ตอนที่ 85 แม่หนูผู้มีมารยาทคนนั้นกำลังจะอกหักแล้ว

พอออกจากห้องทำงาน จ้าวฉู่หยุนก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ สองเฮือก ควักโทรศัพท์มือถือออกมากดถามให้แน่ใจว่าสาขาบริหารอุตสาหกรรมห้องหนึ่งเรียนที่ไหน แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนทันที

ช่วงพักระหว่างคาบ ในห้องเรียนคึกคักเป็นพิเศษ การได้กลับมาเจอกันหลังผ่านพ้นช่วงปีใหม่ทำให้ทุกคนดูกระตือรือร้นและตื่นเต้นกันไม่น้อย

นักศึกษาชายบางคนถึงกับเป็นฝ่ายเข้าไปชวนพวกผู้หญิงคุยก่อน ซึ่งฝ่ายหญิงก็ตอบรับอย่างสุภาพ

กำแพงการแบ่งกลุ่มตามหอพักดูเหมือนจะพังทลายลงชั่วคราว บรรยากาศเหมือนย้อนกลับไปสมัยมัธยมปลายไม่มีผิด แต่พอหมดช่วงเห่อของใหม่ ทุกคนก็คงกลับไปเกาะกลุ่มตามเดิมอยู่ดี

"จางอิ่ง ช่วงปีใหม่กินดีอยู่ดีไปหน่อยไหมเนี่ย ทำไมรู้สึกว่าเธออ้วนขึ้นนะ"

จ้าวฉู่หยุนเอ่ยแซวอย่างไม่เกรงใจตอนเดินผ่านหน้าจางอิ่ง

จางอิ่งก้มมองตัวเองตามสัญชาตญาณ พลางนึกในใจว่าเมื่อเช้าชั่งดูก็ขึ้นมาแค่โลเดียวเองนะ มองปราดเดียวก็ดูออกเลยเหรอ

พอนักศึกษาหญิงรอบข้างหัวเราะครืน จางอิ่งถึงเพิ่งรู้ตัว เธอชี้หน้าจ้าวฉู่หยุนแล้วแหวใส่ทันที "จ้าวฉู่หยุน เพิ่งจะปีใหม่แท้ ๆ นายพูดจาให้มันเข้าหูหน่อยไม่ได้หรือไง!"

"เหอ ๆ"

จ้าวฉู่หยุนหัวเราะแห้ง ๆ สองที แล้วหันไปทักหวังจื่อซานต่อ "น้องจื่อซาน ไม่เจอกันแค่ปีเดียว สูงขึ้นนะเนี่ย"

หวังจื่อซานกลับยิ้มพลางตอบว่า "ขอบคุณนะ นายก็หล่อขึ้นเหมือนกัน"

พอแหย่สองสาวเด่นประจำห้องเสร็จ เขาก็หย่อนก้นนั่งลงข้างหลิวไข่ แล้วเริ่มคิดหาทางรับมือต่อในหัว

หลิวไข่เหน็บแนมด้วยความอิจฉาตาร้อน "มึงยังมีอารมณ์มาแซวสาวสวยอีกนะ เมื่อกี้รุ่นพี่ปีห้าเพิ่งแวะมาที่ห้อง ทั้งห้องมีมึงคนเดียวนี่แหละที่โดดเรียนตั้งแต่วันแรก"

ฉายารุ่นพี่ปีห้านี้ จ้าวฉู่หยุนเป็นคนแรกที่เรียก เพื่อน ๆ ในห้องบริหารอุตสาหกรรมหนึ่งรู้สึกว่าฟังดูสนิทสนมดี พอลับหลังทุกคนจึงพากันเรียกหูเจินว่ารุ่นพี่ปีห้า

จ้าวฉู่หยุนคิดในใจว่ากูก็ไม่ได้อยากจะโดดคาบแรกของเทอมใหม่เสียหน่อย ส่วนจางอิ่งกับหวังจื่อซาน สองสาวนั่นอุตส่าห์ส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้กูตรงเวลาเป๊ะเชียวนะ

"ไม่กลัวหรอก สอบปลายภาคกูผ่านตั้งสองวิชานะเว้ย"

จ้าวฉู่หยุนชูสองนิ้วขึ้นมาตอบอย่างหน้าไม่อาย

"หา?"

พวกเพื่อนผู้ชายรอบข้างต่างพากันอึ้ง นี่พูดกลับกันหรือเปล่าวะ ผ่านแค่สองวิชามีหวังโดนรุ่นพี่ปีห้าสวดจนหูชาแน่!

ความเข้มงวดจริงจังในหน้าที่ของหูเจินนั้นเลื่องลือไปทั่ว ใครที่โดดเรียนบ่อยหน่อยเป็นต้องโดนลากไป "อบรมสั่งสอน" ยกใหญ่ คนเดียวที่แหกกฎเกณฑ์นี้ได้มีเพียงจ้าวฉู่หยุน

ทุกคนก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร บางทีแม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาเองก็คงรู้สึกว่าหมดทางเยียวยาแล้วเหมือนกัน

ที่สำคัญคือพวกเขารู้สึกว่าสิ่งที่จ้าวฉู่หยุนพูดนั้นดูจริงใจเหลือเกิน แต่ละคนจึงพร้อมใจกันยกนิ้วโป้งให้เขา

"นับถือจริง ๆ!"

"โคตรเจ๋ง!"

"ขอให้โชคดีนะมึง"

· · · · · · ·

"กูตกไปแค่สองวิชายังนั่งกลุ้มอยู่ตั้งนาน ตอนนี้รู้สึกว่าเสียเวลากลุ้มใจฉิบหาย"

หลิวไข่พูดประชด "มึงยกไอ้สองวิชาที่ผ่านให้กูยังจะดีซะกว่า ยังไงมึงก็ต้องสอบซ่อมอยู่แล้ว สู้สอบซ่อมมันให้หมดทุกวิชาไปเลยสิ"

จ้าวฉู่หยุนไม่สนใจคำแขวะของหลิวไข่ เขาลูบคางพลางว่า "กูกำลังคิดอยู่ว่าจะซื้อของขวัญไปให้ครูสองวิชานั้นดีไหม สายตาเฉียบแหลมชะมัด มองออกว่ากูนี่แหละยอดอัจฉริยะ"

"เชี่ย หน้าด้านชะมัด"

เพื่อนผู้ชายข้างๆ สบถด่าขึ้นมาคำหนึ่ง พอดีกับที่ได้เวลาเริ่มเรียน

จ้าวฉู่หยุนไม่ได้พกแม้แต่หนังสือเรียนมาด้วยซ้ำ เขามองซ้ายแลขวา เห็นสาวๆ ต่างก็ใส่เสื้อขนเป็ดตัวหนาเตอะ ไม่มีอะไรน่ามองเลยสักนิด

หลิวไข่ยังคงก้มหน้าก้มตากดพิมพ์ข้อความในมือถือดัง "ต๊อกแต๊ก ๆ" ไม่หยุด บนใบหน้ามีรอยยิ้มหื่นกามผุดขึ้นมาจางๆ

ถ้าเป็นคนที่คุยกันมานานไม่มีทางเป็นแบบนี้แน่ ท่าทางแบบนี้มันอาการของคนกำลังมีเป้าหมายใหม่ชัดๆ

"แม่หนูผู้มีมารยาทคนนั้นกำลังจะอกหักแล้วสินะ"

จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจในอก พลันนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เพิ่งจะอกหักมาเหมือนกัน ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกผู้ชายเจ้าชู้กับผู้หญิงหลายใจแท้ๆ!

เขาจึงแกล้งพูดจี้ใจดำหลิวไข่ไปทีหนึ่ง "น้องสะใภ้กำลังจะอกหักแล้วเหรอวะ"

หลิวไข่ชะงักไปนิด ชักเริ่มมีอาการเคอะเขินขึ้นมา "ไม่มี ไม่มีซะหน่อย"

"เหอะ"

จ้าวฉู่หยุนทำหน้าไม่เชื่อ เขานี่แหละรู้ไส้รู้พุงสันดานไอ้หมอนี่ดีที่สุด

หลิวไข่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้พลางกระซิบเสียงเบา "เด็กเต้นของคณะศิลปกรรม หุ่นงี้ ขาเรียวยาวงี้ ซี้ด..."

"ไอ้คนเจ้าชู้"

จ้าวฉู่หยุนทำหน้าขยะแขยง พลางขยับตัวถอยห่างจากหลิวไข่เล็กน้อย เขารู้สึกว่าชาตินี้ตัวเองออกจะเป็นผู้ชายแสนดีแท้ ๆ ย่อมทนดูพฤติกรรมเจ้าชู้ของหลิวไข่ไม่ได้เป็นธรรมดา

หลิวไข่ถึงกับเหวอไปเหมือนกัน คิดในใจว่ามึงคบมาตั้งสองคน ส่วนกูเพิ่งจะมีแฟนแค่คนเดียว มึงมีสิทธิ์อะไรมาว่ากูเป็นคนเจ้าชู้วะ?

"ฉันก็แค่ส่งข้อความหาเธอเฉย ๆ"

หลิวไข่แถแก้ตัวขึ้นมาคำหนึ่ง

จ้าวฉู่หยุนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ เขารู้สึกว่าตัวเองกับเหอเลี่ยงถึงจะเป็นคนประเภทเดียวกันมากกว่า จึงหันไปถามเสียงเบา "พี่เลี่ยง เมื่อวานไปโรงแรมเล็ก ๆ กับไป๋ซามาหรือยัง?"

"พี่ฉู่หยุน ผมกับเธอไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยครับ"

เหอเลี่ยงคิดดูแล้วพูดต่อ "สองวันนี้แม้แต่ข้อความเธอยังไม่ส่งหาผมเลยด้วยซ้ำ"

พอพูดจบ เหอเลี่ยงก็รู้สึกเคว้งขึ้นมาหน่อย ๆ จ้าวฉู่หยุนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ผู้ชายนี่มันชอบหาเรื่องเจ็บตัวจริง ๆ

พอหมดคาบเรียน จ้าวฉู่หยุนกำลังจะชิ่ง หูเจินก็โผล่มาที่ห้องเรียนตรงเวลาเป๊ะ เธอยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูพลางตะโกนลั่น "จ้าวฉู่หยุน ตามฉันมานี่ซิ!"

จ้าวฉู่หยุนจำใจต้องเดินตามหูเจินไปแต่โดยดี เพื่อนร่วมห้องต่างพากันส่งสายตามองตามหลัง

ติดตรงที่สีหน้าแต่ละคนดูไม่ค่อยจะหวังดีนัก ถ้าไม่ยิ้มกรุ้มกริ่มก็ออกแนวสะใจปนสมน้ำหน้า

ไอ้ตัวแสบหลิวไข่ยังแหกปากตะโกนลั่น "สหาย ไปดีมาดีนะโว้ย!"

จ้าวฉู่หยุนแจกนิ้วกลางให้มันไปทีหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องเรียนท่ามกลางเสียงหัวเราะครืน

หูเจินหาห้องเรียนว่าง ๆ ได้ห้องหนึ่งแล้วปิดประตู เธอยังไม่ทันได้อ้าปาก จ้าวฉู่หยุนก็ชิงยิ้มถามขึ้นมาก่อน "รุ่นพี่ปีห้า พวกเราจะแอบคบกันลับ ๆ เหรอครับ?"

"ทำตัวให้มันจริงจังหน่อยสิยะ!"

หูเจินปั้นหน้าขรึมเตรียมจะเปิดฉากเทศน์ แต่จ้าวฉู่หยุนกลับถอนหายใจยาวพลางเอ่ยขึ้นมาว่า "รุ่นพี่ปีห้า รุ่นพี่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่ไม่ได้เรื่องเลยนะครับ"

"อาจารย์ที่ปรึกษา?"

หูเจินตามอารมณ์ไม่ทันไปชั่วขณะ Happy Farm น่ะเธอแค่ช่วยเซ็นชื่อให้เฉย ๆ ไม่ใช่เหรอ

"Happy Farm เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น รุ่นพี่ยังไม่รู้เรื่องอีกเหรอครับ?"

จ้าวฉู่หยุนแกล้งทำเป็นโมโหควันออกหู "อาจารย์ที่ปรึกษาที่ไหนเขาทำตัวกันแบบนี้บ้างเนี่ย?"

หูเจินสะดุ้งโหยง พอได้สติจึงถามกลับไปตามสัญชาตญาณ "เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?"

เธอก็เล่น Happy Farm อยู่เหมือนกัน คิดในใจว่าตัวเกมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่นา คนเล่นก็นับวันยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ บริษัทก็น่าจะฟันกำไรมหาศาล แล้วมันจะไปเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้อีก?

จ้าวฉู่หยุนจึงตีหน้าเครียดเล่าเรื่องราวให้ฟังรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "รุ่นพี่ปีห้า ตอนนี้ผมหัวหมุนจนแทบบ้า เมื่อเช้าตรู่ก็เพิ่งวิ่งไปศูนย์สตาร์ตอัปมาเนี่ย"

"แล้วจะมีเวลาหรือกะจิตกะใจที่ไหนมานั่งเรียนล่ะครับ พนักงานในบริษัทตั้งกี่ร้อยชีวิตยังรอให้ผมหาเลี้ยงอยู่นะ"

"งะ...งั้น แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"

หูเจินคิดหาทางออกที่ดีกว่านี้ไม่ออกอยู่แล้ว ทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองบกพร่องในหน้าที่อาจารย์ที่ปรึกษาเหลือเกิน อย่าว่าแต่จะช่วยอะไรเลย เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น ตัวเองแท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องรู้ราวสักนิด

"เฮ้อ"

จ้าวฉู่หยุนตบไหล่หูเจินด้วยท่าทางหม่นหมอง "นอกจากผมต้องหาทางแก้ปัญหาแล้ว ยังต้องกลับไปปลอบขวัญพนักงานที่บริษัทอีก มีแต่เรื่องชวนปวดหัวทั้งนั้นเลยครับ"

"อื้ม งั้นเธอรีบกลับบริษัทเถอะ"

หูเจินเข้าใจเขาเป็นอย่างดี เพียงแต่มองตามแผ่นหลังของจ้าวฉู่หยุนที่เดินจากไปแล้วกลับรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล ทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้ทันพูดอะไรสักคำเลยนี่นา

อีกอย่าง ต่อให้ตอนนี้บริษัทเขาเจ๊ง อย่างน้อยก็น่าจะมีเงินตั้งหลายสิบล้านแล้วไม่ใช่เหรอ