ตอนที่ 87 พี่ซียวี่จะประท้วงอดอาหารงั้นเหรอ

พอมาถึงห้องทำงาน หลินซียวี่ก็เปิดคอมพิวเตอร์ตามปกติ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนตรงทางเดินคุยกันเรื่องเกม Happy Farm เธอจึงขยับไปใกล้ประตูเพื่อแอบฟังอยู่สองสามประโยค

จากนั้นเธอก็ลองเสิร์ชหาในอินเทอร์เน็ตด้วยคำว่า "เฮยไป๋หูอวี๋ ฟ้องร้อง" เพียงพริบตาเดียวก็มีข้อมูลเด้งขึ้นมาหลายร้อยรายการ

หลินซียวี่กวาดสายตาอ่านครู่หนึ่งโดยไม่สนใจว่าเรื่องจริงหรือมั่ว เธอยกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะเตรียมจะโทรหาศูนย์สตาร์ตอัปของหูต้า แต่พอคิดอีกทีก็วางสายลง

หูต้าเป็นมหาวิทยาลัยที่ขึ้นตรงกับกระทรวงศึกษาธิการ ไม่ได้อยู่ใต้การดูแลของสำนักงานศึกษาธิการมณฑล อีกอย่างศูนย์สตาร์ตอัปก็ไม่มีอิทธิพลพอจะช่วยอะไรเรื่องนี้ได้อยู่แล้ว

เธอจึงหยิบมือถือโทรหาหลินจ้าวเฟิงแทน แต่เลขาฯ เป็นคนรับสายและบอกว่าเหล่าหลินกำลังติดประชุม เธอจึงกดตัดสายไปด้วยความหงุดหงิด

"ลูกจ๋า พ่อโดนคนเขารังแกแล้วนะ"

พี่ซียวี่ลูบท้องพลางพึมพำในใจ

เมื่อครู่เธอโมโหมากจริง ๆ แต่พอนึกถึงคำเตือนของหมอขึ้นมาได้ ก็จำต้องพยายามสงบสติอารมณ์ลง

แต่พอคิดถึงสถานการณ์ของจ้าวฉู่หยุน พี่ซียวี่ก็ทั้งปวดใจทั้งเดือดดาล เธอรู้ดีว่าผู้ชายของเธอไร้ที่พึ่งพาและไม่มีเส้นสายอะไรคอยหนุนหลังเลยสักนิด

ตลอดช่วงเช้า หลินซียวี่กลับไปทำท่าทางเย็นชาเหมือนเมื่อก่อน กระทั่งรอยยิ้มตามมารยาทในการทำงานก็ยังไม่มีให้เห็น

เรื่องนี้ทำเอาลูกน้องที่มาติดต่อให้เธอเซ็นเอกสารต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ไม่ว่าพวกเธอจะระมัดระวังตัวแค่ไหน หลินซียวี่ก็ยังหาเรื่อง "จับผิด" จนได้อยู่ดี

ทุกคนต่างคาดเดากันว่าหัวหน้ากลุ่มหลินเลิกกับแฟนหรือเปล่า เพราะปกติแล้วหัวหน้ากลุ่มหลินไม่เคยสร้างความลำบากใจให้ใครแบบนี้เลย พวกเธอจึงตัดสินใจว่าตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องด่วนจริง ๆ ก็ขอเลื่อนออกไปก่อนดีกว่า

ได้แต่หวังว่าหัวหน้ากลุ่มหลินคงแค่ทะเลาะกับแฟน และขอให้แฟนเธอรีบมาง้อเร็ว ๆ ไม่อย่างนั้นพวกตัวเล็กตัวน้อยอย่างพวกเราคงได้เดือดร้อนกันหมดแน่

พอถึงช่วงเที่ยง ในที่สุดหลินซียวี่ก็ได้รับสายจากเหล่าหลิน เธอเล่าเรื่องเกม Happy Farm ให้ฟังรอบหนึ่ง เหล่าหลินใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก็รับปากว่าจะช่วย

แต่ตลอดทั้งบ่ายกลับไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ไคซินหนงฉ่างกับชวีเว่ยหนงฉ่างยังคงเปิดให้เล่นได้ตามปกติ หลินซียวี่จึงเก็บข้าวของแล้วชิ่งเลิกงานกลับบ้านก่อนเวลา

พอกลับถึงบ้าน แม่ของหลินซียวี่ก็ลุกเดินเข้าครัว ไม่นานนักก็ยกชามซุปไก่ร้อนกรุ่นออกมา "ลูก ดื่มซุปไก่สักชามให้อุ่นท้องก่อนสิ"

หลินซียวี่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนโซฟา ไม่ยอมพูดไม่จา

"เป็นอะไรไปน่ะ"

แม่ของหลินซียวี่ถามด้วยความสงสัย

นับตั้งแต่ตั้งครรภ์มา พี่ซียวี่ก็อารมณ์ดีมาโดยตลอด บางครั้งยังออดอ้อนพ่อแม่ แถมยังไปหัดทำอาหารกับป้าไช่ด้วยซ้ำ

ช่วงเวลานี้ถือเป็นช่วงที่ครอบครัวของเหล่าหลินมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี ปมในใจของคนในบ้านคลี่คลายไปจนหมดสิ้น ทุกคนต่างตั้งตารอคอยให้เด็กน้อยลืมตาดูโลก

แล้วก็เป็นไปตามคาด หลินซียวี่เริ่มแสดงท่าทางออดอ้อนอีกแล้ว เธอเบะปากทำหน้าน้อยอกน้อยใจ แต่ก็ยังไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไร

"ลูกสาว?"

แม่ของหลินซียวี่เห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจ ทันใดนั้นหัวใจก็พลันกระตุกวูบ

เสียงเพล้งดังสนั่น ซุปไก่หกคว่ำกระจายเต็มพื้น ชามกระเบื้องแตกละเอียด

ป้าไช่รีบวิ่งออกมาจากครัว "เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย"

"ลูก อย่าทำให้แม่ตกใจสิ"

แม่ของหลินซียวี่รีบยื่นมือไปลูบท้องลูกสาว ละล่ำละลักเสียงสั่น "หรือว่า... หรือว่า..."

"แม่คะ ลูกไม่เป็นไรค่ะ"

หลินซียวี่ถึงยอมเอ่ยปาก เธอเองก็คิดไม่ถึงว่าแม่จะเตลิดไปไกลขนาดนี้ แต่ก็ดีเหมือนกัน ถือโอกาสนี้ใช้ประโยชน์เสียเลย

"โล่งอกไปที โล่งอกไปที"

แม่ของหลินซียวี่เอามือทาบอกเบา ๆ เมื่อครู่เธอตกใจแทบแย่จริง ๆ

ในความคิดของเธอ ขอแค่เด็กในท้องไม่เป็นอะไร เรื่องอื่นก็เป็นแค่เรื่องขี้ผง ป้าไช่เองก็เอามือเช็ดผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มทำความสะอาด เธอก็คิดแบบเดียวกับแม่ของหลินซียวี่

แต่ยังไม่ทันที่แม่จะได้ตั้งสติ หลินซียวี่ก็โพล่งขึ้นมาอีกประโยค "แต่ใกล้จะมีเรื่องแล้วค่ะ"

ทว่าพอพูดจบ เธอก็รู้สึกว่าฟังดูไม่เป็นมงคล จึงรีบเติมเงื่อนไขแก้ลำทันควัน "ถ้าพ่อไม่ยอมช่วยหนู ก็ใกล้จะมีเรื่องแล้วค่ะ"

หัวใจคนเป็นแม่วูบไหวราวกับนั่งรถไฟเหาะ เธอคว้ามือหลินซียวี่ไว้แน่น "ลูก อย่าทำให้แม่ขวัญผวาอีกเลย ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"

หลินซียวี่จึงเล่าเรื่อง "จ้าวฉู่หยุนโดนรังแก" ซ้ำอีกรอบ ระหว่างที่เล่ายังจงใจใช้คำว่า "พ่อของลูก" แทนชื่อจ้าวฉู่หยุน เพื่อส่งสัญญาณเป็นนัยว่าพวกนั้นกำลังรังแกพ่อของหลานพวกคุณอยู่นะ

"ลูกจะบอกว่าเกม Happy Farm เป็นของเขางั้นเหรอ"

"เขาไม่ได้ไปเป็นลูกจ้างคนอื่น แต่บริษัทนั้นเป็นของเขาเองเนี่ยนะ"

"เขาเริ่มทำธุรกิจตั้งแต่ปีหนึ่ง สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยสองมือเปล่าจริง ๆ เหรอ"

แม่ของหลินซียวี่ฟังจบก็มีสีหน้าตกตะลึง ถามรัวทีเดียวสามคำถาม Happy Farm โด่งดังขนาดนั้น ต่อให้เธอไม่ได้เล่นก็ยังเคยได้ยินชื่อผ่านหูมาบ้าง

อีกอย่างแม่ของหลินซียวี่ก็ไม่ใช่แม่บ้านธรรมดาทั่วไป ข่าวสารบ้านเมืองและประเด็นร้อนเธอก็ติดตามอยู่ตลอด บางครั้งยังร่วมพูดคุยถกเถียงกับเหล่าหลินด้วยซ้ำ

"ค่ะ"

หลินซียวี่พยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ ราวกับจะบอกว่าผู้ชายที่ฉันถูกใจจะธรรมดาได้ยังไงกัน

ผ่านไปพักใหญ่แม่ของหลินซียวี่ถึงลุกไปหยิบโทรศัพท์มือถือ ดูท่าคงจะโทรหาเหล่าหลิน

ป้าไช่ยกซุปไก่ชามใหม่เข้ามา แม้หลินซียวี่จะเอียนเต็มทน แต่ก็ยังฝืนซดลงไป

มิหนำซ้ำยังกินทั้งเนื้อไก่และซุปไก่ไปถึงสองชามใหญ่

ป้าไช่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ปกติพี่ซียวี่กินมากสุดแค่ชามเดียว เกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่ยอม แต่วันนี้ถึงกับกินน่องไก่ไปด้วยน่องหนึ่ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินจ้าวเฟิงกลับถึงบ้าน ป้าไช่ก็ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะพอดี พอเหล่าหลินล้างมือเสร็จก็นั่งลงที่โต๊ะอาหาร แม่ของหลินซียวี่จึงเอ่ยปลอบลูกสาว "ลูกจ๊ะ มากินข้าวก่อนเถอะ"

แต่หลินซียวี่ยังคงนั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟาไม่ยอมขยับ ท่าทางเหมือนใครมาเกลี้ยกล่อมก็ไม่ยอมหายงอน

เหล่าหลินรู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงยิ้มพลางอธิบายว่า "เมื่อบ่ายพ่อให้เลขาฯ ต่อสายไปทักทางศาลสูงให้แล้วนะ ทางนั้นก็รับปากว่าจะช่วยเร่งเรื่องให้"

ความจริงพอลูกสาวทำแง่งอนขึ้นมาบ้าง เหล่าหลินมองแล้วกลับรู้สึกอบอุ่นใจไม่น้อย ถึงยังไงต่อให้ลูกจะโตแค่ไหน ในสายตาของพ่อก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่เสมอ

"หนูไม่สน หนูจะอดอาหารประท้วง"

หลินซียวี่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ทั้งที่เพิ่งซดซุปไก่ไปสองชามกับกินน่องไก่ไปหนึ่งน่องแท้ ๆ ตอนนี้กลับมาแผลงฤทธิ์จะอดอาหารประท้วงเสียอย่างนั้น

ในที่สุดป้าไช่ก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เธอรีบหลบเข้าไปกลั้นขำคนเดียวในครัวจนแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

เรื่องนี้ทำเอาแม่ของหลินซียวี่ร้อนใจยกใหญ่ รีบเร่งสามีทันที "หลินจ้าวเฟิง พรุ่งนี้คุณต้องโทรไปด้วยตัวเองเลยนะ กำชับให้พวกเขารีบจัดการให้เร็วหน่อย ได้ยินหรือเปล่า"

"ได้ ได้ ได้"

เหล่าหลินรับคำอย่างว่าง่าย

เมื่อครู่แม่ของหลินซียวี่เพิ่งคุยโทรศัพท์กับเหล่าหลินไปตั้งครึ่งชั่วโมง ความจริงทั้งสองคนตั้งใจจะยื่นมือช่วยจ้าวฉู่หยุนอยู่แล้ว ยังไงเขาก็เป็นพ่อของเด็ก จะปล่อยให้คนนอกมารังแกเอาได้ยังไง

อีกอย่าง เด็กก็ยังใช้นามสกุลหลิน ทั้งคู่จึงมีความรู้สึกอยาก 'ตอบแทนน้ำใจ' ร่วมอยู่ด้วย

"พ่อคะ โทรเดี๋ยวนี้เลย!"

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซียวี่เอาแต่ใจขนาดนี้ ปกติเธอไม่เคยขอให้เหล่าหลินช่วยเรื่องอะไรเลย ขนาดอดีตสามีเคยมาขอร้อง เธอยังปฏิเสธเสียงแข็ง นับประสาอะไรกับพวกเพื่อนฝูง

"เกมของพวกนั้นปิดตัวเมื่อไหร่ หนูถึงจะยอมกินข้าวค่ะ"

แน่นอนว่าจ้าวฉู่หยุนไม่ได้เป็นคนมาขอร้อง แต่เขาเป็นฝ่ายโดนรังแกต่างหาก แล้วแบบนี้พี่ซียวี่จะทนดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง

อีกอย่างเธอก็อดทนมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้อย่าว่าแต่หนึ่งชั่วโมงเลย แม้แต่นาทีเดียวเธอก็ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว