนแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ กูไม่เชื่อหรอกว่าคนในศาลจะตาบอดกันหมด"

"หืม"

จ้าวฉู่หยุนเลิกคิ้วขึ้น ในใจรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง

ทำงานมาได้สักพัก โจวปินก็โตเป็นผู้ใหญ่ขึ้น รู้จักใช้กฎหมายเป็นอาวุธมาปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เอะอะก็ร้องจะตีจะฆ่า พูดจาไร้สาระไปวัน ๆ

"ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้ฟ้องชนะก็ไม่มีประโยชน์"

หวางไข่เฟิงส่ายหน้า "คดีความแบบนี้ยืดเยื้อทีก็ปีสองปี เกมก็กระแสตกไปแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเขาก็จ่ายค่าเสียหายแค่ล้านสองล้านหยวน ตัวอย่างแบบนี้มีให้เห็นตั้งเยอะแยะ"

ที่จริงความคิดของจูเหม่ยถิงก็เหมือนกับโจวปิน พอได้ยินหวางไข่เฟิงพูดแบบนี้ เธอก็หมดหนทาง ได้แต่มองจ้าวฉู่หยุนอย่างขอความช่วยเหลือ "เถ้าแก่คะ พวกเราควรทำยังไงดี"

"ยังไงก็ต้องฟ้องร้องอยู่ดีนั่นแหละ"

จ้าวฉู่หยุนหันไปสั่งจูเหม่ยถิง "พี่เหม่ยถิง คุณไปติดต่อสำนักงานกฎหมายที่ดังที่สุดในจวิ้นซามา ข้อเรียกร้องของเราคือให้สองบริษัทนั้นจ่ายค่าชดเชยเจ้าละห้าสิบล้านหยวน"

"ห้าสิบล้านหยวนเหรอคะ"

ทั้งสามคนถึงกับอึ้ง จ้าวฉู่หยุนพยักหน้า "สร้างกระแสไง เข้าใจไหม ขั้นแรกเราต้องดึงดูดความสนใจจากสังคมให้ได้ก่อน ศาลถึงจะให้ความสำคัญกับคดีนี้"

"ขั้นต่อไป เราต้องทำให้คนในวงการเห็นว่า ใครที่คิดจะลอกเลียนแบบเกมของเฮยไป๋หูอวี๋จะต้องชดใช้อย่างสาสม ไม่อย่างนั้นต่อไปคงมีเรื่องน่ารำคาญใจแบบนี้ตามมาไม่จบไม่สิ้น"

"ได้ค่ะ เถ้าแก่"

ตอนนี้พวกจูเหม่ยถิงไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ได้แต่หวังว่าศาลจะเร่งพิจารณาคดีให้เร็วขึ้น เพื่อจำกัดความเสียหายของบริษัทให้น้อยที่สุด

ส่วนเรื่องเงินห้าสิบล้านหยวนนั้นไม่มีใครกล้าตั้งความหวัง ซ้ำร้ายหากคดียิ่งยืดเยื้อออกไป บริษัทก็ไม่รู้ว่าจะต้องสูญเงินไปอีกกี่สิบล้านหยวน

"แล้วก็ไปซื้อพื้นที่ข่าวประเด็นร้อนมาสักสองสามข่าว พี่หวาง คุณช่วยออกหน้าไปประณามพฤติกรรมลอกเลียนแบบพวกนี้หน่อย ความถูกต้องโปร่งใสของวงการเกมต้องพึ่งคุณช่วยปกป้องแล้วล่ะ"

หวางไข่เฟิงยิ้มแห้งพลางพยักหน้ารับ

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยปลอบต่อ "พวกคุณลืมไปแล้วเหรอว่าผมยังเป็นนักศึกษาอยู่ เดี๋ยวผมจะไปขอให้ทางมหาวิทยาลัยช่วย"

หูต้าเป็นถึงมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ปักหลักอยู่ในจวิ้นซามานานหลายปี หากทางมหาวิทยาลัยยอมออกแรงช่วยจริง ๆ เรื่องนี้ก็แทบจะกลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทันที จ้าวฉู่หยุนกดโทรศัพท์หาผู้อำนวยการหยางต่อหน้าคนทั้งสาม ทันทีที่สายต่อติด เขาก็เริ่มส่งเสียงคร่ำครวญฟูมฟายแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา

"ผู้อำนวยการหยางครับ อาจารย์ต้องช่วยบริษัทพวกเรานะ ตอนนี้บริษัทจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว พวกเขารังแกกันเกินไปแล้วครับ นี่มันหยามว่ามหาวิทยาลัยหูต้าไม่มีน้ำยาชัด ๆ มหาวิทยาลัยเรายอมไม่ได้เด็ดขาด..."

ที่บ้านของหยางซู่เจี้ยวยังมีแขกอยู่ พอฟังเรื่องราวทั้งหมดจนจบ เขาก็ขมวดคิ้วเอ่ยตัดบท "เรื่องนี้ครูรู้แล้ว เอาเป็นว่าตอนเปิดเทอมเธอแวะมาที่ศูนย์สตาร์ตอัปสักรอบ ค่อยมาคุยกันต่อหน้า"

อันที่จริงจ้าวฉู่หยุนไม่ได้หวังพึ่งผู้อำนวยการหยางอยู่แล้ว ลำพังผู้อำนวยการศูนย์สตาร์ตอัปคนเดียวคงไม่มีพาวเวอร์ขนาดนั้น ทั้งยังเป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยไม่ได้ เรื่องนี้ยังไงก็ต้องให้ทางมหาวิทยาลัยออกหน้า

หลังวางสาย หยางซู่เจี้ยวคิดทบทวนดูแล้วจึงเดินไปที่ระเบียงเพื่อต่อสายหารองอธิการบดี แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อเรื่องเหลวไหลอย่างที่จ้าวฉู่หยุนโวยวายว่า "บริษัทจะไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว" หรอก

ส่วนลูกไม้ยั่วยุระดับเด็กประถมแบบนั้น เขายิ่งไม่เก็บมาใส่ใจ

เพียงแต่มหาวิทยาลัยควรต้องออกหน้าในเรื่องนี้จริง ๆ ประกอบกับที่ผ่านมาศูนย์สตาร์ตอัปเองก็ยังไม่เคยช่วยเหลือเกื้อหนุนเฮยไป๋หูอวี๋เลยสักครั้ง

ภายในห้องผู้จัดการทั่วไปของบริษัทฉีอวี้

ชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เล่นเกมที่แทบจะเหมือนกับ Happy Farm ทุกกระเบียดนิ้ว แม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกัน โดยใช้ชื่อว่า "ไคซินหนงฉ่าง"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งเดินเข้ามาเอ่ยรายงาน "ประธานหวางครับ เกมไคซินหนงฉ่างของบริษัทเราเปิดมาได้แค่สี่วัน ก็มีผู้เล่นลงทะเบียนถึงสามแสนหกหมื่นคนแล้วครับ"

"อืม"

ประธานหวางพยักหน้ารับ ก่อนจะถามต่อ "แล้วชวีเว่ยหนงฉ่างของรุ่ยเฉิงเป็นยังไงบ้าง สืบข้อมูลมาได้ไหม"

"ยังไม่แน่ชัดครับ"

ชายหนุ่มวิเคราะห์ "แต่น่าจะพอ ๆ กับพวกเรา เพราะยังไงทั้งเวลาเปิดตัวและช่องทางโปรโมตก็เหมือนกันหมด"

ประธานหวางลูบคางพลางเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด "ถ้าอย่างนั้นก็เพิ่มงบโฆษณาเข้าไปอีก ให้คลิกละหนึ่งเหมาไปเลย"

"แต่ว่า..."

ชายหนุ่มรู้สึกกังวลเล็กน้อย "ทางฝั่ง Happy Farm เขาจะฟ้องร้องพวกเราไหมครับ"

ไปก๊อปเกมของเขามาแท้ ๆ แม้แต่ช่องทางโปรโมตยังจะไปแย่ง แถมยังเป็นฝ่ายเสนอขึ้นราคาเองอีก ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าขึ้นราคาแล้วจะได้ผลจริงไหม แต่ทำแบบนี้ใครมันจะไปทนไหว

"อยากฟ้องก็ให้ฟ้องไป เราแค่ยื้อคดีไปเรื่อย ๆ พอนานวันเข้า ต่อให้แพ้ขึ้นมาจริง ๆ ก็แค่จ่ายเงินชดใช้ให้พวกมันไปนิดหน่อยก็จบเรื่อง"

ประธานหวางมองเกมขาดทีเดียว เขาก็จนปัญญาเหมือนกัน เกมก่อนหน้าของบริษัทขาดทุนย่อยยับจนแทบไม่เหลือซาก ตอนนี้มีแต่ต้องหาเงินเข้ามาก่อน บริษัทถึงจะมีทุนไปลงกับเกมถัดไปได้

ทางฝั่งบริษัทรุ่ยเฉิงก็กำลังเผชิญกับสถานการณ์แบบเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างลอกเกมเดียวกันมา กลายเป็นว่า "ลูกกระจ๊อก" สองตัวต้องมาเปิดศึกฟัดกันเองเสียก่อน

"ประธานรุ่ยครับ บรรดาเจ้าของเว็บไซต์พวกนั้นขอขึ้นราคา บริษัทฉีอวี้เป็นคนเริ่มก่อนครับ"

สถานการณ์ในตอนนี้คือ Happy Farm เป็น "พี่ใหญ่" ตัวแทนของแท้มีลิขสิทธิ์ ส่วนไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างเป็น "ลูกกระจ๊อก" ตัวแทนของก๊อป

ลูกกระจ๊อกทั้งสองตัวเกาะติดอยู่บนตัว "พี่ใหญ่" คอยสูบเลือดสูบเนื้อ แข่งกันว่าใครจะสูบได้เร็วและมากกว่า ตัวที่สูบได้น้อยกว่าก็ต้องอดตายไปก่อน ส่วนตัวที่สูบได้มากกว่าก็ยังมีโอกาสแซงหน้า "พี่ใหญ่" ไปได้

ประธานรุ่ยได้แต่ถอนหายใจยาว "ขึ้นก็ขึ้น ตอนนี้พวกเราต้องแข่งกับเวลาเพื่อแย่งคนเล่นมาให้ได้"

Happy Farm ใช้ต้นทุนการผลิตต่ำ แต่กลับกวาดเงินได้อย่างมหาศาล ใครเห็นก็ต้องตาลุกวาว

ที่สำคัญคือเฮยไป๋หูอวี๋ดูเป็นเป้าหมายที่เคี้ยวง่าย บริษัทเพิ่งเปิดใหม่ เถ้าแก่ก็เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง แถมยังไม่มีเส้นสายหรือแบ็กหลังใด ๆ ทั้งสิ้น

บรรดาเจ้าของบริษัทเกมต่างพากันจับตาดูว่าเฮยไป๋หูอวี๋จะรับมืออย่างไร แม้ในใจจะนึกดูแคลนพฤติกรรมลอกเลียนแบบหน้าด้าน ๆ ของฉีอวี้และรุ่ยเฉิง

แต่ขณะเดียวกันก็อิจฉาตาร้อนจนแทบทนไม่ไหว