ตอนที่ 86 กินเสร็จก็คว่ำโต๊ะ

ทันทีที่จ้าวฉู่หยุนกลับมาถึงบริษัท หวางไข่เฟิงกับคนอื่น ๆ ก็รีบกรูเข้ามาหา พอเห็นแววตาคาดหวังของทุกคน จ้าวฉู่หยุนจึงได้แต่เอ่ยปลอบ "พวกนายวางใจเถอะ ท่านอธิการบดีรู้เรื่องหมดแล้ว แถมยังรับปากว่าจะช่วยด้วย"

"งั้นก็ดีแล้ว ค่อยโล่งอกหน่อย"

หวางไข่เฟิงถึงค่อยเบาใจลงบ้าง ใจจริงอยากจะถามรายละเอียดมากกว่านี้ แต่จ้าวฉู่หยุนกลับเปลี่ยนเรื่องไปเสียก่อน "พี่เหม่ยถิง ทางศาลเป็นยังไงบ้างครับ"

"เถ้าแก่คะ ทางสำนักงานกฎหมายแจ้งว่ายื่นฟ้องต่อศาลประชาชนชั้นสูงไปแล้วค่ะ ตอนนี้ศาลกำลังเตรียมรับคำฟ้องแล้ว"

ช่วงไม่กี่วันมานี้จูเหม่ยถิงคอยตามจี้ทางสำนักงานกฎหมายอยู่ตลอด พอมีเงินเสียอย่างอะไรก็ง่าย สำนักงานกฎหมายเลยอาศัยเส้นสายยื่นฟ้องตรงไปยังศาลประชาชนชั้นสูงทันที

จะได้ไม่ต้องรอให้ศาลชั้นกลางตัดสิน แล้วอีกฝ่ายไม่ยอมรับจนต้องยื่นอุทธรณ์ขึ้นศาลประชาชนชั้นสูงอีกรอบ

"เดินหน้าพร้อมกันสามทาง"

จ้าวฉู่หยุนครุ่นคิดก่อนพูดว่า "พี่เหม่ยถิง ทางพี่ลองคุยกับสำนักงานกฎหมายดูให้ดี เช็กว่าพวกเขามีวิธีไหนบ้าง ต้องจ่ายเท่าไหร่เราก็ยอม ขอแค่ให้ศาลสั่งระงับเกมของสองบริษัทนั้นไว้ชั่วคราวได้ก็พอ เรื่องคดีค่อยไปสู้กันยาว ๆ"

"แล้วก็ไปซื้อพื้นที่ข่าว ซื้อให้เยอะเข้าไว้ โหมกระแสขึ้นมาให้ได้"

พอนึกขึ้นได้ว่าแม้แต่หูเจินยังไม่รู้เรื่องนี้ จ้าวฉู่หยุนก็ปวดหัวตึบ ก่อนหน้านี้บริษัททุ่มเงินซื้อกระแสไปไม่น้อย เพียงแต่ยุคนี้คอมพิวเตอร์ตามบ้านยังไม่แพร่หลาย

จะมีสักกี่คนที่ถ่อไปร้านเน็ตเพื่ออ่านข่าวกันล่ะ

ถึงอย่างนั้น คนในแวดวงอุตสาหกรรมต่างก็รู้เรื่องที่เฮยไป๋หูอวี๋ฟ้องร้องฉีอวี้และรุ่ยเฉิงกันหมด และค่าเสียหายห้าสิบล้านหยวนนั้นก็ทำเอาพวกเขาตกตะลึงตาค้างกันจริง ๆ

สองบริษัทรวมกันก็ปาเข้าไปหนึ่งร้อยล้านหยวน นับเป็นตัวเลขเรียกร้องค่าเสียหายที่มหาศาลอย่างยิ่ง

ปฏิกิริยาของแต่ละคนต่างกันออกไป คนส่วนใหญ่ยังคงเกาะขอบจอรอดูเรื่องสนุก อยากรู้ว่าสุดท้ายแล้วศาลจะตัดสินให้ชดใช้เท่าไหร่กันแน่

จะสองล้านหรือห้าล้านหยวนกันแน่

ด้านประธานหวางแห่งฉีอวี้กับประธานรุ่ยแห่งรุ่ยเฉิงต่างสบถด่าอย่างเดือดดาล เฮยไป๋หูอวี๋นี่มันหน้าเงินจนเป็นบ้าไปแล้ว ต่อให้พวกตนขายบริษัททิ้งยังได้เงินไม่ถึงขนาดนั้นด้วยซ้ำ

แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเฮยไป๋หูอวี๋กำลังเล่นสงครามประสาทข่มขวัญ ส่วนจะต้องจ่ายจริงเท่าไหร่นั้นยังต้องให้ทนายที่จ้างมาค่อย ๆ ยื้อเวลาต่อรองกันไป มันก็แค่หลักการเปิดราคาไว้สูงลิ่วแล้วค่อยมาต่อรองกันทีหลังเท่านั้น

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเวลา

ด้วยเหตุนี้ ทั้งไคซินหนงฉ่างและชวีเว่ยหนงฉ่างจึงรีบเปิดขายไอเทม โกยเงินเพิ่มได้อีกวันก็ถือเป็นเงินอีกวัน เงินที่เข้ากระเป๋าตัวเองแล้วเท่านั้นถึงจะเป็นของจริง

ถึงอย่างนั้น ค่าเสียหายห้าสิบล้านหยวนก็ทำให้บางคนเริ่มขยาดขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

เดิมทีมีถึงสามบริษัทที่กำลังลอกเลียนแบบเกม Plants vs. Zombies แต่พอได้ยินข่าวนี้ ต่างก็ชะลอการพัฒนาลง ตั้งใจว่าจะรอดูท่าทีก่อน

หากศาลตัดสินอย่างรวดเร็วและสั่งให้ชดใช้เงินก้อนโต พวกเขาก็จะยุติการก๊อปปี้ทันที

แต่ถ้าคดียืดเยื้อไร้ความคืบหน้า เป็นแค่ฟ้าร้องดังแต่ฝนไม่ตก ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป

อันที่จริงเรื่องนี้จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ ผลประโยชน์จากการลอกเลียนแบบมันเย้ายวนใจเกินไป แทบไม่ต่างอะไรกับการปล้นเงินชัด ๆ แถมต้นทุนในการทำผิดกฎหมายยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินอีกด้วย

ช่วงเวลานี้ เถ้าแก่เฉินแห่งเซิ่งต้าเองก็หัวหมุนไม่แพ้จ้าวฉู่หยุนเหมือนกัน

เซิร์ฟเวอร์เถื่อนของเกมเลเจนด์ผุดขึ้นมาเกลื่อนตลาดตั้งนานแล้ว ซ้ำร้ายยังระบาดหนักขึ้นเรื่อย ๆ ผู้เล่นพากันไหลออกเร็วขึ้นทุกวัน ก็ใครใช้ให้เกมเลเจนด์ทำเงินได้มหาศาลกว่า Happy Farm กันล่ะ

เถ้าแก่เฉินทำได้แค่ฟ้องร้องดำเนินคดี ในสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย คงเป็นไปไม่ได้ที่จะยกพวกขับรถไปบุกถล่มบริษัทคนอื่น

แต่ Happy Farm ยังถือว่าดีกว่าเกมเลเจนด์อยู่มาก เพราะตัวเกมมีความเป็นโซเชียลในตัว คล้าย ๆ กับคิวคิว

เว้นแต่ว่าเพื่อนของคุณจะพากันย้ายไปเล่นไคซินหนงฉ่างหรือชวีเว่ยหนงฉ่างกันหมด ไม่อย่างนั้นมันก็แทบไม่ต่างอะไรจากเกมออฟไลน์เล่นคนเดียว

จ้าวฉู่หยุนจึงไม่ได้ร้อนใจนัก Happy Farm กุมความได้เปรียบทั้งจังหวะเวลา ชัยภูมิ และมวลชน อย่างมากก็แค่ปล่อยให้สองบริษัทนั้นได้เศษเนื้อเศษแกงไปบ้างเล็กน้อย

แต่ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างก็เริ่มปรับลด "ความยาก" ของเกมลง ทั้งลดค่าประสบการณ์ที่ใช้ในการอัปเลเวล รวมถึงเหรียญทองที่ใช้เปิดหน้าดิน

วิธีการนี้ไม่ต่างอะไรกับเซิร์ฟเวอร์เถื่อนของเกมเลเจนด์ นี่มันจงใจขุดรากถอนโคน Happy Farm ชัด ๆ

แม้แต่หวางไข่เฟิงยังโมโหจนสบถลั่นห้องทำงาน พอเริ่มใจเย็นลงได้ถึงพูดว่า "พวกมันกะจะกินเสร็จแล้วคว่ำโต๊ะ ไม่สนเป็นสนตายของเกมอีกต่อไปแล้ว"

การทำแบบนี้รังแต่จะทำให้อายุขัยของเกมสั้นลงอย่างไม่ต้องสงสัย หวางไข่เฟิงคงโมโหจนลืมคิดไปว่า ฉีอวี้กับรุ่ยเฉิงจะไปสนความเป็นความตายของเกมทำไม พวกนั้นต้องการแค่กอบโกยเงินเข้ากระเป๋าตัวเองให้เร็วที่สุดเท่านั้น

ยิ่งสบถ โจวปินก็ยิ่งพ่นคำหยาบคายจนฟังไม่ได้ศัพท์ ด่าต่อเนื่องครึ่งชั่วโมงไม่มีซ้ำคำ เขาถลกแขนเสื้อขึ้นพลางขู่ฟ่ออย่างดุดัน "กูจะพาคนไปพังบริษัทพวกมันให้เละ แม่งเอ๊ย..."

แต่ไม่มีใครใส่ใจคำพูดตอนกำลังหัวร้อนของโจวปิน หวังเหวินเยี่ยนยังพยายามช่วยพูดปลอบทุกคนว่า "ประธานจ้าวคะ ตอนนี้ Happy Farm ยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ยอดเงินหมุนเวียนต่อวันยังทรงตัวอยู่ที่ราวหนึ่งล้านสามแสนหยวนค่ะ"

จูเหม่ยถิงช่วยเสริมขึ้นอีกแรง "เจ้านายคะ ศาลสูงรับฟ้องแล้วค่ะ ฉันจะคอยประสานงานกับทนายความอยู่ตลอดนะคะ"

"รากฐานยังตื้นเกินไปจริง ๆ สินะ"

จ้าวฉู่หยุนยืนอยู่ริมหน้าต่าง โบกมือบอกให้พวกหวางไข่เฟิงออกไปก่อน

เขาเตรียมจะไปดักพบรองอธิการบดีจางที่ห้องทำงาน เพราะตอนนี้นอกจากมหาวิทยาลัยที่จะพอช่วยได้แล้ว เขาก็ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีอิทธิพลคนไหนอีกเลยจริง ๆ

ทั้งสองสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ยังไม่มีใครยอมขยับออกไป จ้าวฉู่หยุนคือเสาหลักของบริษัท ท่าทางซึม ๆ แบบนี้ทำให้ทุกคนอดกังวลไม่ได้ ในที่สุดจูเหม่ยถิงจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ ว่า "เจ้านายคะ"

"หือ?"

จ้าวฉู่หยุนชะงักไปนิดก่อนหันกลับมา แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าผ่อนคลายว่า "ผมไม่เป็นไร แค่กำลังคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะไปดักรออธิการบดี"

"ตราบใดที่พวกเขายังไม่ยอมแก้ปัญหาให้ ผมก็จะหน้าด้านปักหลักอยู่ในห้องทำงานพวกเขา พวกเขาเดินไปไหนผมก็จะตามเกาะติดไปถึงนั่น"

นี่เป็นความคิดของเขาจริง ๆ และเรื่องพรรค์นี้เขาก็กล้าทำลงจริง ๆ เสียด้วย

จูเหม่ยถิงและคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกว่านี่แหละคือวิธีที่ดีที่สุด ทำธุรกิจแล้วยังจะต้องมามัวห่วงหน้าตาอะไรกันอีก?

เดือนมีนาคม อากาศในจวิ้นซายังคงหนาวเย็นอยู่บ้าง หลินซียวี่นั่งอยู่ในรถด้วยเสื้อโค้ตผ้าวูลตัวโคร่ง มือทาบอยู่บนหน้าท้องที่ยังไม่นูนออกมาอย่างเคยชิน

คนขับรถจอดส่งเธอตรงจุดที่ห่างจากที่ทำงานไปราวหนึ่งร้อยเมตร

หลินซียวี่สวมรองเท้าผ้าใบก้าวลงจากรถ ตั้งแต่ตั้งครรภ์เธอก็ไม่แตะรองเท้าส้นสูงอีกเลย พอเข้าเดือนที่สามท้องก็คงจะเริ่มเห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งถ้าอากาศอุ่นขึ้น เสื้อผ้าก็คงช่วยพรางไว้ไม่ไหวแล้ว

เธอจึงยื่นเรื่องขอพักงานโดยไม่รับเงินเดือนไปเรียบร้อย ซึ่งหัวหน้าก็อนุมัติให้ทันทีโดยไม่เอ่ยปากถามสักคำ

หลินซียวี่ตั้งครรภ์ได้สองเดือนกว่าแล้ว ใบหน้ารูปไข่ที่เคยเรียวสวยดูอิ่มเอิบขึ้นเล็กน้อย ผิวพรรณเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล เปล่งประกายเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงมากกว่าแต่ก่อนมาก

ตลอดทางที่เดินผ่าน พอมีคนเอ่ยทักทาย เธอก็ยิ้มพลางพยักหน้า หรือกระทั่งเอ่ยปากตอบกลับไปบ้าง

ถึงตอนนี้ทุกคนจะเริ่มชินกันแล้ว แต่ช่วงแรก ๆ บรรดาเพื่อนร่วมงานต่างพากันตกอกตกใจยกใหญ่

หรือว่านางฟ้าจะยอมลงมาโปรดโลกมนุษย์แล้วจริง ๆ?

เมื่อก่อนพี่ซียวี่คือ "สาวงามภูเขาน้ำแข็ง" ประจำที่ทำงาน แม้แต่รอยยิ้มตามมารยาทก็ยังแฝงความเย็นชาไว้จาง ๆ แต่รอยยิ้มในตอนนี้กลับดูอบอุ่นจริงใจขึ้นมาก ทุกคนต่างคาดเดากันว่าหัวหน้ากลุ่มหลินน่าจะกำลังมีความรักเป็นแน่