ตอนที่ 84 กลัวที่สุดคือคำว่าขอเปิดประชุมศึกษาดูก่อน

หากเฮยไป๋หูอวี๋เคี้ยวง่ายจริง Plants vs. Zombies ก็นับว่าน่าสนใจไม่น้อย แต่ละคนจึงเริ่มคิดคำนวณผลประโยชน์ในใจอย่างเงียบ ๆ

ความจริงแล้วต้นทุนการสร้างเกมส่วนใหญ่นั้นต่ำมาก ค่าใช้จ่ายหลัก ๆ หมดไปกับค่าวิจัยพัฒนาและค่าโปรโมตโฆษณา หรือที่เรียกติดปากกันว่าค่าซื้อทราฟฟิกนั่นเอง

ทันทีที่ฉีอวี้เป็นหัวหอกเปิดฉากขึ้นราคา คนที่เดือดที่สุดก็คือโจวปิน ในเมื่อทั้งสามบริษัทต่างก็ทำเกมแนวทำฟาร์ม บรรดาเจ้าของเว็บไซต์พวกนั้นจะยอมปล่อย Happy Farm ไปเฉย ๆ ได้อย่างไร

เจ้าของเว็บต่างพากันรุมเร้าเรียกร้องขอขึ้นราคา งัดคำพูดชักแม่น้ำทั้งห้ามาสารพัด มีทั้งประชดประชันเหน็บแนมและเล่นสงครามจิตวิทยาปั่นหัว

"ฉู่หยุน พวกเราขึ้นราคาเป็น 1 เหมา 2 ไปเลยดีไหม ในเมื่อพวกมันอยากประลองความกระเป๋าหนักนัก ใครกลัวก็หมาแล้ว!"

โจวปินโวยวายอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ในห้องทำงาน

"ไม่เหมาะหรอก"

หวางไข่เฟิงเองก็ปวดหัวจี๊ด แต่ยังมีสติมากกว่า "ตอนนี้การโปรโมต Plants vs. Zombies พลอยโดนหางเลขไปด้วยแล้ว"

ฐานผู้ใช้งาน 20 ล้านคนของ Happy Farm ชนเพดานแล้ว การจะเปิดศึกสงครามราคากับอีกฝ่ายต่อไปจึงไม่คุ้มค่าเลย อีกทั้งยังไม่มีทางกว้านซื้อทราฟฟิกทั้งหมดมาครองไว้คนเดียวได้อยู่ดี

หวางเหวินเยี่ยนถือรายงานทางการเงินเข้ามาช่วยวิเคราะห์ "ประธานจ้าวคะ Happy Farm ได้รับผลกระทบจริง ๆ ค่ะ แม้จะไม่มาก แต่ยอดเงินหมุนเวียนช่วงสองสามวันนี้ก็ลดลงจากปกติไปราว ๆ 1 แสนหยวน หากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปก็ไม่รู้เลยว่าจะเป็นอย่างไร"

"ตั้งราคาเท่าพวกเขาก็พอ ปล่อยให้พวกมันดี๊ด๊าไปอีกสักสองสามวัน"

จ้าวฉู่หยุนทำได้เพียงช่วยประคองอารมณ์ของทุกคนไว้ "พวกนายอย่าเพิ่งตื่นตูมกันไปเอง พี่หวางช่วยจับตาดูเกมพวกนี้ไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ไฟลามก้น เรื่องนี้ผมจัดการได้"

ความจริงเขาก็ยังไม่มีทางออกอื่นชั่วคราว ทำได้เพียงรอเปิดเทอมแล้วค่อยไปพบผู้อำนวยการหยาง หวังว่าทางมหาวิทยาลัยจะยื่นมือเข้ามาช่วยบริษัทได้บ้าง

· · · · · · · ·

วันที่ 19 เดือนอ้าย จ้าวฉู่หยุนไปถึงศูนย์นวัตกรรมและสตาร์ตอัปของนักศึกษาตรงเวลาเป๊ะ พอผลักประตูห้องทำงานผู้อำนวยการเข้าไป เขาก็ไม่มัวเกรงอกเกรงใจ เปิดฉากคร่ำครวญปรับทุกข์ทันที

พอได้ยินว่าประธานจ้าวมาหาผู้อำนวยการตั้งแต่เช้าตรู่ รองผู้อำนวยการเก๋อก็รีบตามมาเช่นกัน ในเมื่อหยางซู่เจี้ยวบอกเรื่องนี้กับเธอแล้ว เธอย่อมต้องแสดงความใส่ใจเป็นพิเศษ

คนพวกนี้ฉลาดเป็นกรด รู้ดีว่าแม้จะช่วยผิงไฟตอนหิมะตกไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าพวกที่คอยมาชุบมือเปิบตอนสำเร็จ

"ผู้อำนวยการหยางครับ บริษัทเราเสียหายยับเยินมาก ผู้เล่นไหลออกฮวบฮาบ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่มีข้าวกินจริง ๆ แล้ว อาจจะล้มละลายได้ทุกเมื่อ ตอนนี้ไฟลนก้นแล้วครับ..."

คราวนี้จ้าวฉู่หยุนไม่ได้นั่งสำรวมอยู่บนโซฟา ตัวเขาแทบจะเกยขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของหยางซู่เจี้ยวอยู่รอมร่อ

ทำท่าราวกับว่าหากปัญหาไม่ได้รับการแก้ไขภายในวันพรุ่งนี้ บริษัทคงต้องปิดตัวลงเดี๋ยวนั้น

ผู้อำนวยการหยางเอนตัวถอยหลัง ยกมือปาดน้ำลายที่กระเซ็นใส่หน้าแล้วเอ่ยขึ้น "ประธานจ้าว คุณนั่งลงก่อนค่อยคุยกัน"

จ้าวฉู่หยุนถึงยอมยกขาข้างหนึ่งลงจากโต๊ะทำงาน แล้วหันหน้าไปทำตาละห้อยใส่รองผู้อำนวยการเก๋อ "รองผู้อำนวยการเก๋อครับ พวกคุณต้องช่วยเฮยไป๋หูอวี๋นะ"

"บริษัทมาถึงจุดชี้เป็นชี้ตายแล้วจริง ๆ พวกนั้นรังแกกันเกินไป มหาวิทยาลัยจะนิ่งดูดายไม่ได้นะครับ"

"ประธานจ้าว นั่งลงก่อนค่ะ"

รองผู้อำนวยการเก๋อกล่าวตามมารยาทพลางเดินไปชงชา เธอเป็นแค่รองผู้อำนวยการ ต่อให้ต้องไปร้องเรียนกับทางมหาวิทยาลัยก็ต้องให้ผู้อำนวยการออกหน้า การล้ำเส้นข้ามหัวผู้บังคับบัญชาถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงในที่ทำงาน

ถ้ายังเล่นละครต่ออีกนิดคงชักจะเกินเบอร์จนน่ารำคาญ จ้าวฉู่หยุนจึงยอมนั่งลงบนโซฟาแต่โดยดี จากนั้นผู้อำนวยการหยางถึงเอ่ยถาม "พวกคุณฟ้องร้องพวกเขาหรือยัง"

"ฟ้องไปตั้งนานแล้วครับ"

จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจ "แต่กว่าศาลจะรับฟ้อง รับคดี ส่งหมาย นัดวัน พิจารณา เปิดศาล ไต่สวน ไปจนถึงตัดสิน ขั้นตอนยืดยาวขนาดนั้น บริษัทผมคงเจ๊งไปก่อนแล้ว ชนะคดีไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ"

ขั้นตอนพวกนี้หยางซู่เจี้ยวเองก็รู้อยู่แก่ใจ เขาลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ย "ประธานจ้าว คุณวางใจเถอะ มหาวิทยาลัยไม่ปล่อยปละละเลยแน่นอน"

จ้าวฉู่หยุนโทรมาบอกล่วงหน้าราวหนึ่งสัปดาห์แล้ว การที่ผู้อำนวยการหยางพูดแบบนี้ย่อมต้องมีอะไรต่อแน่ เขาจึงชะเง้อคอมองผู้อำนวยการหยาง

หยางซู่เจี้ยวให้ความสำคัญกับเฮยไป๋หูอวี๋มากจริง ๆ เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหน เฮยไป๋หูอวี๋ก็คือหน้าตาและเกียรติยศสูงสุดของศูนย์นวัตกรรมและสตาร์ตอัปของนักศึกษา

ตัวเขาเองก็โทรหารองอธิการบดีจางของมหาวิทยาลัยไปสามรอบแล้ว หวังว่าทางมหาวิทยาลัยจะยอมออกโรงช่วยบ้าง

แต่รองอธิการบดีจางบอกว่าอธิการบดีเหลียงไปประชุมข้างนอกยังไม่กลับมา แม้จะแจ้งเรื่องนี้ให้อธิการบดีเหลียงทราบแล้ว แต่อธิการบดีเหลียงกลับบอกว่าไว้กลับมาที่มหาวิทยาลัยแล้วค่อยเปิดประชุมพิจารณากันอีกที

"ไว้กลับมาที่มหาวิทยาลัยแล้วค่อยเปิดประชุมพิจารณากันอีกที"

ผู้อำนวยการหยางรู้ดีแก่ใจว่าคำพูดนี้มีความหมายซ่อนอยู่อย่างไร อย่างน้อยที่สุดก็คือต้องยื้อเวลาออกไปอีก แถมมหาวิทยาลัยจะยอมออกแรงช่วยมากน้อยแค่ไหนก็ยังไม่แน่ เขาจึงทำได้เพียงเอ่ยขอร้องรองอธิการบดีจางอีกครั้ง

รองอธิการบดีจางถึงยอมรับปากว่าจะโทรหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ศาลให้ แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสายนี้คงช่วยอะไรไม่ได้มาก

เมื่อเห็นจ้าวฉู่หยุนกำลังชะเง้อรออยู่ในห้องทำงาน ผู้อำนวยการหยางจึงตัดสินใจพูดความจริง ไม่อย่างนั้นถ้าอีกฝ่ายฝากความหวังทั้งหมดไว้กับทางมหาวิทยาลัย ตัวเขาอาจกลายเป็น "คนบาป" เอาได้

อีกอย่าง ผู้อำนวยการหยางรู้ดีว่านักศึกษาตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะเอาสำนวนราชการมาพูดปัดสวะให้พ้นตัวได้ง่าย ๆ

"ประธานจ้าวครับ อธิการบดีเหลียงกับรองอธิการบดีจางทราบเรื่องนี้แล้ว แต่พอดีอธิการบดีเหลียงไปประชุมต่างเมืองอยู่ครับ"

ผู้อำนวยการหยางพูดอย่างกระดากอายเล็กน้อย "แต่รองอธิการบดีจางโทรหาเพื่อนที่ศาลให้แล้วนะครับ"

จ้าวฉู่หยุนฟังปุ๊บก็เข้าใจทันที สรุปง่าย ๆ คือมหาวิทยาลัยไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากพอ ไม่อย่างนั้นต่อให้อธิการบดีเหลียงจะอยู่ต่างเมืองก็ยังโทรสั่งการได้อยู่ดี

หรือไม่ก็มอบอำนาจเต็มให้รองอธิการบดีจางจัดการแทนก็ย่อมได้

พูดให้ชัดก็คือน้ำหนักของเฮยไป๋หูอวี๋ยังไม่มากพอ หรือไม่ก็อธิการบดีเหลียงอาจมีอคติกับบริษัทเกมอยู่บ้าง

ทางมหาวิทยาลัยคงช่วยอยู่หรอก แต่ไม่มีทางออกแรงเต็มที่แน่ ที่นี่เองก็ดูตามเนื้อผ้าเหมือนกัน

"เฮ้อ"

จ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า พลางถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง

นึกเสียดายขึ้นมาว่าน่าจะหาทางเข้าหาอธิการบดีทั้งสองท่านให้เร็วกว่านี้ พอถึงตอนนี้เลยไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวกันแม้แต่น้อย

ผู้อำนวยการทั้งสองสบตากันด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ผู้อำนวยการหยางจึงได้แต่เอ่ยว่า "ประธานจ้าว เรื่องทางมหาวิทยาลัย เดี๋ยวผมจะช่วยเร่งให้อีกแรงนะครับ"

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่าคงต้องหาทางแก้ปัญหาเองเสียแล้ว ส่วนทางมหาวิทยาลัยคงทำได้แค่รอให้อธิการบดีเหลียงกลับมาก่อนค่อยว่ากัน ยังดีที่เรื่องนี้ไม่ได้เร่งด่วนคอขาดบาดตายขนาดนั้น

ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องบุกไปดักรอรองอธิการบดีจางถึงตึกอธิการบดีแล้วจริง ๆ

"ประธานจ้าวคะ ทางศูนย์สตาร์ตอัปของเราจะพยายามหาทางช่วยคุณให้ได้แน่นอนค่ะ"

รองผู้อำนวยการเก๋อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังและจริงใจ

"ขอบคุณครับรองผู้อำนวยการเก๋อ"

ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงความหวังดีมา จ้าวฉู่หยุนจึงกล่าวขอบคุณจากใจจริงเช่นกัน

แต่ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าคงไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไร หลังคุยตามมารยาทกันอีกสองสามประโยค จ้าวฉู่หยุนจึงเอ่ยปากขอตัวลา

ภายในห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบ ผู้อำนวยการหยางอัดบุหรี่เข้าปอดเสียงดังฟี้ ๆ ขณะที่รองผู้อำนวยการเก๋อนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ทั้งสองต่างอยากช่วยแต่จนปัญญา

หากเป็นปัญหาเล็กน้อย เฮยไป๋หูอวี๋ก็จัดการเองได้อยู่แล้ว ทว่าพอเป็นเรื่องใหญ่ อำนาจบารมีของผู้อำนวยการทั้งสองกลับมีไม่พอ

ตอนนี้พวกเขาต่างนึกเสียดายที่ไม่ค้นพบเฮยไป๋หูอวี๋ให้เร็วกว่านี้ หากเคยได้ยื่นมือเข้าช่วยไว้บ้าง อย่างน้อยตอนนี้ก็คงไม่รู้สึกลำบากใจขนาดนี้

ผ่านไปเนิ่นนาน ผู้อำนวยการหยางจึงยิ้มเจื่อน "หลังจากนี้ถ้าเขาเจอปัญหาอะไรอีก คาดว่าคงไม่บากหน้ามาหาพวกเราแล้วล่ะ"

รองผู้อำนวยการเก๋อเองก็ยิ้มขื่นออกมาเช่นกัน